•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

จำเครดิตไม่ได้ ขออภัย



======================================

Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค เมฆา

(18x27)

ตอนที่ 4










ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองภาพตรงหน้า มือกำทอนฟาแน่น....แน่นจนแทบจะสลายท่อนเหล็กในมือให้กลายเป็นผุยผงได้ในพริบตา มือขาวแดงขึ้นจัดจนออกสีเลือด เจ็บ....ไม่ได้เจ็บที่มือ แต่เจ็บที่ใจ ใจที่ไม่เคยเหลือบมองหรือสนอะไร ใจที่เย็นชาและสามารถทำลายทุกสิ่งได้ภายใต้ความคิดและความเชื่อมั่นของตน

บัดนี้หัวใจของเมฆาไม่ได้ลอยละล่องท้าอิสระอีกต่อไป...แต่มันกลับถูกนภาที่แสนกว้างใหญ่ผูกยึดเอาไว้

...ผูกยึดเอาไว้โดยไม่รู้ตัว...

สึนะไม่ได้สนใจมองฮิบาริเพราะมัวแต่ห่วงอาการของคนที่นั่งทรุดอยู่เบื้องหน้า จนเมื่อร่างสูงกว่าเดินจากไป ดวงตากลมโตใสจึงแหงนมองขึ้น ริมฝีปากบางขยับ อยากจะเอื้อนเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ก็ต้องหยุดไว้ ปล่อยไปตามสายลมที่โบกพัดเข้ามาในจิตใจ

ตั้งแต่นั้นดอกไม้ที่งดงามก็เริ่มเหี่ยวเฉา....ด้วยมือของมนุษย์ผู้เป็นที่รัก

ดวงตาสีฟ้ามองคนทั้งสองสลับไปมา เหมือนจะเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างมากขึ้น เขาถอนหายใจบาง ๆ มืออีกข้างละจากการกอบกุมแขนตน เอื้อมสัมผัสมือเล็กที่วางอยู่บนมือเขาอย่างอ่อนโยน

“ ตามไปสิ ” เสียงเรียบนุ่มเอ่ยเบา

สึนะเบิกตากว้าง ก่อนรีบส่ายศีรษะไปมา “ ไม่ได้ครับ ลุกไหวไหม เดี๋ยวผมจะพากลับไปรักษาก่อน ”

“ แผลแค่นี้เล็กน้อยน่า ปกติปางตายหยอดน้ำข้าวต้มฉันยังไม่บ่นเลย ” คนพูดหัวเราะร่วน

ร่างเล็กค่อย ๆ พยุงอีกฝ่าย “ ไม่ได้ครับ มันเป็นเพราะผม...เพราะผมแท้ ๆ ”
ใบหน้างามสลดลงอย่างน่าใจหาย อีกฝ่ายมองจ้องกลับ คน ๆ นี้มีอะไรที่รุมเร้าจิตใจมากมาย แต่ก็ไม่อาจจะเปิดเผยออกมาได้หมด เพราะอะไรบางอย่าง....อะไรบางอย่างที่ปิดกั้นจุดนั้นไว้

“ ตกลง ๆ ” เขายอมรับคำในที่สุด

รถสีดำหรูแล่นด้วยความเร็วสูงตรงมายังสึนะ ดวงตาใสมองอย่างระแวดระวัง ตอนนี้เป็นเวลาที่แย่สุด ๆ หากต้องมาเจอกับศัตรูที่โดนไล่ตามมาตลอดครึ่งวันคงลำบากแน่ จึงระดมความคิดที่มีอยู่พยายามไตร่ตรองหาทางแก้ไขอย่างสุดความสามารถ

เสียงเบรครถยนต์ดังสนั่น ควันขาวจากฝุ่นผงตลบคละคลุ้ง สึนะสังเกตอยู่พักหนึ่งก็ระบายยิ้ม รถของสายฝนที่แสนชุ่มฉ่ำ

“ ขอโทษที่มาช้า! ” ร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทรีบลงจากรถ เดินกึ่งวิ่งตรงมายังเพื่อนรัก แขนใหญ่โอบกอดตามความเคยชิน เป็นห่วง....เป็นห่วงจับใจ

“ ฉันไม่เป็นไรยามาโมโตะ ” สึนะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ ดีนะที่ฮิ...... ”

“ กลับเถอะ รีบกลับเถอะ! ” ยังไม่ทันที่ผู้มาถึงใหม่จะได้กล่าวอะไรต่อ เสียงหวานก็โพล่งขึ้น ด้วยเกรงอาการของคนที่ตนพยุงอยู่

ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเจ็บปวด ยิ่งกระดูกหักด้วยแล้วมันปวดจนทำเอาคนอย่างเขาน้ำตาซึมออกมา แล้วคิดดูว่ายังต้องทนขนาดไหน เวลาผ่านมาขนาดไหน ที่สำคัญ....อาจไม่ใช่แค่กระดูกหัก เพราะทอนฟานั้น....อาวุธนั้น ไม่ได้เป็นอาวุธที่เกิดจากผู้ใช้ธรรมดาทั่วไป

แต่เกิดจากเมฆาที่แสนสำคัญและบ้าคลั่งของเขาเอง....

ยามาโมโตะมอง ก่อนจะพยักหน้ารับและช่วยพยุงคนเจ็บขึ้นรถ ระหว่างที่เขากำลังตามหาอยู่ ระหว่างที่ฮิบาริจากไป ตั้งแต่ตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?

ไม่นานนักรถของยามาโมโตะก็แล่นมาถึงคฤหาสน์ของแฟมิลี่ คนอื่น ๆ ที่ได้รับการติดต่อจากชายหนุ่มก็รีบกลับมารอพบ โดยเฉพาะโกคุเทระ ที่แค่เห็นหน้าก็โผเข้ากอดผู้เป็นนาย แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความคิดถึง

สึนะหัวเราะเบา ๆ แต่ก็เพียงเท่านั้น ก่อนจะตีสีหน้าเครียด “ ช่วยพาคน ๆ นี้ไปรักษาทีนะครับ ” เขาเอ่ย

โกคุเทระจ้องมองอย่างไม่เป็นมิตรตามนิสัย ดวงตาคู่คมฉายแวววาววับ มองไล่อีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า มือกุมแน่นพร้อมมีเรื่องเต็มที่

“ โกคุเทระคุง ช่วยทีนะครับ ” จนสึนะต้องเอ่ยออกมาอีกครั้ง

“ แต่ว่ารุ่นที่ 10 ครับ!! ”

“ ผมขอร้อง.... ”

แค่ประโยคเดียว แค่คำเดียว ทำเอาผู้พิทักษ์แห่งสายลมสงบปาก รีบพาตัวของแขกผู้มาเยือนตรงไปยังห้องพยาบาลทันที ดวงตากลมโตใสมองก่อนลอบถอนหายใจ

“ แกกลับมาก็ดีแล้ว ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาคุยกัน ” รีบอร์นว่า สึนะพยักหน้าน้อย ๆ เหนื่อยใจ...ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอะไร

ยามาโมโตะมอง สัญชาตญาณดิบของเขาบ่งบอกอะไรบางอย่าง ทำไมทั้ง ๆ ที่รู้ว่านี่ไม่ใช่สถานที่ธรรมดา แต่ คนที่มากับสึนะกลับไม่ได้มีทีท่าตกใจกลัวแม้แต่น้อย และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มลั่นปากถามออกมาตรง ๆ “ เจ้าหนู....คน ๆ นั้นเป็นใคร? ”

คนถูกถามลอบยิ้มบาง “ ไว้อีกเดี๋ยวก็จะรู้เอง ”

สึนะทรุดลงบนเตียงนอนของตนเอง ทำไมกับแค่การออกไปเที่ยวด้านนอกของเขานี่มันถึงเกิดเรื่องได้มากมายขนาดนี้ คนอย่างเขาจะไม่สามารถมีอิสระได้แม้เพียงเสี้ยวนาทีเชียวหรือ?

เสียงลอบถอนหายใจครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวันดังขึ้น เขาลุกอย่างยากเย็นก่อนจะก้าวตรงเข้าไปในห้องน้ำ ทำภารกิจส่วนตัวรวดเร็ว ด้วยเกรงว่าจะทำให้คนอื่น ๆ รอ

ไม่นานนักสึนะก็เดินมายังห้องประชุมใหญ่ เขาสวมสูทสีขาวสะอาด อาจจะน่าแปลกสำหรับมาเฟีย แต่สำหรับสึนะแล้วเขาพอใจที่จะเป็นเช่นนี้ แม้ดูไม่น่าเกรงขาม ไม่น่าเชื่อถือ แต่เขาก็คือเขา

ดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นดีโน่ รุ่นพี่ที่แสนเคารพนั่งพูดคุยอยู่กับผู้มีพระคุณของเขา พออีกฝ่ายรู้ว่าตนถูกมองก็หันมายิ้มทักทาย “ ไงสึนะ ”

“ มาได้ยังไงครับคุณดีโน่ ” ร่างบางเดินก้าวมานั่งที่ประจำของตน ดวงตายังคงฉายแววความสงสัยใคร่รู้

“ ฉันบอกให้มาเอง ” รีบอร์นที่เดินเข้ามาเอ่ย

เด็กชายตัวน้อยไล่สายตาไปตั้งแต่หัวโต๊ะจรดท้ายโต๊ะสองฝั่ง คล้ายนับจำนวนคนในองค์ประชุม “ งั้นก็เริ่มเลยแล้วกัน ”

“ เดี๋ยว....แล้วมุคุโร่กับคุณฮิบาริล่ะ? ” สึนะถาม ยังไงถ้าเป็นเรื่องสำคัญมาก เขาก็อยากให้คนในแฟมิลี่รับรู้ด้วยกันทั้งหมด

“ มุคุโร่น่ะรู้นานแล้ว ตอนนี้ฉันให้เขาไปจัดการบางอย่าง ส่วนฮิบาริ...... ”

“ ช่างมัน ” คำตอบของรีบอร์นทำเอาคนนั่งเก้าอี้แทบร่วงลงไปด้านล่าง ให้ตายเถอะ เดี๋ยวก็สำคัญเดี๋ยวก็ไม่สำคัญ อะไรของรีบอร์นเขากันแน่นะ

แต่ความคิดทั้งหมดของสึนะก็ต้องหยุดลงเมื่อริมฝีปากเล็กของผู้นัดการประชุมขยับ “ เอาล่ะ หมอนั่น ชื่อ เซโนวี บาริสสลาฟ บอสของบาริสแฟมิลี่ พันธมิตรของเราที่รัสเซีย ”

รีบอร์นเอ่ยอย่างไม่รอช้า และสิ่งนั้นทำให้ใครหลาย ๆ คนถึงกับนิ่งอึ้ง ไม่ว่าจะเป็นโกคุเทระที่กำลังคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่นาน สึนะที่กำลังเบลอจัดด้วยความงุนงง และยามาโมโตะที่ทำท่าร้องอ๋อเสียจริงใจ ส่วนเรียวเฮนั้นรู้อยู่แล้วจึงไม่เกิดอาการอะไร

“ ละ....แล้วทำไมฉันไม่เห็นรู้จัก??? ” เสียงหวานเอ่ยถาม

“ โดยปกติแล้วมาเฟียทั้งสองจะไม่ยุ่งกัน แล้วมันก็นานมาแล้วที่ไม่ได้เกิดเรื่อง ” รีบอร์นตอบ

“ ใช่...ทำให้น้อยคนนักที่รู้การมีตัวตนอยู่ของพวกเขา ฉันเองโชคดีที่ท่านรุ่นที่ 9 บอกไว้ไม่งั้นก็ไม่รู้จักเหมือนกัน ” ดีโน่เอ่ยเสริม

สึนะเริ่มเข้าใจขึ้นมาทีละนิด ๆ คน ๆ นี้เป็นมาเฟียรัสเซียที่เป็นพันธมิตรกับเรา ไม่เคยได้รู้รู้ว่ามีตัวตนก็เพราะไม่เคยมีเรื่องราวเกิดขึ้นจนต้องยืมมืออีกฝ่าย งั้นคราวนี้ก็แสดงว่า....

“ ถูกอย่างที่แกคิดนั่นแหละ ตอนนี้แกถูกหมายหัวอยู่ ” เด็กเล็กมอง กอดอกนิ่ง ไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน แต่ก็สมกับเป็นรีบอร์น

เซโนวีลุกขึ้นยืนให้เกียรติในการประชุมตามมารยาท ริมฝีปากบางแง้มขึ้น “ เราได้รับข่าวว่าแฟมิลีทางอิตาลีได้ส่งจดหมายมาขอความช่วยเหลือจากแฟมิลีรัสเซีย นั่นแสดงว่ามีคนคิดที่จะล้มล้างนายจริง ๆ ฉันที่ทราบข่าวก็เลยติดต่อมาทางดีโน่ให้ช่วยสืบความให้แน่ชัด ”

“ ฉันสืบดูก็พบว่ามันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ระยะสองสามวันมานี้มีพวกรัสเซียเข้ามาปะปนด้วยค่อนข้างมาก ฉันเลยบอกรีบอร์นให้คิดหาวิธีจัดการโดยเร็ว ” ม้าพยศเอ่ยเสริมอีกครั้ง

รีบอร์นหันขวับมองบอสแห่งวองโกเล่ สึนะสะดุ้งเฮือกอย่างรู้ความผิด “ แต่นายก็ดันหนีเที่ยวเสียได้ โชคดีที่ไปเจอโนวี่เข้า ”

คนถูกว่ากล่าวยอมรับผิดอย่างเต็มใจ แต่กระนั้นก็ยังคงลอบคิดถึงอิสระที่เขาควรจะมีบ้างสักนิด ดวงตาใสหม่นหมองลง พอคิดแบบนี้....ก็อดจะคิดถึงใบหน้าแสนบึ้งตึงนิ่งขรึมนั่นไม่ได้

“ นายคงต้องเตรียมรับศึก แล้วที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อช่วยเหลือนายในฐานะที่เราเป็นพันธมิตรกัน ” เซโนวีเอ่ยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ ว่าแต่คุณเซโนวีรู้จักผมได้ยังไงครับ? ” สึนะถามอย่างสงสัย เขาไม่เคยรู้จักคน ๆ นี้ แต่ทำไมคน ๆ นี้ถึงรู้จักเขาดีนัก

“ รุ่นที่ 9 ของนาย ก่อนท่านตาย ฉันเคยมาพบท่านครั้งหนึ่ง ” เสียงนุ่มเอ่ยตอบ ใบหน้านิ่งขึ้นทันที

ยังไงมีเรื่องที่เขาไม่รู้อีกมากมายสินะ สึนะเหลือบมองรีบอร์น คนที่คิดว่าน่าจะรู้ดีในทุกอย่างและทุกเรื่อง การที่ขึ้นเป็นผู้นำคนนี่มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ ไม่ง่ายเลยสักนิด....

“ ว่าแต่คุณเซโนวีจะไม่เป็นไรแน่รึครับ ” เขาเหลือบมองบาดแผลที่แขนนั่นอย่างลำบากใจ มาช่วยแท้ ๆ หวังดีแท้ ๆ แต่กลับต้องมาเจ็บตัวเพราะคนอ่อนแออย่างเขา

อ่อนแอ.....ทั้งร่างกายและจิตใจ

“ เรียกโนวี่ก็ได้ ฉันไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องเป็นห่วง ” คนตอบยิ้มน้อย ๆ

สึนะรู้สึกว่าตนกำลังได้พี่ชายที่แสนดีเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง นอกจากดีโน่และเหล่าผู้พิทักษ์แล้ว เขาแทบไม่คิดเลยว่าจะมีใครดีกับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกได้มากมายถึงเพียงนี้

“ นายก็น่าจะเห็นแล้วนา หมอนี่น่ะเก่งจะตาย ใช้ปืนคล่องอย่างกับหายใจแหน่ะ ” ดีโน่หัวเราะ ตบบ่าคนอายุอ่อนกว่าข้าง ๆ

“ ไม่ต้องเป็นห่วงหมอนั่นไป ห่วงตัวแกเองก่อนเถอะ ” รีบอร์นว่า สึนะยิ้มแห้ง ๆ รับ

จากนี้ไปคงจะมีสิ่งที่หนักหนาเกิดขึ้น อาจจะกระทบทั้งคนรอบข้างและจิตใจของเขาเอง แต่กระนั้นก็ไม่สามารถหนีหรือละทิ้งไปได้ ฉะนั้นทางออกเดียวคือต้องสู้ สู้อย่างเช่นทุกครั้งที่เคยทำ สู้ตามแบบที่เขาควรจะต้องสู้

เมื่อนภาที่อ่อนแอตัดสินใจจะโอบอุ้มทุกสิ่ง....นภาผืนนั้นก็จะต้องยืนหยัดอย่างแข็งแกร่งให้จงได้






==========================TBC=========================



อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก เฉลยบุรุษปริศนาไปเป็นที่เรียบร้อย ฮะ ๆ เป็นตัวละครออริที่นำมาเพิ่มสีสันให้กับเรื่อง *-*b


โปรดระวังสายตาก่อนชม







ชื่อ - เซโนวี บาริสสลาฟ เรียก โนวี่
อายุ - 25 ปี
สูง - 172.5
เชื้อชาติ - รัสเซีย
ตำแหน่ง - บอสรุ่นที่ 13 แห่งบาริสแฟมิลี่
นิสัย - เดายากอย่างมาก เพราะเจ้าตัวจะชอบแสดงใบหน้าที่เหมือนจะติดตลก ขี้เล่นตลอดเวลา ทำให้จริง ๆ แล้วไม่รู้ว่าเวลานั้นคน ๆ นี้คิดอะไรกันแน่ ชอบช่วยเหลือคน แต่กลับไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเท่าใดนัก นอกจากบางกรณีที่เจ้าตัวตัดสินใจไปแล้วว่าจะยุ่งก็จะยุ่งจนถึงที่สุด
อาวุธ - ปืน 2 กระบอก (ดีเสิทอิเกิ้ล)
จำนวนสมาชิกในแฟมิลี่ - ????

อ่าหุ ว่าและ มาเฟียชัวร์ๆ กลิ่นมันบอก (ไอ้เมจมูกดีใช่มะ 555+)

ซือจังน่าสงสาร โอ๋ๆ ไม่เป็นไรลูก ไว้คราวหน้าหนีเที่ยวใหม่ก็ได้ 555+ (ไม่เข็ด)

หรือไปเดทกับท่านฮิก็ดีนะลูก ^__,^ (ตรูแนะนำอะไรฟระ)

มาเฟียพันธมิตร...หรืออีกนัยหนึ่งคือคู่แข่ง (แย่งซือคุง) หน้าใหม่

ฮิบะ มีบทอยู่ตั้งจึ๋งนึง จะอยู่นานๆ หน่อยก็ไม่ได้ TTATT

สึนะก็รีบตามไปดูเซ่~~~!เดี๋ยวฮิบะก็งอนหรอก (จะเป็นไปได้มั้เนี่ย)

โอ้ ตัวละครหน้าใหม่ใสกิ๊ง ท่าทางจะพึ่งพาได้....แต่เฮียจะเข้ามามะรุมมะตุ้มสึนะอีกรายมะเนี่ย

ตอนนี้นอกจากบทจะน้อยแล้วแถมพี่ฮิบะยังหายไปโดยไม่บอกกล่าว บรรยากาศหดหู่สุดๆ ใครก็ได้ช่วยไปตามเอียแกกลับมาที๊!!(ปากพูดงั้น แต่ร่างกายกลับสั่งการให้โยนน้องทูน่าออกไปตามหาแล้ว แหมๆ ไม่ให้น้องทูน่าตามแล้วใครจะเหมาะสมเล่า)

มาต่อเร็วๆนะค้า

P.S ป๋ามุไปทำภารกิจอะไรสำคัญอะค้า!! กลับมาเร็วๆน้า คิดถึงง้า!!

โอ้...ออกมาแล้น


เป็นพันธมิตรเหรอและคู่แข่งฮิบาริเปล่าเนี่ย


แล้วมุคุไปไหนง่าอยากรู้


มาต่อเร็วน้า

โอ้ ที่แท้ก็คุณพี่โนวี่ผู้ลึกลับนี่เอง (แล้วแกไปรู้จักเค้าตอนไหนเนี่ย)

สงสัยจะเป็นคู่แข่งของท่านฮิซะแล้น หุหุหุ เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆแล้ว จะรอตอนต่อปายนะค้า

....ใครฟะ?.....
แล้วกว่าตานี่จะออกมาใคมังกะจะต้องรออีกกี่ชาติล่ะเนี่ย
(รึจะไม่มีเลยหว่า)
อ๊ากกก!!!
ท่านฮิบาริน่าฉงฉานTT^TT

อารมณ์เหมือนมุคุผสมยามะแต่คล้ายดีโน่ = ='' อืม..

เรื่องมันไม่จบง่ายๆหรอก หึหึหึ คุฟุฟุฟุ สึนะเนื้อหอมจะตาย!=[]=!!

ง่า... หนูสึนะ หนีเที่ยวนิดเดียวเป็นเรื่องเลยน้อ ท่านฮิบาริ หวงสึนะมากๆกว่านี้หน่อยสิค๊า ต้องแบบซัดแล้วเอามาไว้ในอ้อมกอด(บ้าแล้วตรู)

เฮ้อ เป็นท้องฟ้านี่ดูท่าจะลำบากกว่าที่คิดน้อ ง่ำๆ มานอกเรื่องบ้าง สอบเสร็จแล้วง่วงอ่า กลับๆ ยังๆก้จะรอมาต่อนะค๊า

เหอๆๆๆสึนะหาเรื่องใส่ตัวจนด้ายยยยยยย

หนีเที่ยวทีเป็นเรื่อง ทีหลังหาคนไปด้วยสิจ้ะ //โดนเตะ ถ้ามีคนให้ไปสึนะคงไม่หนีออกมาน่ะนะ

หนุกฮับผม มาต่อไวไวน๊า แล้วจะรอ~~~

ตอนนี้สั้นไปนิดขออภัย แอบมาต่อก่อนกลับบ้าน เหอ ๆ เดี๋ยวกลับหอแล้วจะรีบมาลงต่อนะค้า


[align=center]==============================[/align]





Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค เมฆา

(18x27)

ตอนที่ 5









“ นายสองคนไปจัดการงานของสึนะ ” นิ้วเล็กชี้ไปยังยามาโมโตะและโกคุเทระที่ฟังอยู่อย่างตั้งใจ

สึนะเบิกตา งานของเขาทำไมไม่ให้เขาทำเองล่ะ ทุกทีมีแต่ไล่ให้เขาไปทำนี่นา “ เดี๋ยวก่อน... ”

“ แกน่ะไปพักผ่อนซะ งานแค่นี้นายสองคนทำได้ใช่ไหม? ” เสียงเล็กเอ่ยกับคนทำท่าจะค้าน ก่อนจะหันไปมองเพื่อย้ำ.....ดูจะเป็นคำถามที่เหมือนคำสั่งมากกว่าต้องการคำตอบ

ยามาโมโตะพยักหน้ารับก่อนจะลากเจ้าเพื่อนขี้โวยวายออกไป คนถูกลากดิ้นรนเต็มที่หมายจะเข้าไปหาเจ้านายผู้เป็นที่รัก แม้ว่าโตขึ้นอย่างไร ไอ้นิสัยติดสึนะนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริง ๆ

พอเห็นว่ามือขวาและมือซ้ายออกจากห้องไปทำงานตามที่มอบหมายแล้ว รีบอร์นจึงหันมามองดีโน่และโนวี่ที่นั่งลอบยิ้มอยู่บ้าง “ ส่วนแกสองคนไปรัสเซียซะ รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง ”

คนฟังพยักหน้ารับก่อนลุกขึ้นยืน “ แย่จังน้า เจอกันแปปเดียวต้องไปอีกแล้ว ยังไงไว้ไปเที่ยวด้วยกันอีกนะสึนะ ” คนอารมณ์ดียิ้มกว้าง พลางโบกมือไปมา ก่อนจะเดินนำดีโน่ออกไป

เหลือเพียงแค่เขา เรียวเฮ แรมโบ้และเจ้าคนชี้นิ้วสั่งงานเพียงเท่านั้น นั่นสร้างความกดดันให้สึนะเป็นอันมาก แม้รู้ว่าตนเองจะทำผิดก็เถอะ แต่อีแบบนี้มันเหมือนโดนโทษพักงานเลยไม่ใช่หรือไง

“ เรียวเฮนายไปตามดูเรื่องเมื่อคราวก่อนให้ที สึนะแกจะนั่งทำไมก็ไปพักผ่อนซะสิ! ” สมกับที่เป็นรีบอร์น ไม่ทันจะได้อ้าปากถาม ไอ้เจ้าปืนพกกระบอกที่เห็นจนชินตาก็โผล่มาจ่อหน้าเสียแล้ว ก็เลยต้องยอมปล่อยให้เป็นไปตามนั้น

กว่าจะพาตัวเองมาถึงห้องแสนจะยากลำบาก ความผิดในครั้งนี้ทำให้ขาทั้งสองข้างดูหนักอึ้งไปหมด ระหว่างทางดวงตาคู่โตเหลือบมองความวุ่นวายเล็ก ๆ ในห้องทำงานของเขาที่เพื่อนรักทั้งสองกำลังง่วนกับการสะสางอยู่ นึกถึงเรียวเฮที่ออกไปด้านนอก มุคุโร่ ดีโน่และโนวี่ที่ไปรัสเซีย แรมโบ้ที่คุยอยู่กับรีบอร์น และฮิบาริ....ที่เดินหายไปจากสายตาของเขา

ร่างบางทอดตัวลงบนเตียงนอน ถอนหายใจไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนได้ยินเสียงเคาะประตูเบา ๆ ที่ดังขึ้นนั่นแหละจึงจะหยุดความเหนื่อยอ่อนลง ด้วยหวังว่าจะได้ทำอะไรที่เป็นการชดเชยความผิดบ้าง

“ ผมกับเจ้าเบสบอลจะออกไปข้างนอกสักพักนะครับ รุ่นที่สิบพักผ่อนเยอะ ๆ แล้วก็ระวังตัวด้วยนะครับ ” ประโยคที่ได้ยินจากปากสายลมทำเอาท้องฟ้านี้ถึงกับเจื่อนลง แต่ก็คงต้องแสร้งทำยิ้มรับ อวยพรให้เพื่อนทั้งสองเช่นทุกครั้ง

จะทำตนเองให้แย่ลงไปกว่านี้ไม่ได้...

“ ไปดีมาดีนะ ขอโทษที่ทำให้ลำบาก ” เขายิ้ม รอยยิ้มเสแสร้งที่ไม่อาจลอดผ่านสายตาของยามาโมโตะไปได้

“ อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ ผมน่ะเต็มใจทำเพื่อรุ่นที่สิบเสมอ ” โกคุเทระคว้ามือของคนร่างเล็กกว่าขึ้นมากุม ไม่ว่ากี่ครั้งความภักดีและจริงใจนี้ก็ไม่เคยแปรเปลี่ยน

มือแกร่งของเพื่อนที่สำคัญยื่นมาสัมผัสบ่าบอบบางเบา ๆ พลางออกแรงบีบน้อย ๆ ย้ำความเชื่อมั่นให้ผู้อยู่ตรงหน้า “ ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดของนาย พักผ่อนบ้างก็ดี.....นะ ” ยามาโมโตะยิ้ม สายฝนที่ชำระล้างความมืดหมองในใจ....

“ อืม....โชคดีนะ ทั้งคู่เลย ” รอยยิ้มบริสุทธิ์ที่ไม่ว่าจะได้รับกี่ครั้งก็ทำให้ผู้พิทักษ์อย่างเขาทั้งสองพร้อมจะยอมทุ่มเทชีวิตให้

ถ้างั้นตอนนี้ที่เหลืออยู่จริง ๆ คงมีแค่เขา รีบอร์นและแรมโบ้สินะ??

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาหลับสนิทจนไม่รู้สึกตัว ก่อนนั้นรับรู้เพียงแค่สายลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านบานหน้าต่างที่เปิดอ้าไว้ กับความคิดนับร้อยที่แล่นเข้าสู่สมอง เพราะการเดินทางทำให้เหนื่อยอ่อน เพราะคิดมากไปจนสมองล้า หรือเพราะจิตใจอันสั่นไหวจนเจ็บแปลบไปหมดกันแน่

เสียงดังเบา ๆ ที่กระทบเข้าโสตประสาทรับฟังส่งให้สึนะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เขารู้สึกถึงความมืดรอบกาย มือเรียวเล็กพยายามขยี้ตาตนเพื่อให้มันเปิดกว้างกว่าเดิม แต่ยังไม่ทันไรก็ต้องปิดลงอีก เมื่อรู้สึกถึงผ้าผืนหนึ่งที่ทาบทับจมูก กลิ่นบางอย่างโชยเข้า

อ่อนเพลีย....ง่วงงุนจนไม่อาจคุมสติได้อยู่

เสี้ยววินาทีก่อนหมดสติสึนะรับรู้ได้ถึงอันตรายและความไม่เป็นมิตร และนั่นอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้รับรู้...
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องกว้าง รีบอร์นเดินออกจากห้องเล็ก ๆ ตรงเข้ามารับ รอยยิ้มเปรยบนใบหน้าเมื่อได้ยินเสียงและคำพูดอู้อี้ของอีกฝ่าย “ ดีมาก จัดการต่อได้เลย ”

มือเล็กวางมันลงที่เดิม “ น่าสนุกดีใช่ไหมล่ะ ”














ร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทยืนอยู่ท่ามกลางคนนับร้อย ดวงตาสองสีแย้มยิ้มอย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา มุคุโร่มาทำหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายจากรีบอร์น หน้าที่ของผู้พิทักษ์ที่เข้าทำการเจรจากลับกลุ่มมาเฟียที่รัสเซีย

การประชุมดำเนินต่อไปอย่างน่าเบื่อหน่าย การถกเถียงกันของพวกมาเฟียไม่ใช่เรื่องที่มุคุโร่สนใจนัก จนเข้าถึงเรื่องของวองโกเล่ ชื่อนี้คำนี้เท่านั้นที่เรียกให้คนแสร้งทำสนใจแปรเปลี่ยนอารมณ์ทันที

“ ได้ข่าว....พวกคุณบางกลุ่ม ร่วมมือกับทางอิตาลี หวังทำร้ายบอสของเรา ” มุคุโร่เอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่น้ำเสียงเย็นยะเยือกนั่นทำเอาคนฟังขนลุกไปหมด

ที่เลือกให้มุคุโร่มาเพราะเจ้าตัวถือว่ามีฝีมือที่น่ากลัวและการเอาตัวรอดเก่งเป็นเลิศ อีกทั้งยังใจเย็น แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีเยี่ยม ที่สำคัญ.....ไม่ว่าเป็นเรื่องอะไร ขอให้เกี่ยวข้องกับสึนะเท่านั้น สายหมอกผู้นี้จะยอมทำทุกสิ่ง

“ แปลกใจที่คนของอิตาลีจะมาอยู่ในที่ประชุมของพวกเรา ” ชายสูงวัยเอ่ย ควันบุหรี่คละคลุ้งรอบร่างกายท้วมนั่น

“ คึ....ผมเองยังแปลกใจที่คนของรัสเซียไปยุ่งกับอิตาลีเหมือนกัน ” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ไม่ได้รู้สึกกดดันอะไรเลยแม้แต่น้อย

คนถูกตอกกลับเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่สบอารมณ์ เบื้องหลังของมุคุโร่เป็นกลุ่มคนในชุดสีดำไม่ต่างจากมาเฟียกลุ่มอื่น ๆ แต่ที่เห็นจะแปลกก็ตรงที่รอบบริเวณนั้นไม่มีใครกล้าเข้ายุ่มย่าม ตัวแทนของบาริสแฟมิลี่ แฟมิลี่ที่ทรงอำนาจอันดับต้น ๆ ของรัสเซีย

“ งั้นหรือ....คนของเจ้าเด็กนั่นงั้นหรือ... ” เสียงแหบพร่าพึมพำ

มุคุโร่เลิกคิ้วสูง “ ผมเป็นคนของวองโกเล่ไม่ใช่บาริส ”

สถานการณ์ดูตรึงเครียดขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ บางครั้งความใจเย็นและไม่เคยหวาดกลัวอะไรของมุคุโร่ก็สร้างปัญหาได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะกับในที่ประชุมต่างถิ่นที่ไม่รู้จักนิสัยหรือเบื้องหลังของใครดีนักอย่างตอนนี้

“ เอาเถอะ....ตอนนี้เราคงยังพูดเรื่องนี้ไม่ได้ รอให้เซโนวี่กลับมาก่อน ” ผู้เป็นหนึ่งในผู้นำการประชุมกล่าว เริ่มมีเสียงพูดคุยลงความเห็นดังขึ้นเรื่อย ๆ ทุกขณะ

มุคุโร่เริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่ชอบให้อะไรยืดเยื้อโดยไม่จำเป็น แต่บางทีการรอคนที่กำลังเอ่ยถึงอาจจำเป็นต่อวองโกเล่ก็ได้ ฉะนั้นจึงตัดสินใจที่จะหยุดการคัดค้าน

“ สรุปว่าอีก 3 วันเราจะมีการประชุมอีกครั้ง ขอบคุณทุกท่านสำหรับวันนี้ ”

“ เดี๋ยวก่อนครับ ผมขอพูดอะไรสักนิด ” ชายหนุ่มยกมือขัด ลุกขึ้นยืนจ้องไปรอบ

“ ภายใน 3 วันจะต้องไม่การเคลื่อนไหวใด ๆ เกิดขึ้น หากผมได้รับข่าวจากทางอิตาลีเกี่ยวกับวองโกเล่เมื่อไหร่..... ” มุคุโร่จงใจหยุด

ผู้นำกลุ่มคนหนึ่งมองนิ่ง “ ตกลง หากมีอะไรเกิดขึ้นในช่วง 3 วันก่อนการประชุม ทางเราจะรับผิดชอบทุกอย่าง ” นั่นเพียงประโยคเดียวที่ยังความพอใจมาให้กับมุคุโร่













เสียงโทรศัพท์ริงโทนเดิมดังขึ้น ฮิบาริรับมันอย่างหงุดหงิด ตอนนี้เขาไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ความว้าวุ่นใจ กังวลใจที่ไม่เคนเกิดขึ้นมาก่อน รู้สึกโกรธและโทษอีกฝ่ายไปเสียหมด

เพราะนภาแท้ ๆ ที่ทำให้เมฆาอย่างเขาต้องเป็นแบบนี้

“ ว่าไง ”

ฮิบาริรับรู้ว่าคู่สายของตนเป็นใคร รีบอร์นโทรหาเขา ร้อยวันพันปีไม่เคยจะได้ติดต่อ เพราะทุกทีที่มีเรื่องก็ไม่เคยหนักหนาจนถึงขั้นต้องมาพูดกับเขา แสดงว่าครั้งนี้คงเกินกว่าแรงจริง ๆ

“ สึนะโดนจับตัวไป ”

ประโยคเดียว เพียงแค่นั้นเท่านั้นที่ทำให้คนไร้ความรู้สึกอย่างฮิบาริลุกขึ้นยืน ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน กังวลอย่างมากมาย มือเรียวกำโทรศัพท์ ร่างกายเย็นยะเยียบ....แทบขาดใจ

หากท้องฟ้าหายไป....แล้วเมฆาของเขาจะพึ่งพิงใครเล่า

สายถูกตัดลงทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้ความ เหมือนรีบอร์นจะรับรู้ดีว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าคู่สายของเขาต้องมาปรากฏตัวต่อหน้าด้วยอารมณ์ความหวาดวิตกเป็นแน่

ฮิบาริแทบป่นโทรศัพท์ให้เป็นผุยผงคามือ ตอนนี้เขาคือมัจจุราชที่พร้อมจะทำลายได้ทุกสิ่ง ทุกสิ่งที่มันบังอาจเอามืออันแสนโสโครกมาแตะต้องท้องฟ้าที่ขาวสะอาดของเขา!!

ทันใจนึก ฮิบาริมายังคฤหาสน์วองโกเล่ด้วยความโมโห พุ่งเข้าไปยังห้องประชุมใหญ่ที่ซึ่งเขารับรู้ถึงการรออยู่ของตัวต้นเรื่อง ดวงตาสีดำสนิทมองโดยรอบ ไม่พบใคร....เว้นแต่รีบอร์น

“ เจ้าพวกนั้นออกไปทำงาน ฉันเองก็เพิ่งจะรู้ว่าเจ้านั่นหายไปเมื่อก่อนหน้านี้ชั่วครู่เอง ” คนตัวเล็กแต่มากด้วยความคิดและประสบการณ์กล่าว ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

นั่นทำให้คนฟังรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา....

“ แล้วแกดูแลยังไงให้พวกบ้าที่ไหนมาเอาตัวไอ้เจ้านั่นไป ” เสียงทุ้มแทบตะโกนออกอย่างมิอาจห้ามตนเองอยู่

“ ใจเย็นสิ เร่งร้อนไปก็ไม่ได้อะไร ตอนนี้ฉันสั่งให้คนออกตามหาแล้ว ” รีบอร์นตอบกลับ ท่าทีไม่ใส่ใจนั่นยิ่งทำให้ฮิบาริรู้สึกโกรธขึ้นมาอีก

และนั่นทำให้คนตัวเล็กตรงหน้ารับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง

“ จะปิดไปก็เท่านั้น ตอนนี้พวกอิตาลีบางกลุ่มขอร้องให้พันธมิตรอย่างรัสเซียมาช่วยในการกำจัดสึนะ แกคนเดียวไม่ใช่คู่ต่อสู้พวกมันหรอก ” รีบอร์นว่าต่อ

คนถูกดูถูกหันมอง แววตาเดือดดาลมากกว่าครั้งไหน ๆ “ จะใครหน้าไหนก็ไม่สน มันผู้ใดบังอาจทำให้ฉันไม่พอใจหรือขวางทางฉัน มันต้องตายสถานเดียว!! ”

เสียงประตูบานใหญ่ปิดลงอย่างแรง พร้อม ๆ กับรอยยิ้มของคนยุแยงที่เปรยขึ้นน้อย ๆ “ หึหึ ”





[align=center]========================TBC===========================[/align]




ของแถม


สัมภาษณ์เซโนวี่ 1

Nook - แหม่ๆๆๆวันนี้เนื่องจากข้าเจ้าพอมีเวลาเลยได้บินตรงดิ่งไปยังรัสเซียเพื่อพบคุณโนวี่ แขกรับเชิญพิเศษไร้ตัวตนในฟิค อิอิ

กว่าจะมาถึงก็เหนื่อยพอดู แถมยังต้องผจญศึกรอบด้าน น่ากลัวเป็นบ้าเลย แง ๆๆๆๆ

โอ๊ะ ๆ คนนั้น ๆ คุ้น ๆ แหะ ว่าแต่จะไปไหนน่ะ

วิ่งตามมาจนเหนื่อย ในที่สุดคน ๆ นั้นก็หยุดวิ่งได้สักที ว่าแต่....อ้าว....เอ๊ะ หายไปไหนงะ???

???? - ไม่ทราบว่าตามผมว่ามีธุระอะไรหรือครับ? (ถามด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์)

กำ.....เห็นว่าตูวิ่งตามนี่หว่า อ๊ากกกกกกกกกกกกกก แต่ตัวจริง....ดุ อร๋าง~นุ่มนิ่มน่าจับจัง แม้จะน้อยกว่าซือคุงก็เถอะนะ

นุ๊ก – เอ่อ คือว่าคุณเซโนวี่ใช่ไหมคะ??

เซโนวี่ - ครับ มีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ?

โอยยยยยยยยย...........รอยยิ้มนี้ ๆๆๆๆๆๆ คิดถึงท่านมุเลยยยยยยยยย

นุ๊ก - พะ....พอดีมีคำด่า เอ๊ย! คำถามนะค่ะ คือมีข้องใจอยากจะถามหน่อย ไม่รบกวนมากหรอกค่ะ

โนวี่ - เอาสิครับ ถ้าผมตอบได้ล่ะก็ยินดีเลย

ว่าแล้วก็เดินตามโนวี่ไปยังร้านอาหารร้านหนึ่ง ให้ตายเถอะไม่ยักรู้ว่าคนแบบนี้จะเป็นนักกินตัวยง

นุ๊ก – เริ่มเลยแล้วกันนะคะ แนะนำตัวหน่อยค่ะ

โนวี่ - เซโนวี่ บาริสสลาฟ อายุ 27 ปี เคยมีแฟนแต่ตอนนี้ไม่มีแล้วครับเลยยังโสด อารมณ์ดี ไม่ทำให้ใครผิดหวังแน่นอน

เอาซะเว่อร์เลยนะแก....

นุ๊ก – อะ...เอ่อ แล้วทำไมถึงไปปรากฏตัวในฟิคนั้นได้คะ?

โนวี่ - พอดีผมได้รับการขอร้องจากดีโน่มาน่ะครับ แล้วก็อยากเจอสึนะด้วย เห็นรีบอร์นพูดว่าน่าสนใจดี

ยังยิ้มไม่เลิกวุ้ย

นุ๊ก – เอ่อ....แล้วพอเจอแล้วคิดยังไงคะ??

โนวี่ - เป็นคนที่น่าทึ่งดีครับ น่ารักดีด้วย แต่ท่าทางจะมีคนหวงเยอะ (หัวเราะ)

แหงล่ะแก....น้องทูน่าเขาเป็นหนึ่งในดวงใจย่ะ

นุ๊ก – แล้วรู้สึกยังไงคะ...คือหมายถึงว่า....

โนวี่ - อ่อ...เป็นน้องชายที่น่ารักน่าปกป้องครับ เห็นแบบนี้ผมก็ไม่ใช่คนที่จะแย่งของ ๆ ใครหรอกนะ แต่ถ้าแกล้งนิดแกล้งหน่อยพอสนุกก็ว่าไป (หัวเราะ)

นี่จะดีใจหรือจะน่ากลัวดีฟ่ะเนี่ยยยยยยยยย

นุ๊ก – แล้วรู้สึกยังไงกับผู้พิทักษ์หรือแฟมิลี่ของสึนะคนอื่น ๆ คะ?

โนวี่ – อืม...เอาจริง ๆ ผมก็ไม่รู้จักใครเท่าไหร่นะ สำหรับรีบอร์นผมว่าหมอนี่น่าทึ่งเป็นบ้า ดีโน่อยู่ด้วยแล้วดูอบอุ่น เป็นผู้ใหญ่ดี แถมชอบแกล้ง(??)ทำอ่อนแอด้วย ตลกเป็นบ้า ส่วนคนที่เข้ามาหาเรื่องผมเงิน ๆ น่ะดูจริงใจดี ท่าจะภักดีสึนะมาก ส่วนเจ้าคนสูง ๆ ผมดำ ๆ รู้สึกว่ามองยาก แต่เห็นอะไรแล้วกลับเข้าใจง่าย น่าแปลกดี ส่วนเจ้าวัวนั่น แกล้งอ่อนแอรึเปล่านะ?? อ่อแล้วก็เจ้าคนที่ฟาดทอนฟาใส่ ดูเก่งดีอยากลองด้วยซักตั้ง แต่ว่า...ท่าจะ...หึหึ

หัวเราะได้น่ากลัวจริงพ่อคุณ....แล้วตกลงว่ามันอะไรกันล่ะ????

โนวี่ - คงรู้กันอยู่แล้วล่ะมั้งครับ?

อ้าวไอ้นี่....

นุ๊ก – แล้วคุณโนวี่....คือ...เป็น...แบบนั้นหรือเปล่าคะ?

โนวี่ - (นิ่งพักก่อนหัวเราะ) เป็นครับ

เต็มปากเต็มคำสงสัยของจริง

นุ๊ก – แล้วเป็นฝ่ายรับหรือรุกคะ?

โนวี่ - อืม....ปกติก็รับ แต่ถ้าลองรุกดูบ้างคงสนุกดี

หัวเราะอีกแล้ว ไอ้นี่น่ากลัววุ้ย....


====================อะฮี่ ๆ จบสัมภาษณ์บทแรก ใครมีคำถามอยากถามโนวี่ผู้นี้ก็ถามมาได้นะค้า================

กรี๊สๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


เรื่องนี้ทั้งเรื่องโดนรีบอนควบคุมสินะคะ กร๊ากกกกกก


เอ... ตกลงคนที่ลักพาสึนะไปนี่ คนของรีบอนสินะ ... kufufu


ชอบป๋า~~~ ป๋ามุ~~ พระเอกเกินไปแล้ว(ว้อยยยย~~) ดาวร้ายใจดวงใจหายไปไหนซะล่ะ กรี๊สสสสสสสสสสสสส

ดูเป็นห่วงกันดีจัง สึนะ...นางเอ๊กกกกกก นางเอก กร๊าซซซซซ


ปล. คนแรก (รึเปล่าหว่า?) หุๆๆๆๆๆๆ

กริ๊ดดดดดดดด มาต่อแร้ววววววว หลังจากรอมานานว่าเมื่อไหร่จะมาต่อซักที

ม่ายยยยยยยยยยยย หนูซือ อย่าซึมไปเลยนะลูกทุกคนเค้าแค่ห่วงลูกก็เท่านั้นแหล่ะ อย่าน้อยใจน้า แต่ว่า...เรื่องทั้งหมดนี่ เจ้ารีบอร์นมันเป็นตัวการใช่ม้ายยยยยยยย ชั้นจะไปฆ่าม้านนนนนนนน

รีบอร์น : เป็นคนธรรมดาริอาจจะมาสู้กับนักฆ่าอย่างชั้นเนี่ยนะ เตรียมใจไว้แล้วใช่ม้ย ^^
selzer : เอ่อ...คือว่า มาคิดอีกที ขอบายดีกว่าค่ะ ขอถนอมชีวิตไว้ติดตามฟิคเรื่องนี้ดีกว่า (เด็กอะไรวะ น่ากลัวชิบ -- --")

กริ๊ดดดดดดดดดดด ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย ใคร!!มันเป็นผู้ใด!! ผู้ใดบังอาจมาลักพาตัว ซือคุง ท้องนภาของเหล่า วองโกเล่ ห้า~~~~~~~
รีบไปพาตัวกลับมาเดี๋ยวนี้เลยน้า~~~~ ท่านฮิบะ ยามะ โกคุ คุณพี่ ใครก็ได้ ตามหาหนูซือที T^T

ท่านมุคุโร่ ตอนนี้เป็นพระเอกมากเลยอ่ะ (แบบนิ่งๆอ่ะนะ) ดูๆแล้วเหมือนจะเป็นฝ่ายคุมเกมส์เลยอ่ะ สู้ๆนะคร้า แต่.......หนูซือโดนพาตัวไปแล้วน้า~~~~ รีบๆตามไปช่วยเซ่~~~~~ >O<

อ้าว โนวี่เป็นเกะหรือนี่ - - นึกว่าจะมาแย่งซือคุง เหอๆๆ

มุคุกับฮิบะ.. ทำไมไม่รู้น้า ดูท่าจะแย่งทูน่ากันน่าดู 555 (ระวังม.ค.ป.ด.นะลูก- -'')

ก่อนอื่นก็ต้อง..

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ป๋า ป๋า ป๋าเท่มาก>[]<!!!!

อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ฮิบะซาม๊า~~~!!! รักๆหลงๆน้องทูน่ามากๆนะค้า>[]<!!(ให้เราได้จิ้นกันต่อไป)

ส่งมุคุมาเจรจานี่.. แน่ใจแล้วเหรอรีบอร์น? เหอๆ

^
^
^

ป๋ามุพระเอกจริงนั้นแหละทั่นเมเม่>w<!!

รักป๋ามุสุดใจขาดดิ้น เอาซือคุงไปเลยจ๊า (อ้าวๆ 1827 ก็เขียนอยู่-_-+)

แต่ว่า รีบอร์นเป็นคนร้ายนั้นเอง!!!

พัวะ! โดนทั่นนุ๊กตืบ ข้อหาพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องT_T
+++++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง