ปกติชอบให้เคะชีช้ำ แต่คราวนี้เมะต้องชีช้ำซะบ้าง!!! โดยเฉพาะท่านฮิบบี้!!! ใจร้ายดีนัก!!!แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เครดิต อารินแฟนตาซีเช่นเดิมคร่า
เครดิต Verric ท่านฮิบบี้โคตรหล่ออออออออออ อร๋างงงงง
=================================================
Katekyo Hitman Reborn
Adhere to Sky
ภาค เมฆา
(18x27)
ตอนที่ 3
ท้องฟ้า....แม้จะงดงาม...แต่ก็หน้าหวาดหวั่น...
เช่นเดียวกับดอกไม้....สวย....ดึงดูดใจ...แต่ก็มีใบและหนามที่คอยปกป้อง...
หากสัมผัสไม่ระวังอาจเกิดบาดแผล...บาดแผลทั้งผู้จับ....และดอกไม้...
หลังจากที่โกคุเทระกลับมาไม่พบตัวบอสสุดที่รัก ชายหนุ่มก็ออกตามหาทั่วสารทิศด้วยความเป็นกังวล แต่ก็ไร้วี่แวว พาลให้วุ่นวายอย่างเลี่ยงไม่ได้ จนท้ายสุดก็ต้องโทรเรียกผู้พิทักษ์คนอื่น ๆ ที่ออกไปด้านนอกให้กลับมารวมกัน
“ รุ่นที่สิบ....หายตัวไป... ”
ทุกคนเร่งกลับมาด้วยความรู้สึกเป็นห่วงจับใจ ยิ่งรีบอร์นผู้เปรียบเสมือนแกนหลักเอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ นั่น ยิ่งทำให้โกคุเทระคนฟังแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ ลุกเดินไปมาด้วยใบหน้าถอดสี หมดมาดความเป็นผู้นำลงทันที
การประชุมเริ่มขึ้นอย่างเร่งด่วน รีบอร์นสั่งห้ามไม่ให้บอกคนสองคน ซึ่งนั่นคือมุคุโร่และฮิบาริ โดยให้เหตุผลว่าพวกนั้นแม้จะฉลาด แต่หากรู้ว่าสึนะหายตัวไปเพราะอะไรอาจทำให้เหตุการณ์แย่ลงเพราะความบ้าเลือดอันน่ากลัวก็เป็นได้
“ ฉันกับเรียวเฮออกไปด้านนอกก็เพราะเรื่องนี้ ” เสียงเล็ก ๆ เอ่ยเบา ดูเคร่งเครียดจนทำเอาบรรยากาศในห้องมืดมนไปด้วย
“ ฉันกับพระอาจารย์ไปพบกับคุณดีโน่มา ” ชายหนุ่มผมสีอ่อนสั้นเอ่ยต่อ ท่าทีเดิม ๆ หายไปหมด
นั่นทำให้โกคุเทระ ยามาโมโตะและแรมโบ้ผู้ใหญ่ที่ถูกเรียกออกมานิ่งงัน....
“ มาเฟียรัสเซีย...พวกเราได้กลิ่นไม่ดีจากมาเฟียรัสเซีย.... ”
รีบอร์นเว้นจังหวะ
“ พวกนั้นเล็งสึนะ สึนะมีอันตรายอย่างที่สุด ”
“ แต่....แต่ว่ารุ่นที่สิบเก่งจะตาย คนของเราด้านนอกก็เยอะแยะ ” ชายหนุ่มมือขาวพยายามเอ่ยในทางที่ดี แต่นั่นไม่สามารถใช้ได้กับรีบอร์น
ดวงตากลมโตหันมอง “ นายคิดว่ามาเฟียอิตาลีโหดแค่ไหน? ”
“ มาก.... ” ยามาโมโตะที่นั่งฟังตอบตามจริง คนอย่างเขาไม่เคยพูดโกหก
โกคุเทระกลืนน้ำลายฝืดคอ สังหรณ์ไม่ดีกับคำพูดถัดไปที่จะออกจากปากคนรู้เรื่อง...
“ พวกรัสเซีย....โหดกว่าอิตาลีเป็นร้อยเท่า พวกนั้น... ” เด็กน้อยนักฆ่ามือหนึ่งจงใจหยุดเพียงแค่นั้น และนั่นก็สร้างความหวาดหวั่นให้ผู้พิทักษ์ทั้งหมด
“ ว่าแต่ฮิบาริไม่รู้ใช่ไหม? ” รีบอร์นเอ่ยถาม
แค่นั้นเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ร่างของคนที่กำลังเอ่ยถึงเดินเข้ามา บรรยากาศโดยรอบตัวฮิบาริดูราวกับมือสังหารที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ “ ทำไมพวกแกต้องปิดฉัน ” เขาเหลือบมองรีบอร์น
“ เพราะนายจะทำให้สึนะเป็นอันตรายมากกว่าเดิม ” คนถูกมองตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว
“ ยังไง ” คล้ายจะถามกลับ แต่น้ำเสียงฟังดูไม่เป็นคำถามเอาเสียเลย
“ เพราะนาย....ชอบทำร้ายคนที่เป็นศัตรู นั่นจะสร้างความเดือดร้อน ” รีบอร์นว่า
ฮิบาริสะบัดหน้าหนี หันหลังกลับเหมือนว่าเรื่องที่พูดไร้ซึ่งความน่าสนใจ “ ทำไมฉันต้องเอาตัวเข้าไปเดือดร้อน ก็แค่พวกสัตว์เล็ก ๆ ที่มันหาเรื่องงี่เง่าใส่กันก็เท่านั้น ”
คนถูกพูดใส่มองอีกฝ่ายที่กำลังเดินออกไป “ แล้วนั่นนายจะไปไหน? ”
“ เรื่องของฉัน ” ฮิบาริตอบก่อนเดินทางไป ทิ้งให้โกคุเทระทำท่ายักษ์ที่พร้อมจะกินหัวคนได้ทุกเมื่ออยู่
“ แล้วจะทำยังไงดีครับ??? ” มือขวาพยายามสะกดอารมณ์ ตอนนี้บอสของเขาสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด
รีบอร์นลอบยิ้ม “ อยู่เฉย ๆ คอยอยู่ทางนี้รับการติดต่อจากฉันและดีโน่ ยามาโมโตะ เรียวเฮ พวกนายสองคนตามฉันมา ” ว่าแล้วก็เดินนำออกไป ทิ้งให้โกคุเทระยืนอ้าปากพะงาบ ๆ จะค้านก็ค้านไม่ออก พูดอะไรก็พูดไม่ออกอยู่แบบนั้น
“ พวกนั้นเป็นห่วงนายมากไม่ใช่หรือไง? ” ชายปริศนาผู้ซึ่งให้ความช่วยเหลือสึระเอ่ยขึ้นหลังจากฟังเรื่องราวต่าง ๆ จบ มือจับหลอดวนไปมารอบแก้วน้ำ
ดวงตาสีอ่อนจ้องมองอีกฝ่ายก่อนจะก้มลงตามเดิม เขาเข้าใจดี เข้าใจดีว่าทุกคนทำแบบนั้นเพราะเป็นห่วง เข้าใจดีว่าอิสระของเขาได้ถูกกำจัดไว้นับตั้งแต่วันที่ตัดสินใจจะขึ้นเป็นผู้นำแล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า เขาจะต้องถูกจำกัดกรอบไปเสียหมดนี่นา
“ นาย....ไม่ใช่แค่เรื่องนี้ละมั้งที่เป็นกังวล? ”
รู้ทัน....ทำไมคน ๆ นี้ถึงรู้ทุกอย่างราวกับอ่านความคิดของเขาออก “ ครับ.... ”
“ เพราะผม....คนอื่น ๆ ถึงได้รับอันตราย ทั้งที่....ทั้ง ๆ ที่ ” เสียงหวานสั่นเครือ ดวงตาสีฟ้าของผู้จ้องมองเข้าใจถึงความหมายของคำพูดนั่น
เสียงถอนหายใจดังยาวเรียกสติของสึนะให้หันมอง “ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องเป็นมายังไง แต่ฉันเชื่อว่าไม่มีคนโง่ที่ไหนยอมเจ็บตัวเพราะคนอื่น ”
“ ฉันเชื่อว่านายเป็นคนสำคัญของพวกเขา... ” รอยยิ้มอ่อนโยนแต้มบนใบหน้า
สึนะยิ้มตอบ “ ครับ ”
“ ว่าแต่เรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ อากาศมันชักส่งกลิ่นไม่ดีแล้ว ” ชายหนุ่มพึมพำเบา ๆ วางเงินไว้บนโต๊ะ พลางเดินนำสึนะออกจากร้าน
เขาสงสัยอย่างมาก ทำไม.....มีอะไรเกิดขึ้นหรือไง?
นิ้วเรียวของผู้ถูกจ้องด้วยดวงตากลมโตชี้ไปยังด้านในร้านอาหาร ผ่านบานกระจกใสตรงมุมสุดของฝั่งตรงข้ามนั่น มีกลุ่มคนน่าสงสัยนั่งอยู่ สวมชุดสีดำสนิท แว่นดำพลางใบหน้า ดูยังไงก็ไม่พ้น มาเฟีย
สึนะตกใจ ทำไมเขาถึงไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังจ้องมองอยู่ หรือว่าพวกนั้นจำได้ว่าเขาคือใคร?
ยังไม่ทันจะปรับอารมณ์และความคิดให้ปกติ อีกฝ่ายก็ลากเขาไปอย่างรวดเร็ว สิ่งที่สึนะเห็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหายเข้าไปยังตรอกเล็ก ๆ ด้านข้างก็คือ คนกลุ่มนั้นวิ่งตามเขาพร้อมกับอาวุธที่ถูกซ่อนไว้ใต้เสื้อผ้าหนา
ความซวยยังคงไม่จบไม่สิ้น...
พวกเขาทั้งสองไม่ได้วิ่งช้า แต่ก็ไม่ได้เร็วไปกว่ามาเฟียที่วิ่งตามหลังอยู่เท่าใดนัก เหมือนพวกมันจะชินเส้นทาง เพราะทุกตรอกที่เขาวิ่งกลับถูกอ้อมมาดักทางได้หมด จนในสุด.....
“ ทำยังไงดีครับ? ” เขาเอ่ยถาม อีกฝ่ายพยายามเอาตัวเข้ามากันหน้าไว้
พวกเขาถอยร่นลงเรื่อย ๆ จนแผ่นหลังบอบบางของสึนะติดกับกำแพงสีมัว ความเย็นเฉียบของมันส่งให้ร่างของสึนะสั่นน้อย ๆ ขนลุกไปทั้งตัว “ อย่าปล่อยมือนะ ” เสียงนุ่มเรียบเอ่ยเบา กำมือของเขาไว้แน่น
“ ปล่อยเด็กนั่นซะ!! ” ชายคนหนึ่งตะโกนก้องด้วยภาษาไม่คุ้นหู หากให้สึนะเดา...คงเป็นภาษารัสเซีย เสียดายที่เรียนมาน้อย เลยฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง
“ แล้วทำไมต้องปล่อย ” ชายเบื้องหน้าเขาแสยะยิ้มเย็น ตอบกลับในภาษาเดียวกัน
“ อย่าทำให้เราต้องใช้กำลัง ” พวกมันคนเดิมกล่าวอีกครั้ง มือล้วงเข้าไปใต้เสื้อสูท
มือที่กำมือเล็กไว้เขย่าเบา ๆ “ พอฉันบอกให้วิ่งก็วิ่งเลยนะ ” เขากระซิบเบา
สึนะพยักหน้า เพียงแค่นั้นไม่กี่วินาทีต่อมา ปืนที่บอกว่าเป็นของปลอมกระบอกเดิมก็ถูกชักออกจากด้านหลังของเสื้อโคทตัวยาวที่สวมอยู่ กระสุนของมันพุ่งออกจากปากกระบอกตรงเข้าใส่บริเวณขาของกลุ่มมาเฟียที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้า
ปัง!!!ปัง!!!ปัง!!!
รวดเร็ว แม่นยำ กระสุนสามนัดถูกฝังลงไปจนมาเฟียทั้งสามทรุดลงนั่ง ร้องครางกุมแผลที่เลือดกำลังไหลออกไม่หยุด คนสร้างเรื่องรีบช้อนตัวสึนะขึ้นอุ้มก่อนจะกระโดดข้ามศีรษะผู้บาดเจ็บไป
“ จะทำอะไรครับ!! ” เขาตกใจ....ต้องบอกว่าทั้งตกใจและตกตะลึงในความเก่งกาจและแม่นยำนั่น ทำให้นึกถึงรีบอร์น นี่หากสองคนนี้มาเจอกัน จะเป็นอย่างไรนะ?
“ อย่าเพิ่งถาม ตอนนี้หนีก่อนดีที่สุด ” อีกฝ่ายตอบกลับนิ่ง ดูเปลี่ยนเป็นคนละคนจนสึนะไม่กล้าขัดต่อ
เสียงหอบดังขึ้นเล็กน้อย ผู้อุ้มค่อย ๆ วางร่างในอ้อมแขนลงเมื่อเห็นว่าปลอดภัย “ คิดว่าคงปลอดภัยแล้วล่ะ ”
สึนะมองดูร่างของอีกฝ่าย ทั้ง ๆ ที่ตัวไม่ได้ใหญ่กว่าเขามากนัก เปรียบแล้วยังดูตัวเล็กกว่าโกคุเทระด้วยซ้ำ แต่ทำไมคน ๆ นี้ถึงดูแข็งแรง ปราดเปรียว ไม่เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป แถมยัง...ปืนนั่น
“ ปืน.....ไหนว่าของปลอมไงครับ ” เขาถาม
คนถูกถามสะดุ้งพลางเกาศีรษะเบา ๆ แก้ขัดเขิน “ นั่นสินะ ลองยิงดูแท้ ๆ ไม่คิดว่าจะมีกระสุนจริง ๆ ”
ให้โง่แค่ไหนก็ไม่มีใครเชื่อคำพูดที่พี่ท่านบอกออกมาหรอก....
เขาถอนหายใจ “ ยังไงก็ขอบคุณมากเลยนะครับ ไม่อย่างนั้นผมคงแย่แน่ ” สึนะโค้ง ขอบคุณจากใจจริง ไม่ใช่เพียงครั้งเดียว แต่หลายครั้งเหลือเกินที่ได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนปริศนาผู้แปลกหน้าคนนี้
อีกฝ่ายยิ้มรับอย่างอ่อนโยน แต่ไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไร ไอสังหารของใครบางคนก็รุนแรงจนเขาต้องชักปืนกระบอกเดิมขึ้นมา รับเอาอาวุธท่อนแข็งที่ปะทะด้วยแรงอารมณ์ของเจ้าของความมืดมิดนั่นได้ทัน
เคร้ง!!
ทอนฟาแสนคุ้นเคยกดทับลงบนตัวปืนสีเงินสว่าง ดวงตาสีดำดุจ้องมองยังดวงตาสีฟ้า ฮิบาริ....ทำไมคุณฮิบาริถึงมาอยู่ที่นี่ได้!!!
“ แก....คืนเจ้านั่นมาซะ! ” เสียงทุ้มตวาดดัง สึนะรู้ดีว่าตอนนี้ฮิบาริกำลังโมโหอย่างมาก
คนถูกกดดันหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ อะไรกัน ๆ จู่ ๆ พุ่งเข้ามาทำร้ายกันแบบนี้แล้วยังจะมาขู่เอาคนของผมไปอีก มันไม่ดีเลยนะครับ ”
“ แก!!! ” ฮิบาริดึงทอนฟากลับ ก่อนจะฟาดฟันมันลงไปอย่างไม่หยุดยั้ง หนักหน่วงด้วยอารมณ์โทสะที่พุ่งพล่าน ราวกับว่าจะต้องฆ่าคนตรงหน้าให้ตาย ขยี้ให้แหลกคามือ!
อีกฝ่ายผิวปากเบา ๆ รู้สึกชื่นชมในความสามารถนี้ ว่องไว รุนแรง แม่นยำ หากพลาดเพียงนิดคงได้ไปนอนในโลงแน่ ๆ เมื่อคิดกังนั้นก็อยากลองทดสอบอะไรบางอย่าง ปืนสีดำสนิทอีกกระบอกถูกดึงออกมา รับการโจมตีอย่างต่อเนื่องนั่น
เป็นอีกครั้งที่มีคนที่สูสีกับฮิบาริมาปรากฏต่อหน้าสึนะ นั่นทำให้เขาอึ้งจนลืมไปว่าต้องห้ามศึกครั้งนี้
“ ดะ....เดี๋ยวก่อนครับคุณฮิบาริ!!!! ” สึนะร้องห้าม ครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่เป็นผล
จนที่สุดเขาต้องกระโดดเข้าไปขวางการต่อสู้นั่นด้วยตนเอง แม้จะกลัว....แต่ความรู้สึกที่ไม่อยากให้คนสำคัญบาดเจ็บกลับมากยิ่งกว่า
ท้องฟ้า....ปกป้องทุกสิ่ง ไม่สนใจว่าตนเองจะต้องแปดเปื้อนด้วยสีใด
ฮิบาริไม่อาจยั้งมือที่ส่งอาวุธออกมาด้วยความโกรธาได้ แม้รับรู้แต่ก็ไม่อาจหยุดได้....ตอนนั้นเองที่หัวใจของเขาถูกบีบจนเล็กเสียยิ่งกว่าก้อนกรวด
ปึก!!!!
เสียงทอนฟาฟาดลงบนอวัยวะใดสักส่วน กระดูกคงหักท่อนแน่ ไม่มีทางที่ความรุนแรงขนาดนั้นจะปล่อยให้ศัตรูที่โดนยืนอยู่ได้อย่างปกติ มันทำให้ฮิบาริเจ็บ.....เจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด
แต่กลายเป็นว่าผู้ที่ถูกอาวุธนั่นกลับเป็นชายหนุ่มอีกคน เขารั้งตัวของสึนะไว้ได้ทัน แล้วใช้แขนตนเองรับเอาท่อนแข็งนั้นไว้แทน สึนะและคนต้นเรื่องเบิกตากว้าง ตกใจอย่างที่สุด อีกแล้ว....เพราะเขาอีกแล้ว
“ ไม่เป็นไรนะครับ!! ” สึนะรีบประคองร่างที่ทรุดลงไป
“ ไม่เป็นไร ๆ แค่นี้เล็กน้อย ” เขาตอบ
ฮิบาริยืนมองภาพตรงหน้า นี่เขาทำอะไรลงไป....
“ เพราะนายจะทำให้สึนะเป็นอันตรายมากกว่าเดิม ”
“ เพราะนาย....ชอบทำร้ายคนที่เป็นศัตรู นั่นจะสร้างความเดือดร้อน ”
ฮิบาริกัดฟันกรอด อีกครั้ง....เป็นอีกครั้งที่คนอย่างเขารู้สึกโทษตนเอง รู้สึกว่าคำพูดที่ดังอยู่ในหัวสมองตอนนี้เป็นยิ่งกว่าหนามที่ทิ่มแทงจิตใจ
===========================TBC=============================
ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติดตามนะค้าๆๆๆๆๆ ตอนหน้าคงได้เฉลยแล้วว่าหนุ่มปริศนาเป็นใคร พร้อมรูปหนุ่มปริศนาสุดห่วยของข้าเจ้าด้วย เหอๆ
Board index
