•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ในที่สุดฟิคนี้ก็อัพจนได้ ^w^

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ ซึ้งเจ้าค่า~ สรุปคนที่ดูอาการของหนูซือออกมีแต่พี่ฮิบะงั้นสินะ ^^ น๋าร๊ากกกกกกกกกก

ใช่...เพราะเราจะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ การเป็นบอสใหญ่แห่งวองโกเล่ ก็เหมือนกับการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะขาดลง...

จึงไม่อยากมอบความหวังให้ใคร...ไม่อยากรักใคร...
เพราะการที่ให้ความหวังไปแล้ว...แล้วผิดสัญญากับคนๆนั้น...
ทำให้คนๆนั้นต้องเจ็บปวด...มันเจ็บยิ่งกว่าความตายซะอีก...

หน้าที่ของแผ่นฟ้า...คือการโอบอุ้มทุกสรรพสิ่ง...
ทั้งเมฆา...สายหมอก...พิรุณ...วาโย...อรุณ...และอัสนี
แต่...ก็ยังอ่อนแอ...
อ่อนแอ...เพราะไม่อาจไว้วางใจแบ่งภาระให้กับใคร...
เพราะกลัวว่าคนอื่นจะเป็นทุกข์...
เพราะฉะนั้น...ฉันจะขอรับไว้เอง...
แม้จะเป็นแผ่นฟ้าที่อ่อนแอ...แต่ก็จะขอรับไว้...
จะขอรับหน้าที่...ที่จะโอบอุ้มทุกคนเอาไว้เอง...
แม้ว่า...จะหวาดกลัวที่จะต้องรับภาระอันหนักหน้านี้ก็ตามที



จากฉากที่...
“ มือแกเล็ก.... ”

สึนะหัวเราะน้อย ๆ “ นั่นสิครับ เล็กจนไม่คิดว่าจะ....กำทุกสิ่งได้หมด ”

“ แกไม่จำเป็นต้องโอบอุ้มทุกสิ่ง แกไม่จำเป็นต้องแบกรับไว้ทุกอย่าง ”

“ แกยังมีทั้งพวกสัตว์ชั้นต่ำนั่น...แล้วก็....ฉัน ”


กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด หวานคร่า~~~~~~~~~ (จิ้นภาพตอนพี่ฮิบะพูดหวานๆแบบนี้ใส่ซือคุง แล้วเลือดพุ่ง --,,--)
ฮุ ฮุ ที่ท่านฮิบะพูดแบบนี้เพราะไม่อยากให้หนูซือคิดมากงั้นสินะเนี่ย ^w^

แล้วมีฉาก...จะ...จะ...จะ...จูบ~~~~~~~~~~~~~~ >///<
พี่ฮิบะจะหวานไปถึงไหนกันจะเนี่ย (me/ ตัวละลายลงไปกองอยู่บนพื้นเป็นที่เรียบร้อย)


เพราะมือเล็กๆคู่นั้นต้องแบกรับอะไรมามากมาย...
เพราะฉะนั้นหน้าที่ของผู้พิทักษ์อย่างเขา...ก็จะดูแลมือเล็กๆคู่นี้...
มือที่อาจหาญที่จะกอบกุมทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้...
แม้จะไม่มีพละกำลังอะไรเลยก็ตาม...

ไม่จำเป็นต้องเป็นแผ่นฟ้าที่โอบอุ้มทุกอย่างไว้...
เป็นเพียงแผ่นฟ้าที่ปลอดโปร่ง เพื่อให้ธรรมชาติทั้งหลายต้องแต่งแต้ม...
ให้เมฆาได้ล่องลอย...
ให้อรุณได้แผดแสง...
ให้วายุได้พัดพา...
ให้สายฝนได้หลั่งเท...
ให้อัสนีได้คำราม...
ให้สายหมอกได้ซ่อนตัว...และมองดูแผ่นฟ้าอันงดงาม...

ผู้ที่อ่อนแอจะถูกค้ำจุน...
และยิ่งได้รับการค้ำจุนมากเท่าไหร่...
คนๆนั้นก็จะค่อยๆแข็งแกร่งขึ้น...
เพราะไม่ต้องการเป็นภาระของผู้ที่คอยช่วยเหลือ...
อยากจะเก่งขึ้น เพื่อที่จะได้ร่วมต่อสู้ไปพร้อมๆกับทุกคน...
แล้วในที่สุด ผู้ที่อ่อนแอที่สุด...ก็จะกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด...


ป.ล. ขอโทษนะคะรู้สึกว่าเมนต์รอบนี้จะมีแต่กลอนใส่มาให้เพียบเลย -- --"

ป.ล. 2 ทำไมฉากของท่านมุคุถึงได้น้อยขนาดนี้เนี่ย >[]< (โป๊ก!! เจ้าบ้า ก็เค้าเขียนไว้แล้ว ว่า เซอร์วิส 1827 แล้วจะโวยไปทำไมห้า~~~ -- --")

เป็นตอนที่ชอบที่สุดตั้งแต่อ่านมา..>.< 1827 บันไซซซซซ
ฮิบาริดูอ่ออนโยนขึ้น....อ๊ากกกกกกกกกกก...เค้าล่ะช้อบชอบ
สนุกค่ะ...ไม่รู้จะเม้นอะไรต่อดี
สรุปว่า...หนุกมากกกกกก(ปนซึ้ง)

"แกเป็นของฉัน"
"แกเป็นของฉัน"
"แกเป็นของฉัน"
"แกเป็นของฉัน"
"แกเป็นของฉัน"
"แกเป็นของฉัน"
"แกเป็นของฉัน"
"แกเป็นของฉัน"
"แกเป็นของฉัน"
อร๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

คำพูดนี้มันก้องอยู่ในหัว คุณฮิบาริ๊!!!!!!

คุณฮิบาริช่างอ่อนโยน เข้มแข็ง

อร๊างงงงงงงงงงงง ปลื้ม>///<

ต่อไวๆนะคร้าบบบ

Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค เมฆา

(18x27)

ตอนที่ 9









“ ไปกับเราแต่โดยดีเถอะครับ ” เสียงนุ่มที่เปล่งออกมาจากรอยยิ้มอ่อนโยนที่จับทิศทางยากดังก้องขึ้น เป้าหมายเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว

มันเริ่มต้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็ได้เกิดขึ้นกับโปเซโซ่แฟมิลี่ ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำและท้องฟ้าอันมืดมิด ร่างของชายสามคนเดินผ่านประตูรั้วบานใหญ่ ผ่านกล้องวงจรปิด ผ่านกลุ่มสมาชิกแข็งขันที่บัดนี้ต่างตัวสั่นกันด้วยความกลัวเข้าสู่ภายใน

“ กะ....แก...โนวี่!! ” ชายวัยกลางคนรูปร่างล่ำสันยกมือขึ้นชี้หน้า ปลายนิ้วสั่นไหวพอ ๆ กับน้ำเสียง

คนถูกเรียกยิ้มรับอีกครั้ง “ เป็นเกียรติที่คุณจำได้ ” เขาค้อมศีรษะ

น่าแปลกใจเหลือเกินที่คนนับร้อยนับพันกลับไม่มีใครสามารถหยุดยั้งคนเพียงสามคนได้ ภาพจากกล้องที่ถูกฉายให้เห็นก็มีเพียงแค่ลูกน้องไร้ความสามารถซึ่งนั่งร่ำไห้ ปากพึมพำ คล้ายคนบ้าที่ตกอยู่ในอาการหลอกหลอน

พวกมันทำอะไรกับคนของเขา....

รอยยิ้มเย็นฉาบบนใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาสองสีวาววับ มันไม่ได้ถูกกลืนหายไปกับความมืด แต่กลับโดดเด่นจนน่าหวาดกลัว บอสของโปเซโซ่แฟมิลี่ตัวสั่นอีกครั้ง เหมือนจะรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่างจากตัวมุคุโร่

ใช่แล้ว....นี่ความสามารถที่โนวี่พูดถึง

การทำงานให้สำเร็จโดยไม่ต้องฆ่า

มุคุโร่ใช้ความสามารถที่มีในการสร้างภาพหลอน พิภพเดียรัจฉานที่ไม่ได้เห็นมานานถูกปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันยังคงน่าทึ่งเสมอสำหรับดีโน่ และสำหรับโนวี่แล้ว การได้เห็นอะไรแบบนั้น....

ความสามารถที่ยอดเยี่ยม...เวทมนตร์ที่แสนน่ากลัว

คำล่ำลือที่ได้ยินเห็นท่าจะไม่ใช่แค่ลมปาก อย่าว่าแต่คนเป็นพันเลย คนเป็นหมื่นเป็นแสนหากเจอแบบนี้ไปก็ไม่อาจครองสติได้ทั้งนั้น

แม้แต่ตัวเขาเอง...ยังไม่แน่ว่าจะผ่านการต่อสู้อันหฤโหดนี้ไปได้

สึนะ...ที่สามารถเอาชนะมาได้ด้วยสายเลือดอันแข็งแกร่งคงน่าทึ่งไม่แพ้กัน เหนือฟ้าย่อมมีฟ้า แต่ท้องฟ้าที่กว้างขวางผืนนั้นคงไม่มีอะไรที่สามารถอยู่สูงกว่าได้

เพราะตัวเขาเองก็คิดว่านภาผืนนั้นอยู่เหนือกว่าสิ่งใด
โนวี่เปรยยิ้ม มองยังคู่สนทนาที่พยายามจะคิดทำอะไรสักอย่าง มันน่าตลกดีสิ้นดีสำหรับภาพของมนุษย์ที่หวาดกลัวความตาย หวาดกลัวถึงขนาดยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด

แม้แต่การละทิ้งศักดิ์ศรีถึงขนาดก้มหัวให้

" ว่ายังไงล่ะครับ? " เขาถามย้ำอีกครั้ง

บอสของโปเซโซ่ปากสั่น พยายามจะหยิบปืนแต่ถูกดีโน่เห็นก่อน ชายหนุ่มใช้แส้ของตนเองฟาดไปยังมือขาวซีดนั่น แม่นยำ...ไม่ผิดพลาด

ยังความขบขันให้แก่โนวี่จนกลั้นเสียงไว้ไม่อยู่ " รอบนี้ไม่ยักพลาดนะครับ "

ดีโน่หัวเราะแห้ง ๆ เป็นเชิงตอบรับ จะว่าไปก็จริง คนที่ไม่อยู่ต่อหน้าลูกน้องแล้วทำอะไรไม่ได้อย่างเขา คงมีไม่กี่ครั้งหรอกที่ไม่ผิดพลาด

" ยะ...ยอมแล้ว ๆ จะทำยังไงก็ได้ ยอมทั้งนั้น " เสียงแหบแห้งลนลาน

มุคุโร่หัวเราะตามนิสัย " นั่นสินะครับ จะทำอย่างไรดี กับคนที่ทำให้เรื่องเกิดขึ้น " สามง่ามด้ามยาวถูกยกขึ้น ปลายนิ้วเรียวลูบไล้คมไปมา แสดงถึงเจตนาได้เป็นอย่างดี

" ระ...เรื่องอะไร ไม่เห็นรู้เรื่อง " อีกฝ่ายตอบ

ดีโน่และโนวี่คิดไว้แล้วว่าจะต้องเจอแบบนี้ ผู้ร้ายมักปากแข็งทุกคน เขาโยนซองสีน้ำตาลใส่อีกฝ่าย บอสของโปเซโซ่หยิบขึ้นดู

เป็นอีกครั้งที่ชายคนเดิมต้องตกใจจนไม่สามารถควบคุมอาการได้ไหว " มะ...ไม่ใช่...ไม่ใช่ฉัน!!!` "

" ได้ข่าวว่าโปเซโซ่ได้เงินช่วยเหลือจากทางอิตาลีอยู่มาก... " โนวี่เดินไปนั่งบนโซฟาสีแดงด้านข้าง จงใจเว้นจังหวะยาว

ดวงตาสีฟ้าเหลือบมอง " และหากทำงานนี้สำเร็จ คุณจะมีเงินใช้ไปได้สบาย ๆ กว่าค่อนชีวิต "

บอสโปเซโซ่ลนลานอย่างที่สุด พยายามหาข้อแก้ตัวต่าง ๆ นา ๆ แต่ก็ไร้ผลในสายตาคนทั้งสาม โดยเฉพาะมุคุโร่ ไม่ว่าจะถูกหรือผิด ไม่ว่าจะทำด้วยความจำเป็นหรือไม่ก็ตาม แต่ถ้าผู้ใดที่คิดทำร้ายท้องฟ้าเพียงผืนเดียวของเขา มันผู้นั้นก็ถือว่าเป็นศัตรูทั้งหมด

และโทษที่ต้องได้รับคือ ความตาย

" ใจเย็น ๆ ครับ อย่าลืมสิว่าเราจำเป็นต้องใช้เขา " โนวี่เอ่ยอย่างรู้ทันความคิด ดวงตาสองสีมองอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

คำพูดนี้กระตุ้นให้ผู้ที่ตกอยู่ในความหวาดกลัวเอ่ยถามขึ้น " ชะ...ใช้อะไร ไม่นะ! ฉันไม่ทำ! ฉันไม่อยากไปที่นั่น! "

" ไม่ว่าจะทำหรือไม่ คุณก็ต้องไปที่นั่น เพราะคุณได้ละเมิดกฎข้อสำคัญของเรา " โนวี่เน้นย้ำทุกคำพูดด้วยดวงหน้าแย้มยิ้ม

น่ากลัว...สายตาของดีโน่มองเห็นแบบนั้น

กฎข้อสำคัญ มุคุโร่เข้าใจดีถึงสิ่งนั้น เพราะเขาเองก็ได้ละเมิดกฎข้อสำคัญที่แม้ไม่มีระบุในหมู่มาเฟียอิตาลี แต่ก็รู้กันดีว่าคือความผิด ทำให้เขาต้องถูกจองจำในคุกมรณะที่แย่เสียยิ่งกว่าการถูกลงโทษปรกติเสียอีก

ถึงแม้นั่นจะเป็นของอิตาลี แต่ใช่ว่ามาเฟียที่โหดร้ายและน่ากลัวอย่างรัสเซียจะไม่มี อาจจะแย่ยิ่งกว่าคุกวินดีเซ่เสียอีกด้วยซ้ำ

ฉะนั้นไม่แปลกที่จะได้เห็นอาการที่น่ารังเกียจแบบนั้น

" แต่ถ้าคุณยอมไปกับพวกเราโดยดี ผมอาจจะช่วยอะไรได้บ้าง " โนวี่มองยังอีกฝ่าย

ช่วยอะไรได้บ้าง...คำพูดที่ให้กำลังใจเสียเหลือเกิน แต่ก็มีแค่คนที่ใกล้ความตายเท่านั้นที่จะขาดสติขนาดหลงเชื่อคำพูดหวานหูนั่น

" ช่วย..... " บอสโปเซโซ่พึมพำ

มุคุโร่ไม่รู้ว่าบาริสแฟมิลี่และโนวี่มีอิทธิพลมากมายแค่ไหนในรัสเซีย แต่จากการประชุมที่เขาได้มีโอกาสเข้าร่วมเมื่อครั้งก่อนก็พอจะคาดเดาได้คร่าว ๆ ไม่มาก แต่ก็ไม่น้อย หรือไม่ก็คอยค้ำจุนเบื้องหลัง

" บาริสน่ะเป็น 1 ใน 3 แฟมิลี่ที่น่าหวั่นเกรงที่สุดในรัสเซีย ไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไร แต่ทุกคนก็ไม่กล้ายุ่ง ไม่กล้าสืบค้น เหมือนว่ารับรู้กันเองในหมู่มาเฟียว่าอย่าไปยุ่งด้วยเป็นดีที่สุด " ดีโน่กระซิบบอก เขาอาจชินกับความหน้าตายของเจ้าลูกศิษย์หัวแข็งนั่นก็เป็นได้ เลยรับรู้ว่าชายผู้นี้คิดอะไรอยู่

" งั้นก็น่าสนใจสินะครับ " มุคุโร่ยิ้ม ไร้ความหวาดกลัวแต่อย่างใด

" แกจะช่วยฉันแน่ ๆ ใช่ไหม? " บอสโปเซโซ่เอ่ยถามย้ำความมั่นใจ

โนวี่เปรยยิ้มกว้าง " ครับ "

" ตกลง " ชายวัยกลางคนลุกขึ้น จับเสื้อสูทสีเข้มให้เข้ารูปเข้ารอย พลางยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อ

การเจรจาเป็นผลสำเร็จ โนวี่หันมายิ้มให้กับมุคุโร่ ซึ่งมุคุโร่เองก็รู้ว่ารอยยิ้มนั้นหมายความเช่นไร แต่เห็นทีคนที่แปลกใจเป็นที่สุดคงหนีไม่พ้นดีโน่

ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ ก้มลงกระซิบถาม " นายจะช่วยจริง ๆ หรือ? "

คนได้ยินเลิกคิ้วสูง " ช่วยสิ รับปากไว้แล้ว ฉันคิดว่าสึนะเองคงไม่อยากเอาความด้วย "

ดีโน่ยังคงไม่คลายสงสัย ยิ่งท่าทีรื่นเริงปนเสียงหัวเราะนั่นด้วยแล้ว " ไม่อยากจะเชื่อ ผู้..... "

โนวี่ยกมือขึ้นจุ๊ปาก ห้ามไม่ให้คำพูดที่กำลังจะเอ่ยเล็ดลอดออกมา " ก็ช่วย...แค่เรื่องนี้ สำหรับเรื่องที่เขาผิดกฎนั่น... "

ดีโน่เข้าใจเดี๋ยวนั้น แบบนี้สินะ...ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจหนีพ้นความคิดที่ก่อขึ้นอยู่ดี

สมกับเป็นบอสแห่งบาริส...ไม่ว่าจะความคิด คำพูด หรือแม้กระทั่งการแสดงออกก็สามารถหว่านล้อมคนไปได้หมด

" กลับกันเถอะ " โนวี่เอ่ยต่อ

ทั้งสามกลับสู่บาริสพร้อมด้วยแขกพิเศษอีกหนึ่งคน ซึ่งแขกพิเศษนั้นก็ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจนไม่น่าเชื่อว่าบุคคลผู้นี้เป็นผู้ต้องหา ซึ่งนั่นก็สร้างความเชื่อใจให้แก่บอสโปเซโซ่ได้มากโข

" คุณรีบอร์นโทรมาครับ บอกว่าบอสวองโกเล่จะมาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ " คนสนิทคนหนึ่งรายงานแก่โนวี่

นึกขอบคุณเงินอันมหาศาลของพวกมาเฟียจริง ๆ ที่ทำให้มีเครื่องบินส่วนตัวที่สามารถเดินทางได้อย่างรวดเร็ว ขนาดข้ามฝั่ง ข้ามทวีปยังใช้เวลาการเดินทางแค่เพียงวัน

มุคุโร่นั่งเงียบตั้งแต่กลับมาจากคฤหาสน์โปเซโซ่ แม้ว่าปกติมุคุโร่จะไม่พูดอยู่แล้วก็เถอะ แต่ทำไมตอนนี้กลับเงียบผิดปกติ ดีโน่รู้ว่าไม่ใช่ตนเพียงคนเดียวหรอกที่สังเกตเห็น

" ก็แค่เป็นกังวลเท่านั้น มุคุโร่เป็นห่วงสึนะ " โนวี่บอก

ก็จริง แม้จะอยู่ในความคุ้มครอง แต่อะไรมันจะเกิดมันก็ต้องเกิด และอาจเหนือความคาดหมายด้วย อย่างครั้งนั้น...เหตุการณ์ในอนาคตที่สึนะถูกลอบสังหารทั้ง ๆ ที่อยู่ท่ามกลางเหล่าผู้พิทักษ์แท้ ๆ

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาทางสายก็รายงานมาว่าบอสแห่งวองโกเล่มาถึงยังสนามบินแล้ว ดีโน่ โนวี่และมุคุโร่ต่างออกไปรับอย่างพร้อมหน้า

" สึนะจะต้องปลอดภัย รับรองด้วยเกียรติของบาริสแฟมิลี่ " โนวี่เอ่ยกับผู้พิทักษ์แห่งหมอกที่มีหน้าตาเคร่งเครียดอยู่พักใหญ่แล้ว

มุคุโร่มองตอบ ดวงตาสองสีไม่ฉายแววใด จะว่าอ่านยากก็ไม่ใช่ หรือไม่คิดอะไรก็ไม่เชิง ไร้ตัวตน หลอกลวงงั้นหรือ...เห็นท่าจะเป็นเช่นนั้นจริง

สายหมอกของท้องนภา...

สึนะ...ผู้พิทักษ์ของนายมีแต่พวกน่าสนใจทั้งนั้นเลยนะ

ยิ่งแบบนี้แล้วยิ่งรู้สึกสนใจผู้นำนั้นเป็นการใหญ่ บอสแห่งวองโกเล่ เด็กหนุ่มตัวเล็ก ๆ ที่สามารถรวมเอาธรรมชาติทุกสิ่งทุกมวลไว้ได้ ไว้ได้อย่างสนิทใจและมั่นคงอย่างที่สุด

การพบกันอีกครั้งของสึนะและโนวี่ดูจะเป็นการพบกันที่สนิทใจเหลือเกิน ทั้ง ๆ ที่เพิ่งพบเพียงแค่สองครั้งเท่านั้น " ยินดีต้อนรับสู่รัสเซียนะสึนะ " โนวี่ถือวิสาสะเข้าไปกอดอีกฝ่าย ในใจนึกสนุกที่ได้เห็นสีหน้าแปลกประหลาดของเหล่าแฟมิลี่ทั้งหลาย

" คะ...คุณโนวี่.. " เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกัก

คนถูกเรียกหัวเราะร่วน " ไปเถอะ ไปจัดการเรื่องทุกอย่าง " เขาจับมือเล็กก่อนพาไปยังรถที่จอดรออยู่ด้านหน้าสนามบิน

คนแรกที่ดูจะไม่พอใจออกหน้าหน้าคงจะหนีไม่พ้นโกคุเทระ เจ้าตัวพยายามจะโวยวายให้ได้ถ้าไม่ถูกยามาโมโตะห้ามปรามเสียก่อน ต่อมาคงเป็นฮิบาริ คนนี้นี่โกรธเงียบจริง ๆ แต่เดาเอาจากดวงตาและใบหน้าที่พร้อมจะกินเลือดกินเนื้อ ส่วนคนสุดท้าย...มุคุโร่ แม้จะเก็บอาการได้ดีแต่ก็นะ...

" เฮ้...ฉันว่านายอย่าหาเรื่องใส่ตัวจะดีกว่านะ " ดีโน่เอ่ยกับบอสหนุ่มรัสเซีย คนได้ยินหัวเราะเบา ๆ

" แหม่...ถ้าเป็นได้แบบนั้นก็ดีน่ะสิ " โนวี่พูดทีเล่นทีจริง ทำเอาคนหวังดีเอือมระอา

สึนะนั่งร่วมรถไปกับโนวี่และดีโน่ ส่วนผู้พิทักษ์คนอื่น ๆ ถูกแยกไปอีกคัน ไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไร แต่ถ้าเป็นคำบอกของสึนะล่ะก็ ไม่มีใครกล้าขัด

" ไม่เป็นไรหรอก ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณโนวี่ด้วยเหมือนกัน " ร่างบางยิ้มกว้าง ทำเอาผู้พิทักษ์ได้แต่หุบปากเงียบ

ในรถคันแรกดูจะครึกครื้นพอสมควร การพูดคุยของดีโน่และโนวี่ช่วยให้สึนะคลายความกังวลไปได้มาก แต่ก็ยังคงไม่ลืมวัตถุประสงค์สำคัญ เหตุผลที่ตนเองมาที่นี่

" คือ...ผมอยากรู้รายละเอียดของเรื่องนี้น่ะครับ " เสียงหวานเอ่ย

โนวี่ยิ้มกว้าง " ไม่มีอะไรมากหรอก เดี๋ยวก็จบแล้ว นายทำใจให้สบายเถอะ "

คนฟังยังคงไม่อยากยอมรับนัก หากเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย แล้วจะสามารถแก้ปัญหาได้อย่างไร อย่าว่าแต่แก้ปัญหาเลย ขนาดช่วยเหลือยังไม่รู้จะทำได้ไหม

แบบนี้มันเหมาะแล้วหรือสำหรับคนที่เป็นต้นเรื่องอย่างเขา

" แต่ว่า.... "

โนวี่ลูบศีรษะสึนะเบา ๆ อย่างอ่อนโยน " นายทำตามที่นายคิด ฉันเชื่อว่านั่นคือวิธีการแก้ปัญหาที่ดีที่สุด "

ดีโน่ไม่ได้เอ่ยขัดอะไร มองดูการพูดคุยของคนทั้งสอง เขาเชื่อว่าคนที่สามารถเข้าใจใครและอะไรได้ง่าย ๆ อย่างโนวี่ ก็คงจะคาดเดาเหตุการณ์และนิสัยของสึนะได้เหมือนกัน และอาจจะได้ดีกว่าเขาซึ่งคบกันมานานด้วยซ้ำ

มันทำให้คิดว่าตกลงแล้วคน ๆ นี้เป็นมนุษย์หรือเปล่านะ บางครั้งก็ดูสมบูรณ์พร้อม บางครั้งก็ดูธรรมดา บางครั้งก็ดูเหมือนไม่มีอะไรเลย

ทางฝั่งของเหล่าผู้พิทักษ์ทั้งสี่ เห็นจะมีแต่ยามาโมโตะคนเดียวที่ยังคงร่าเริงเหมือนไม่คิดอะไร ก็เหมาะสมแล้วกับคนเช่นเขา สายฝนอย่างไรก็ยังคงชุ่มฉ่ำเสมอ

จนเมื่อฮิบาริที่นั่งเงียบเอ่ยขึ้น " มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่... "

ทุกคนเงยหน้ามองคนกล่าว พลางหันมองมุคุโร่ที่ยังคงทำท่าไม่สนใจ " ถามผมหรือครับ? " เขายิ้ม

ดวงตาสีดำคมหันมองขวับ บ่งบอกว่าเขาเอาจริงแน่หากยังยึกยักอยู่

" ใจร้อนจังนะครับ " คนก่อเรื่องว่า

โกคุเทระกับยามาโมโตะเองก็เห็นด้วย เขาก็อยากทราบเรื่องราวความเป็นมาจากทางนี้เหมือนกัน ที่สำคัญมุคุโร่เป็นเพียงคนเดียวที่เข้าร่วมประชุมกับเหล่ามาเฟียรัสเซีย

ความจริงหากเป็นเขาในสมัยก่อนคงไม่ยอมบอกอะไรง่าย ๆ แน่ แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ เพราะใครบางคน...มือเล็ก ๆ ที่สามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง

" ปิดไปก็เท่านั้นสินะครับ " เสียงเย็นเรียบถอนหายใจน้อย ๆ ดูเป็นการเสแสร้งเสียมากกว่า

มุคุโร่เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ตนรับรู้ให้ผู้พิทักษ์ที่เหลือฟัง มันก็ดีไม่ใช่หรือที่จะมีคนคอยช่วยเหลือและช่วยคิดหาวิธีแก้ปัญหา อย่างน้อย...สึนะก็จะปลอดภัยมากกว่าที่เป็นอยู่

" เลวจริง ๆ " โกคุเทระกัดฟันกรอด นึกแค้นเคืองเหล่าศัตรูทั้งหมด

" แล้วนี่ทางนี้คิดจะทำยังไง? " ยามาโมโตะเอ่ยถาม

มุคุโร่นิ่งคิดอยู่พัก " ผมเองก็ยังไม่ทราบอะไรมาก คงต้องรอการประชุมพรุ่งนี้ " เขาตอบตามจริง

ฮิบาริร้องขึ้นอย่างหงุดหงิด " มีแต่พวกพืชชั้นต่ำ "

ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาคิดมีเพียงแค่ความเป็นห่วง เป็นห่วงท้องฟ้าที่แสนสำคัญ สาบานไว้แล้ว สาบานต่อตนเองไว้แล้วว่าจะไม่ให้เหตุการณ์เดิมที่ทำลายจิตใจของพวกเขาต้องเกิดขึ้นซ้ำสองอีก

สาบาน....ว่าจะปกป้องท้องฟ้าอย่างสุดชีวิต...




[align=center]=====================TBC===================[/align]




[color=orange]Nook - ต่อไวจริง ๆ วุ้ยช่วงนี้ ยังแปลกใจตัวเองอยู่เลย 5555 ตอนนี้เอนเอียงไปทางมุคุรั่วเล็กน้อย เอาเป็นว่าหยวน ๆ แล้วกันเนาะ หุห

อยากตอบคอมเมนท์มากมาย เอาไว้ตอบตอนจบเลยแล้วกัน ฮา... ใครมีอะไรก็รอระบายออกมาในตอน

ฉึก! เหมือนศรรักปักอก

สะดุดประโยคนี้เต็มๆเลยค่ะ


ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาคิดมีเพียงแค่ความเป็นห่วง เป็นห่วงท้องฟ้าที่แสนสำคัญ สาบานไว้แล้ว สาบานต่อตนเองไว้แล้วว่าจะไม่ให้เหตุการณ์เดิมที่ทำลายจิตใจของพวกเขาต้องเกิดขึ้นซ้ำสองอีก

สาบาน....ว่าจะปกป้องท้องฟ้าอย่างสุดชีวิต...


ติดตามต่อไปค่า

ลองโพสต์อีกรอบ จะติดไหมนะ

โอเคค่ะ ถึงท่านจะบอกว่านี่คือ 1827 แค่ป่ามุดูจะขยันออกมาแย่งซีนบ่อยๆ เลยพลอยทำให้เราปันใจเชียร์ป๋า เท่ขาดใจเลยค่า

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด มาต่อตอนที่ 9 แล้วเหรอคร้า~~~~~~~~~ >[]<
เข้าๆออกๆอยู่เกือบทุกวัน ก็ได้แต่เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่ฟิคนี้จะอัพซักที ^^
ว่าแต่...ทำไมรอบนี้ไม่มีภาพแถมล่ะเนี่ย -- --"

อึ๊ย~~~ ท่านมุคุกับโนวี่ น่ากลับทั้งคู่เลยอ่ะ นากลัวจนขนาดดีโน่เองยังทำพลาดไม่ออกเลย (เพราะถ้าพลาดคงไม่แคล้วโดยรุมสรัม -- --")
ข้าน้อยขอสาบานเลยว่าจะไม่ขอเป็นศัตรูกับสองคนนี้เป็นอันขาด ทำตัวสมเป็นสายหมอกจริงๆ ทั้งหลอกทั้งขู่ -- --"


มาต่อเร็วๆนะคร้า อยากรู้ว่าเรื่องที่ทำให้ซือคุงโดยหมายหัวนี่มันเป็นเรื่องอะไรกันแน่ (ถ้าเป็นเรื่องเสียๆหายๆล่ะก็ แม่จะไปตบเจ้าพวกรัสเซียมันซะ --___,--)
ถูกใจประโยคสุดท้ายมากๆเลยค่ะ (ถูกใขมากจนเอามาเขียนเป็นกลอนได้เลยเนี่ย ^^)


เพราะว่าเป็นสายหมอกที่หลอกลวง...
แต่ใครจะรู้บ้างว่าเหตุใดที่ทำให้สายหมอกต้องสร้างภาพลวงตาขึ้นมา...
ก็เพื่อที่จะรักษาสิ่งสำคัญจึงต้องล่อลวง...
หลอกล่อพวกที่ประสงค์ร้ายทั้งหลายให้มาติดกับ...
เพื่อไม่ให้สิ่งสำคัญของตัวเองต้องหายไปเป็นครั้งที่ 2...
เพื่อปกปอ้งแผ่นฟ้าอันเป้นที่พำนัก...
แม้จะต้องศูนย์เสียร่างกายไป...
แต่เพื่อสิ่งนี้แล้ว...
แม้จะเป็นเพียงจิตวิญญาณ...ก็จะขออยู่เคียงข้าง...
ตลอดไป...

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!~

(มาถึงก็กรี๊ดเลย)

โอ้ว จิ้นภาพตามแล้วกรี๊ดแตก โฮ่ๆๆๆ 3สิงห์บุกเข้าโปเซโซ่ นี่ เท่ห์ได้ใจเลยอ่าเงิ้บบบ

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ!!!

6927!! 6927 6927 6927 6927 6927 6927 6927!! บันซายยยยยยย!!!

ตอนนี้ส่อ 6927มากมายเลยท่านนุ้ก โดยเฉพาะไอ้ท่อนนี้



ละลายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ป๋าเท่ห์คอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ไม่ไหวแล้วววววววววววววววววว

โนวี่นายนี่แอบเจ้าเล่ห์นะเนี่ย โฮะๆๆๆๆๆๆ

น่านนนนน ตอนไปรับ จะหาเรื่องฟาดปากกะเหล่าผู้พิทักษ์รึไงกัน แหมไปถูกเนื้อต้องตัว ท้องฟ้าสุดรักของพวกเขาน่ะ กรั่กๆๆๆ ดีน๊า สึนะห้ามมวยทัน ไม่งั้น ได้ฟาดกันจริงๆแน่ๆ

ว่าแต่ว่าเถอะ พวกผู้พิทักษ์เนี่ย หวงเพราะนภาที่สูงส่งที่แสนรักโดนแตะต้อง หรือแอบหึงส่วนตัวกันแน่น๊า~~~~ (ทั้งหมเน่ะ ไอคิลว่าข้อแรก ยกเว้น 2คนด้านหลัง 18 กะ 69 น่ะ ข้อหลังรึเปล่าอ่ะ? ครึๆๆๆๆ=_,=)

กรี๊ดกะอีกประโยคนึง




มาต่อไวไวน๊า~~~~~ แล้วจารอ~~~~~

งื้อออ

ป๋ามุคุออกบ่อยเกินไปแล้วนะ!!
นี่มัน1827จริงๆรึเปล่าเนี่ย!!
(แต่ช่างเถอะ ป๋ามุคุแทนก็โอเชแฮะ หึหึหึ)

โนวี่ ดีโน่ ระดับบอสทั้งคู่เลยนะเนี่ย (ถ้าไม่มาเป็นผู้พิทักษ์แห่งหมอก มุคุเองก็ระดับบอสเหมือนกันนี่นะ = ='')

สัปปะรดขโมยซีน~~~ จากตอนที่8นั่นรู้สึกว่าซือคุงจะเคยโดนมุคุจุ๊บแล้วอย่างนั้นเหรอ=[]='''' งั้นท่านฮิไม่ได้เป็นเฟิร์ตคิสน่ะสิ(เขาว่าอะไรๆครั้งแรกก็สำคัญทั้งนั้น ยิ่งช่วงนี้ป๋ามุขโมยซีน ชักอันตรายแล้วนะท่านฮิ!)

ที่ทายไปคราวที่แล้วนี่ผิดสินะ = =''' (กลับไปแก้คอมเม้นต์)

โนวี่ ที่แท้นายก็เกะหรอกเร้ออออ ถ้าไม่บอกชั้นคงคิดว่านายเป็นเมะหวังแอ้มซือชัวร์ (หึหึ ความคิดชั่วร้าย)



ไม่ประกาศก็รู้แล้วฮร้าาาา ~!! (ประกาศให้คนเค้าละลายใช่ม๊ายยยยย หือออออ คุณเคียววว=[]=!)


รู้สึกเมื่อคุณสัปปะรดออกโรงก็เริ่มตีตื้นขึ้นเรื่อยๆ (มามาดพระเอกจริงแหละเธอ )



รอต่อตอนไปนะคร๊าบบ >///<

แอร๊งงงงง ท่าฮิโดนแย่งซีนนน ~>0<~
ตอนหน้าทั่นต้องกลับมาทวงฟอร์มคืนนะเจ้าคะ
สัญญากะเค้าจิ งือออออ
...
......
อ๊ะ...
แต่ชอบประโยคสุดท้ายมากเลยค่า กรี๊ดกร๊าดดดดด
สาบานอะไรไปแล้วก้ทุ่มสุดชีวิตเลยสินะเจ้าคะ
น่าอิจฉาพ่อทูน่าเขาจริงๆ
/กัดผ้าเช็ดหน้าน้ำตาไหลพรากกกกกก แล้ววิ่งออกจากกระทู้

คุณมุคุโร่ จอมขโมยซีน

โนวี่ก็เหมือนกัน!!!

จะหาเรื่องกันรึงัย?

นี่1827น๊า มะช่าย 6927

เหอๆ แต่ไม่ว่าจะคู่ไหน ก็อ่านอยู่ดี 5555+

ต่อไวๆนะคร้าบบบบบบบบบบ

เขาว่านะ มานมีป๋ามุเยอะจิงๆแต่ป๋ามุไม่ได้อยู่กับสึนะเลยนิ

ยังไงเราก้อเชียร1827 อยู่แล้ว
ก้อคนมานชอบคู่นี้สุดๆไปเลยนิ 555

จะติดตามต่อไปนะค่ะ

สนุกจังเลยค่ะ..อยากอ่านต่อไปมากๆเลยด้วย
ตอนนี้รู้สึกถึงความเป็นมาเฟียในตัวโนวี่ขึ้นมาแล้วล่ะนะ...เจ้าเล่ห์ใช่เล่นเลยนะเนี่ย
ดูเป็นคนที่มองยากกว่ามุคุโร่อีกนะ...
อ่านแล้วชอบตอนที่โนวี่เข้าไปกอดสึนะตอนเจอกัน..ก็รู้ๆอยู่ว่าผู้พิทักษ์แต่ละคนคงไม่พอใจ...
แต่กลับเห็นเป็นเรื่องสนุกไปได้..เหอๆ
ตอนนี้เลยกลายเป็นตัวละครที่ชอบไปแล้วล่ะค่ะ
หวังว่าตอนต่อไปคงมีบทให้โนวี่อีกน้า (ชอบมาก)
แต่ก็น่าอิจฉาสึนะจังแฮะ มีแต่คนหล่อๆมารุมล้อมเนี่ย(แถมโดนโนวี่กอดอีก>/////<)
รู้สึกว่าฮิบาริบทน้อยไปหน่อยอ๊ะป่าวคะเนี่ย ....เค้าอยากเห็นมากกว่านี้น้า 1827 น่ะ
มาต่อไวๆนะคะ..จะรออ่านค่ะ