•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกก.......เอาจนได้ ไหน ๆ ก็จะเข้าวันหยุดทั้งที มีเวลาก็เลยแต่งออกมาจนได้ เหอ ๆ ฟิคเป็นฟิคที่อาจจะไม่ยาวมาก คือกะไว้ไม่เกิน 5 ตอนถ้าเป็นไปได้ จะพยายามไม่ดอง สัญญา~

ตอนแรกอยากจะให้เป็นฟิคอบอุ่นน่ารักเหมือนอันแรก แต่ไป ๆ มา ๆ ไหงมันออกแนวเศร้าอีกแล้วอ่ะเนี่ยยยยยยยย กลุ้มใจตัวเอง

ตอนแรกไม่ได้คิดว่าจะเป็นฮิบบี้ คือจริง ๆ แล้วชอบทั้งฮิบบี้และมุคุรั่ว แต่ก็นะ มุคุรั่วไปแล้ว ก็เอาฮิบบี้บ้างแล้วกัน เหตุฉะนั้นก็เลยกลายมาเป็นภาคเมฆานี่เอง แสดงว่าต้องมีภาคอื่น ๆ ??? รึเปล่าไม่รู้ต้องดูต่อไป กรั่ก ๆ

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ

ฟิคนี้มีที่มาอีกเช่นกัน ฮา~ แจกรูปไปในตัว





สองภาพก่อนเดี๋ยวหมด เอิ๊ก ๆ เครดิต aarinfantasy จ้า


===========================


Katekyo Hitman Reborn


Adhere to Sky

ภาค เมฆา

(18x27)




...ความเชื่อมั่นใดก็ไม่อาจเทียมเท่าความเชื่อมั่นในนภา...





ร่างบางภายใต้ชุดสูทสีอ่อนนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานตัวเดิม วันหนึ่ง ๆ นอกจาที่นี่และสถานที่นัดหมายในกำหนดการแล้ว สึนะไม่มีโอกาสได้เห็นอะไรเลย แต่เขาก็ไม่เคยจะโทษใคร ในเมื่อคนที่ยินยอมพร้อมใจตกในสถานการณ์เช่นนี้ก็คือเขาเองนี่นา

เวลาผ่านพ้นไปเรื่อย ๆ โดยมีสายลมผู้เป็นมือขวายืนอยู่คอยดูแลงานอย่างรู้หน้าที่ ดวงตาคู่สวยเหลือบมอง อีกฝ่ายเมื่อรับรู้ก็หันมองตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี....โกคุเทระก็ไม่เคยเปลี่ยน

อาจมีแต่เขาที่เปลี่ยนไป....แต่อย่างไรซะ....เขาก็ยังเป็นเขาอยู่ดี

เสียงถอนหายใจยาวดังออกมาจากร่างเบื้องหลังกองเอกสาร คนได้ยินรีบวิ่งเข้าหาอย่างเป็นห่วง “ เป็นอะไรรึเปล่าครับรุ่นที่ 10?? ”

สึนะแหงนมองใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงไปด้วยความกังวล “ ไม่มีอะไรหรอก ” เขายิ้มบาง

“ วันนี้มีงานอะไรบ้าง? ” เสียงหวานเอ่ยถาม มือยังคงง่วนกับเอกสารพอกับสายตาที่ยังคงไม่ละจากงาน

โกคุเทระเปิดดูบันทึกเวลา “ ไม่มีครับ....วันนี้ไม่มีกำหนดนัดหมายอะไรเลย ”

สึนะแทบจะลุกพรวดขึ้นยืนอย่างดีใจ หูเขาไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม วันหนึ่งในรอบร้อยปีที่เขาจะไม่มีงานอะไรเลย!! ไม่มีแม้กระทั่งนัดทานข้าวกลางวันด้วย!!!

“ แน่ใจนะ? ” ร่างบางกว่าถามย้ำอีกครั้ง

คนฟังทำหน้างงเล็กน้อย “ ครับไม่มี รุ่นที่ 10 มีอะไรรึเปล่าครับ? ”

สึนะนั่งลงพลางกรีดร้องลั่นในใจ มีสิ....มีแน่ ๆ ช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนที่เขาต้องการมากที่สุด!!! ความอิสระที่หาได้ยากในผู้นำมาเฟียอันดับต้น ๆ แห่งอิตาลี!!!

เขาลงมือสะสางงานที่กองอยู่อย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะทำให้มันเสร็จให้ไวที่สุด เพราะนั่นหมายถึงเวลาที่เขาจะได้เป็นอิสระก็จะมีมากขึ้นด้วยตามลำดับ วันนี้เท่านั้นที่คนอย่างเจ้าห่วยสึนะจะขยันเป็นพิเศษ

โกคุเทระเห็นแบบนั้นก็ยิ้มกว้าง โดยไม่ได้คิดเลยว่าจะมีเหตุการณ์ที่แสนปวดหัวเกิดขึ้นนับจากนี้....

สึนะบิดตัวไปมา ใบหน้าสวยแย้มยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่เคย ดวงตากลมโตเหลือบมองสายลมผู้เป็นมือขวา ปากบางพยายามจะขยับเอื้อนเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นท่าทางง่วนอยู่กับการเก็บเอกสารและนึกถึงเรื่องอดีตที่ผ่านมา ปากนั้นก็ปิดแนบลง

ใครจะกล้าบอกว่า ขอออกไปข้างนอก ได้ล่ะ.....ถ้าบอกไป ไม่วายจะแห่ตามกันไปเป็นขบวน

เสียงโทรศัพท์ดังขัดห้วงความคิด คนได้ยินจ้องมองไปยังเจ้าของ โกคุเทระรับมันอย่างอารมณ์เสีย ก่อนเสียงของชายหนุ่มจะเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ให้เดาคาดว่าคงต้องมีธุระอะไรสำคัญแน่

“ ขอโทษนะครับรุ่นที่ 10 ผมคงต้องออกไปด้านนอกสักพัก ” จริงดังสึนะคาด เพราะมือขวาเขามักจะเป็นแบบนี้เสมอเวลาที่จะต้องจากเขาไป แม้เพียงชั่วครู่ก็เถอะ

“ อืม....ไปดีมาดีนะ ” รอยยิ้มอ่อนโยนแต้มใบหน้าหวาน คนมองเห็นแล้วยิ่งไม่อยากจะจากไปไหน

“ รุ่นที่ 10 ครับ..... ” หยาดน้ำใสเริ่มนองดวงตาคม สึนะถอนหายใจอีกครั้ง

เขายิ้ม “ ไปไม่นานไม่ใช่หรือไง ฉันไม่เป็นไรหรอก พยายามทำให้เต็มที่ล่ะ ”

กว่าโกคุเทระจะออกไปได้ก็เล่นเอาสึนะปวดหัวตุบ ๆ เหมือนกัน อยากทำตัวให้ชินแต่ก็ไม่ชินเสียที อย่าว่าแต่เขาเลย ขนาดเจ้าตัวเองที่มักมีงานต้องออกไปด้านนอกยังไม่ยอมทำตัวให้คุ้นเคย

ดวงตาสีอ่อนเหม่อมองออกไปยังด้านนอก ลมเย็น ๆ ที่โบกผ่านเข้ามาทางหน้าต่างพัดเอาเส้นผมสีน้ำตาลยาวนุ่มปลิวไสว มือเล็กจับมันรวบมัดเบา ๆ คลายความรำคาญ “ ตัดทิ้งจะดีไหมนะ? ”

“ พึมพำอะไรของแกน่ะ? ” เสียงทุ้มเอ่ยถาม คนได้ยินหันไปมองอย่างตกใจ

“ คุณฮิบาริ... ” ร่างบางจ้องมอง ไม่เชื่อสายตาตนเองนัก

ดวงตาสีดำคมจ้องมอง “ ฉันถามว่าแกพึมพำอะไร? ”

สึนะก้มหน้าลง ไม่ว่าเมื่อไหร่เขาก็ไม่อาจสบตาฮิบาริได้นาน อาจเป็นเพราะความดุดันที่แฝงไปด้วยอิทธิพลอันน่าประหลาดที่ร่างสูงกว่ามีก็เป็นได้ “ คือ....ผมคิดว่าจะตัดผมดีไหมน่ะครับ มันเกะกะ ”

ฮิบาริสาวเท้าเข้ามาใกล้ ๆ คนพูด มือแกร่งเอื้อมสัมผัสเส้นผมที่ถูกมัดไว้ ก่อนค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปดึงเอายางรัดเส้นเล็ก ๆ ออก ผมเกะกะที่กล่าวถึงก็แผ่สยายพร้อมกับดวงตากลมโตที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง

“ ผมแก....ไม่เห็นต้องตัด ” ฮิบาริก้มลงสูดกลิ่นหอม เล่นเอาคนยืนมองใบหน้าออกสี

สึนะยังคงไม่กล้าเดินไปไหน ยืนนิ่งอยู่แบบนั้น เสหน้ามองไปทางอื่น แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นดวงตาคมที่มองทะลุทุกอย่างไปได้ “ วะ....ว่าแต่คุณฮิบาริกลับมาแต่เมื่อไหร่ครับ ไม่เห็นทราบเลย ”

“ ฉันเห็นแกยุ่งเลยไม่ได้บอก ความจริงกลับมาถึงตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ”

“ ขอโทษครับที่ไม่ได้ไปรับ ” น้ำเสียงหวานเจื่อนลง รู้สึกผิดน้อย ๆ ที่ทำหน้าที่บกพร่อง

ร่างสูงกว่าเลิกคิ้ว มือสองข้างรวบผมกลับให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ “ แกไม่ใช่คนขับรถทำไมต้องไปรับ แล้วนี่เจ้านั่นไปไหน ทำไมไม่อยู่กับแก? ” เขากวาดมองโดยรอบ ไร้วี่แววคนที่มักจะอยู่ด้วยเสมออย่างโกคุเทระ

“ คนอื่น ๆ ออกไปทำธุระกันหมดครับ ส่วนคุณพี่ออกไปกับรีบอร์น ” เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเดินออกห่างแล้วจึงกลับไปนั่งที่เดิม พยายามหาเอกสารอะไรก็ได้ที่สามารถทำให้ไม่ต้องสบตากับอีกฝ่าย

ฮิบาริมองกริยาที่ดูขัด ๆ นั่นด้วยอารมณ์นิ่งเฉยเช่นเดิม เขารู้ดี....ไม่ว่ากี่ครั้งเจ้าสัตว์กินพืชตัวเล็กนี่ก็เป็นแบบนี้ทุกครั้ง แม้จะมีเหตุการณ์หลายอย่างที่ทำให้คน ๆ นี้เปลี่ยนไป แต่ท้ายที่สุด....นภาผืนนี้ก็ยังคงเป็นนภาที่เมฆาอย่างเขามั่นใจที่จะลอยตามไปทุกหนทุกแห่ง

ใช่......ทุกหนทุกแห่ง....

เมื่อไหร่กันนะที่คนรักอิสระและไม่ยอมก้มหัวให้ใครอย่างเขาถึงยอมตกอยู่ใต้อำนาจของเด็กที่ไม่คิดว่าจะเติบโตอย่างงดงามนี้ได้ เมื่อไหร่กันที่คนที่คิดว่าตนเองคือทุกสิ่งอย่างเขากลับยอมติดตามเด็กที่แสนจะอ่อนแอและขี้แยแบบนี้

มันเริ่มต้นที่เจ้าสัตว์กินพืชตนนี้ตัดสินใจอาจเอื้อมที่จะเป็นนภา.....และดันเป็นนภาที่เมฆาอย่างเขาไม่อาจหันหลังให้ได้

สึนะเหลือบมองคนที่ยืนนิ่งอยู่บริเวณข้าง ๆ ถัดไปไม่ไกล ดีใจที่สายตาคมคู่นั้นเหม่อลอยอยู่ ซึ่งนั่นทำให้เขาสามารถมองเห็นร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้า อิริยาบถทุกอิริยาบถของคนตรงหน้าได้ชัดเจนมากขึ้น

“ มองทำไม? ” ฮิบาริเอ่ยถาม ร่างบางกว่าสะดุ้งตัว รีบซุกหน้าลงกับกองงานที่เคลียร์เสร็จเรียบร้อยแล้วทันที

ทุกสิ่งเงียบงันลงพักใหญ่ ก่อนสึนะจะลุกขึ้นเดินมาทางคนที่นั่งอยู่ มือข้างหนึ่งเลื่อนสัมผัสบริเวณแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ “ คุณฮิบาริบาดเจ็บใช่ไหมครับ? ”

คนได้ยินเบิกตากว้าง เจ้านี่สังเกตเห็นด้วยหรือไงกัน “ เล็กน้อยแค่นี้ไม่ถึงกับตายหรอก ”

“ ขอดูได้ไหมครับ? ” สึนะเอ่ยถาม น้ำเสียงออกไปทางขอร้องมากว่าจะเป็นคำสั่ง

“ ไม่ต้อง บอกว่าไม่เป็นไรก็คือไม่เป็นไร ” ฮิบาริดึงแขนตนเองออกจากมือที่จับอยู่ ไม่สนใจสายตาอ้อนวอนที่มองมานั่น

สึนะก้มหน้าลง ร่างกายสั่นไหวน้อย ๆ ร่างสูงเมื่อสังเกตเห็นก็รู้สึกไม่ดีนัก แต่ยังคงนิ่งมองอยู่ “ บอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรสิ ” เขาถอนหายใจยาว มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบเส้นผมสีน้ำตาลไปมา นี่ก็อีก.....ไอ้อาการแบบนี้แหละที่เขาแสนจะหมั่นไส้....แสนจะเกลียด....เกลียดและหมั่นไส้ตนเองที่ใจอ่อนทุกครั้ง

“ ให้ผมดูนะครับ ” ดวงตากลมโตจ้องมอง ลึกลงไปในดวงตาสีดำขรึมนั่น

เป็นอีกครั้งที่ฮิบาริทอดถอนหายใจ พ่ายแพ้แก่ความอ่อนไหวของตนเอง....

เขาถอดเสื้อนอกออกวางไว้ข้าง ๆ ก่อนจะถกแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวยาวขึ้นอย่างเบามือ สึนะมองเห็นตั้งแต่ที่เสื้อสีดำนั่นไม่ได้บดบังแล้ว เพราะผ้าพันแผลที่บริสุทธิ์มันขุ่นมัวไปด้วยโลหิตที่ซึมออกมา

ร่างเล็กนั่งลงข้าง ๆ มือเรียวสั่นไหวน้อย ๆ เอื้อมสัมผัสบาดแผลบริเวณต้นแขนอย่างเบามือ “ เจ็บไหมครับ? ”

ฮิบาริมองร่างนั้น มองใบหน้านั้น ในดวงตาคู่นั้น “ บอกแล้วว่าไม่เป็นไร ”

“ ผม....ผมขอโทษนะครับ ” สึนะลดมือลง ไม่กล้าจับต่อไป เมื่อรู้ว่าบาดแผลที่เกิดขึ้นเพราะเขา เพียงบาดแผลเดียว ไม่ว่าจะกับฮิบาริหรือแม้แต่ผู้พิทักษ์คนอื่น ก็เหมือนกับเข็มเล็ก ๆ หนึ่งเล่มที่ทิ่มแทงเข้าสู่หัวใจของนภาอันสดใสผืนนี้ ให้หม่นมอง ร่ำร้อง เกิดความมืดมน

ฮิบาริดึงแขนเสื้อลงก่อนสวมเสื้อนอกตามเดิม ไม่ได้ปลอบประโลมหรือสนใจร่างที่กำลังสั่นไหวอยู่ข้าง ๆ แต่อย่างใด...

ไม่ใช่ไม่สนใจ....แต่แสร้งทำเป็นไม่สนใจ เพราะกลัวว่าสักวันหนึ่ง หากนภาจะต้องสูญเสียเมฆาไป....สิ่งที่เกิดต่อจากนั้น คงร้ายแรงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ร้ายแรงถึงขนาดที่ว่าความเจ็บปวดของเขาก็ไม่อาจเทียมเท่าได้

ไม่ได้เข้าข้างตนเอง.....แต่เพราะนภาเบื้องบนที่กว้างใหญ่....เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

เขาจึงพยายามปกป้อง.....ปกป้องนภา ....ปกป้องตนเอง....และปกป้องธรรมชาติโดยรอบอื่น ๆ ที่มีผลต่อจิตใจดวงน้อย ๆ นั่น....

แม้ว่าจะต้อง......

สึนะรู้ว่าแม้ตนเองจะร้องไห้ออกไปก็ไม่มีทางได้รับความอ่อนโยนหรือเห็นใจใด ๆ จากคน ๆ นี้เป็นแน่ มือเล็กทั้งสองยกขึ้นปาดน้ำตาที่กำลังจะร่วงหล่น พลางเงยหน้าและมองไปยังร่างสูงกว่าด้วยรอยยิ้ม

รอยยิ้มที่เขาคิดว่าจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น....รอยยิ้มที่เขาคิดว่าเป็นเพียงสิ่งเดียวที่จะทำให้ความมืดจางหายไป....

“ ฉันจะออกไปข้างนอก ” ฮิบาริลุกขึ้นก่อนเดินออกไป ไม่ได้เอ่ยลา ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องปกติที่สึนะเองรับรู้ดี

“ ระวังตัวนะครับ ” เขายิ้มส่ง แม้รู้ดีว่าดวงตาที่เย่อหยิ่งนั่นไม่เคยจะหันมองก็ตามที

แม้อีกฝ่ายจะจากไปไกลแล้ว แต่หัวใจของสึนะยังคงเต้นไม่หยุด ร้องไห้....อยากจะร้องไห้เหลือเกิน แต่กระนั้นก็ไม่อาจปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาได้ เพราะเขาคือท้องฟ้า ท้องฟ้าจะต้องไม่มีวันหม่นหมอง ท้องฟ้าจะต้องเข้มแข็ง เพื่อทุกคน......เพื่อทุกคน

ใช่แล้ว.....เพราะเขาตัดสินใจที่จะเดินเข้าสู่เส้นทางนี้ด้วยตนเอง

รอยยิ้มและความเข้มแข็งที่ปรากฏเบื้องหน้า คือภาพมายาที่ตัวของเขาสร้างขึ้น บดบังจิตใจอันหม่นหมองและแปดเปื้อนไว้จนมิด เก็บกักไว้ภายใน ปิดตายอย่างไม่ให้ใครได้ล่วงรู้ ไม่ให้ใครได้พบเห็น และจะเป็นอยู่แบบนั้น เช่นนั้นตลอดไป

อารมณ์เช่นนี้คงมีแต่คนอยากจะหาเพื่อนเพื่อปลอบประโลม แต่ไม่ใช่....เวลาเช่นนี้สำหรับเขาแล้วการอยู่คนเดียวจะเหมาะที่สุด...

“ ก็อยู่คนเดียวจริง ๆ นี่นะ ” เขาหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะอันแสนขมขื่น

ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตเหม่อมองไปยังภายนอกอีกครั้ง มองโลกทัศน์ภายนอกที่แสนคับแคบกับภาพซ้ำเดิม กี่ครั้ง ๆ ก็เห็นแต่ต้นไม้ ผู้คนใส่สูทสีดำหน้าตาเคร่งขรึม และเหล่าคนรับใช้ดูแลภายในที่วุ่นอยู่กับการจัดแจงเรื่องต่าง ๆ รวมไปถึงเรื่องอาการที่เขายอมรับว่าฝีมือไม่แพ้แม่ของเขาทีเดียว

วินาทีนั้นเองที่สึนะมองเห็นรถคันหนึ่งไม่คุ้นตา หากให้เดาคงเป็นรถส่งของจากที่ไหนสักแห่ง

“ รถส่งของ.....งั้นหรอ? ” เขาพึมพำ

นั่นเป็นโอกาสดีไม่ใช่เหรอ ที่เขาจะได้ออกไปด้านนอกโดยลำพัง ไม่มีใครติดตาม เป็นอิสระจากทุกสิ่ง แม้ในเวลาที่จำกัดก็ตาม แต่นั่นก็เป็นหนทางเดียวที่จะเยียวยาความอ้างว้างและรอยแผลเล็ก ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นได้

แม้อีกไม่นานมันจะต้องกลายเป็นแผลเป็นก็ตามที...

“ แค่วันนี้....วันนี้เท่านั้น ”

....เช่นนั้นนภาจึงตัดสินใจ ที่จะล่องลอยไปเช่นสายลม ไขว่คว้าหาอิสระดังเมฆา ตบตาผู้คนเช่นสายหมอก ไม่อาจคาดเดาได้เช่นสายฟ้า รื่นเริงปล่อยวางเช่นสายฝน และจบท้ายด้วยความสุขเฉกเช่นอรุณ....




===========TBC===============

อะ เอ๊ะ เอ๊ะ จบแล้วหรือ ไม่เห็น TBC เลยไม่กล้าเม้นต์จนผ่านไปพักนึง XD


โฮกกกกกกกกก สึนะน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกก~!!!!!!

ท่านฮิก็น่าร้ากกกกกกกกกกก >___<!!! ท่านฮิเชื่องขึ้นเยอะเลยนี่ (ทอนฟาเสียบกบาล)


สึนะหนีเที่ยว!! เดี๋ยวได้ออกไปเจอดีหรอกน้า นังหนู แต่เอ๊ะ พวกผู้พิทักษ์ก็อยู่ข้างนอกหมดนี่นา อาจจะไปเดทกันก็ได้ วะฮะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


ปล. เม้นต์แรก (รึเปล่าหว่า?)

ฟิคนี้สึนะน่ารักจัง (อันที่จริงน่ารักน่ากดทุกฟิค=..=)

อ๊ายๆ อยู่ใน้องกันสองต่อสอง >__</// (แม้จะไมเกิดอะไรขึ้นขอจิ้นหน่อยเถอะ>O<)

ว่าแต่ ทำไมนู๋ฮิออกไปมือเปล่าละลูก ทำไมไม่..... (บะไว้ในฐานที่เข้าใจ...)

อีกก นู่ทูน่าออกไปข้างนอกแน แบบนี้ต้องรอตอนต่อไป

ยะฮู้!!!!!!!

me/เกาะรถขนส่งตาม

+++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง

กริ๊ดดดดดดดดด เรื่องนี้น่ารักคร่า~~~~~ ^^

เห็นด้วยกับที่พี่ฮิบะบอกสุดๆ ว่า ผมแกน่ะ ไม่เห็นจะต้องตัด ^^ เพราะถ้าตัดแล้ว เดี๋ยวจะไม่เคะพอจะให้ใครกด (ทั้งๆที่ตอนนี้ก็เคะมากอยู่แล้วล่ะเนอะ ^^)

คิดไปเองอะเปล่าหว่า ว่าพี่ฮิบะ ดูจะใจดีกับหนูซือขึ้นเยอะเลย แต่ทำไมพี่ฮิบะถึงไม่ยอมปลอบหนูซืออ่ะ ปล่อยให้เศร้าแถมอยากร้องให้ก็ร้องไม่ได้



...เพราะต้องเข้มแข็ง...จึงไม่อาจหลั่งน้ำตาให้ใครเห็น...



ฟิคนี้หนูซือดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลยอ่ะ แต่ยังไงก็ยังเป็นนภาที่อ่อนแออยู๋ดี

...เพราะอ่อนแอ จึงต้องมีคนคอยปกป้อง...

...เพราะอ่อนแอ จึงต้องมีที่ยึดเหนี่ยวทางจิดใจ...

...เพราะอ่อนแอ จนไม่สามารถยืนอยู่เพียงลำพังได้...

...แต่ก็เพราะความอ่อนแอนั้น ที่ทำให้ใครหลายๆคนอยากที่จะอยู่เคียงข้างนภาผืนนี้...

...ชั่วนิรันดิ์...



อยากอ่านตอนต่อไปง่ะ หนูซือหนีออกไปเที่ยวข้างนอกแล้ว จะเป็นไงต่อไปคะ เดาเอานะ ว่าพี่ฮิบะต้องออกตามหาแน่เลย ^^

(ป.ล. เขียนกลอนซะเยอะเลยแฮะ เป็นอะไรไปหว่า ปกติ เขียนนิยายก็ไม่ค่อยจะออก มาตอนนี้เขียนได้ซะตั้งเยอะตั้งเยะ -- --")

โอ้! เมฆาปากแข็งกับนภาอ่อนไหว >w<~!!!


ยังไงก็สู้ต่อไปนะครับ จะคอยติดตามอ่าน~~


เนื้อเรื่องน่ารักม๊ากกกกมาก~~ ปนเศร้านิดด้วย TwT

ว้าว ฮิบาริซังน่ารักอ่า ถึงจะเย็นชาอยู่บ้างแต่ก็ใจอ่อนกะหนูสึนะเหมือนกันนะเนี่ย น่าร้ากกกกก

อ๊ะแต่!! ซือคุงหนีเที่ยว หุหุหุ น่าหนุกนะเนี่ย มาอัพไวๆน้า

ซือคุงอย่าตัดผมน๊า!! =[]= แบบนี้น่ารักอยู่แล้ว~

ฟีลลิ่งแบบนี้ สึนะดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น =A= อืมม แต่ก็ยังมีบางส่วนเหมือนเมื่อก่อนสินะ..

ฮิบาริซามะดูยอมอ่อนๆให้ แถมแอบใจดีด้วย ..กับแค่ซือคุงล่ะสิ.. กิ๊วๆ ( // โดนหล่อปูนถ่วงอ่าวโตเกียว)
สึนะคิดมากสุดๆ = =.. ตัวเองห่วงชาวบ้าน ชาวบ้านก็ห่วงตัวเองเหมือนกันน่ะแหละ แหม

แล้วไำปเกาะรถคนไม่รู้จักได้ง๊ายย!! เดี๋ยวโดนเรียกค่าไถ่หร๊อกก =[]=;!! ฮิบะซามะ!! ไปจับตัวกลับด่วน!!

// กลิ้งรอบกระทู้.. รอตอนหน้าค่ะ = =\

ไม่ต้องตัดหรอก ปล่อยไว้อย่างนั้นเพิ่มความเกะ 30% น่ะดีแล้ว หึๆๆ

จะรออ่านต่อนะคะ ^^

ผมยาวโชว์พาว์ความเสะ30%แต่ยังไงก็uke on top!!!!!!!!!!!!!!!

ฮิบาริดูอ่อนโยนใจดีจังเลย น่ารักๆๆๆๆ

ซือคุงเหมือนเด็กที่โดนบังคับให้อ่านหนังสือแล้วอยากหนีออกไปเที่ยวจริงๆ (ผงกหัว อืมๆๆๆ เข้าใจความรู้สึก)

1827!! สุดยอดดดดด

ฮิบาริน่ารัก ส่วนหนูซือริหนีเที่ยวรึ คุณฮิบะรีบตามไปดุแลด่วน 555+

รอตอนต่อไปค่ะ สู้ๆค่า ^^

...อะโห

สุดยอดมากค่า!!!

ฮิบะชาเย๊นจังน้า~~

สึนะอ้อนซะขนาดนั้นละยังไม่ใจอ่อน

ถ้าเปนเราอะนะ...





ละลายไปแย้ววววววววววววว!!!!!!!!!

รออ่านตอนต่อไปค่า

หนุกดี

ต่อเร็วๆนะ

โอ้ว น่าร้ากกก
ลุ้นว่าจะเปนไงต่อ คุ คุ คุ

สรุปหนีไปแล้วสินะคะ อีแบบนี้ผู้พิทักษ์ทั้งหลายคงได้วิ่งกันให้วุ่น ท่าทางสนุก

ปล. ฮิบาริคงโมโหแย่ เพิ่งคุยกันแหมบๆ เผลอแป๊บเดียว ซือคุงแวบไปแล้ว