•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

EDIT

คำเตือน กรุณาอ่านประกอบกับ The Dark Passion บท ม่านน้ำผ่านเงา นะคะ

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

เพิ่งอัพ passion ไปเมื่อวาน วันนี้แปะเรื่องใหม่ ( ที่เก่าแล้วในความคิดเรา เพราะมันเขียนตั้งนานแล้วไม่จบซะที )

ฟิคเล่นของสูงค่ะ ขออภัยแฟนๆท่านรุ่นที่หนึ่งเจ้าค่ะ จริงๆฟิคนี้กะว่าจะลงวันวาเลนไทน์ให้ชุ่มเลือดเล่น แต่ปั่นไม่ทัน ขอมาลงช่วงนี้ละกันนะเจ้าค่ะ

ช่วงนี้ยุ่งกันทุกท่านเลยสินะนะเจ้าค่ะ ข้าน้อยเองจันทร์ถึงศุกร์ก็แทบขยับไม่ได้ ขอปั่น แปะ และจรลี เช่นกันเจ้าค่ะ

ข้อมูลเบื้องต้น

เพื่อความสะดวกในการจิ้นตามฟิคนี้ อ่านข้อมูลก่อนนะคะ ฟิคนี้อ้างอิงฉากเหตุการณ์เกิดเมื่อสี่ร้อยปีก่อน ราวปี 1607 เป็นต้นไปค่ะ ช่วงนั้นอิตาลีมีกาฬโรคระบาด และเข้าสู่ภาวะข้าวยากหมากแพง รีดนาทาเร้นค่ะ ดังนั้นคิดว่าช่วงนี้เป็นไปได้ที่ท่าจะมีใครสักคนเป็นโรบินฮู้ดล่ะนะคะ

ส่วนนี่คือรูปเครื่องแต่งกายชายหญิงสามัญชนสมัยนั้นค่ะ





ส่วนนี่รูปชุดของหญิงสาวปริศนาในตอนนี้ค่ะ




เครดิตค่ะ

http://www.metmuseum.org/toah/intro/atr/photo.htm

http://en.wikipedia.org/wiki/1600-1650_in_fashion


พร้อมแล้วก็ไปอ่านกันเลยค่ะ กับฟิคเล่นของสูง

โอ๊ะ ลืมบอกไป คาแรกเตอร์ยามาโมโตะ ในฟิคนี้อ้างอิงจาก ฟิคต่อไปนี้ค่ะ

THE DARK SKY

THE DARK PASSION

ASCENDING OF THE SKY

( ขออภัยที่ลืมบอกไปก่อนหน้านี้นะคะ เพิ่งสำนึกได้ว่ามีหลายท่านงงกับคำพูดของยามะ )

ติดเรท NC ด้วยเหตุผลนานับประการค่ะ

พานพบ 1 ย้อมหยาดโลหิต

[align=center]พานพบเพื่อพรากจาก[/align]


ภาพเบื้องหน้าที่แลเห็นราวอเวจีบนแดนดิน ความมืดโอบล้อมรอบกายเช่นเดียวกับความหนาวเหน็บที่กัดเข้าถึงกระดูกดำ สีแดงของหยาดเลือดที่ย้อมผืนดินและเศษหญ้า ซากศพเน่าเหม็นส่งกลิ่นคาวคลุ้งชวนคลื่นเหียน ป่ารกชันกับกองซากไร้ชีวิต โน้มหัวใจให้ไหววูบอย่างมืดหม่น ชีวิต ความตาย โลกใบนี้.......

“ นรกอย่างนั้นเรอะ” ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตนเอง ก่อนจะค่อยใช้ดาบไม้ไผ่ยันร่างที่บาดเจ็บของตนขึ้นหยัดยืน นั่นสินะ คงจะเป็นรกอย่างแน่นอน คนบาปหนาเช่นตัวฉัน คงมิอาจไปสู่สรวงสวรรค์ชั้นฟ้า

ความทรงจำสุดท้าย คือช่วงเวลาที่ถูกรายล้อมด้วยเหล่าศัตรู สองมือมีเพียงดาบคู่ใจ และสหายร่วมรบแต่วัยเยาว์ หนึ่งคือวายุโหมกระหน่ำ และสองคืออรุณเจิดจ้าท้าทายความมืดหม่น ......ปกปักษ์ภักดีต่อฟากฟ้าด้วยชีวิต หากแต่ ทั้งที่ฟาดฟันศัตรูล้มลงศพแล้วศพเล่า เลือดกระเซ็นสาดใส่ใบหน้าและร่างกายจนย้อมสี แต่ท้ายที่สุด กลับถูกไล่ต้อนให้จนมุม ตัวเขานั้น.......

ขออาสารั้งท้าย

หมายฟาดฟันศัตรูให้ดาวดิ้น

“ จำอะไรไม่ได้เลย........” ยามาโมโตะ ทาเคชิ พยุงกายกระเสือกกระสนเดินไปท่ามกลางร่างไร้ชีวิตเหล่านั้น ความเจ็บปวดจากบาดแผลเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ย้ำเตือนว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่ และที่นี่ก็ดูเหมือนจะยังไม่ใช่นรกโลกันต์ที่แท้ เช่นนั้น...... นี่คือที่ไหนกันล่ะ เขาจำได้ว่าตนเองถูกฟันและต้องกระสุน จากนั้น...ก็จำอะไรไม่ได้อีก ยิ่งเดินไปเบื้องหน้าพิศดูศพแล้วศพเล่า ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำ ความหวาดหวั่นก็ยิ่งกัดกร่อนหัวใจ

“ ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันน่ะ” หากแต่ขณะที่ดวงตากำลังพร่าเลือน และสติสัมปชัญญะทั้งมวลกำลังเลือนหายด้วยสาเหตุจากเลือดที่รินไหลออกจากกายราวห่าฝน โสตประสาทกลับสดับรับฟังเสียงกรีดร้องที่ไม่ห่างจากกันนัก และแน่นอนด้วยสัญชาตญาณ ยามาโมโตะตัดสินใจออกวิ่งอีกครั้ง ไม่สนใจบาดแผลหรือว่าจะต้องฝืนร่างกายเพียงใด เพียงเพราะไม่ปรารถนาความตาย...มากไปกว่านี้

“ หยุดนะ!” ชายหนุ่มตะโกนเมื่อโผล่ออกมาถึงลานกว้างแห่งหนึ่งที่เชื่อมมาจากถนนสายเล็ก ภาพที่แลเห็นคือหญิงสาวที่กำลังจะถูกบั่นศีรษะด้วยคมขวาน ถัดไปคือรถม้าแบบโบราณที่รายล้อมด้วยชายฉกรรจ์ในเครื่องแต่งกายแปลกตาที่เคยเห็นแต่เพียงในภาพวาด แต่นั่น ไม่ใช่ปัญหาในตอนนี้หรอก

“ ช่วยด้วยค่ะ!” หญิงสาวกรีดร้องขอความช่วยเหลือ หัวของเธอกำลังจะถูกบั่น ไม่ว่าคนผู้นี้จะเป็นใคร เทวดาหรือผีห่าซาตานตนไหน แต่ ...ได้โปรดช่วยด้วย

“ ผู้ชายหลายคนรุมทำร้ายผู้หญิงคนเดียวนี่ไม่โสภาเลยนะ” ชายหนุ่มบอกพลางเดินเข้าไปใกล้อย่างมิคร้ามเกรง

“ เจ้าเป็นใครเจ้าหนุ่ม!” เสียงกรรโชกถามด้วยคำศัพท์อิตาลีโบราณที่ไม่คุ้นชิน

“ ฉันน่ะหรือ” ยามาโมโตะกระชับดาบในมือมั่น “ แค่สายฝนผ่านทางเท่านั้นล่ะ” ฉับพลัน ชายหนุ่มชิงเป็นฝ่ายลงมือก่อน เขากระโดดขึ้น และฟันคมดาบแรกเข้ากลางลำตัวของชายผู้เงื้อด้ามขวานเพื่อยื้อตัวหญิงสาวออกห่าง หากแต่ไม่แพ้กัน กลุ่มชายฉกรรจ์กลับตีวงเข้าล้อมคนทั้งคู่ไว้อย่างรวดเร็วพร้อมอาวุธครบมือ

“เจ้าบังอาจท้าทายท่านมาควิส อยากตายนักรึไง!” เสียงกรรโชกยังดังก้อง หากแต่ผู้ฟังมีเพียงความมึนงง ภาษาโบราณที่แปลกประหลาด สภาพแวดล้อมชวนงงงวย นี่มันภาพลวงตาจากอาการเสียเลือดรึเปล่า

นี่เป็น

ความฝันรึเปล่า

“ ถ้าให้สัญญาณ วิ่งเลยนะ” ชายหนุ่มบอก ว่าพลางตั้งท่าใหม่อีครั้ง “ เพลงดาบชิงูเระ โซเอน กระบวนท่าที่แปด วรุณกระหน่ำแทง!” ทันใดนั้น ห่าฝนแห่งคมดาบสาดเข้าซัดคู่ต่อสู้ที่รายล้อม หยาดสีแดงของโลหิตที่เคยคุ้นโปรยปราย หัวใจที่ว่าด้านชาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยกลิ่นคาวที่ไม่เคยพิสมัยอยากสัมผัส และมิว่าเมื่อไหร่ก็นึกดีใจที่ตน...ไม่เคยชาชิน

“ วิ่ง!” ยามาโมโตะตะโกนส่งสัญญาณจังหวะที่ศัตรูล้มลงดาวดิ้น หญิงสาวไม่รอช้าพลันถอยหลังหนีเข้าป่าทันที หากแต่สำหรับชายหนุ่ม การโจมตีเมื่อครู่กลับทำให้ปากแผลของเขาเปิดกว้างออก เลือดหลั่งรินมากมายจนไม่อาจประคองสติ เข่าข้างหนึ่งทรุดลงกับพื้นดิน เปิดช่องโหว่ให้ศัตรูแทงดาบเข้าที่แขนขวา ชิงูเระ คินโทคิ หล่นตกพื้น....... สำหรับนักดาบ นี่คือสัญญาณของ.........ความตาย

“ ท่านมาควิสจะเอายังไงกับมันดีครับ” ผู้ติดตามเอ่ยถามขอคำสั่ง และเสียงเย็นชาที่ตอบกลับก็มีเพียงคำเดียว

“ ฆ่าซะ!” สิ้นคำพูด คมดาบมากมายเตรียมทิ่มแทงลงบนร่างของชายหนุ่มผู้หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน หากแต่สำหรับยามาโมโตะ เขาไม่นึกหวาดเกรง เกิดเพื่อดาบ ตายเพื่อดาบ ก็เป็นนักดาบนี่นะ จะมีเพียงสิ่งเดียวที่เศร้าใจนัก

ฉัน

ไม่อาจเห็นหน้านายได้อีก

สึนะ.................................

ฉับพลันก่อนที่คู่ต่อสู้จะลงดาบ เงาสีส้มเงาหนึ่งกลับพุ่งลงมาจากต้นไม้ รวดเร็วจนไม่อาจจับจ้อง หากแต่เมื่อรู้สึกตัวอีกที เหล่ามือสังหารก็ล้มลงดาวดิ้นกลางกองเลือดเสียแล้ว

“ ใครกัน.....” ยามาโมโตะพึมพำพลางเพ่งมอง ผู้หญิงงั้นหรือ สิ่งที่ปรากฏชัดมีเพียงร่างในอาภรณ์สีดำอย่างสตรีที่เปล่งประกายเพลิงสีส้มที่เคยตา สองมือนั่นสวมถุงมือ ไม่สิ นั่น .......X GLOVES !

“ ยังลุกไหวมั้ยเจ้าหนุ่ม ข้าไม่อยากได้ภาระหรอกนะ” เสียงนุ่มหากแต่สุขุมและเคร่งขรึมเอ่ยถาม หากแต่มิอาจแลเห็นดวงหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมมิดชิดนั่นได้เลย

“ ได้...........” ชายหนุ่มหยัดกาย ไม่อยากให้ผู้หญิงมาช่วยหรอกนะ

“ ดี!” บุคคลปริศนาบอก พลางก้าวเดินไปเบื้องหน้า กรายใกล้รถม้าที่บัดนี้ผู้ติดตามที่เหลือกระชั้นเข้ามาปกป้องเจ้านาย

“ อย่าเข้ามานะ!” เสียงสั่นจากในรถม้าร้อง “ เจ้าอยากตายรึยังไง!” นั่นเป็นคำขู่ที่ดูจะใช้ไม่ได้ผล เพราะผู้หาญท้าทายยังคงก้าวเดิน

“ ผู้ใดที่กำลังจะมอดม้วยอย่างนั้นเรอะ แน่นอนว่า....ไม่ใช่ข้าหรอก” เสียงเย็นเอ่ยตอบ ไร้ซึ่งวี่แววหวาดกลัวหรือสั่นไหว

สิ่งใดในโลกา

ไม่อาจขวางศรัทธาข้า


ร่างนั้นหยุดเดิน และทันใดนั้น เบื้องหน้าชายหนุ่มแห่งสายฝน เปลวเพลิงดับเครื่องชนสีส้มกลับยิ่งพวยพุ่งออกจากร่างนิรนามนั้น

“ เดือดทะลุจุดศูนย์!” ยามาโมโตะเผลอตะโกนด้วยความตกใจ เกล็ดน้ำแข็งต้องแสงอาทิตย์อัสดง...... ผู้หญิงนิรนามใช้เดือดทะลุจุดศูนย์แช่แข็งสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้าให้กลายเป็นน้ำแข็งเสียสิ้น คน รถม้า มีเพียงคนที่ถูกเรียกว่ามาควิสที่ยังขยับกายได้ ไม่สิ ถูกละเว้นไว้ต่างหาก

“ นี่มัน ก แกคือ!” ขุนนางสูงศักดิ์ที่น่าสงสารพยายามปีนป่ายลงจากรถม้าเพื่อวิ่งหนี หากแต่หญิงสาวกลับเข้าขวางเบื้องหน้า ดวงตาสีส้มจ้องมองด้วยความสมเพชเวทนาเหลือแสน สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าชนชั้นสูง ........ก็แค่หมูสกปรก

“ ดะ ได้โปรดปล่อย ข ข้าไปเถอะ ข ข้าจะให้ทรัพย์สินทั้งหมด จะขอให้กษัตริย์แต่งตั้งเจ้าเป็นขุนนางด้วย!” เสียงสั่นหอบฮั่กต่อรองร้องขอชีวิตแบบที่ยามาโมโตะคุ้นเคย ชายหนุ่มเดินเข้ามาเคียงข้างหญิงสาวที่นิ่งงันด้วยความสมเพช เขาอยากรู้ ผู้หญิงคนนี้....จะตัดสินใจอย่างไรกัน และแทนคำตอบที่ปรารถนา เสียงที่เย็นเยียบจับขั้วหัวใจก็เปล่งขึ้น

“ เศษเงินของเจ้าข้าไม่ต้องการ ตำแหน่งโสโครกนั่นข้าไม่ปรารถนา ที่ข้าหมายปองมีเพียงสิ่งเดียว.......” สิ้นคำพูด พลันมือของหญิงสาวพุ่งแทงทะลุร่างของเหยื่อ เลือดไหลอาบต้นแขน ส่วนร่างนั้นกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะกลอกตาถลนสิ้นลมด้วยอาการหวาดกลัวชวนสยอง “ ชีวิตของเจ้า เจ้าหนอนโสโครก.....”

“ ...................................” ยามาโมโตะมองภาพนั้น รู้สึกหนาวเหน็บจับใจ สตรีผู้อาบโลหิตในชุดไว้ทุกข์

การฆ่า

ที่น่าหวาดกลัว

“ มองอย่างกับเจ้าไม่เคยสังหารผู้ใด” เสียงของอีกฝ่ายเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มมองมาด้วยสายตาประหลาด ทั้งที่มองอย่างไรชายหนุ่มคนนี้ก็เป็นคนที่จับดาบสังหารอย่างแน่แท้

“ ผมเพียงแต่คิดว่าพี่สาวไม่น่าจะต้องทำถึงขนาดนั้น” เขาหมายถึงการทะลวงร่างอีกฝ่ายจนชุ่มเลือด หากเป็นสึนะ คนที่มีเปลวเพลิงสีเดียวกันนี้....จะไม่มีวันทำเช่นนั้น

“ เจ้าหนุ่มอ่อนต่อโลก.................” น้ำเสียงเจือขำขัน “ ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไร แต่ว่านะ .......โลกนี้ไม่ได้สวยงามอย่างที่เจ้าคิดหรอก และก็....ข้า” หญิงสาวหันกลับมาและจ้องมองชายหนุ่มก่อนจะ ดึงผ้าคลุมหน้าออก

“ ไม่ใช่สตรี.......” ปราศจากรอยยิ้ม ปราศจากคราบน้ำตา หากแต่ดวงหน้าที่แลเห็นนั่น

“ สึนะ!”


ท้องฟ้าของฉัน

มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน




จบตอนค่ะ ต่อกันสัปดาห์ค่ะ ฟิคนี้อิมเมจคุณทวดตามใจคนแต่งค่ะ

เราขอตั้งชื่อฟิคนี้ว่า..

เจาะเวลาหารุ่นที่ 1!!
/me โดน...*ผัวะ*

โอ๊ย คุณทวด ออกมาแบบโดนใจมาก..

แบบนี้ก็เป็น 801รึเปล่าฮะ? หรือจะเป็น 180....? = =...

รุ่นที่ 1 ... กว่าจะมาถึงรุ่นซือคุง..เป็นร้อยๆปีเลยเหรอเนี่ย =[]=!?

แอบขำที่ยามะคิดว่าเป็นซือคุง..(ท่านGiottoเขาเปล่งประกายกว่านะ..) แต่จะว่าไป ก็ไม่มีใครเคยได้เห็นหน้านี่..(แอบสงสัยว่าปราสาทวาเรียมีรูปรึเปล่า? แต่แบบนั้นจะหลอนไปมั้ยนะ -*-)

รอต่อฮะ.. ว่าแต่ติดเรทนี่... - -...... ....................................................................

เราเชื่อว่าฝีมือท่านรัก อะไรๆก็ทำได้!!

............///เครื่องค้างไป 3.5 วินาทีเศษ...



ย้อนเวลาหาคุณทวดสินะ ฮาา เป็นคู่ที่แปลกจนต้องจิ้มอ่าน แถมน่าสนไม่ยอก ฮาา รอตอนต่อๆ


ปล.ไอ้ NC นี่ มีลางสังหรณ์ว่ามันไม่ใช่ฉากเรท แต่เป็นฉากอย่างอื่นแหะ.....อืมม

ปล2.จะว่าไป พวกวาเรียรึรุ่นที่ 9 ไม่เคยเห็นหน้ารุ่น 1 เลยรึไง แล้วไม่สงสัยเรอะว่าทำไมทวดเหลนถึงได้ออกมาหน้าตาล็อคเดียวกัน แม่นปานจับวาง(ถึงคุณทวดจะเปล่ารัศมีไฮโซกว่า 500 เท่าก็ตาม)

โอ้ว หายากมากๆ ฟิครุ่นที่1

=O=! อึ้งๆๆๆ

นอนรอตอนต่อไปเลยแบบนี้

เปิดเข้ามาอ่านด้วยเห็นจั่วหัวว่า เป้นยามะ x รุ่น 1
แล้วพออ่านไปก็...

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ท่านทวดเจ้าขรา~~~ มาอย่างมาดราชินีเลยนะนั่น ว่าแต่ทำไมถึงใชส่ชุดแบบผู้หญิงมาล่ะคะ ท่านทวดขา หรือว่างานอดิเรก ^^
(เปรี๊ยะ!! กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดด เดือดทะลุจุดศูนย์!! กริ๊ดดดดดดดดดดดด ม่ายยยยยยยยยยย เค้ายังไม่อยากโนแช่แข็ง >[]<)
แฮก!! แฮก!! กว่าจะรอดม่ได้ -- --" อ้อ อีกอย่างท่านทวดเล่นหน้าตาเหมือนซือคุงยังกะแกะ อย่างนี้ ยามะคุงจะแยกออกมั้ล่ะเนี่ย
(ยามะ : แยกออกสิครับ ก็ท่านทวดเค้าแผ่ออกร่าความขรึมมากกว่า สึนะนี่นา ^^)

แต่เท่าที่อ่าน...รู้สึกท่านทวดจะไม่ใส่ใจกับชีวิตคนมากเท่าไหร่เลยนะนั่น อาจจะด้วยความที่อยู่ในสังคมที่เป็นแบบนั้นก็ได้ เลยทำให้บุคลิกของท่านทวดเป็นแบบนี้...

ภายใต้สังคมที่มีแต่การแก่งแย่งชิงดี...
ภายในสังคมที่มีแต่การกดขี่ข่มเหง...
หากไม่ต่อสู้...ก็มีแต่จะถูกฆ่า...
ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น...จึงะมีชีวิตรอด...
เมื่อเป็นเช่นนั้น...ฉันจึงต้องต่อสู้...
ไม่ใช่เพื่อตัวเอง...แต่เพื่อคนที่ถูกกดขี่ทั้งหลาย...
เพื่อให้พวกเขา...สามารถมีที่อยู่ที่เป็นของตัวเองได้...โดยไม่ต้องถูกข่มเหงอีกต่อไป...

ฮุฮุ ก็ในเมื่อ ท่าน ruk21us บอกว่ามันเป็นช่วงที่น่าจะมีคนที่เป็นโรบินฮูด เลยแต่งกลอนออกมาในรูปนี้เลยก็ล่ะกัน ^^

ว่าแต่...ที่สงสัยที่สุด...-- --"

ก็คือ...

ยามะคุงมาอยู่ที่นั่นได้ยังไงก๊านนนนนนนนนนนนนนนน >[]<

แถมหลงมาคนเดียวด้วยนะนั่น แล้วจะกลับไปหาซือคุงยังไงกันล่ะเนี่ย T^T

แต่ที่รู้สึกแหม่งๆ ว่าเรื่องนี้มันต้องออกแนวดาร์กๆ แหงๆ ก็ตรงที่ คำขึ้นต้น ก่อนเริ่มเรื่องนี้ล่ะ

'พานพบเพื่อพรากจาก'

แสดงว่ายังไงๆ ยามะคุงก้ต้องจากรู่นที่ 1 ไปใช่มั้ยคะ แล้วก็น่าจะเป็นการจากลาที่ชวนน้ำตาซึมด้วยล่ะมั้ง ^^
แต่ก็นะ...นั่นมันก็แค่สมมุติฐาน...เนื้อหาจริงๆ จะตามอ่านเอาจากเนื้อเรื่องก็แล้วกันนะคะ ^^

อุกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ในที่สุดก็ได้อ่านฟิคท่านรุ่นที่ 1 ซะที!!!!! >[]<!!!!

ถึงจะไม่ใช่คู่ที่จิ้นแต่ก็โอเคค่าาาาาาา จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ >//<

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เรื่องใหม่ท่านรัก ข้าเจ้าไม่เห็นได้อย่างไรนี่!!!!!!!!!!!!

โฮกกกกกกกกกกกกกกกก ท่านรุนที่หนึ่งกับยามะ กรี๊ดดดดดดดดด มาพานพบกันอีหรอบไหนเนี่ย 555555 แถมมีสึนะด้วย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ดีดดิ้นนนนนนนนนนนนนนนนน อยากรู้จังเลยังเป็นยังไงต่อ ฟิคได้อารมณ์ดราม่าฤาฟันสุดหูรูดเลยท่านรัก ฮา...

เอาละเหวย ยกมาทั้งหลานทั้งทวชเลย 5555

ที่ใส่ชุดผู้หญิงนี่ คงไม่ใช่ใช้เสน่ห์ให้ศัตรูตายใจหรอกนะ
เห่อๆๆๆๆ
/แอบจิจะ ว่าน่าจะเป็นฮิบะ -3-
(นอกเรื่องละตรู)
รอ่านต่อไปว่ายามะ จะตลึง ตึงๆ กับเสน่ห์ของผู้ใหญ่มากมายแค่ไหน
แล้วดูท่ายุคนี้จะไม่เหมาะกับยามะซะด้วยสิ
เขาออกจะจในสปอร์ตขนาดนั้น

"ข้าไม่ใช่สตรี...."

แต่แหละที่ชุนต้องการ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!>O<!!!!!! ไม่ใช่ผู้หญิงนะดีแล้วเค๊อะ!!=..=b

อ๊ากกกกกกกกกกกกกก

รุ่นที่ 1 I L O V E

กรี๊ดดดดดดดดดด ยามะ!!!!!! นายคือผู้โชคดี!!!*0*

แฮ่กๆๆ แค่นึกภาพรุ่นที่ 1 ก็เกิดอาการกระหายอยากอ่าน Y รุ่นที่ 1 x สึนะ ขึ้นมาทันที!!!>/////////<

ทั่นร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

นู่ชุนจะติดตามทั่นร๊ากไปชั่วชีวิต>O<!! (เวอร์?)
++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด คุณปู่~~~~ !!!!

801 งั้นเหรอคะ? กร๊าซซซ
อ่านเม้นบนๆ แล้ว ถ้าจะตั้งชื่อเล่นฟิค ขอโหวตว่า "กดมันทั้งปู่ทั้งหลาน" กร๊ากกก
/me บาทารุมกระทืบ แอ๊กกก >_<!!
(แต่รู้สึกมันจะเคะกันทั้งตระกูล ก๊าก =[]=!)

รออ่านต่อคร่า >3</

ปล. ยามะเล่นของสูงอย่างนี้ น่ากลัว NC ที่ว่าจะเป็นเรื่องอื่นที่ไม่ใช่ฉากอย่างนั้นแฮะ กรั่กกก

โอ้วววว รุ่น1 บันไซ จอตโต๊~~ซาม๊า~~~หาฟิคในไทยเกี่ยวกับท่านยากเหลือแสน!!! ในที่สุดก็ได้อ่านแล้วววว บันไซ ยาฮู้~


ตรงใจใช่เลย!!! มีพร๊อตเรื่องแล้วล่ะ (แต่ยังไม่มีเวลาแต่ง) ช่วงนี้กำลังปั่น(เผา)รายงานอยู่ เด๋วตุนไว้ก่อนค่อยเอามาลงล่ะกัน หุหุ (เรตๆๆ)

แอบขยี่ตา....ก็ไม่ได้อ่านชื่อฟิคผิดนี่หว่า รุ่นที่1 !!!

หาอ่านยากมาก!!!

เห็นด้วยกะท่าน sarail ค่ะ

น่าตั้งชื่อฟิคอย่างนั้นจริงๆ(ฮา)

นั้นสิเอ่อ ไม่เคยเห็นหน้ารุ่นที่ 1 กันหรือไงเนอะ

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!(เอาฤษ์เอาชัยไว้ก่อน=w=~)

ท่านทวดดดดดดดดดด มาได้ไงคะเนี่ยยยยยยยยย/ถลาไปกอดขาแล้วก็ถูกถีบออกมา

อ๊ากกกกกกกกก ไม่คิดว่าจะมีใครแต่งเลยนะเนี่ย แต่ฝีมือท่านรักซะอย่าง อิฮั้นเชื่อมั่นคร่า~~~!!!!! *-*


ว่าแต่นะ ท่านทวดกะคุณเหลนหน้าเหมือนกันซะขนาดนั้น จะดูไม่ออกก็ไม่แปลกล่ะเน่อ =3=~

ว่าแต่.....ท่านทวดขา............เหตุไฉนไปใส่ชุดสตรีล่ะคะ หน้ายิ่งอิสตรีเพศอยู่ด้วย - -*




จะรอต่อไปนะคร้า/สร้างกระท่อมนอนรอ