•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

สวัสดีค่า~ ^^

เอาฟิคใหม่มาแปะอีกแล้ว (ฮา)
(แล้วเรื่องเก่าๆ ล่ะยะหล่อน = =")

คราวนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับบาป 7 ประการ ...คิดว่าคงเคยได้ยินกันมาบ้างแล้วนะคะ
เป็นซีรี่ย์ด้วยนะคะเนี่ย 55+

ไม่รู้ว่าจะแต่งได้ดีขนาดไหน ..เรื่องคราวนี้ท่าจะยากเอาการแฮะ =w="
(ได้ข่าวว่าแต่งเองไม่ใช่เรอะ - -)

คาดว่าน่าจะมี 7 ตอนจบพอดีค่ะ (แถมบทส่งท้ายอีกหนึ่ง)
วันนี้เอาอินโทรมาลงไปก่อนค่ะ เพราะตอนนี้ยังขี้เกียจแต่งตอนหนึ่ง ก๊ากกกก (อินโทรมันแต่งสั้นๆ ได้ ช๊อบชอบ~ ฮ่าๆๆ)
/me โดนตบ

ไปอ่านกันเลยค่า~


AU Fiction : 7 DEADLY SINS the series
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : TYL!6918 (TYL!Mukuro x TYL!Hibari)
Rate : NC-17
Category : BL, Drama, Angst, Romance


intro [7th Breeze]


ยินยอมจะเผาผลาญใจที่ไม่เคยคิดว่ามีอยู่ให้มอดไหม้ไปไม่เหลือชิ้นดี
ลุกโชนด้วยไฟบาปแห่งปรารถนาครอบครองไม่มีหยุดยั้ง


“...เคียวยะ”

สิ้นเสียงนั้นของชายหนุ่ม เสียงของอัตราความถี่เร็วของหัวใจที่เต้นแผ่วลงทีละน้อยก็ดังสลับขึ้นมาจากเครื่องมือชิ้นหนึ่งที่วางอยู่ไม่ไกลนักในห้องสีขาวที่เงียบสงบ นัยน์ตาต่างสีแปลกประหลาดหรี่ลงเล็กน้อย ทอดมองไปยังเบื้องหน้าทั้งที่ในมือยังกอบกำกุหลาบนิลช่อใหญ่ไว้แน่น


“..เคียวยะ”

ลมหายใจรวยระรินผะแผ่วต้องกระทบกับหน้ากากใสที่ครอบส่วนล่างของใบหน้าหวานที่หลับพริ้มเอาไว้ ต่อโยงอยู่กับเครื่องช่วยหายใจซึ่งดูราวกับไม่อาจช่วยเหลืออันใดได้อีกแล้ว ณ ขณะนี้ โรคุโด มุคุโร่คลายมือข้างหนึ่งออกจากสิ่งที่เหนี่ยวรั้งเอาไว้ ยื่นออกไปสอดประสานกับเรียวนิ้วบอบบางที่ดูราวกับจะสามารถแตกหักลงได้โดยง่ายหากไม่ระวัง ความเยียบเย็นนั้นแผ่ซ่านเข้าหายามบีบมือเล็กนั้นเบาๆ


แพขนตายาวสวยไหวระริกราวกับรู้สึกตัว ค่อยๆ เปิดปรือขึ้นเผยให้เห็นดวงเนตรสีรัตติกาลที่แม้จะดูอ่อนล้าทว่าก็ยังคงความงดงามเอาไว้จนไม่อาจละสายตา

“..หนวกหู”

กลีบปากสีชาดขยับน้อยๆ กลั่นกรองคำพูดติดปากนั้นออกมาอย่างอ่อนล้า น้ำเสียงแผ่วเบากว่าที่ควรจะเป็นมากมายนัก

ทว่าก็ดูจะอาการดีขึ้นแล้ว

แม้จะไม่มากจนพอที่จะสังเกตเห็นได้ก็ตาม


อัตราการเต้นของหัวใจ ...เพิ่มขึ้นเล็กน้อย


สีหน้าตกใจของคนที่คอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงเลือนหายไปก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นการเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างที่เคยทำเป็นประจำ ปล่อยมือคนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงตรงหน้าออกเชื่องช้าแต่โดยดี

แม้ว่าในดวงตาจะยังคงซุกซ่อนความรู้สึกอันน่าสมเพชเอาไว้ก็ตาม


“...นึกว่าคุณจะไปเดินเล่นในนรกขุมสุดท้ายเสียแล้วนะครับนี่ ...ลมหายใจรวยรินแบบนั้น...”

“..ถ้าฉันต้องไปนรกขุมสุดท้ายจริง ...แกก็คงต้องไปขุมที่ลึกกว่าขุมสุดท้ายนั่นแหละ”

ทว่าเสียงหวานรื่นหูที่เคยตอบกลับมาแทบทุกครั้งกลับแหบแห้งติดขัดเหมือนไม่ใช่เจ้าตัว


ราวกับกำลังทุกข์ทรมาน


ทุกครั้ง ทุกลมหายใจ ทำให้พานพบเพียงความเจ็บปวดที่เพิ่มพูน ไม่อาจหลีกหนีหรือถอดถอนให้ห่างไกล ปวดแสบปวดร้อนจนน้ำตาแทบหลั่งรินแต่ไม่อาจเป็นเช่นนั้นได้


จะทำตัวน่าสมเพชไปมากกว่านี้ไม่ได้



ร่างสูงโปร่งทำเพียงเหยียดยิ้มเบาบางราวแฝงเล่ห์กลกับคำตอบที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่นั้น ก่อนจะเอื้อนเอ่ยบางสิ่งออกไป

“..หึหึหึ ...นั่นสินะครับ”

ทว่านัยน์ตาที่หรี่มองกลับวูบไหวอย่างอ่อนแอ ราวกับไม่อาจยอมรับในความเป็นจริง


“เพราะผมเอง ...ก็เคยทำเรื่องเลวร้ายกับคุณไว้มากเหมือนกัน”
______________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ~ ^^

รักคนอ่านค่า~ จุ๊บๆ ^^

วิ่งเข้าไปกอดท่านเคท^^
คิดถึงจังเลยค่า
ท่านเคทเอาฟีคใหม่มาลงอีกแล้ววววววววววววววว
เรื่องนี้มาส่อแววเศร้า ดาร์กไงไม่รู้สิคะเนี่ย
แล้วเคียวยะเป็นอะไรรรรรรรรรรคะ ดูแย่มากๆๆเลยอ่า

รอลุ้นกับตอนแรกค่าท่านเคท สู้สู้นะคะ^^

เจอเรื่องใหม่อีกแล้ว

อยากตะโกนให้ก้องบอร์ด "6918 ที่ร้ากกกกกก"

โอ~ ท่านแต่ง6918ทีไร เราเป็นอันต้องอ่านค่ะ>w<
แต่งน่าติดตามมากค่ะ กรี้ด~~ คุณเคียวฟิคไหนๆก็ซึนทั้งนั้น 55+
มาถึงก็เกือบไม่หายใจเลยรึคะ แต่พออ่านถึงตอนมุคุโร่ประสานนิ้วมือแล้วคุณเคียวตื่นขึ้นมานี่ แม่ยกคนนี้โอ้หลั่นล้ามากมายค่ะ><
"6918 บันซาย~~"

รอติดตามค่ะ><

กร๊ดกร๊าด อ่านจากชื่อเรื่องแล้วดาร์กใช่มั๊ยนี่น

ต้องติดตามค่ะ ปลูกกระท่อมรอเลย

กรีดร้อง~~~

บาป 7 ประการนี่คล้ายๆ วาเรียรึเปล่าง่ะ =w=~~

แค่อินโทรก้เล่นซะเคลิ้มมม~~

รอนะค้า~~~~





ป.ล. แล้วเรื่องก่อน ๆ ล่ะเจ้าคะ = ="

โอ๊ะโอ่

6918 *---*

..
..

มาคู่นี้เป็นต้องอ่านค่าาาา.

..
..

ดูท่าจะทำเรื่องเลวร้ายกะท่านฮิไว้มากจริงๆ

จองค่ะๆ
(ไว้มาตอบเม้นต์พรุ่งนี้ค่า~ > <,,)

_______________________

*คุณดิท*

ตอบเม้นต์ค่ะ > <,,

ท่าน kotami
อ๊ายยย คิดถึงเหมือนกันค่า~ >///////////<
/me กอดแน่นๆ

เราผลิตฟิคใหม่ได้เรื่อยๆ แหละค่ะ (ทั้งๆ ที่เรื่องเก่าๆ ทั้งหลายก็ยังไม่จบอ่ะนะ 555+)
เรื่องนี้ ..คิดว่าดาร์คค่ะ แต่ไม่รู้ปริมาณความดาร์คเหมือนกัน =w="
เหตุใดคุณฮิจึงอยู่ในสภาพนั้น ? ...ต้องติดตามค่ะๆ > <,,


ท่าน IndigoMist
กรี๊ดๆ ตะโกนด้วยสิคะ >/////////////<
(แบบนี้มันต้องโทรโข่ง 55+)
/me หยิบโทรโข่ง

เลิฟๆ 6918 ^^


ท่าน D_akito
ดีใจที่ท่านชอบฟิคเราค่ะ ^^ แฮะๆ เขินๆ..

ฉากนั้นอิคนเขียนก็กรี๊ดค่ะ แบบว่าไม่ได้ตั้งใจเลยนะคะเนี่ย แต่งลงไปแล้ววววว >////////<

6918 บันซายยยยยย !!!


ท่าน Yuri_K
อ๊ะ มีกระท่อมของท่านมาอีกหลังแล้ว > <,,

ขอเข้าไปอยู่ด้วยนะคะๆ
(แบบว่าหน้าด้านๆ กันเลยทีเดียว 55+)
/me โดนตบออกจากกระท่อม


ท่าน doglkm2536
วาเรียแต่ละคนก็เป็นตัวแทนของบาป 7 ประการนี่น่ะค่ะ อย่างป๋าแซนก็เป็นความโกรธ พี่หลามสควอโล่ก็เป็นความโอหัง บลาๆ อะไรเนี่ยล่ะค่ะ
(ทำไมยกตัวอย่างมาเป็น XS เลยเนี่ย =w= 55+)

เรื่องก่อนๆ กำลังทยอยแต่งอยู่ค่า > <,, รอนิดนึงน๊า~


ท่าน leezo
อ๊ายยย เจอคนชอบ 6918 อีกคนแล้ว ดีใจค่ะ ^^
/me จับมือๆ

สัปป้าเขาดาร์คค่ะ ทำแต่เรื่องโหดร้าย =w=
(แต่ถ้าไม่ทำ ...เราก็แต่งฟิคเรื่องนี้ต่อไม่ได้ล่ะค่ะ 55+)

1st sin [LUSSURIA ; ตัณหาราคะ]

เมื่อราวสิบปีก่อน...


“จ... เจ้าสัตว์กินพืช แกจะทำอะไรฉัน !? ออกไปเดี๋ยวนี้ !!!”

เสียงร้องแรกแหกกระเชิงดังก้องขึ้นมาในห้องเก่าๆ ที่มีสภาพทรุดโทรมไปแล้วไม่น้อยหลังจากร่างของเด็กหนุ่มผู้พ่ายแพ้โดนเหวี่ยงซัดลงบนเตียงผุๆ เตียงหนึ่งในห้องนั้นอย่างรุนแรง ฝ่ายที่ถูกกระทำเช่นนั้นถอยไปจนหลังแทบจะติดกับหัวเตียงที่เป็นลูกกรงเหล็กสนิมจับเขรอะ แววตาแข็งกร้าวที่หวาดหวั่นสั่นระริกน้อยๆ ยามจับจ้องรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตน จากนั้นอีกเสียงจึงแย้งขึ้น

“..แหมๆ ...นี่ไม่รู้จริงๆ หรือครับว่าต่อจากนี้จะต้องเจออะไรน่ะ ?” แสงอาทิตย์ในยามอัสดงส่องผ่านเข้ามาทางกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่แตกร้าวไปแล้วจำนวนมาก อาบบนวงหน้าคมคายที่เปื้อนรอยยิ้มแฝงเลศนัย ยิ่งทำให้ดูน่าพิศวง ขายาวเยื้องย่างเข้ามาหาคนที่ไร้ทางหนีอย่างไม่รีบร้อนนัก แม้จะบาดเจ็บแต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้นเมื่อเทียบกับทางฝ่ายที่เอาแต่ขู่ฟ่อๆ มาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ...ช่างน่าขันเสียจริง

โรคุโด มุคุโร่ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงเก่าๆ นั้น เกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดก่อนที่เขาจะเปล่งวาจาออกมาเล็กน้อย

“…ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างคุณ ...ฮิบาริ เคียวยะ จะไร้เดียงสาถึงเพียงนั้น ...หรือว่าแค่แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเพื่อทำให้ตัวเองดูน่าเอ็นดูกันล่ะครับ ?”

“แก !!!”

เสียงหวดดังวืดของทอนฟาแผ่วขึ้นในอากาศ ก่อนจะกระแทกเข้ากับแก้มของคนที่ว่าร้ายตนจนเลือดกบปาก ใบหน้าที่ล้อมกรอบด้วยเรือนผมสีครามแปลกตาถึงกับเบี่ยงไปอีกทางตามแรงส่งนั้น เนตรสองสีเลื่อนหันกลับมา ยกนิ้วขึ้นปาดตัวต้นเหตุของกลิ่นธาตุเหล็กที่มุมปากออก เคลื่อนกายเข้าหาร่างบอบบางตรงหน้า ก่อนจะ...


เพียะ !!!


เด็กหนุ่มร่างสูงเงื้อมือสะบัดลงบนผิวแก้มบางอย่างสุดแรงจนเกิดเสียงดัง นัยน์ตาสีรัตติกาลบนกายที่บอบช้ำจากการต่อสู้ก่อนหน้าถึงกับเบิกโพลง ดวงหน้าสวยหวานจำต้องหันไปอีกทางเนื่องจากการกระทำเมื่อครู่นี้ของคนป่าเถื่อนตรงหน้า รอยยิ้มบางๆ อันไม่น่าพิสมัยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้ชนะอีกครั้ง

“...ยังไม่รู้สถานะของตัวเองในตอนนี้อีกอย่างนั้นหรือครับ ?”


ฮิบาริ เคียวยะหันกลับมามองอย่างเคียดแค้น ...เจ็บใจ ...ทำไมถึงแพ้ไอ้คนพรรค์นี้ได้...

“...สำหรับคุณที่พ่ายแพ้อย่างหมดรูปแบบนี้แล้ว ...ตอนนี้ก็เป็นได้แค่ของเล่น ...ไม่สิ ของรางวัลสำหรับผู้ชนะอย่างผมเท่านั้นล่ะครับ”

ว่าแล้วก็ยื่นมือออกไปบีบไหล่มนแน่นก่อนจะกดลงกับผืนเตียงเบื้องล่างด้วยความรุนแรงอย่างไม่สนใจความรู้สึกของฝ่ายที่โดนกระทำเช่นนั้น เปลี่ยนมาคว้าข้อมือเล็กๆ นั้นเอาไว้อย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้เหยื่อตรงหน้าดิ้นหลุดไปได้ก่อนจะจับล๊อคเข้ากับหัวเตียงเหล็กที่แทบจะผุพังด้วยกุญแจมือที่ราวกับถูกตระเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว แนบกายลงชิด โน้มใบหน้าลงมามอบจุมพิตหนักหน่วงแนบแน่นอันชวนให้รู้สึกขยะแขยง สัมผัสได้ถึงกลิ่นโลหิตจางๆ ในโพรงปากอีกครั้งจึงผละถอยออกมาชั่วครู่แล้วเอ่ยปากถาม ...ราวกับพึงพอใจ

“…พยศจริงนะครับ ...แค่จูบนี่ถึงกับกัดลิ้นผมเลยเหรอ ?”

“เฮอะ ! ...สำหรับไอ้วิปริตอย่างแก แค่นี้ยังน้อยด้วยซ้ำไป...” กลีบปากสวยได้รูปพรั่งพรูคำสบถอันไม่เข้ากันออกมาแทบจะในทันทีที่ถูกผละห่าง ยังคงพยายามจะดิ้นให้หลุดจากโซ่เหล็กที่พันธนาการตนเอาไว้ “…อย่างแกน่ะ ..มันต้องขย้ำให้ตาย ...ให้แหลกเป็นชิ้นๆ ถึงจะสาสม”

แม้จะยังรู้สึกตัว ..แต่เมื่อครู่นี้ --------รู้สึกอย่างกับกลืนอะไรแปลกๆ เข้าไป ?


ได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะระรื่นในลำคอราวกับชอบใจ

“…หึหึหึ ...ผมล่ะชอบเด็กดื้ออย่างคุณจริงๆ ------ยิ่งเป็นแบบนี้ ...ยิ่งรู้สึกอยากทำลายความหยิ่งยโสนั่นให้แหลกคามือไปเลยล่ะครับ”


มุคุโร่แตะปลายนิ้วเย็นเฉียบลงข้างแก้มที่เปื้อนบาดแผลจากการต่อสู้ห้ำหั่นก่อนหน้า ไล้ไปตามความโค้งมนของใบหน้าหวาน เขี่ยไล้เส้นผมสีดำขลับเล่นไปมาอย่างเพลิดเพลิน ดูท่าทางไม่ทุกข์ร้อนอะไรนัก

“...แต่อีกเดี๋ยว ...ก็จะไม่เป็นแบบนั้นแล้วล่ะครับ...”


ราวกับ ...กำลังรอเวลา


“เพราะต่อจากนี้ไป ...คุณจะต้องเรียกร้องหาแต่ผม ...คุณจะต้องการแค่ผมคนเดียวเท่านั้น...”


วินาทีนั้น ร่างบางรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาในกายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เนื้อตัวสั่นระริกไร้เรี่ยวแรง คนด้านบนไซ้ใบหน้าเข้ากับลำคอระหงที่มีกลิ่นเหงื่อจางๆ จงใจให้ท่อนขาเสียดสีเข้ากับส่วนอ่อนไหวตรงกลางลำตัวของฝ่ายที่ทำอะไรไม่ถูก เสียงครางดังอื้ออึงอยู่ในลำคอขาวแผ่วเบา เจ้าของเรือนผมสีครามเหยียดยิ้มเล็กๆ อย่างพึงพอใจในผลลัพธ์ตรงหน้า

ฮิบาริเริ่มหายใจลำบาก พวงแก้มร้อนแดงระเรื่อ เนตรสีทึบคู่งามไหวหรี่ลงเพียงครึ่ง ถึงกระนั้นก็กัดฟันเอ่ยปากถามออกไป

“...แก ...ทำอะไรกับฉัน ...ทำไม---- อ๊ะ !”

เรือนกายบอบบางกระตุกไหวเมื่อมือที่อยู่ไม่สุขนั้นเริ่มล่วงล้ำเข้าไปใต้เนื้อผ้า ปัดป่ายไปทั่วราวกับจะปลุกเร้าอารมณ์ที่เริ่มจะพุ่งสูงขึ้นมาแล้วนั้นให้ทะยานลึกเข้าไปอีก

ฝ่ายขืนใจเงยหน้าขึ้นน้อยๆ สบดวงตาหยาดเยิ้มที่มองตรงมาก่อนจะตอบคำถามที่อีกฝ่ายต้องการจะรู้

“…ไม่รู้จริงๆ หรือครับ ?”


มือนั้นเลื่อนลงต่ำ เอื้อมไปปลดกางเกงขายาวที่ปกปิดเรือนร่างน่ามองออกทีละน้อยอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพราะเหมือนกับขาข้างหนึ่งจะได้รับบาดเจ็บอย่างร้ายแรงอยู่ แม้จะมีการขัดขืนบ้าง แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคใหญ่หลวงนัก


“…ไร้เดียงสาจริงๆ นะครับ”


นิ้วยาวค่อยๆ สอดผ่านเข้าไปในกายที่บอบช้ำตรงหน้า ...เชื่องช้า ...ราวจะหยุดลมหายใจ


“...ก็แค่เล่นตุกติกนิดหน่อย ...เพื่อให้คุณยอมเล่นกับผมดีๆ เท่านั้นเองครับ”


เสียงหวานทำท่าราวกับจะกรีดร้องออกมา แต่แล้วริมฝีปากก็ถูกเม้มไว้แน่น โลหิตสีแดงสดไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนอีกฝ่ายประปราย


เจ็บ...


กลับกลายเป็นหยดน้ำใสอุ่น ที่ร่วงหล่นลงมาอย่างเชื่องช้า


...แต่ที่เจ็บยิ่งกว่านั้น ...เจ็บใจ


“อ้าวๆ ..ร้องไห้ซะแล้วเหรอ ? …อ่อนแอกว่าที่ผมคิดไว้อีกนะครับเนี่ย”

สิ่งแปลกปลอมที่แทรกผ่านเข้าไปในกายได้สำเร็จเริ่มขยับไหวราวกับค้นหาอะไรบางอย่าง เพียงชั่วครู่ก็สามารถเค้นสิ่งที่ต้องการออกมาได้ ...สุ้มเสียงอ่อนไหวอันน่าปรารถนา

“อ... อ๊ะ ------ม ...ไม่ ...ตรงนั้น ...ไม่เอา...”

เมื่อได้เห็นการตอบรับอันน่ายินดีเช่นนี้จึงคลี่ยิ้มด้วยความพอใจ ยิ่งทิ้งแรงเน้นย้ำลงบนจุดที่ร่างในอ้อมแขนร้องห้ามราวกับยิ่งได้ใจ ...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ..ทั้งที่ไม่เต็มใจ ...แต่ไม่อาจหักห้ามความปรารถนาที่ลุกโชนนี้ได้


ทำไม ...ถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย ?


ดวงหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อสะบัดหงาย ร่างกายกรีดร้องสุดเสียงอย่างน่าอับอายเมื่อตัณหาในตัวพุ่งขึ้นถึงขีดสูงสุดอย่างรวดเร็ว สีขาวโพลนบดบังดวงตาที่ปริ่มเอ่อด้วยน้ำตา สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนบนร่างของตนราวหยดสีบนภาพวาด เหงื่อไคลไหลซึมออกมาจนร่างชุ่มโชก ไม่อาจประชดประชันอะไรได้อีกแล้ว ทำได้เพียงหอบไหวจนตัวโยนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนราวกับสติหลุดล่องลอยไป

...ช่างไร้เดียงสาเสียเหลือเกิน


ร่างด้านบนถอนนิ้วออก เปลี่ยนมาครอบครองแก่นกลางของเรือนกายแบบบางเอาไว้ด้วยโพรงปากอุ่นร้อน ปลุกเร้าด้วยสัมผัสที่อีกฝ่ายไม่คุ้นเคย ไม่อาจสะกดกลั้นตัวเองเอาไว้ได้ เผลอไผลเปล่งเสียงขานชื่อร่างสูงออกมาเบาบาง

“ม... มุคุ..โร่ ...อ๊ะ !”

เจ้าของชื่อแหงนหน้ามองอย่างแปลกใจกับการกระทำเช่นนั้น แต่แล้วนัยน์ตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำอุ่นใสนั้นก็กลับบ่ายเบี่ยงหลบเลี่ยงไป คนตัวเล็กกระตุกเกร็งน้อยๆ ราวกับไม่คุ้นชินสัมผัสอย่างที่เพิ่งเคยได้รับ เห็นอย่างนั้นจึงอดยิ้มออกมาไม่ได้ ยิ่งเร่งเร้าให้คนในอ้อมกอดตะเกียกตะกายไปยังปลายทางเร็วขึ้นกว่าเดิม

เสียงนั้นเรียกชื่อเขาซ้ำไปซ้ำมาราวไม่รู้เบื่อ น้ำตายิ่งเอ่อไหลนองราวไม่อาจทานทน สติและความหยิ่งทะนงถูกพรากจากไปด้วยแรงปรารถนาอย่างง่ายดายเกิดคาดคิดจากฤทธิ์ของยา ...เช่นนั้นแล้วเด็กหนุ่มจึงไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป


ชั่ววินาทีที่ราคะสีขุ่นถูกปลดปล่อยออกมาหมดสิ้น เสียงเย็นเยียบนั้นจึงเอื้อนเอ่ย

“...น้ำตาน่ะ ..ปล่อยให้ไหลออกมาอีกสิครับ ...เรียกชื่อผมด้วยเสียงหวานๆ แบบนั้นอีกต่อไปเรื่อยๆ สิครับ ...เด็กน้อย”


นัยน์ตาสีถ่านหยาดเยิ้มฝืนปรือเปิดเพื่อเพ่งมองภายตรงหน้า สูงขึ้นไปนั้นคือเพดานห้องที่เลือนรางในสายตา เสียงกระซิบแผ่วบางดังแว่วขึ้นข้างหูขณะที่ริมฝีปากที่เริ่มรู้สึกคุ้นเคยด้วยแล้วซุกไซ้ไปตามเรือนผมอ่อนนุ่มราวกับหลงใหล



“..แล้วผม -----จะยอมทำตามที่คุณปรารถนา ...ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม..” เสียงปลดกุญแจมือดังกริ๊ก สั่นไหวในอากาศที่ไม่ค่อยบริสุทธิ์นักในห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงนี้ “...แต่แค่ในช่วงเวลานี้เท่านั้นนะครับ”


น้ำเสียง ...ที่แสนอ่อนโยน ราวถ้อยคำหลอกลวง

---------ทำไม ...เราถึงอ่อนแอขนาดนี้นะ ?


ก็สิ่งที่เราต้องการที่สุดในตอนนี้น่ะ ...ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว---------


“----บอกผมสิครับ ..ตอนนี้คุณต้องการอะไร ?"


กลีบปากสีชาดที่แตกช้ำ เผยอออกหลายครั้งต่อหลายครั้งราวต้องการเปล่งเสียง แต่กลับไม่อาจทำได้สำเร็จแม้เพียงครั้ง รู้สึกไร้กำลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ...ทั้งการที่มีความต้องการเช่นนี้ ...ทั้งการที่ไม่สามารถเอ่ยปากออกไปได้เช่นนี้ ...ทั้งการที่จำต้องอ้อนวอนอย่างน่าอับอายเช่นนี้

ฮิบาริ เคียวยะ ผู้แข็งแกร่งคนเดิมหายไปไหนเสียแล้ว ?


มุคุโร่ถอนใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากถามอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มที่ราวกับไม่เคยจางหาย ...ราวกับกำลังรู้สึกสนุกที่ได้ปราบพยศเด็กดื้อเช่นนี้ให้ราบคาบในอ้อมแขนของตน


“------ต้องการผมไหมครับ ?”


คนด้านใต้นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ ด้วยศักดิ์ศรีที่ยังคงหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดอย่างสมกับเป็นตัวเอง แต่กลับไม่ได้รู้เลยแม้เพียงนิดว่ากิริยาเช่นนั้นยิ่งทำให้ตนดูน่าเอ็นดูมากขึ้นเพียงไหน

“ม... ไม่----”

“อย่ามาทำเป็นปากแข็งหน่อยเลยครับ ...ทั้งๆ ที่คุณเอง ...ก็รู้ตัวดีกว่าใครๆ”


เด็กหนุ่มแนบริมฝีปากลงชิดอีกครั้ง เนิ่นนาน ทว่าอ่อนหวานปานหัวใจจะหยุดเต้น ช่างแตกต่างกับคราวแรกโดยสิ้นเชิง

ยิ่งถลำลึกลงไป ...ลึกลงไป ...ราวกับไร้ที่สิ้นสุด...


ผละริมฝีปากออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง ร่างเล็กกระซิบบางเบา น้ำเสียงอ่อนหวานเกินกว่าที่ควรจะเป็นราวสิ่งลวงตา ...ราวกับเป็นการขอยอมแพ้ ถึงกระนั้นใบหน้าก็ยังคงแดงระเรื่อราวกับเขินอาย

พ่ายแพ้อีกครั้ง ...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...


“...เรื่องแบบนี้ ...แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ”


ฉันเกลียดนาย -------เกลียดนายเหลือเกิน ...โรคุโด มุคุโร่
______________________________
TBC.

ปากร้ายเหลือทน ท่านมุ

เกลียดไม่ลง เพราะ รักหัวทิ่มไปแล้ว 555+

..
..

ท่านฮิ ปากเเข็งไปได้

บอกๆไป ตามๆไป สิ้นเรื่อง 555+

..
..

ตั้ง 10 ปีแล้ว

ลืมๆ แล้วรักๆ กันไปซะ 555+

[ง่ายดาย -*-....โดนถีบ]

อ้าว ท่านเคท ไหงทิ้งกันอย่างนี้เนียยยยยยย

รอตอนต่อไปอยู่นะคะ

เชียร์ 6918 อยู่แล้ววววว

นั่น เรื่องนี้เล่นซะกระท่อมเราฝุ่นจับเลย (หลอกด่าเปล่าเนี่ย-*-:ไรเตอร์ )
รอค่ะรอ ตอบเม้นเสร็จลงต่อเลยนะคะ (ฟิ้วววว<<<เสียงเกิบไรเตอร์)

มุคุ นายอย่ารุนแรงกับเคียวยะมากนักสิ
ดูสิช้ำหมดเลย(เคียวยะของแน๊ตตตต)Orz......

ทำไมถึงทำอย่างนี้กับเคียวยะนะ
หรือว่าต้องการแกล้งเพื่อความสะใจ
แต่ เดี๋ยวเถอะ ระวังจะมาหลงรักเคียวยะเข้านะ
แต่....เราแอบสังหรใจไม่ดี จากตอนอ่านอินโท
ว่าเคทจังจะจบเศร้าน่ะสิ เคยเห็นเรื่องก่อนๆ??

เอาใจช่วยเคียวยะนะคะ เอาใจช่วยเคทจังด้วย
ขอบคุณมากนะคะ รอตอน2คับผม สู้สู้

เฮือกก

ท่านฮิ

แอบนอกใจสึคุงเหรอคะ

เด๋วจับ 3P ซะเลยดีมั้ยเนี่ย

โครม!/เสียงล้มโต๊ะ
มุคุแกใจร้ายมากรุ้ม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย มาทำท่านฮิแบบนี้ได้ไง(พูดงั้นไปแต่กำลังวนไปอ่านรอบสอง)
แต่ทำไมท่านฮิดูน่ารักอย่างงั้นล่ะค้าTWT(ท่าจะเป็นน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มแฮะ- -")แล้วแบบนี้แม่ยกกับมุคุจะอดใจไหวได้ไง