•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : เกลียด
Author : misszuppy
Genre : Yaoi
*Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
*Pairing : (Rokudo Mukuro x Sawada Tsunayoshi) 6927
Rating : PG-13

อ่ะเจ้ย โดนเข้าใจผิดเต็มเลย เหอๆๆ
คำว่า 'เกลียด' นี่เป็นชื่อฟิคนะคะ คือในเรื่องมุคุโร่เกลียดสึนะน่ะค่ะ
ไม่ได้หมายความว่ามิสเกลียด 6927 แต่อย่างใด ตรงข้ามกลับชอบมากๆเลยด้วย
อย่าเข้าใจผิดกันน้อ TTwTT


เกลียด

ผมเคยคิดเสมอว่าเกิดเป็นท้องฟ้าช่างน่าอิจฉา
มีสายฝนเป็นเพื่อนข้างกายไม่ห่าง
มีสายลมอยู่เป็นข้ารับใช้ที่แสนดี
มีรุ่งอรุณที่สดใสอยู่เสมอ
มีสายฟ้าที่เมื่อเติบโตจะแข็งแกร่งช่วยปกป้อง
มีเมฆาที่แข็งแกร่งแข็งเรงยิ่งกว่าใคร
.
.
.
สายหมอก....คงไม่จำเป็น
.
.
.
ผมคิดแบบบนั้นจึงมักจะถอยห่างออกมาก้าวหนึ่งเสมอ
สรรพสิ่งดูแลปกป้องนภา ผม...อิจฉานภา
อิจฉาที่มีคนที่ไว้ใจได้มากมายรายล้อม ในขณะที่ผมไม่กล้าไว้ใจใคร ระวัง...แม้แต่จะผูกพันกับใคร
บางทีผมคงเกลียดนภา



กระทั่งวันหนึ่งเสียงสะอื้นของใครบางคนลอยมาเข้าหู ไม่ได้ชอบสอดเรื่องชาวบ้าน ก็แค่เสียงสะอื้นมันน่ารำคาญ...ก็เท่านั้น
แปลกใจ...ที่เห็นหยาดฝนร่วงรินจากดวงตาของนภา...
มือเล็กกดปากเก็บกลั้นเสียงร้องอย่างน่าสงสาร
ทั้งตัวสั่นเทิ้มไปหมด

นาทีนั้นผมรู้สึกสมเพชขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
นี่น่ะหรือเอกนภาแห่งวองโกเล่ที่ยิ่งใหญ่
นี่น่ะหรือคนที่ทุกคนไว้ใจฝากชีวิตไว้
น่าสมเพช

ผมก้าวขาออกไป เวลานี้เหมาะที่สุดแล้วที่จะยึดร่างของนภา
แต่ผมไม่ทันคิด เสียงฝีเท้าเบานิดเดียวของผม นภาอ่อนแออย่างซาวาดะ สึนะโยชิจะได้ยิน
ดวงตาบวมช้ำหันขวับมาทางต้นเสียง สายตาดุกร้าว
"มุคุโร่?" ตาสีน้ำตาลค่อยทอแววอ่อนโยนขึ้นบ้างเมื่อเห็นว่าคนที่ลอบเข้ามาไม่ใช่ศัตรู
"อ่อนแอจังนะครับ วองโกเล่" โดนผมเหยียดยามแต่เจ้าตัวเพียงแค่หัวเราะแหะๆ น้ำตายังไหลอยู่ทั้งที่สองมือเล็กนั่นพยายามเช็ดออกป้อยๆ ยิ่งเห็นผมก็ยิ่งรำคาญจนทนไม่ไหว กว่าจะรู้ตัวมือก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าตัวเองให้ไปเสียแล้ว นภาเหมือนจะอึ้งไป
"อย่าเข้าใจผิดล่ะ ผมแค่ไม่อยากให้คนที่ผมหวังจะชิงร่างเป็นพวกอ่อนแอก็เท่านั้น" นภายิ้มรับก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไป
"ขอบคุณนะมุคุโร่" ทั้งที่รับผ้าเช็ดหน้าไปแล้ว แต่หมอนี่กลับร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียอีก
"ขอโทษนะ จะอ่อนแอแค่วันนี้วันเดียว จะร้องไห้แค่วันนี้เท่านั้น อย่าไปบอกใครได้ไหมมุคุโร่"
"คึหึหึ คิดดีแล้วหรือครับที่ไว้ใจคนอย่างผม" ผมถามกลับ ตั้งใจจะยั่วให้โกรธ นภาเพียงแต่ยิ้มตอบ
"อือ ดีแล้วล่ะ"

ผมหงุดหงิด ผมรำคาญเสียงสะอื้น แต่ผมกลับยืนอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน จนนภาหยุดร้องและแย้มรอยยิ้มอย่างเก่า ผมจึงหาเรื่องจากมา
ผมไม่ได้เป็นห่วงนภา ก็แค่รอจังหวะเหมาะๆจะชิงร่างก็เท่านั้น....



วันต่อมานภาก็ร่าเริงเหมือนเดิม
อีกครั้งที่ผมเกลียดนภา...ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม...



ปอยผมสีน้ำตาลของนภายาวขึ้นมากแล้ว เหมือนกันกับปอยผมสีน้ำเงินของผม
นภาทำตามที่เขาเคยพูด...ไม่ร้องไห้อีก
เวลาผ่านไปหลายปี....วองโกเล่แฟมิลี่เริ่มสั่นคลอน
แต่ผม....ก็ยังเกลียดนภาอยู่เหมือนเดิม

เวลา...ลบชื่อแฟมิลี่หลายกลุ่มออกไปจากหน้าประวัติศาสตร์ ขณะเดียวกันก็สร้างมาเฟียแฟมิลี่ใหม่ๆขึ้นมา
มิลฟีโอเร่คือหนึ่งในแฟมิลี่เกิดใหม่ ทั้งยังเติบโตอย่างรวดเร็วและน่ากลัว
เมื่อมิลฟีโอเร่ยื่นข้อเสนอขอเป็นพันธมิตร วองโกเล่จึงไม่ปฏิเสธ
ข้อแม้ของมิลฟีโอเร่ในการทำสัญญามีเพียงข้อเดียว ขอให้วองโกเล่รุ่นที่สิบเดินทางมาด้วยตัวเองคนเดียว
วองโกเล่ไม่ปฏิเสธ นภาตกลงใจจะเดินทางไปพบ 'เบียคุรัน' ด้วยตนเอง

"รุ่นที่สิบ ให้ผมไปด้วยเถอะครับ" สายลมขอร้อง จะผ่านไปเท่าไหร่สายลมก็ยังคงภักดิ์ดีเสมอ
"จะไปคนเดียวจริงเหรอสึนะ" สายฝนเตือนซ้ำ
"วองโกเล่..." แม้แต่อัสนีก็เป็นห่วงเป็นใย
"ดูแลตัวเองสุดหูรูดเลยนะ" อรุณก็ไม่ต่างกัน
เมฆา....ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย แต่ผมนึกรู้ เมฆาก็คงรู้สึกห่วงนภาเช่นกัน
"อย่าให้พลาดได้ล่ะ เจ้าห่วยสึนะ" อัลโกบาเลโน่เตือนเป็นครั้งสุดท้าย
"รู้แล้วล่ะน่า" นภาตอบรับเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เจ้าตัวจะขึ้นรถไป
รู้อยู่เต็มอกว่าอันตรายมากแค่ไหน หากนภายังยืนยันจะไป....คนเดียว....
ผมเกลียดนภา...เพราะนภาโง่กว่าใคร...

ทุกคนนึกสงสัยอยู่ก่อนแล้วว่ามิลฟีโอเร่คงเล่นไม่ซื่อ หากไม่มีใครนึกว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ทุกคนจะได้เห็นนภา'ยังมีลมหายใจ'
นภาดับสลาย ทิ้งสรรพสิ่งไว้เบื้องหลัง ปล่อยให้คนมากมายที่ไว้ใจให้น้ำตาหลั่งริน

ผมเกลียดนภา เพราะนภาโกหกทุกคน
แสร้งทำเป็นหัวเราะอย่างมีความสุข ทั้งที่ในใจร้องไห้เพราะไม่อาจเติบโตขึ้นให้มากพอจะปกป้องใคร
ยิ้มเพื่อทำให้ทุกคนสบายใจ แต่ตัวเองกลับเก็บเรื่องไปเครียดอยู่คนเดียว
นภา...คอยโอบอุ้มสรรพสิ่ง แบกรับทุกอย่างไว้กับตัวโดยไม่บอกใคร
เพราะอย่างนี้ ผมถึงได้เกลียด เกลียดนภาเหลือเกิน

แต่ที่ให้เกลียดยิ่งกว่าคือไอ้เบียคุรันที่ทำลายนภาสีขาวให้สิ้นไป
มิลฟีโอเร่จะต้องชดใช้ ผมจะทำลายพวกมันให้หมด
ผมไม่ได้แก้แค้นแทนนภา
ผมก็เพียงแต่เกลียดที่มิลฟีโอเร่ฆ่าคนที่ผมอยากจะชิงร่างมากที่สุด
ผมไม่เคยชอบนภา...
ผมไม่เคยรักนภา....

สองขายาวก้าวออกไปจากปราสาทวองโกเล่ แสงจันทร์อ่อนจางสะท้อนให้เห็นภาพเพียงลางเลือน แต่ก็ยังพอจะสะท้อนสีน้ำเงินของปอยผมที่พลิ้วไหวในสายลม



End





Talk...

โอ...จบแล้ว...รวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ คิดพลอตออกตอนกำลังแต่งฟิคเรื่องอื่น แล้วแต่งออกมาด้วยความเร็วแสง แฮ่กๆ เร็วที่สุดในชีวิตเลยคะเรื่องนี้
น้อมรับทุกคำติชมค่ะ
ลืมแนะนำตัว แห่ะๆ ชื่อ มิส ค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ *โค้ง

ด้วยรัก(และอู้งานเป็นที่สุด)...misszuppy

แอบโรแมนติกนะเนี่ย มุคุจัง

คิดได้ 2 แบบนะว่ามันเป็นอารมณ์อยากปกป้อง

หรือไม่ก็เป็นความรักที่ยังไม่รู้ตัวเอง งืม...

ชอบคร้าบๆๆๆๆ เรื่องนี้ดูมีแง่มุมของความรักดีนะ อิอิอิ

ถึงจะไม่ได้ชอบ แต่ก็เลยคำว่าเกลียดไปเยอะนะ

มิสจังสู้ๆ

เฮือกกก

อ่านแล้วเศร้า
พวกปากไม่ตรงกับใจ

อ่านแล้วนึกสงสารซือคุง
ฮือๆๆๆ

ปล.ท่านฮิอยู่ไหนนน~~~
(ไร้ซึ่งคำพูดของท่าน = =;;)

ฮึ๊ยยยยยยยยยย รู้สึกว่าคุณมุจะออกแนวซึนเดเระนะคะเนี่ย 55
กรี๊ซซซซซซ ชอบค่ะ ออกแนวไม่รู็ตัวเองมากกว่านะคะคุณมุขา
ชอบจังค่ะ น่าลุ้นดี น่าจะเป็นเรื่องยาวได้นะคะเนี่ย

บอกได้แค่ว่ามุคุโร่มันปากแข็งค่า(และอาจไม่รู้ใจตัวเองด้วย)
หลังจากนั้นก็ไปแก้แค้นให้ซะงั้นนะมุคุโร่ ดูยังไงก็เหมือนนายโกรธแค้นที่เบียคุรันฆ่าสึนะนะนั่น- -"

แก้แค้นป๋าเบีย แล้วโดนเบีกดแทน!!~ (โดนเสยย)

TT^TT ป๋ามุเอ๋ย ก็แค่เอาคำว่าเกลียดมาบังหน้าแค่นั้นแหละ

แท้จริงแล้วแอบเฝ้ามองดู แท้จริงแล้วแอบหลงใหลในตัวนภา.... เหมือนคนอื่นนี่

อ๊ายยยย~~~ ป๋ามุ~~~~ ทำไมถึงไม่รู้ตัวฟร่ะ!!! ไม่งั้นหวานกันไปแล้ววว!!!!~ TT^TT

โฮกก กก สับป้า า!!!~

ทำไมไม่บอกไปตรงๆล่ะ

เห็นมั๊ยทูน่าไม่อยู่ให้บอกแร้ว ว T^T

ขอให้การแก้แค้นเป็นไปด้วยดีอย่าโดนกดเถิด ดด

จริงๆ แล้วมุอาจเป็นคนที่ซึนกว่าใครในเรื่องเลยก็ได้นะเนี่ย...

เศร้าTT^TT ที่ทูน่าเค้าไม่บอกคนอื่นเพราะเค้าอยากให้สบายใจ ไม่อยากให้ทุกข์ใจนะ มุคุซัง
มุคุซังอย่าเกลียดทูน่าเลยน้าTT^TT ทูน่าทำไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยของทุกคน
ฉะนั้น ไปกันเล้ยท่านมุคุโร่ แก้แค้นป๋าเบียกันแล้วส่งให้ป๋าเบียกดรึไปกดเค้า>w<(โดนสามง่ามจิ้ม)

ตอนแรกเหนว่า เกลียด 6927

เลยเข้ามาอ่าน เพราะตอนแรกนึกว่า ใครไม่ชอบคู่นี้

แต่พอมาอ่าน

แม่เจ้า!!!!!

>0<

มุคุ ทูน่า

บันไซ!!!!!

มุคุนี่ปากแข็งจัง งิ

ทีหลังหัดทำให้ตรงกะใจทีดิจร้า

เข้ามาอ่านเพราะสะกิดใจกับคำว่า เกลียด เนี่ยแหละฮะ
เพิ่งรุ้นะเนี่ยว่ามุคุซึน //โดนสามง่ามกระซวก =[]=''

อ่า....เป็นเนี้อเรื่องที่ดีมากเลยฮะ
มุคุดู(เหมือน)จะเกลียดนภาผู้น่ารักจิง ๆ นั่นแหละ
แต่อ่านแล้วกลับรุ้สึกว่า
อยากจะเข้าไปปกป้อง แต่ทำได้แค่อยุ่ห่าง ๆ เท่านั้น

อ๊ากกกกกกกก ถังเบียแกตายแน่ !!!
แต่สุดท้ายมุคุก็เสดมันอยุ่ดีไม่ใช่เรอะ??//โดนกระซวกอีกรอบ = =''

ภาษาสุดยอดมากเลยฮะ
กินใจโค่ด ! ^0^~~

มุซึนเดเระ!!

มุคุซึน!?=[]=''
แหมๆๆ..ปากไม่ค่อยตรงกับใจเลยนะ
เอ..หรือว่าพี่ทั่นยังไม่รุตัว..=w=''

เข้ามาอ่านเพระสะดุดตรงคำว่าเกลียดนี่ล่ะ
หนุกดีจ้า..

>w< ตอนเดียวจบ ได้ใจฟางมากเลยละค่ะ

ตอนอ่านชื่อกระทู้ ก้อตกใจอ่านะ เกลียด (6927) นึกว่าไม่ชอบคู่นี้เลยกะจะเค้ามาอ่านดู

*-* พออ่านเนื้อเรื่องเท่านั้นเเหละท่าน งง ขั้นรุนเเรงพอทบทวนอีกที เข้าใจละ

TT^TT อย่าทำอย่างนี้อีกนะเค้าตกใจ

โอ้ววววว มุซึน....(me/ผัวะ!!โดนตบ...)

แหมมม มุคุเอ๋ย...เป็นไงล่ะ ตอนเค้าอยู่ด้วยก็ไม่ยอมบอกรัก(?)

พอเค้าไม่อยู่ก็มาเสียใจทีหลังล่ะสิ...ไม่เป็นไร...

คนเรามีโอกาสเสมอ....รอสึนะใน10ปีก่อนมาตอนนั้นก็ค่อยบอกละกันเนอะ...

ปล.ตอนแรกอ่านชื่อฟิคก็ตกใจเหมือนกันล่ะท่าน ว่าทำไมมันตรงซะขนาดนี้..(เราออกจะชอบ6927นา...)