Login |  Register



Welcome
เนื่องจาก เราต้องการสกรีนคนเข้าฟอรั่ม Fiction/doujin และ YaoiLand ขอไห้ทุกท่านที่จะสอบเข้า ไปทำข้อสอบได้ที่ Vongola Test


Post new topic Reply to topic  [ 99 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7  Next
Author Message
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 5!! 22.06.2009
PostPosted: 23 Jun 2009, 21:45 
User avatar
Joined: 23 Mar 2008, 01:58
Posts: 1342
Location: 6927 Bunzai.~*
คุณท่านทำไมเจ้ากี้เจ้าการขนาดนี้เนี่ย

สึนะต้องทำอะไรสักอย่างแล้วหล่ะ ไม่งั้นบาจิลร้องไห้เสียใจแย่เลย

แต่ได้ยินว่าแต่งงานก็ล้มไปซะแล้ว

ฟิคนี้แอบหมั่นไส้โกคุมากเลยนะเนี่ย

ให้บทยามะโพล่มาคว้าตัวโกคุไปกดทีสิค๊าา ฮ่าฮ่า

รออ่านตอนต่อไปค่าา

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 5!! 22.06.2009
PostPosted: 26 Jun 2009, 16:47 
User avatar
Joined: 27 Apr 2009, 12:46
Posts: 401
Location: นอนกกกอดบาจิลอยู่บนเตียง ...คึฮึฮึฮึ
ต่อค่า >________<"







Aquamarine of Happiness
Paring : 2784
By : tsunari





Part : 6
การตัดสินใจของสึนะโยชิ












“เราจะได้แต่งงานกันแล้วล่ะดีจังเลย”
“เราจะได้แต่งงานกันแล้วล่ะดีจังเลย”
“เราจะได้แต่งงานกันแล้วล่ะดีจังเลย”





....






“เฮือกกกกกกกก!!..” ร่างบางลุกพรวดพราดขึ้นมาบนเตียงสีขาวสะอาดเล็กๆในห้องพยาบาลของโรงเรียน ก่อนจะเอามือทั้งสองข้างกุมหัวเบาๆ....ปวดหัวจี๊ดๆ.....บาจิลหันไปมองรอบๆ...เตียงเค้าตอนนี้มีม่านกั้นไว้
“....นี่เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” บาจิลถามตัวเอง...ก็ตอนนั้นรู้สึกเพลียมากนี่นาเลยเป็นลม...ใครพามาที่นี่ล่ะ?....
“ตื่นแล้วเหรอ หลับไปครึ่งวันเชียวนะ” ด็อกเตอร์ชามาล หมอประจำห้องพยาบาลแหวกม่านเข้ามาหา
“....ผม...หลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอครับ?” บาจิลถามด้วยความตกใจ....- - - นี่เราเพลียขนาดนั้นเลยเหรอ?....
“จ้าๆ แต่ไม่เป็นไรหรอกฉันสั่งให้เด็กที่พาเธอมาที่นี่ไปเอาข้าวกลางวันมาให้แล้วนะ ถ้ายังง่วงก็นอนต่อไปเถอะ...ว่าแต่เธอไปทำอะไรมาถึงเพลียขนาดนี้ล่ะ หรือว่าอ่านหนังสือเยอะไป คราวหลังระวังสุขภาพตัวเองหน่อยนะ” ด็อกเตอร์ชามาลบอกพลางมองดูหนุ่มน้อยที่เหมือนสาวน้อยมากกว่าอย่างเอ็นดู.... บาจิลพยักหน้ารับเบาๆ - - แต่...อาจารย์สั่งให้ใครไปเอาข้าวมาให้เรานะ?...บาจิลสงสัยอยู่บ้าง....ร่างบางคิดว่าคนที่พาตัวเองมาห้องพยาบาลเป็นคนๆนั้นซึ่งไม่น่าจะมีใครออกคำสั่งด้วยได้.......

“ผมเอาข้าวมาแล้วครับอาจารย์” เสียงทุ้มๆดังมาจากข้างนอก.....เสียงนี่มัน....
“อ้อ ดีโน่คุงมาไวดีจริงๆ” ด็อกเตอร์ชามาลหน้าเบ้เล็กน้อย
“บาจิลตื่นหรือยังครับ?” ดีโน่ยังถือถาดข้าวปั้นไว้ในมือ
“ตื่นแล้วเข้าไปดูสิ คงหิวแย่แล้วมั้ง” ด็อกเตอร์พยักหน้า





...........เจ็บแปล๊บๆที่อก...เป็นดีโน่เองหรอกเหรอที่พาเรามาที่นี่น่ะ....ไม่ใช่....





ไม่ใช่...












ท่านซาวาดะ ………








“บาจิลอาการเป็นยังไงบ้าง? หิวหรือยังฉันไปเอาข้าวมาให้แล้วนะ” ดีโน่แหวกม่านเข้ามาหาร่างบางที่เตียง
“...อื้ม...ฉันไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ ขอบใจนะ” บาจิลพยายามยิ้มแย้ม กลบเกลื่อนตาแดงๆของตัวเอง
“อะไรกัน จะร้องไห้เหรอ?...หรือว่าเจ็บหัวที่โดนกระแทกตอนเป็นลมน่ะ ไหนขอฉันดูหน่อย” ดีโน่รู้ทันไปหมดทุกเรื่อง....ยังเป็นดีโน่ที่อ่อนโยนใจดีไม่เปลี่ยน...บาจิลแกล้งพยักหน้ายอมรับ ที่จริงไม่ได้เจ็บตรงหัวที่โดนกระแทกหรอก.....

แต่ว่า...เจ็บที่ใจต่างหากล่ะ....เจ็บมากเลย.....

“ไม่เจ็บมากใช่รึเปล่า?” ดีโน่โอบบาจิลไว้เบาๆแล้วเป่าลมอุ่นๆพรมลงไปบนเรือนผมอ่อนนิ่มเบาๆ
“อื้อ...ไม่เจ็บมากหรอก ขอบใจนะที่พาฉันมาที่นี่น่ะ...” บาจิลดันดีโน่ออก
“ดีนะที่ฉันผ่านไปทางห้องนายพอดีน่ะ นายล้มลงไปแรงมากเลย ตกใจแทบแย่แน่ะ” ดีโน่หัวเราะเบาๆ



......ย้อนกลับไปตอนที่บาจิลเป็นลมล้มลงไปบนพื้นห้อง....ดีโน่เดินผ่านมากับเพื่อนพอดี สึนะผละจากโกคุเดระวิ่งตรงไปที่บาจิล กำลังจะเอื้อมมือไปประคองบาจิลขึ้นมา






เพี๊ยะ!!






ฝ่ามือใครบางคนปัดมือของสึนะออกไปได้ทันก่อนที่จะได้แตะตัวบาจิล
“อย่ามาจับ” ดีโน่พูด มองสึนะด้วยสายตาเอาเรื่อง
“นาย...” สึนะมีสีหน้าไม่พอใจเช่นกัน ดีโน่ค่อยๆอุ้มบาจิลขึ้นมาต่อหน้าสึนะ
“...คนที่ทำให้บาจิลร้องไห้น่ะ ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาแตะต้องบาจิลอีกเด็ดขาด...” ดีโน่พูดแค่นั้นก่อนจะพาบาจิลออกไปจากห้องท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคนในห้อง





.............................






“ทำไมทำหน้าเครียดๆล่ะ? เป็นอะไรหรือเปล่า?” บาจิลถามดีโน่ที่นั่งนิ่งๆอยู่ซักพัก
“.....นี่บาจิล ฉันน่ะมันไม่ดีตรงไหนเหรอ?” จู่ๆดีโน่ก็หันมาถามร่างบางด้วยสีหน้าจริงจัง
“....ทำไมจะไม่ดีล่ะ ดีโน่อ่อนโยน ใจดีกับฉันมากเลยนี่นา..ถามอะไรแปลกๆ” ร่างบางหัวเราะเบาๆ


“....งั้นแล้วทำไม...นายถึงปฏิเสธฉัน...ทั้งๆที่นายก็บอกว่าชอบฉันเหมือนกัน...เป็นไปไม่ได้เลยใช่มั้ยที่นายจะรักฉันมากกว่าคำว่า เพื่อน น่ะ....นายคิดกับฉันแค่นั้นเองเหรอ?....บาจิล...”


ดีโน่พูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด กุมมือเล็กๆของบาจิลไว้แน่น ร่างบางนั่งเงียบก่อนจะบีบมือดีโน่เบาๆ
“...ฉันเคยรักดีโน่มากกว่าเพื่อนนะ....แต่ว่าตอนนี้กับตอนนั้นน่ะมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว...ขอโทษนะ....แต่ว่าฉันก็ดีใจที่ดีโน่ยังเป็นเพื่อนที่ดี..ดีที่สุดกับฉันเสมอมาไม่เปลี่ยนไปเลย....” บาจิลยื่นมือไปลูบเรือนผมสีทองสว่างของดีโน่เบาๆ
“...ดีโน่เป็นคนมีเสน่ห์มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เดี๋ยวต้องได้เจอกับคนดีๆมากกว่าฉันแน่นอนเลยล่ะ” ร่างบางยิ้ม
“...คนที่ดีกว่าบาจิลงั้นเหรอ?....ฉันมีเรื่องอยากจะขอนายเป็นครั้งสุดท้าย...จะได้หรือเปล่า” ดีโน่จับมือนิ่มที่กำลังลูบเรือนผมตัวเองมากุมไว้ที่แก้มแล้วจูบเบาๆ
“....ได้สิ อะไรเหรอ?” บาจิลพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม....ถึงจะเป็นรอยยิ้มที่แสนเจ็บปวดสำหรับดีโน่ก็ตามที....




“ฉัน...อยากจูบนายอีกครั้ง....”








.....................................................


....................................................................








.....สึนะกำลังเดินมาที่ห้องพยาบาลอย่างรีบเร่ง ใจเต้นโครมครามแปลกๆ....เป็นห่วงร่างบางมากมาย กว่าจะปลีกตัวมาจากโกคุเดระได้ก็แทบแย่แล้ว เล่นเกาะติดเหนียวหนึบขนาดนั้นนี่นา....ยิ่งมีคำสั่งลงมาจากพ่อ ว่าให้แต่งงานกันในอีกไม่กี่วันข้างหน้า โกคุเดระก็ยิ่งตามประกบสึนะแจไม่ยอมปล่อยเลย....เพื่อสานสายสัมพันธ์อันดีระหว่างตระกูลซาวาดะกับตระกูลโกคุเดระ....เลยอยากให้แต่งงานกัน เพราะว่าโกคุเดระก็แอบชอบสึนะมานานแล้วเหมือนกัน....


เกลียดจริงๆไอ้พวกเห็นแก่ได้โดยไม่รับรู้ความรู้สึกของคนอื่นเค้าบ้างน่ะ!!


….สึนะถอนหายใจอย่างสุดเบื่อ ก้าวขาไปเรื่อยๆจนถึงหน้าห้องพยาบาล....มือเรียวยกขึ้นมาจะเคาะที่ประตูนั้น....แต่ก็ชะงักไปเล็กน้อย....- - ทำไมถึงรู้สึกเหมือนไม่กล้าเข้าไปนะ....





“...คนที่ทำให้บาจิลร้องไห้น่ะ ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาแตะต้องบาจิลอีกเด็ดขาด...” ......




คำพูดของดีโน่ดังก้องเข้ามาในความทรงจำ...บาจิลร้องไห้...- - - ...สึนะลดมือลงแล้วเดินมายืนพิงผนังข้างๆนั้น


.......เพิ่งรู้นะ...ว่าการที่รักใครเข้าซักคนอย่างจริงจังน่ะ...พอถึงคราวเจ็บน่ะมันรู้สึกยังไง....เจ็บที่ตรงอกด้านซ้าย...เจ็บที่หัวใจ
บาจิลคงรู้สึกแบบนั้นถึงได้ร้องไห้ออกมา...- - - ที่ผ่านมามีแต่คนที่เข้ามารักเสมอ...ไม่เคยคิดรักใครเลยซักคน...ไม่รู้หรอกว่าความรักมันเป็นยังไง...จนกระทั่งได้พบกับเจ้าโลมาน้อยนี่.....ได้พบกับบาจิล....- - - สึนะก้มหน้านิ่ง ในสมองกำลังคิดอะไรบางอย่าง...อะไรบางอย่างที่จะทำให้เค้าหลุดรอดไปจากการแต่งงานบ้าๆนี่....




~ แกร๊กกก..แอ๊ด..~



“ผมกลับก่อนนะครับด็อกตอร์ชามาล ฝากดูแลบาจิลเค้าด้วยล่ะ” ดีโน่เปิดประตูออกมาจากห้องพยาบาล
“อะ นาย!!” เหลือบมาเห็นสึนะที่ยืนพิงผนังอยู่ข้างๆประตูเข้าพอดี ดีโน่ตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อของสึนะอย่างรวดเร็ว
“.........” ร่างสูงจ้องตากับดีโน่เงียบๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมาซักคำ
“ยังจะมีหน้ามาหาบาจิลอีกเหรอ ในเมื่อนายจะแต่งงานแล้วนี่...จะมาให้บาจิลเห็นหน้าให้ช้ำใจเล่นๆอีกทำไม!!” ดีโน่ตะคอกใส่หน้าสึนะด้วยแววตาที่โกรธเดือดดาลสุดๆ
“.....ยุ่งอะไรด้วย” สึนะตอบเรียบๆ แกะมือของดีโน่ที่คอเสื้อตัวเองออก
“หนอย...!!!”


ผั๊วะ!!!


หมัดของดีโน่ฟาดลงไปบนใบหน้าสึนะเต็มแรง ร่างสูงล้มลงไปนอนบนพื้นทันที...มีเลือดไหลออกมาจากริมฝีปากซิบๆ...สึนะยกมือขึ้นมาเช็ดออกเบาๆ

“ยุ่งงั้นเหรอ ใช่ ฉันจะยุ่งเพราะว่านายทำให้คนที่ฉันรักเจ็บปวด!! บาจิลร่าเริง สดใส ถึงบางครั้งจะขี้แย แต่ฉันก็คอยปกป้องเค้ามาตั้งแต่เด็กๆ ไม่เคยมีใครทำให้บาจิลร้องไห้ได้เลยซักครั้ง!! ถึงจะทะเลาะกัน แล้วบาจิลก็ร้องไห้เพราะฉันล่ะก็ ฉันก็จะขอโทษเค้า ไม่เคยที่จะอยู่เฉยๆแบบนายแน่!!...นายน่ะชอบที่จะเห็นน้ำตาของคนอื่นสินะ ไอ้คนไม่มีหัวใจ ทำไมไม่พยายามให้มันมากกว่านี้วะ!! ฉันถามหน่อยว่านายน่ะรักบาจิลมากแค่ไหนกัน รักมากกว่าที่ฉันรักหรือเปล่า!! ....นายน่ะก็แค่คนที่เพิ่งเจอเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ฉันน่ะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ เล่นด้วยกัน กินด้วยกัน นอนด้วยกันมาตลอด!! ความรักที่ฉันมีต่อบาจิลมันก็ต้องมากกว่านายหลายร้อยเท่า...ฮึ...แต่ถึงอย่างนั้น...บาจิลก็ยังเลือกนายมากกว่าฉัน..... เค้าเลือกที่จะรัก จะซื่อสัตย์กับนาย...ไม่ใช่ฉัน...แต่นายกลับ!!...ฮึ้ยยยย!!”

ดีโน่ตะโกนไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาปริ่มๆ นั่งลงไปคร่อมสึนะ กระชากคอเสื้อแล้วเงื้อหมัดจะชกอีกครั้ง แต่หยุดนิ่งไป.. น้ำตาหยดลงไปที่หน้าของสึนะทีละหยด....
“…..ดีโน่” สึนะพูดออกมาเบาๆ เมื่อเห็นดีโน่ก้มลงมาซบที่ไหล่ตัวเองแล้วร้องไห้ไม่หยุด

“ฮึก...ฮึก...ฉันรักบาจิล...รักบาจิลมาตลอด...ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ฉันก็ยังรักเค้า...ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้ง ...ดีใจที่เริ่มจะมีความหวังขึ้นมา...วันนั้นวันที่ฉันจูบกับเค้าที่สวน...แล้วฉันก็สารภาพรักกับเค้า....เค้าก็บอกว่าชอบฉันเหมือนกัน ....แต่ว่ามันเป็นเพียงแค่ในฐานะ เพื่อน เท่านั้น...เข้าใจมั้ย ว่าฉันเป็นได้แค่เพื่อนของเค้า ไม่ใช่คนรักน่ะ!!...แต่นายเป็นมากกว่านั้น...บาจิลเค้ารักนาย ไอ้บ้า!! บาจิลรักนาย!!

ดีโน่เขย่าสึนะอย่างรุนแรง แล้วยังคงร้องไห้อยู่แบบนั้น.....
“.....ฉันรู้..” สึนะพูดเบาๆ มองใบหน้าอาบน้ำตาของดีโน่

“...ฮึ รู้งั้นเหรอ!! รู้แล้วทำไมถึงยังจะแต่งงานกับคนอื่นน่ะหา! ตอนที่บาจิลเล่าให้ฉันเมื่อกี้น่ะ รู้มั้ยว่าบาจิลเค้าร้องไห้อีกแล้วน่ะ ถึงจะร้องไห้ยังไง เค้าก็ยังฝืนยิ้มให้ฉันอยู่แบบนั้น ถึงน้ำตาจะไหลลงมาขนาดไหน..แต่เค้าก็ยังยิ้มเสมอ...เพื่อไม่ให้ฉันไม่สบายใจเพราะเค้าน่ะ! ...ไม่เคยมีใครทำให้บาจิลร้องได้ขนาดนี้มาก่อน แม้แต่ฉัน....แล้วนายเป็นใครกัน!!....สนุกนักใช่มั้ย!!”



ผั๊วะ!!!


หมัดของสึนะสวนเข้าที่หน้าของดีโน่เต็มแรง ดีโน่กระเด็นออกไปจากตัวของสึนะ....ทุกอย่างเงียบลงสนิท...สึนะถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นช้าๆ

“...หยุดพล่ามงี่เง่าไร้สาระซักที..” ร่างสูงลูบมือตัวเองที่ใช้ชกดีโน่เมื่อครู่ แล้วมองไปที่ดีโน่

“...แล้วนายคิดหรือว่าฉันชอบเห็นคนที่ฉันรักร้องไห้น่ะ ...แล้วนายคิดหรือว่าฉันอยากจะแต่งงานกับคนอื่นน่ะ...เปล่าเลย... ใครๆก็อยากจะแต่งงานกับคนที่ตัวเองรักทั้งนั้นแหล่ะ!! ใช่สิ ฉันเป็นคนที่เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน...ไม่เหมือนนายที่รู้จักกับบาจิลมาตั้งแต่เด็กๆ บาจิลยังเคยบอกกับฉันว่านายเป็นรักแรกของเค้า...แค่นั้นฉันก็เจ็บใจมากพออยู่แล้ว เพราะว่าฉันไม่ใช่รักแรกของเค้าน่ะ...”

สึนะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ....กำหมัดแน่น...ดีโน่ค่อยๆลุกขึ้นยืน มีเลือดไหลออกมาจากขอบปากเรียวนั้นเล็กน้อย..แต่ไม่ยอมเช็ดออก
“...แล้วไงล่ะ? ยังไงซะถึงฉันจะเคยเป็นรักแรกของเค้า แต่เค้าก็ไม่ได้เลือกฉัน...” ดีโน่จ้องหน้าสึนะ

“.....ใช่สิ..บาจิลเลือกที่จะรักฉัน...แล้วฉันก็รักบาจิลเหมือนกัน...ฉันไม่รู้หรอกนะว่าความรักของนายมันวัดกันด้วยอะไร ถึงได้รู้ว่าใครรักบาจิลมากกว่ากันน่ะ....เท่าที่ฉันรู้มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น....” สึนะเงยหน้าขึ้นมายิ้มจางๆ

“...ฉันรักบาจิลหมดทั้งหัวใจเท่าที่ฉันมี....ทุกซอกทุกตารางในหัวใจฉันมีแค่บาจิล...เพียงคนเดียวเท่านั้น.....”

ดีโน่ยืนเงียบไปซักพัก....ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสึนะช้าๆแล้วกระชากคอเสื้อสึนะขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
“....งั้นนายก็ต้องพยายามพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่านายรักบาจิลเหมือนอย่างที่นายพูด...ฉันขอยอมแพ้ทั้งใจที่บาจิลมีให้นาย
และความรักของนายที่มีให้กับบาจิล....แต่ว่า...” ดีโน่กระชับคอเสื้อขึ้นอีก

“...ถ้าหากวันไหนที่บาจิลต้องร้องไห้เพราะนายอีกล่ะก็...ฉันจะกลับมารับบาจิล และจะไม่ยอมคืนบาจิลให้นายอีกเด็ดขาด!!”

ดีโน่ปล่อยมือจากคอเสื้อของสึนะ แล้วเดินออกไปจากตรงนั้น......
“...ฉันไม่มีทางให้นายมาเอาบาจิลคืนไปหรอกน่า...ขอบใจนายมากนะ...ดีโน่” สึนะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ แล้วหันไปมองที่ประตูห้องพยาบาลอีกครั้ง..




บาจิล.......






“.....อาการเป็นยังไงบ้าง?” ชามาลเดินเข้าไปถามบาจิลที่เตียงนอน แล้วเอามือจับที่หน้าผากเล็กนั้น
“ผมไม่เป็นอะไรแล้วครับ อยู่ที่นี่ทั้งวันรบกวนอาจารย์แย่เลย..” ร่างบางยิ้มฝืดๆ....- - เพิ่งหยุดร้องไห้ไปเมื่อครู่นี้เอง
“ไม่เป็นไรหรอก งั้นนอนหลับอีกรอบนะ ฉันว่า...เหมือนเธอจะมีเรื่องกลุ้มใจอะไรบางอย่างอยู่...แต่ฉันก็ไม่อยากจะถามอะไรหรอกนะ...เพราะถ้ายิ่งถามเธอจะยิ่งรู้สึกไม่ดีมากกว่าเดิม....” ชามาลลูบหัวร่างบางเบาๆ
“ครับ ขอบคุณอาจารย์มากนะครับ...” บาจิลยิ้มตอบ ...ชามาลพยักหน้าแล้วแหวกม่านกั้นออกไป........

บาจิลถอนหายใจเบาๆ....มองออกไปนอกหน้าต่างข้างๆเตียงนอนนั้น...เด็กนักเรียนหลายคนกำลังลงเรียนพละศึกษาอยู่กลางสนาม... - พรึ่บบบ - ร่างบางหันกลับมาทางเดิม....เพราะเสียงแหวกผ้าม่านดังมาอีกรอบ

“...ท....ท่านซาวาดะ...” บาจิลตกใจเล็กน้อย แต่ไม่ทันจะได้พูดอะไร ใบหน้าเล็กก็ซบอยู่กับอกอุ่นตรงหน้าเสียแล้ว....ร่างสูงโอบกอดร่างบางไว้แน่น....แน่นมากทีเดียว....
“…ฟังนะบาจิล....ฉันรักเธอ....รักมาก...ที่สุด...” สึนะซบใบหน้าที่ไหล่เล็กของบาจิล แล้วไซ้ปลายจมูกที่ซอกคอเล็กเบาๆ
“...ฉันจะไม่มีทางแต่งงานกับโกคุเดระ ...แล้วฉัน....จะไปที่อิตาลี...” คำพูดของสึนะทำให้บาจิลตกใจเป็นอย่างมาก....




จะไปที่อิตาลี....




บาจิลยกแขนเล็กทั้งสองข้างขึ้นมาโอบกอดแผ่นหลังกว้างช้าๆ....
“ไปเพื่อความรักของเราสองคน...รอฉันนะ...ฉันจะกลับมา...จะกลับมาหาบาจิล...” สึนะค่อยๆคลายอ้อมกอดออก แล้วสบกับนัยน์ตากลมโตสีฟ้าสดใสของร่างบาง...ใช้มือจับประคองใบหน้าเล็กๆนั้นไว้แผ่วเบา...และทะนุถนอม...
“...ครับ..ผมจะรอคุณ...” บาจิลคลี่ยิ้มบางๆ ...ร่างสูงมองดูดวงตานั้น...ดวงตาคู่สวยราวกับหยาดอความารีนสีใสที่บัดนี้ฉาบไปด้วยน้ำตาจนแดงก่ำ....

สึนะก้มลงไปประทับจูบที่เปลือกตานั้น....เหมือนเป็นจูบซับน้ำตาให้ร่างบาง....ก่อนจะเลื่อนลงไปสัมผัสที่กลีบปากนิ่มอุ่นนั้นช้าๆ....อย่างอ่อนหวาน....และดูดดื่ม........






.




.




.





ณ คฤหาสน์ตระกูลซาวาดะ


ทั้งสึนะและบาจิลกลับมาที่บ้านแล้ว....สึนะไม่พูดไม่ทักทายใครซักคนเมื่อมาถึงที่นี่ เพียงแค่ดึงมือเล็กๆของบาจิลเดินขึ้นไปบนห้องเลยเท่านั้น...คนทั้งบ้านได้แต่มองตามอย่างเป็นห่วงและคงไม่กล้าไปรบกวนเวลาของทั้งสองคน....

ภายในห้องของสึนะตอนนี้....ประตูถูกปิดสนิท.....
เสื้อสูท..เน็คไท...และเสื้อผ้าชิ้นอื่นๆถูกถอดวางไว้กระจัดกระจายไปตามพื้นห้อง...จนถึงเตียงนอนนุ่มอุ่นนั้น...

....มีเพียงคนสองคนที่มีร่างกายเปลือยเปล่านอนกอดซุกไซ้กันแนบแน่น...เสียงครางแผ่วๆและเสียงหอบหายใจสลับสับเปลี่ยนกันไปเรื่อยๆ....จนเกิดเป็นคล้ายๆเสียงดนตรีที่ไพเราะ....เสียงที่ก่อกำเนิดมาจากภาษากายของทั้งสองคน....
..................น้ำตาที่ค่อยๆไหลรินลงมาจากดวงตาสีฟ้าใสคู่สวย....ไม่ใช่เพราะความทุกข์ใจอะไรอีกต่อไปแล้ว ทว่ามันเป็นความสุข.....ความสุขที่ได้รับจากร่างสูงคนนี้...............ทุกรอยจูบที่ประทับลงบนร่างกายคือสิ่งที่มีค่า มีความหมายมากมาย.....และเป็นเครื่องหมายตีตราจองเอาไว้แล้ว......มือเรียวบีบเน้นผิวนุ่มอุ่นๆของร่างบางเบาๆ....ริมฝีปากที่กำลังประกบจูบกันอย่างดูดดื่ม...หลอมละลาย...และแสนหอมหวาน.....ทั้งสึนะและบาจิล...ทั้งสองคนไม่ได้คิดว่าจูบนี้เป็นจูบเพื่อลาจาก....แต่เป็นจูบแห่งการเริ่มต้นอีกครั้ง....................



เริ่มต้นความรักที่บริสุทธิ์...............








.....................................................................


..........................................................................................






“คุณแม่ ผมขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหมครับ?” สึนะนั่งลงตรงหน้านานะ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง...
“จ้า จะขอให้แม่ทำอะไรให้จ๊ะ?” นานะยิ้มอ่อนโยน ลูบหัวฟูฟ่องสีน้ำตาลของลูกชายคนเดียวเบาๆ
“ผมอยากจะขอแหวนน่ะ” ร่างสูงมองสบตากับแม่ของตัวเอง
“....ได้สิจ๊ะซือคุง” นานะยิ้ม แล้วลุกไปหยิบกล่องๆหนึ่งออกมาจากลิ้นชักนั้น ก่อนจะเปิดมันออกมา......ข้างในมีทั้งสร้อย และแหวน ต่างหู....ทุกอย่างราคาแพงมากทีเดียว.....นานะมองดูแหวนหลายวงในกล่องนั้นอยู่ซักพัก ก่อนจะหยิบแหวนเพชรวงหนึ่งขึ้นมาส่งให้ลูกชาย
“....รับไว้สิจ๊ะ ซือคุง เพชรสีนี้น่ะแม่ว่า เหมาะกับคนที่ลูกจะเอาไปให้มากที่สุดเลยล่ะจ่ะ” นานะวางแหวนวงนั้นในมือของสึนะ
“ขอบคุณครับ คุณแม่...” ร่างสูงโผเข้ากอดผู้เป็นแม่ไว้แน่น....นานะยกมือขึ้นมาลูบแผ่นหลังลูกชายเบาๆ
“พยายามเข้านะจ๊ะ แม่จะเอาใจช่วย” นานะคลายอ้อมกอดออก สึนะโค้งให้แล้วรีบออกจากห้องไปทันที






ในห้องของสึนะ...ร่างบางเดินไปยืนคนเดียวที่ระเบียงที่เดิม....มองหาดาวดวงเดิม......
“ยังหาดาวอัลฟินอยู่หรือเปล่าล่ะ?” สึนะเดินมาสวมกอดจากทางด้านหลัง
“...ครับ...ยังหาอยู่” บาจิลยิ้มหวาน ลมบางๆพัดมาทำให้เส้นผมอ่อนนุ่มสีน้ำตาลอ่อนพลิ้วไปเล็กน้อย
“....ฉันหาเจอแล้วล่ะนะ ดูนั่นสิ เห็นหรือเปล่า?” สึนะยื่นมือไปข้างหน้า...แล้วบาจิลก็มองตามอย่างตื่นเต้น....แสงวิบวับเล็กๆอยู่ที่ปลายนิ้วของสึนะ....- - - นั่นน่ะเหรอดาวอัลฟิน?....ก็อยู่ตรงนี้เองนี่นาทำไมเราหาไม่เจออ่ะ
“อ๊ะ ฉันยกดาวอัลฟินให้เธอนะ เก็บไว้ดีๆหล่ะ” สึนะหยิบเจ้าแสงสว่างวิบๆนั้นลงมา....เหมือนคว้าเอาดาวบนท้องฟ้าลงมานั่นแหล่ะ เพราะตรงนี้มืดมาก...แต่พอวางมันลงในมือของบาจิลเจ้าแสงวิบวับที่สึนะบอกว่าเป็นดาวอัลฟินและหยิบลงมาให้......
กลับเป็นแหวนเพชร.....

แหวนเงินวงเล็กประดับด้วยเพชรเม็ดโต 1 เม็ดตรงกลางและล้อมด้วยอัญมณีที่ได้ชื่อว่า อความารีน สีฟ้าใสเม็ดเล็กๆหลายเม็ด ...
หยาดอความารีน ที่ถือว่าเป็นอัญมณีแห่งท้องทะเล เหมาะกับโลมาตัวน้อยๆของเขาคนนี้มากที่สุด
และยังเป็นเฉดสีเดียวกับนัยน์ตาสีฟ้าสดใสของบาจิลอีกด้วย ....

ร่างบางกระพริบตาปริบๆ ....
“เอ๊ะ...นี่มัน...แหวนเพชรนี่ครับ...ใช่ดาวอัลฟินที่ไหนเล่า” บาจิลหันไปมองสึนะที่กำลังเอาคางซบลงบนไหล่เล็กของตัวเอง
“ก็แหวนน่ะสิ....ฉันจองเธอไว้ก่อน...เธอต้องรอฉันกลับมานะบาจิล” สึนะจูบที่แก้มใส...ตอนนี้มันแดงระรื่อเลยทีเดียว
“….ตะ..แต่...ท่าทางมันจะแพงมากเลยนี่ครับ....” แถมเพชรตรงกลางวงก็เม็ดใหญ่ไปไหมครับ? ...บาจิลมองมือของสึนะที่กำลังใส่แหวนวงนั้นลงไปในนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง
“ถ้าแพง ก็เก็บไว้ดีๆห้ามถอดออก ห้ามทำหายเด็ดขาด” สึนะกอดเอวบางแน่นก่อนจะพาเดินกลับเข้ามาในห้องนอน แล้วนอนลงบนเตียงพร้อมกัน.....ร่างสูงนอนมองใบหน้าของบาจิลไม่วางตา....คนตัวเล็กกว่าดูจะยังตะลึงกับแหวนเพชรเม็ดโตที่ตอนนี้มันประดับอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองไม่หาย ...แต่ก็ต้องเลิกจ้องเพราะรู้สึกถึงสายตาของใครบางคนที่จ้องหน้าตัวเองอยู่
“...ทำไมไม่ปิดไฟล่ะครับ สว่างแบบนี้จะหลับลงได้ยังไง...” ร่างบางถาม กระพริบตามองสึนะที่กำลังเกลี่ยแก้มใสตัวเองอยู่
“ไม่ล่ะ คืนนี้ไม่ปิด ฉันอยากนอนมองหน้าเธอทั้งคืนเลยนี่นา...ถ้าปิดก็ไม่เห็นสิ” สึนะดึงบาจิลเข้าไปนอนกอดแน่น
“....งั้นผมก็นอนไม่หลับสิครับ...เล่นจ้องกันขนาดนั้นนี่นา...” ร่างบางบ่นอุบอิบ...แต่ก็แอบอมยิ้มล่ะนะ
“อย่าทำหน้าหน่อมแน้มสิ หลับได้แล้ว หรือว่าอยากจะ...” ร่างสูงยิ้มที่มุมปาก
“..ค..ครับ!...หลับเดี๋ยวนี้แหล่ะครับ!” บาจิลรีบหลับตาปี๋
“ฮึฮึ...ราตรีสวัสดิ์นะ” สึนะก้มลงไปจูบที่หน้าผากมน...แอบหัวเราะเบาๆกับท่าทางของบาจิล......ก่อนจะหลับไปด้วยกัน







TBC...
เชื่อไหมว่า ตอนหน้าเป็นตอนอวสานแล้ว (ฮา) ขอบคุณทุกคอมเม้นล่วงหน้าเลยนะคะ ^^
แล้วก็มีรูปคู่ 2784 ที่วาดลงบลีอกไปเมื่อวันก่อน ถ้าใครอยากเห็นก็ตามไปชมได้ที่บล๊อกของเรา ลิ้งค์ใต้ลายเซ็นเลยค่ะ

_________________
84 SAI'MOE UKE
Image

F SAI'KIREIDA UKE
Image


แม่ยก 2784 all84 BF อย่างเป็นทางการ Image
http://basilicum84.exteen.com


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 6!! 26.06.2009
PostPosted: 26 Jun 2009, 19:40 
User avatar
Joined: 02 Apr 2009, 13:14
Posts: 452
Location: ที่ๆมีความสุข
อ๊า อยากให้ 2 คนแต่งงานกันจัง

_________________
http://type289.exteen.com


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 6!! 26.06.2009
PostPosted: 26 Jun 2009, 20:39 
User avatar
Joined: 18 May 2009, 18:47
Posts: 247
Location: สวนดอกไม้หลังปราสาทเรียสิเคอะ หุ หุ (ดอกไม้เเห่งความ Yบานสะพรั่ง)
ทะ....ทะ..ทะ ทู่นา เมะ !!!

ทู่น่า...รุก !!! เเม่เจ้า ทำไปได้ กร๊ากกก

_________________
!~พื้นนภาดังชีวิต~!::!~เมฆเมฆาดังจิตใจ!::!~สายหมอกยามเคลื่อนกาย~!::!~เปรียบเสมือนลมหายใจ~! .
8059 ~BANZAI !!! 10069 ~BANZAI !!! 1827 ~BANZAI !!! XS ~BANZAI !!! BF / BANZAI ~!!!
ปล. คุณลุง คาวะฮิระ อ๊างค์สุดตรีนนนนน
ปล.2 ผู้พิทักษ์เเห่งเมฆารุ่นที่ 1 ทำไม..มันช่าง..โอว์~
ปล.3 ซาคุโร่..เอ็งน่ะ ได้อีกนะ อุบาศว์ สุโค่ย ได้อีกจริงๆ


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 6!! 26.06.2009
PostPosted: 26 Jun 2009, 20:43 
User avatar
Joined: 15 May 2009, 20:43
Posts: 524
อ่ะนะ จะจบแล้ววว

ทูน่าน่ารักได้อีก...ใจเด็ดมากมาย
จะไปหาท่านพ่อสินะ ตกลงกันดีๆ ล่ะค้า...
บาจิลน้อยรอก่อนเนอะ สมหวังแน่เลย อิอิ

ยังไงก็ยังหวังพึ่งท่านแม่อยู่ค่ะ
ใครใหญ่ในบ้านให้มันรู้ซะมั่งสิค้า...เหอๆ


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 6!! 26.06.2009
PostPosted: 26 Jun 2009, 20:47 
User avatar
Joined: 23 Mar 2008, 01:58
Posts: 1342
Location: 6927 Bunzai.~*
ชอบฉากที่สึนะโดนดีโน่ต่อยหน้าจัง หึหึ

คุณแม่ช่างรู้ใจช่วยเลือกแหวนที่เหมาะๆมาให้ลูกสะใภ้ซะด้วย

ไปเคลียร์กับป๊ะป๋าที่อิตาลีหรอจ๊ะสึนะคุง หวังว่าคงจะไปไม่นานน๊า

ถ้าเคลียร์ไม่ได้ ประท้วงพาบาจิลหนีเลยนะสึนะคุง ฮ่าฮ่า

ว่าแต่ตอนหน้าจบแล้วหรอคะเนี่ย ไวจังเลย

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 6!! 26.06.2009
PostPosted: 26 Jun 2009, 20:55 
User avatar
Joined: 23 Mar 2009, 18:06
Posts: 1252
Location: ทุกที่ที่มีเคียวยะ
ตอนที่ดีโน่ กับ สึนะ ต่อยกัน แล้วบอกความในใจของตนที่มีต่อบาจิลนั่น
ถ้าบาจิลมาได้ยินเข้าจะเขินขนาดไหนน๊า^^

สึนะจะไปปะทะกับพ่อ ไม่ใช่สิไปคุยกันให้รู้เรื่อง
บาจิลก็ต้องงรอไปก่อนนะโลมาน้อย
เดี๋ยวสึนะกลับมาจะได้แต่งงานกันแล้ว คิดแล้วนึกถึงรูปลูกของสองคนนี้ในบล็อกของtsunariซังจังเลยค่า
รอตอนจบนะคะ
ขอบคุณtsunariซังมากค่า


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 6!! 26.06.2009
PostPosted: 26 Jun 2009, 21:42 
User avatar
Joined: 10 Aug 2008, 11:56
Posts: 259
รอตอนต่อไปกำลังมันส์

(อ่านตอนนี้แล้วผื่นจะขึ้นอ่ะ)

_________________
Image

Family Family Family

We are vongola Fmily

10069 5927 8018 XS บันซาย~

-----------------------------------------------

http://my.dek-d.com/A100A100/ <<< บ้านหลังแรก....เอาไว้อ่านบทความโดยเฉพาะ

http://a100a100.exteen.com/ <<< บ้านหลังที่สอง.....ไว้เอาของลงเล่นๆ


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 6!! 26.06.2009
PostPosted: 26 Jun 2009, 23:21 
Joined: 15 May 2009, 23:03
Posts: 201
Location: ทุกที่ที่มีออกซิเจน
น่ารักมากเลยล่ะเจ้าค่ะ

_________________
ที่ใดมี... ที่นั่นแล ที่มีข้าพเจ้า


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 6!! 26.06.2009
PostPosted: 27 Jun 2009, 16:25 
Joined: 26 Sep 2008, 14:39
Posts: 1338
หวานกันซะ.....

_________________
แหล่งดองฟิค--ดองจนได้ที่จริงๆ http://my.dek-d.com/Serun_Seji/

Cloud of Varia http://reborntfc.freeforums.org/cloud-of-varia-t3365.html

อันนี้ฟิคเบียคุรันเคะ http://reborntfc.freeforums.org/g100-or-69100-o-o-t3653.html


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 6!! 26.06.2009
PostPosted: 27 Jun 2009, 19:19 
User avatar
Joined: 22 May 2009, 22:47
Posts: 234
Location: N.T.U.N. Marching Band
ไม่เอานะ

อยากให้บาจิล

ท้องและก็มีลูกเลยอะ

นะขอแบบนี้ดีกว่า

_________________
My Blog http://tutah1234.exteen.com
My Hi5 http://tuah100.hi5.com
Image ImageImage


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 6!! 26.06.2009
PostPosted: 27 Jun 2009, 20:15 
Joined: 03 May 2009, 20:20
Posts: 128
ชอบตอนที่สึนะกับพี่โน่ต่อยกันมาก
(แบบว่านั่งกัดกระดาษอยู่หน้าคอม...???) ขอ3pT_T!!!!~(me\\โดนเตะออกไป)
บาจิลนั่งรอสึนะสิงานนี้...แต่แหวนคุณแม่สายตาเจ๋งมากเลยคะ แสดงว่าเลือกลูกสะใภ้เป็นบาจิลใช่ไหมเอ่ยย>_<
ติดตามนะคะ!!


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 6!! 26.06.2009
PostPosted: 28 Jun 2009, 18:44 
User avatar
Joined: 13 Jun 2009, 22:16
Posts: 153
Location: ตู้เย็นที่มีน้ำแอปเปิ้ล>_<
คุณแม่เชียร์บาจิลใช่มั้ยค่ะ

คุณtsunariวาดตอน2คนนี้แต่งงานด้วยนะค่ะ

อยากเห็นอะค่ะ >//<

เอารูปลูก2คนนี้ด้วย(ยัยนี่ขอมากไปและ=[]=)

รอต่อไปนะค่ะ

ปูเสื่อจิบชารอ

_________________
http://poring-raider.exteen.com

บล๊อคของโพลิ่งเอง บล๊อคที่มีแต่ความไร้สาระ~

ฝากฟิคด้วยค่ะ Secret in my heart [1827] นะคะ ^^

secret-in-my-heart-4-3-5-t6404.html

My Hero ด้วยค่ะ

my-hero-1827-8059-10069-bf-1-t6807.html


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 6!! 26.06.2009
PostPosted: 29 Jun 2009, 19:05 
User avatar
Joined: 27 Apr 2009, 12:46
Posts: 401
Location: นอนกกกอดบาจิลอยู่บนเตียง ...คึฮึฮึฮึ


ตอบเม้นส่งท้ายตอนอวสานนะคะ ^^


type289
ได้แต่งงานกันแน่นอนค่ะ >___<
คนน่ารักๆแบบนี้ปล่อยหลุดมือไปไย !!



Jikaru~San

เหอะๆ เอาตามตรงเราชอบคู่ 2784 ที่สุดค่ะ (คู่แรร์อีกตะหาก -*-)
เพราะเราหลงรักบาจิลหัวปักหัวปำ ถอนตัวไม่ขึ้นค่ะ (ฮาาาา)
แล้วน้องๆที่สนิทกับเรา (กลุ่มที่คอสเพลย์ด้วยกัน) ก็เป็นพวกชอบสึนะ รุก ทั้งนั้นค่ะ
มีเราตอนแรกที่ชอบสึนะรับคนเดียว -*- คุยกันลำบากเล็กน้อย (ฮาาา)
ตอนนี้เราก็บรรลุแล้ว ว่าสึนะรุกนั้นเท่มากมาย ๕๕๕+
แต่ก็ชอบให้รุกกับบาจิลคนเดียวเท่านั้นค่ะ !



aonkaaon
อิเอมิสึไม่ใจร้ายกับลูกชายขนาดนั้นหรอกค่าา ^^
ถ้าจบไม่สมหวังข้าน้อยคงโดนรุมกระทืบตาย (ฮาาาา)
ตอนนี้ท่านแม่ก็แอบช่วยลูกสะใภ้อยู่นาาา >____<



Pao.~*

ทั้งแม่ทั้งคนแต่งพวกเดียวกันค่ะ (ฮาาาา) แอบหาดูในกุเกิ้ลอยู่หลายที
ว่าจะเอาแหวนแนวไหนดี จะเอาเป็นเพชรล้วนหรือเอาอความารีนล้วน
หาข้อสรุปไม่ได้เลยให้มันปนกันไปเลย เอิ๊กๆๆๆ อยากแต่งยาวๆเหมือนกันค่ะ
แต่ตอนนี้ก็กำลังเริ่มโปรเจคคู่นี้อีกเรื่องอยู่ คุคุคุ



kotami
ดีจังเลย คนแต่งอยากเป็นสึนะค่ะ (ฮาาาาา) อยากชกกะดีโน่ (?) มะช่ายยย
อยากดึงบาจิลน้อยมากกกอดมากค่ะอารมณ์ตอนนี้ (ฮาาา) เรื่องนี้ยังไม่มีลูกนะคะ !!
-0- ขอบคุณท่าน kotami ด้วยนะคะที่แวะไปเยี่ยมชมบล๊อกของเราบ่อยๆ >///<
น้องมันบอกว่าบล๊อกเราละลานตาไปด้วยบาจิล -0- เหอะๆๆๆ



A100A100

เอิ่มม...ทำไมผื่นจะขึ้นขอรับ?
หรือท่านไม่นิยม 27 รุกใช่มิ TT^TT
แต่ก็ขอบคุณที่อ่านนะขอรับ



Yuri_K
บาจิลน่าร๊ากที่สุดสำหรับเราเลยค่าาา >___________<
ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ




Seran
อิอิ ต้องหวานค่ะ เพราะมันเป็นความต้องการของคนแต่ง
/me โดนเตะ




tutah1234

- - ใจเย็นๆนะคะ คือ...เอาไว้เรื่องหน้าค่ะ
มีลูกมีแน่ค่ะ แต่เป็นเรื่องหน้านะคะ >///<
อยากให้หนูคนนั้นได้ออกโรงเร็วๆเหมือนกันค่ะ งิงิ



vipping

ยังคงมีการรีเควส 3P มาเรื่อยๆ (ฮาาาาา) ไม่เคยแต่ง 3P เลยค่ะ
น่าลองเหมือนกันนะ แต่คงลำบากน่าดู -*- งิงิงิ
นานะเลือกบาจิลมานานแล้วค่ะ เพราะคนที่ขอให้โรมาริโอ้พาบาจิลมาอยู่ด้วยคือนานะ
อุอุอุ หรือต้องเรียกว่า เลี้ยงต้อยบาจิลน้อยไว้ให้ลูกชาย (ฮาาาา)




Poring

ถูกต้องเลยค่ะ ^^
วาดรูปในชุดแต่งงานมาให้ตามรีเควสแล้วนะคะ อาจไม่ค่อยสวยเท่าไหร่
ฝีมือไม่ค่อยดี (ฮาาาา) ส่วนรูปลูกก็เอามาให้ยลค่ะ แต่ว่าเรื่องนี้ไม่มีลูกนะคะ
เด็กคนนี้เป็นลูกของทั้ง 2 คนในอีกเรื่องนึงที่กำลังแต่งอยู่ค่ะ ^^
เรื่องชื่อของเด็กยังปิดเป็นความลับค่ะ ไม่ใช่ !! ความจริงยังไม่มีคนแกะชื่อเด็กให้ทุกคนทราบค่ะ
ชื่อเด็กเขียนไว้ใต้ภาพแล้วนะคะ รอผู้รู้มาแกะให้ทุกท่านทราบค่ะ^^
(ชื่อตรงกะอิมเมจของบาจิลเลยแหล่ะค่ะ อิอิอิ)

ปล. ท่าน Poring เล่นแร๊กหรือเปล่าคะเนี่ย? เราก็เล่นนะคะ แต่เลิกไปแล้วเพราะรีบอร์นนี่แหล่ะ (ฮาาา)






ตอนสุดท้ายแล้วววว >______________<"
ยังไงก็ต้องขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและคอมเม้นมาตลอดเลยนะคะ
ขอบคุณมากมายจริงๆค่ะ แม้คู่นี้จะแรร์แล้วไม่ค่อยมีคนสนใจเท่าไหร่
แต่พอมีคอมเม้นและมีคนติดตามอ่านมาขนาดนี้ เราก็มีความสุขมากๆแล้วล่ะคะ TTATT

ยังไงก็กรุณาติดตามเรื่องต่อๆไปด้วยนะคะ !!


อันนี้รูปลูกของทั้ง 2 คนตามรีเควสของท่าน Poring นะคะ ^^

Image



>____<

_________________
84 SAI'MOE UKE
Image

F SAI'KIREIDA UKE
Image


แม่ยก 2784 all84 BF อย่างเป็นทางการ Image
http://basilicum84.exteen.com


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic] 2784 :: Aquamarine of Happiness :: EP 6!! 26.06.2009
PostPosted: 29 Jun 2009, 19:24 
User avatar
Joined: 27 Apr 2009, 12:46
Posts: 401
Location: นอนกกกอดบาจิลอยู่บนเตียง ...คึฮึฮึฮึ
Image

Aquamarine of Happiness
Paring : 2784
By : tsunari





Last Part :
เจ้าสาวของผม








ณ วองโกเล่กรุ๊ปจำกัด ประจำกรุงโรม อิตาลี


“ท่านประธาน มีแขกมาขอพบครับ”
“เดี๋ยวฉันจะตามออกไป”


อิเอมิสึวางแก้วไวน์ที่กำลังจิบลงช้าๆบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงานที่แสนจะกว้างขวางนี้....เดินไปยังห้องข้างๆซึ่งเป็นห้องรับแขกระดับ VIP เท่านั้น
“อ้าว สึนะ มาหาพ่อถึงนี่เชียว” อิเอมิสึเดินไปนั่งลงตรงโซฟาตรงข้ามกับลูกชาย
“...ผมมีเรื่องจะมาถามพ่อ” ร่างสูงมองผู้เป็นพ่อด้วยสายตาเย็นๆ
“เรื่องแต่งงานกับหนูฮายาโตะสินะ ฮึฮึ...นึกแล้วเชียวว่าต้องเป็นเรื่องนี้ มันน่ายินดีไม่ใช่หรือไงกัน ที่ตระกูลของเรากับตระกูลของหนูฮายาโตะจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกันน่ะ สึนะ?...” อิเอมิสึยิ้มแย้ม
“นี่พ่อจะมาบังคับบงการชีวิตผมไปจนถึงเมื่อไหร่กันน่ะ? ผมเบื่อจะแย่ยู่แล้วนะ....นี่เห็นผมเป็นลูกหรือว่าเป็นแค่หุ่นยนต์ที่สร้างขึ้นมาเพื่อจะใส่โปรแกรมคำสั่งตามใจอะไรก็ได้งั้นเหรอครับ! ทั้งเรื่องที่ผมเป็นทายาทบริหารวองโลเล่รุ่นที่ 10 ต่อจากพ่อ แล้วยังจะมาเรื่องคนที่จะใช้ชีวิตอยู่กับผมอีกเหรอ? มากเกินไปหน่อยไหม !!” สึนะพูดด้วยน้ำเสียงโกรธๆ
“ปีกกล้าขาแข็งขึ้นเยอะแล้วนี่นาเราน่ะ....พ่อทำทุกอย่างเพื่อลูกนะ” อิเอมิสึยังคงนั่งทำหน้าไม่ทุกข์ร้อนใดๆ
“..ฮึ ทำเพื่อผม? หรือว่าเพื่อเอาหน้าเอาตาตัวเองกันแน่น่ะ!! เรื่องอะไรทุกอย่างผมยอมมาตลอด ทั้งการเรียน การงานทุกอย่าง ผมก็ยอมตกลงที่จะสืบทอดต่อให้โดยไม่ข้อกังขาใดๆทั้งนั้น แล้วเรื่องที่จะต้องแต่งงานล่ะ ทำไมยังจะมาบังคับผมอีก พ่อก็รู้ว่าผมไม่ได้รักโกคุเดระแบบนั้นน่ะ!!” สึนะลุกขึ้นยืนตะเบ็งเสียงอย่างเดือดดาล
“....นั่งลง” อิเอมิสึสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“..............” ร่างสูงกระแทกนั่งลงอย่างหงุดหงิด หันหน้าหนีไปอีกทางไม่ยอมมองหน้าพ่อ
“...เอาล่ะ พ่อเข้าใจทุกอย่างที่ลูกพูดนะ....แต่ว่าเราทั้งสองฝ่ายตกลงกันแล้วคงเลี่ยงไม่ได้ ตระกูลของเรากับตระกูลโกคุเดระทำงานติดต่อลงหุ้นร่วมกันมานาน...หากขาดฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไปธุรกิจคงจะย่ำแย่นะ”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรที่ผมจะต้องไปแต่งงานกับโกคุเดระด้วยล่ะ ไม่เห็นจะต้องแต่งงานกันเลยก็อยู่ร่วมกันได้นี่นา!”
“...สึนะ เรื่องแต่งงานน่ะเป็นข้อตกลงก่อนที่ลูกจะเกิดขึ้นมาอีกนะ...เพราะฉะนั้นพ่อต้องรักษาสัญญา”
“นี่พ่อเห็นคำสัญญาสำคัญกว่าความรู้สึกของลูกชายมากกว่างั้นเหรอครับ...เพิ่งจะรู้ว่าพ่อไม่เคยรักผมเลยซักนิด...”
“...คนเป็นพ่อก็ต้องรักลูกทั้งนั้นแหล่ะนะ....เอาล่ะพ่อเข้าใจทุกอย่างที่ลูกมาพูดในวันนี้...พ่อจะไม่บังคับอะไรอีก....แต่ว่าเรื่องแต่งงานคงต้องเป็นไปตามกำหนด” อิเอมิสึลุกขึ้นยืนหันหลังให้สึนะ
“...พ่อ!!” ร่างสูงลุกขึ้นอีกครั้ง....ผิดหวังในตัวผู้เป็นพ่อที่สุด.....
“…สึนะ...ลูกมีคนรักแล้วใช่มั้ยล่ะ...ถ้าไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ใช่คนรักล่ะก็....ลูกก็คิดหาวิธีเอาเองเถอะ พ่อรู้....ว่าลูกพ่อน่ะทำได้อยู่แล้ว” อิเอมิสึหันมายิ้มให้ลูกชายตัวเองแล้วเดินออกจากห้องไปเงียบๆ......
“...พ่อ....” สึนะยิ้มออกมาบางๆ....เข้าใจในความหมายของคำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่.....- - - ขอบคุณที่เข้าใจผมครับ......


“ท่านสึนะโยชิจะกลับแล้วเหรอคะ เพิ่งมาถึงวันนี้เองนี่นา” พนักงานสาวถามอย่างสุภาพ
“ครับ ผมมีเรื่องต้องไปทำ ขอตัวก่อนนะครับ” สึนะรีบเดินออกไปจากที่นั่นด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม








...................................................

........................................................................







ที่ญี่ปุ่น...

ตอนนี้ร่างบางกำลังนั่งเล่นกับลูกหมาพันธุ์โกลเด้นที่เลี้ยงไว้......มือเรียวเล็กลูบขนสีส้มอ่อนของมันเบาๆ ที่นิ้วนางของมือข้างนั้นยังมีแหวนเพชรใส่อยู่....มันสะท้อนกับแสงแดดอ่อนๆวิบวับ....บาจิลถอนหายใจเบาๆ
“เลโอแกคิดว่า...ท่านซาวาดะจะทำสำเร็จมั้ย?...” ร่างบางถามหมาตัวเอง มันกระดิกหางดุ๊กดิ๊กๆ
“.....เฮ้อ...นี่ไม่มีเพื่อนคุยจนต้องมาคุยกับหมาเลยเหรอเนี่ยบาจิล?” ดีโน่เดินมานั่งลงข้างๆ ร่างบางตกใจเล็กน้อย
“ดีโน่??...มะ มาที่นี่ได้ยังไง??...” บาจิลหันไปมองดีโน่ที่กำลังอุ้มเจ้าเลโอขึ้นมากอดไว้
“.....ก็ท่านซาวาดะอะไรนั่นของนาย บอกให้ฉันมาที่นี่น่ะสิ” ดีโน่หัวเราะถูกเลโอเลียแก้มไปมา
“....ทำไมเหรอ?” บาจิลถามอย่างสงสัย
“....ไม่มีอะไร ...ก็แค่งานพิเศษให้ทำเล่นสนุกๆเท่านั้นเอง แถมได้เงินดีด้วยนะ” ดีโน่เกาคางเลโอเบาๆ
“งานพิเศษ??” ร่างบางทวนคำพูดดีโน่ แต่ดีโน่ดูท่าจะไม่ยอมพูดอะไรไปมากกว่านี้

มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกล่ะ.......

“...บาจิล รู้หรือยังว่าเจ้านั่นจะจัดงานแต่งงานกับคุณหนูโกคุเดระ อาทิตย์หน้าแล้วล่ะนะ” ดีโน่วางเลโอลง
“….อ่ะ...เหรอ?....” บาจิลอึ้งไป....- - -...ท่านซาวาดะ....คงขัดใจคุณท่านไม่ได้สินะครับ....

ร่างบางก้มมองดูแหวนเพชรที่นิ้ว..........เผาะ...- - - น้ำตาหยดลงไปที่นิ้วนั้น....- - - ดีโน่ส่ายหน้าแล้วขยับไปนั่งโอบบาจิลไว้เบาๆ
“เฮ้~ อย่าร้องไห้สิ ไม่เป็นไรน่าฉันจะช่วยนายเองนะ.....บาจิล...ถ้านายไม่มีความสุขแบบนี้แล้วฉันจะมีความสุขได้ยังไงกัน...” ดีโน่เอานิ้วปาดน้ำตาที่แก้มใสให้เบาๆ....แล้วจูบที่เรือนผมนิ่มนั้น....
“….ฉ ฉันไม่อยากร้องไห้นะ...ตะ แต่..ฮึก...ฮึก...ฉันกลั้นน้ำตาไม่ได้นี่นา....” ร่างบางซบอกดีโน่แล้วปล่อยโฮออกมา



....ยังไง...ผมก็จะรอคุณนะครับ..............

จะรอตลอดไป....................







.



.



.





ใกล้จะถึงงานวันแต่งแล้ว....สึนะก็กลับมาถึงญี่ปุ่นได้ไม่กี่วันเอง.....บาจิลไม่ได้ไปนอนที่ห้องของสึนะอีก....เพราะว่าสึนะต้องแต่งงาน ร่างบางไม่อยากให้เกิดปัญหาอะไรขึ้นมา.....ดีโน่ก็แวะเวียนมาที่นี่บ่อยมากจนน่าตกใจ....และดูท่าทางจะสนิทกับสึนะมากกว่าเมื่อก่อนซะด้วยสิ.....ทำไมมีแต่เรื่องที่ไม่น่าเข้าใจเกิดขึ้นมากมายเต็มไปหมดกันนะ......



- - - ร่างบางยืนรดน้ำต้นไม้ไปแบบเหม่อๆ รดจนตรงนั้นแฉะไปหมดแล้ว....- - - ความจริงสึนะก็สั่งไว้ว่าห้ามทำงานบ้าน....แต่ตอนนี้ไม่ได้เข้าไปอยู่ใกล้ๆกันแล้ว จะให้นั่งอยู่เฉยๆมันก็เหงาน่ะสิ.....- - - เฮ้อ.....ทางบ้านก็กำลังวุ่นวายกันใหญ่ เพราะว่าโกคุเดระก็มาที่นี่แทบทุกวันเหมือนกัน

ทุกๆวันก็มานั่งเลือกชุดเจ้าสาวกันกับคุณผู้หญิงนานะ.....ท่าทางจะมีความสุขมากๆเลย....- - - ....คนที่จะได้ใส่ชุดเจ้าสาวน่ะ
ตอนนั้น.....จะมีความรู้สึกแบบไหนกันนะ....อยากรู้จังเลย.....


“บาจิล” เสียงนุ่มๆเรียกให้ร่างบางหลุดจากภวังค์
“.....ห๊ะ..ครับ??” บาจิลหันมาด้วยความตกใจ เพราะว่ามัวแต่เหม่อมานาน - - - - ซ่า - - - -
เห้ยยย...ฉันเปียกไปหมดแล้วนะ!! เอาสายยางหันไปทางโน้นสิ” สึนะโดนน้ำจากสายยางที่บาจิลกำลังเอารดต้นไม้อยู่เต็มๆ จนเปียกไปทั้งตัว ......ร่างบางหน้าซีดไปเลย - - - ก็มาไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียงอ่ะ โทษผมไม่ได้นะ!!.....ร่างบางคิดในใจ เดินไปปิดก๊อกน้ำ...ก่อนจะเดินมาหาสึนะช้าๆ...แถมยืนซะห่างเลย
“ทำไมยืนห่างเป็นเมตรขนาดนั้นล่ะห๊ะ?” ร่างสูงถามด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
“.....กะ..ก็ ถ้าคุณโกคุเดระเค้าเห็นเข้า จะเข้าใจผิดเอานี่ครับ....” บาจิลก้มหน้าพึมพำๆ สึนะเดินเข้าไปใกล้ๆ บาจิลก็ถอยไปอีก
“หยุดถอยหนีได้แล้วน่า นี่โกรธฉันหรือเปล่าน่ะ?” สึนะคว้าแขนเล็กไว้รั้งให้ร่างบางเข้ามาหาตัวเอง
“....ทำไมผมต้องโกรธด้วยล่ะครับ?....” บาจิลดึงแขนตัวเองออก ก้มหน้าหลบร่างสูงงุดๆ
“ไม่โกรธก็มองหน้าฉันสิ” สึนะสั่งหน่ายๆ.....- - -...ทำไมเราต้องมาง้อเจ้าโลมาซื่อบื่อ หน่อมแน้มคนนี้ด้วยเนี่ย
“.....ไม่ครับ...” ร่างบางส่ายหน้าควับๆเหมือนเดิม สึนะถอนหายใจแล้วลากบาจิลเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์

“อ้าว ซือคุงจะพาบาจิลจังไปไหนน่ะลูก?” นานะตะโกนถามสึนะที่กำลังดึงบาจิลขึ้นไปข้างบน
“บาจิลเค้าทำผมเปียกไปหมด จะพาไปลงโทษซักหน่อย ถ้าโกคุเดระมาบอกว่าผมไม่อยู่นะครับ” สึนะหันกลับไปบอกผู้เป็นแม่ แล้วลากร่างบางขึ้นห้องตัวเองไป......



“.....กะ ก็ท่านซาวาดะเข้ามาตอนที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆนี่นา....โทษผมได้ไงล่ะครับ” เมื่อเข้ามาถึงในห้องร่างบางก็บ่นทันที
.....ไม่ได้เข้ามาในห้องนี้นานมากแล้วสินะ....ทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน.....- - - บาจิลมองไปรอบๆ....
“มาเปลี่ยนเสื้อให้ฉันหน่อย” สึนะสั่ง....ร่างบางเดินไปช้าๆแล้วค่อยๆติดกระดุมให้....


นึกถึงวันแรกที่เจอกันเลย....วันที่สึนะแกล้งเค้าด้วยการเปิดแอร์จนหนาวแทบแข็งตาย


เมื่อใส่เสื้อเสร็จร่างสูงก็เดินไปนั่งที่เตียง
“เช็ดผมให้หน่อยสิ” สึนะยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กๆให้บาจิล.....ร่างบางรับมาแล้วยืนเช็ดผมนั้นให้เบาๆ.....
“....หอมจังเลย” สึนะหลับตาสูดกลิ่นหอมอ่อนๆจากกายของบาจิล....ร่างบางใจสั่นเล็กน้อยแต่ก็ยังค่อยๆเช็ดผมให้
“...อ๊ะ...ยะ อย่าครับ...ท่านซาวาดะ !?” บาจิลร้องเบาๆเมื่อถูกสึนะคว้าเอวเล็กมากอดไว้ แล้วกดตัวเองลงบนเตียงนั้น
“ไม่ได้กอดเธอมานานแค่ไหนแล้วนะ?....ทำไมไม่ยอมขึ้นมานอนที่นี่ล่ะ?” สึนะก้มลงไปถามใกล้ๆกดมือเล็กทั้งสองข้างลงบนเตียงนุ่ม

จะมาได้ไงล่ะ ก็คุณจะแต่งงานแล้วนี่นา

ร่างบางหันหน้าหลบ
“กังวลเหรอ?...ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่แต่งงานกับโกคุเดระเด็ดขาดน่ะ” ร่างสูงอมยิ้ม....แก้มนิ่มนั้นยังเป็นสีชมพูอ่อนๆน่าสัมผัสเหมือนเดิม....ผิวขาวเนียนที่ไม่มีรอยแดงๆจากฝีมือเค้าเหลืออยู่อีกแล้ว.....- - - ตอนนี้ชักอยากแต่งแต้มซะแล้วสิ
“...อ๊ะ!?...อื้มม..หยุดครับ...อ๊ะ...อย่าเพิ่ง” บาจิลร้องท้วงเมื่อสึนะกำลังเอาปลดโบว์เล็กสีฟ้าและกระดุมเสื้อชุดเมดชายประจำตระกูลซาวาดะที่ตัวเองใส่อยู่...แล้วจูบเม้มที่หน้าอกเรียบนุ่มอุ่นนั้น....มือเล็กที่ถูกกดอยู่ขยับเพื่อให้หลุด....- - - สึนะปล่อยมือนั้นออก
“...อา...ฉันไม่หยุดหรอก...รู้นะ...ว่าเธอก็คิดถึงฉันเหมือนกันน่ะ...บาจิล” สึนะกระซิบแผ่วๆที่ใบหูเล็ก...ร่างบางหน้าแดง มือเล็กค่อยๆยกขึ้นมาโอบร่างสูงไว้






ใช่..คิดถึงสิ...คิดถึงมากเลย.....

คิดถึงสัมผัสอันอบอุ่นนี่....

ที่ๆเป็นของคุณคนเดียวเท่านั้น....



“...ท่าน...ซาวาดะ...” เสียงหวานๆครางออกมาเมื่อสึนะเริ่มต้นมอบความรักให้ร่างบางอีกครั้ง.......



.....ถึงแม้ว่าในใจของบาจิลตอนนี้จะเจ็บปวดอยู่มาก....

แต่ขอเพียงแค่ได้อยู่ในอ้อมกอดคนๆนี้....แค่นั้น...ก็พอใจแล้วล่ะ......









..............................................................


............................................................................





“วันนี้บาจิลจังไปช่วยฉันเลือกชุดเจ้าสาวหน่อยนะ” นานะเดินมาบอกร่างบางที่กำลังช่วยเคียวโกะทำอาหารอยู่
“ครับ ได้ครับ” บาจิลบอกด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เหมือนว่าร่าเริง …รีบถอดแหวนที่ใส่อยู่เกบใส่กระเป๋า
“งั้นไปกันเถอะจ่ะ” นานะเดินมาจูงมือของบาจิลออกไปจากห้องครัว....- - - ร่างบางเดินตามไปขึ้นรถ นั่งไปเงียบๆตลอดทาง....ความจริงไม่อยากมาหรอก....- - - แต่ก็อยากเห็นชุดเจ้าสาวที่โกคุเดระจะใส่คู่กับท่านซาวาดะเหมือนกัน.....






........รถจอดลง ที่หน้าร้านแห่งหนึ่งกลางใจเมือง...บาจิลเดินตามนานะเข้าไปในร้าน....มีชุดแต่งงานให้เลือกมากมายจนลายตาไปหมด - - -...นานะเดินไปนั่งคุยกับพนักงานขายในร้านและกำลังเปิดแฟ้มเลือกดูกันอยู่ ร่างบางเดินเข้าไปด้านในเรื่อยๆ....แล้วก็สะดุดกับชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดในตู้โชว์นั้น....มันสวยมากทีเดียว....บาจิลเดินไปดูใกล้ๆ

“อยากลองชุดใช่มั้ยคะ มาทางนี้เลยค่ะ” พนักยิ้มแย้มเดินไปดึงบาจิลออกมาจากตู้นั้น
“อ๊ะ เดี๋ยว ไม่ใช่...” ร่างบางถูกดึงไปนั่งลงบนเก้าอี้หน้ากระจก - - - เค้าจะทำอะไรผมเนี่ย???....- - - ร่างบางคิดอย่างวิตก
“น่ารักแบบนี้ใส่ชุดนั้นได้อยู่แล้วเนอะเธอ” พนักงานสาวหันไปคุยกันแล้วอมยิ้มมองบาจิลกันใหญ่
“มาแต่งหน้ากันก่อนนะคะ แล้วจะได้ใส่ชุดกันนะ” ........อ๊า...แต่งหน้า!!!...ทำไมผมต้องแต่งหน้าด้วยล่ะครับ??....ร่างบางคิดแล้ว
จะลุกขึ้นยืนแต่โดนกดให้นั่งลงไป โดยพนักงานสาวทั้งสองคน...- - - ช่วยผมด้วยครับ!!! แงงงงงงงงงงงงงงงงง…บาจิลกรีดร้องในใจ

“เอ...บาจิลจังไปไหนแล้วล่ะเนี่ย?” นานะมองหาร่างบางเมื่อนั่งคุยกับพนักงานขายมาได้ครู่ใหญ่ๆ
“ใช่เด็กหน้าตาน่ารักๆ ตาสีฟ้าใสคนตะกี้ที่ท่านพามาด้วยหรือเปล่าคะ ที่จะแต่งงานกับลูกชายท่านน่ะค่ะ?” พนักงานขายถามอย่างสุภาพ

“นี่ๆ ผู้จัดการคะมาดูนี่เร็ว น่ารักมากๆเลย น่าจับมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ร้านเราจังเลยนะคะเนี่ย” พนักงานที่จับตัวบาจิลไว้เมื่อครู่วิ่งออกมาบอก ทุกคนหันไปมองอย่างตกใจ
“....อ๊ะ...อย่าผลักสิครับ....เดินไม่ถนัดเลย รุ่มร่ามจัง...” ร่างบางในชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดเดินออกมาจากด้านใน เซๆหน่อยเพราะไม่เคยใส่ส้นสูงมากก่อน.....แก้มสีชมพูเปล่งปลั่งน่าหยิก....ริมฝีปากบางสวยที่ถูกทาลิปกลอสสีชมพูอ่อนบางๆ
ผมสไลด์สีน้ำตาลอ่อนถูกเกล้าติดด้วยดอกไม้สวย มงกุฎเงินเล็กๆ และผ้าคลุมผืนบางๆสีขาวเข้ากับชุดนั้นยาวลงมาลากไปตามพื้น....

เหมือนนางฟ้าตัวน้อยๆ

ต๊ายยยย...บาจิลจัง น่ารักมากๆเลยจ่ะ มาให้กอดหน่อยสิจ๊ะ ทนไม่ไหวแล้ว” นานะดึงร่างบางมากอดไว้แน่น จนบาจิลรู้สึกอึดอัดไม่น้อย.....- - - นี่มันเกิดอะไรกันขึ้นกับผมเนี่ย???...- - - ร่างบางถามตัวเอง นานะคลายกอดออก แล้วหอมแก้มนิ่มๆสีชมพูนั้นไปหลายฟอด........
“อ่ะ เอ่อ...ขะขอโทษครับ...ผมเดินๆเข้าไปดูข้างในแล้วจู่ๆเค้าก็จับผมมาใส่ชุดนี้ครับ...” ร่างบางพูดแบบสำนึกผิด
“แหม....ไม่เห็นต้องขอโทษเลยนี่จ๊ะ น่ารักขนาดนี้นี่นา ตกลงซื้อชุดนี้เลยก็แล้วกันนะ” นานะหันไปบอกคนขาย
“หา??...แล้วคุณโกคุเดระเค้าจะชอบชุดนี้เหรอครับ? เค้าสูงกว่าผมอีกนะครับ” บาจิลเบิกนัยน์ตาสีฟ้าใสอย่างตกใจ
“แหมๆๆ ชอบอยู่แล้วจ่ะ ออกจะสวยขนาดนี้นี่นา ที่นี่มีบริการถ่ายรูปด้วยนี่ ไปถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกกันเถอะจ่ะ” นานะลากบาจิลกลับเข้าไปในสตูดิโออีกครั้ง....ร่างบางแถบสะดุดชายกระโปรงล้ม (เดินไม่ถนัด)





.


.


.






และแล้วก็ถึงวันงาน


.....วันนี้ที่คฤหาสน์วองโกเล่ครึกครื้นไปด้วยผู้คนมากมาย....มีเสียงเพลงเพราะๆเปิดคลอเบาๆ......โต๊ะอาหารแบบบุพเฟ่ต์ตั้งยาวตลอดแนวสวนหย่อมขนาดใหญ่หน้าคฤหาสน์นั้น....แสงไฟหลากสีถูกตกแต่งประดับประดาไว้ตามทางตั้งแต่ประตูรั้วขนาดใหญ่...จนถึงภายในตัวงาน.....แขกเรื่อที่มากันในวันนี้มีแต่พวกคุณหญิงคุณนายไฮโซๆ ทุกคนสวมเสื้อราตรีหลากหลายสไตล์ประชันกัน.....นานะกำลังยืนคุยอยู่กับพวกคุณนายที่เป็นเพื่อนกันอย่างออกรสชาติ ส่วนอิเอมิสึที่เพิ่งบินกลับมาจากอิตาลีก็กำลังคุยอยู่กับเพื่อนเช่นกัน......ผู้คนเริ่มทยอยเข้ามาในงานมากขึ้นเรื่อยๆ....


“วันนี้ดีโน่เท่สุดๆไปเลยนะ” บาจิลเดินไปรอบๆตัวดีโน่ที่ใส่ชุดทักซิโด้สุดเท่
“แหงล่ะ คนมันหล่ออ่ะนะ” ดีโน่ยืดอก แล้วขยี้หัวร่างบางเบาๆ
“อ๋า...ผมยุ่งไปหมดแล้วเนี่ย...” บาจิลบ่นๆเอามือเรียวเล็กตัวเองจัดผมให้เข้าทรงเดิม

……ไปๆมาๆดีโน่ก็สนิทกับท่านซาวาดะมากกว่าเมื่อก่อนมากเลย...สนิทขนาดที่ได้รับเชิญเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว.....วันนี้เป็นวันแต่งงานของท่านซาวาดะกับคุณโกคุเดระ.....- - - ร่างบางคิดแล้วถอนหายใจเบาๆ
“ทำไมทำหน้าเศร้างั้นล่ะ?...ไม่เอาน่า ไม่มีปัญหาอะไรหรอก” ดีโน่ยิ้มเจ้าเล่ห์ แอบก้มลงไปจุ๊บที่แก้มนิ่มนั้นเบาๆ
“อ๊ะ... มาแอบหอมแก้มทำไมเนี่ย” ร่างบางสะดุ้งโหยง รีบถอยออกห่างดีโน่ทันที
“....หอมจัง ขอหอมอีกข้างสิ จะได้เสมอภาคกันไง” ดีโน่ขยับไปหอมอีกข้างโดยที่ร่างบางหลบไม่พ้น
“อย่าแกล้งกันสิ” บาจิลหน้ามุ่ยอยู่ในอ้อมกอดของดีโน่... - - นอกจากท่านซาวาดะแล้วคนอื่นๆก็ชอบแกล้ง...ทำไมต้องแกล้งผมด้วยอ่ะ.....ผมทำผิดตรงไหนครับ??.... - - ร่างบางแอบบ่นในใจ

“ดีโน่คุง งานจะเริ่มแล้วนะคะ ท่านสึนะโยชิกำลังตามหาตัวอยู่แน่ะ” ฮารุตะโกนเรียกหาดีโน่อยู่นอกห้องแต่งตัว
“คร้าบ คร้าบ จะไปเดี๋ยวนี้” ดีโน่ตะโกนบอกออกไป แล้วคลายอ้อมกอดออกหลวมๆ...ก้มลงมองใบหน้าเล็กนั้น
“.....ไปสิ” ร่างบางมองหน้าดีโน่




งานจะเริ่มแล้ว....


งานกำลังจะเริ่ม....





“ฟังนะ ห้ามหายไปไหนเด็ดขาด...ไม่ต้องกังวลหรอก...บาจิลจะต้องมีความสุขแน่ๆ...เข้าใจนะ” ดีโน่พูดย้ำด้วยสายตาแน่วแน่และน้ำเสียงที่จริงจัง....ร่างบางพยักหน้าเบาๆ...- - - มีความสุขยังไงล่ะ?...ไม่เห็นจะเข้าใจเลย..........
“อืม...” ดีโน่จูบที่กลีบปากนุ่มของบาจิลเบาๆแล้วถอนออก พลางยิ้มให้ด้วยความอ่อนโยน
“ดีโน่?...” ร่างบางน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อย....ดีโน่ลูบหัวบาจิลแล้วเปิดประตูเดินออกไป..................



“....ฮึก...ฮึก...” บาจิลทรุดนั่งลงบนพื้นนั้นแล้วกอดเข่าร้องไห้คนเดียวเงียบๆ


ท่านซาวาดะกำลังจะแต่งงานกับคุณโกคุเดระแล้วล่ะ.........

เค้ากำลังจะแต่งงานกันแล้ว....

ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว....

ไม่อยากเห็นภาพบาดตา…





ร่างบางเหลือบสายตามองแหวนเพชรที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับเบาๆ....ค่อยๆดึงออกมาช้าๆ.......


แกร๊กกกกก-----


“อ๊ะ มาอยู่ตรงนี้เอง คุณหนูคนที่ไปลองชุดที่ร้านเราวันก่อนนี่นา ทำไมนั่งลงตรงนั้นล่ะคะ เดี๋ยวก็เปื้อนหมดหรอก”

บาจิลหยุดถอดแหวนออก แล้วเงยขึ้นมองพนักงานสาวสวยสองคนที่จับเค้าใส่ชุดแต่งงานที่ร้านนั้นด้วยความตกใจ
“งานจะเริ่มแล้ว เดี๋ยวไม่ทัน รีบมาแต่งหน้าเถอะ เร็วเข้า” เธอจับให้บาจิลขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ ส่วนอีกคนกำลังเอาชุดแต่งงานที่บาจิลเลือกไว้ในวันนั้นออกมา
“...อ๊ะ เดี๋ยวครับ...พี่สาวสองคนมาผิดห้องแล้วครับ ผ...ผมไม่ใช่”
“ต๊าย ร้องไห้ทำไมคะเนี่ย ตาบวมหมดแล้ว เร็วเข้าหน่อยเอาชุดออกมาหรือยังน่ะ” ดูเหมือนจะไม่ยอมฟังที่ร่างบางท้วง ทั้งสองจับร่างบางแต่งหน้าไปทันที
“...พี่สาว เดี๋ยวครับ อ๊ะ....”
“อยู่นิ่งๆสิคะ เดี๋ยวก็เลอะหมดหรอกนะ”





……………………………………..


……………………………………………………..






ตอนนี้ทุกคนกำลังรวมกันอยู่ที่หน้าเวทีสำหรับเจ้าสาวและเจ้าบ่าว ....โกคุเดระในชุดเจ้าสาวสีชมพูอ่อนยืนถือช่อดอกกุหลาบแดง ยิ้มหวานจนใครเห็นเป็นต้องหลง...สึนะยังไม่ออกมา....ทุกคนกำลังรออยู่อย่างใจจดใจจ่อ
“..รุ่นที่ 10 ช้าจังเลย ทำอะไรอยู่นะ...หรือว่ากำลังจะหาเรื่องเซอร์ไพรส์เรา” โกคุเดระยืนอมยิ้มรอสึนะอยู่

/// ได้ฤกษ์อันเป็นมงคลแล้วนะทุกคน ///

บาทหลวงที่ได้รับเชิญมาประกาศออกทางไมค์ที่ถืออยู่ โกคุเดระยิ้มกรุ่มกริ่ม....ชะเง้อมองหาสึนะยกใหญ่ แขกทุกคนมีสีหน้าเปื้อนรอยยิ้มกันท้วนหน้า - - - แหม...เจ้าสาวน่ารักนี่นา...


ตึก ตึก ตึก ตึก...


เสียงก้าวเท้าขึ้นมาบนเวที พร้อมด้วยร่างสูงเพรียวในชุดทักซิโด้สีขาวสะอาด......



ดีโน่เดินมาอย่างสุขุม....





- - - เฮ้ยยยยยย...ดีโน่!!??!!?? - - --




โกคุเดระมองคนที่เดินมายืนข้างๆตัวเองด้วยความตื่นตะลึงเป็นที่สุด...หมอนี่ใครเนี่ย!!!!


/// ในเมื่อเจ้าบ่าวและเจ้าสาวมาอยู่กันพร้อมหน้าแล้ว เราจะเริ่มพิธีสาบานตน....///


บาทหลวงกล่าวไปเรื่อยๆในมือถือคัมภีร์เล่มเล็กๆไว้ด้วย
“นี่นายเป็นใครกัน รุ่นที่ 10 ไปไหนบอกมานะ!!” โกคุเดระเกิดอาการมึนงงเป็นที่สุด หันไปถามแบบตะวาดดีโน่ที่ยืนนิ่งเฉยเบาๆ
“ฉันจะเป็นใครล่ะ ก็เป็นเจ้าบ่าวนายนั่นแหล่ะน่า เงียบๆหน่อยได้มั้ย” ดีโน่ส่งสายตาตอบแบบเฉยเมยสุดๆ ...โกคุเดระแทบคลั่งแล้วตอนนี้....งงมาก....งงมากถึงมากที่สุด!!....ร่างเล็กยืนกระสับกระส่ายไปมาอยู่บนเวที ดีโน่ถอนหายใจแล้วขยับเข้ามาโอบเอวเล็กๆของโกคุเดระไว้ แล้วบีบหน่อยๆ
“ยืนเฉยๆ ถ้าไม่อยากมีเรื่อง” ดีโน่ก้มลงไปออกคำสั่งใกล้ๆ แล้วแกล้งหันไปยิ้มให้ช่างกล้องที่กำลังถ่ายภาพอยู่

/// ทั้งคู่ให้คำสาบาน...ดีโน่ คาบัคโรเน่ จะรับ โกคุเดระ ฮายาโตะ เป็นภรรยาหรือไม่? ///

“รับครับ” ดีโน่ตอบเรียบๆ ทั้งคู่หันหน้าไปทางบาทหลวง

/// แล้วโกคุเดระ ฮายาโตะ จะรับ ดีโน่ คาบัคโรเน่ เป็นสามีหรือไม่? ///

บาทหลวงถามต่อ...โกคุเดระเงียบกัดริมฝีปากตัวเองแน่น
“….ตอบเดี๋ยวนี้” ดีโน่กระซิบแล้วบีบมือโกคุเดระแรงๆ
“..ระ รับครับ.....” โกคุเดระน้ำตาร่วงเผาะแผะ .....

ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครมาออกคำสั่งบังคับแบบนี้มาก่อนเลย หมอนี่เป็นใคร!!!

แล้วบาทหลวงก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ดีโน่กับโกคุเดระ.....



ทะเบียนสมรส!!! …ม่ายยยยยยยยย— โกคุเดระกรีดร้องในใจ



ดีโน่หยิบปากกามาแล้วเซ็นชื่อตัวเองลงไปยุกยิกๆ ก่อนจะส่งให้โกคุเดระที่ยังยืนร้องไห้อยู่
“รับ แล้วเซ็นซะ” ดีโน่ส่งสายตาขู่ โกคุเดระเชิ่ดไปอีกทาง....ตอนนี้เริ่มมีเสียงซุบซิบดังขึ้นเรื่อยๆ ดีโน่มองไปทางด้านหลัง แล้วส่ายหน้าเซ็งๆ....- - - เพื่อเงิน 10,000,000 เยน และเพื่อให้บาจิลมีความสุข ......นี่ฉันต้องมาแต่งงานบ้าๆนี่แทนเจ้านั่นเนี่ยนะ.....เซ็งชะมัด...แต่เอาเหอะ แต่งเสร็จหย่าซะก็สิ้นเรื่อง
“.....เซ็นเดี๋ยวนี้” ดีโน่บีบมือโกคุเดระแน่นขึ้นจนโกคุเดระหน้านิ่วเพราะเจ็บ ร่างเล็กรับปากกามาเซ็นด้วยมือสั่นๆ

/// ขอให้ทั้งคู่สวมแหวนหมั้นแก่กันและกัน..///

ดีโน่หันไปรับกล่องใส่แหวนแต่งงานมาจากคนข้างๆแล้วเปิด หยิบแหวนเพชรท่าทางแพงหลายกระรัตออกมา โกคุเดระยืนนิ่งๆ......
“อ๊ะ ไม่นะ” โกคุเดระร้องเมื่อดีโน่ดึงมือตัวเองไปสวมแหวน จนคนในงานหันไปมองต้นเสียงด้วยความสงสัย
“.....ไม่มีอะไรครับ เค้าคงดีใจตื้นตันมากไปหน่อย” ดีโน่หันไปบอกแขกหน้าซื่อๆ แล้วดึงโกคุเดระเข้ามาใกล้ๆ
“...ใส่แหวนเดี๋ยวนี้” ดีโน่กระซิบเบาๆ.....โกคุเดระค่อยๆหยิบแหวนอีกวงมาสวมให้ดีโน่ น้ำตาหยดลงมาไม่หยุดแล้ว

/// ขอเชิญทั้งคู่จูบสาบาน...///

ร่างเล็กหน้าเหวอ แต่ไม่ทันจะได้ร้องเอะอะ ริมฝีปากเรียวบางนั้นก็ถูกดีโน่ประกบเข้าทันที โกคุเดระเบิ่งตาค้าง.....พูดไม่ได้..เอะอะไม่ได้....ร้องขอความช่วยเหลือ...ก็ไม่ได้....- - - เสียงปรบมือดังลั่นสนั่นงาน ดีโน่ค่อยๆ ถอนจูบออกช้าๆ....โกคุเดระกระพริบตาปริบๆ.....ยังไม่ทันหายมึนดีโน่ก็ลากโกคุเดระลงมาด้านล่างเพื่อตัดขนมเค้ก......โกคุเดระร้องไห้กระซิกๆพูดอะไรไม่ออกแล้ว.....






นี่เหรอเซอร์ไพรส์ของรุ่นที่ 10 ......???






.


.


.





“.....ทำไมต้องพาเรามาอยู่ในห้องของท่านซาวาดะแบบนี้ล่ะ....?”

บาจิลในชุดเจ้าสาวสีขาวที่เคยไปช่วยนานะเลือกที่ร้านวันนั้น นั่งหงอยๆอยู่บนเตียงที่ถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดง....ข้างนอกยังมีเสียงเพลงเปิดอยู่.....ท่านซาวาดะกำลังแต่งงานอยู่....ถ้าเข้ามาในห้องนี้พร้อมคุณโกคุเดระแล้วมาเห็นเราในสภาพนี้เข้าล่ะก็...ต้องเกิดเรื่องแน่ๆเลย

ว่าแล้วบาจิลก็ลุกไปที่ประตูห้อง มือทั้งสองหอบกระโปรงยาวๆรุงรังขึ้นมาเดินไปช้าๆอย่างทุลักทุเล



แกร๊กกก - - - ปึงๆๆๆๆ



“เปิดไม่ออก? เอ๊ะ ทำไมเปิดไม่ออกล่ะ?” ร่างบางพยายามเขย่าประตูห้องอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ดูเหมือนจะถูกล็อคจากด้านนอก
“....อ้า..ทำไงดี...ทำไงดี อีกเดี๋ยวต้องขึ้นมาส่งตัวกันที่นี่แน่ๆเลย...” บาจิลกระวนกระวาย เดินลากกระโปรงไปมา แล้วก็หันไปมองใกล้ๆนั้น - - - ต้องหาที่ซ่อนตัวก่อน!! - - - ….ร่างบางตรงไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าของสึนะแล้วเข้าไปหลบในนั้น
“...มืดจัง...” ร่างบางนั่งกอดเข่าอยู่ในนั้น อึดอัดก็อึดอัด....กระโปรงที่ใส่อยู่ก็พองๆหนักหัวก็หนัก....



ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก....



เสียงฝีเท้าเดินขึ้นมาจากบันไดด้านล่าง.......แอ๊ดดด........ประตูห้องถูกเปิดออก บาจิลนั่งเงียบสนิท
“อ้าว ไปไหนแล้วล่ะ? เมื่อกี้เอามาไว้ในห้องนี้นี่นา” พนักงานสาวสองคนนั้นเองเดินเข้ามาในห้องแล้วชะเง้อมองหาร่างบางรอบๆ...แล้วมองไปทางตู้เสื้อผ้า....ชายกระโปรงสีขาวของบาจิลแลบออกมาจากใต้ประตูตู้นั้น....เธอยิ้มแล้วตรงเข้ามาเปิดประตูออก
“อ๊ะ!?...” ร่างบางร้องอย่างตกใจ
“ออกมาสิคะ ไปหลบอยู่ในนั้นทำไมกัน?” เธอดึงบาจิลออกมาจากตู้ แล้วดึงออกไปจากห้องของสึนะ
“..พี่สาว จะพาผมไปไหนเนี่ยครับ?? เดี๋ยวครับ...เดี๋ยว” ร่างบางเดินตามแบบทุลักทุเล ลากกระโปรงไปด้วย ผ้าบางปิดหน้าที่ใส่อยู่ก็ยาวลากไปตามพื้น....ร่างบางถูกดึงออกมาด้านนอกคฤหาสน์ แล้วถูกยัดเข้าไปในรถตู้คันสีดำสนิท - - -ปัง - - เสียงประตูรถเลื่อนปิด พนักงานสาวโบกมือบ๊ายบายด้วยรอยยิ้ม แล้วรถตู้ก็เคลื่อนตัวออกไป

“...อ๊า!!!..เดี๋ยวสิครับ จะพาผมไปน่ะ!?” ร่างบางโวยวายน้ำตาปริ่ม (นึกว่าตัวเองถูกลักพาตัว)....แต่พอหันมาอีกทาง
กลับถูกประกบจูบเข้าให้....บาจิลเบิ่งนัยน์ตาสีฟ้าใสแจ๋วขึ้น พลางกระพริบช้าๆมองคนที่ปิดปากตัวเอง


ท่านซาวาดะ !!!!


“...บาจิล” สึนะถอนจูบออกช้าๆแล้วดึงร่างบางมากอดไว้แน่น
“...เอ๋?? ดะ เดี๋ยวครับ??....ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะครับ...แล้วงานแต่งงานล่ะ?...แล้วคุณโกคุเดระ?...” บาจิลกำลังเกิดอาการสับสน
อย่างรุนแรง สึนะมองหน้ากระสับกระส่ายของบาจิลแล้วอมยิ้มขำๆ
“....ก็ฉันบอกแล้วไง ว่าจะไม่แต่งงานกับโกคุเดระเด็ดขาดน่ะ” ร่างสูงกดใบหน้าเล็กลงที่อกตัวเองเบาๆ
“...เอ๋??...ตะ แต่ว่า....” ร่างบางเสียงอู้อี้
“...งานแต่งน่ะก็จัดอยู่ไง ไม่มีปัญหาอะไรนี่นา” สึนะยิ้มกริ่ม ดึงผ้าบางปิดหน้าของบาจิลออกก่อนจะจูบที่หน้าผากมานนั้น
“...ผม...ไม่เข้าใจนี่ครับ...” บาจิลเงยหน้าขึ้นถาม
“ดีโน่จัดการทุกอย่างให้แล้วล่ะนะ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า....อีกอย่างรถตู้คันนี้จะแล่นไปเรื่อยๆไม่หยุดจนกว่างานแต่งงานของดีโน่จะเลิกล่ะนะ ฮึฮึ” สึนะหัวเราะ
“....งานแต่งของดีโน่??” บาจิลทวนคำพูดของสึนะด้วยความตกใจ
“ใช่ ดีโน่กับโกคุเดระไงล่ะ...พอแล้วไม่ต้องถามอะไรอีก ....เธอดีใจหรือเปล่าที่ฉันมาอยู่ตรงนี้น่ะ?” สึนะจับไหล่เล็กเบาๆ...สบตากับดวงตากลมโตสีฟ้าใสแจ๋วคู่นั้น
“...ครับ...ดีใจสิ..” บาจิลก้มหน้าลง....ถามมาได้ว่าดีใจหรือเปล่า....
“เธอ...รักฉันหรือเปล่า?”
“...กะ ก็...ผมก็เคยบอกไปแล้วนี่นา...”
“ไม่เอา บอกใหม่อีกทีสิ ฉันอยากได้ยินอีกทีนี่นา”
“....รักครับ....”
“รักมากหรือเปล่า?”
“…รักมากครับ...”
“...เงยหน้าขึ้นสิ”

สึนะเชยคางมนขึ้นมาช้าๆ....แก้มสีชมพูอ่อนนิ่มๆ...ริมฝีปากบางสวยมีลิปกลอสทาบางๆ......



บาจิล .......เธอน่ารักสุดๆเลย



สึนะก้มลงไปบดจูบที่ริมฝีปากนั้นอีกครั้ง....แล้วเอนตัวนอนลงไปบนเบาะกว้างนั้น....มือเรียวสอดเข้าไปในใต้กระโปรงเจ้าสาวพองๆหลายชั้นที่บาจิลใส่อยู่....ลูบไล้ต้นขาเนียนของคนตัวเล็กกว่าช้าๆ.....
“...อ๊ะ..อือ...เดี๋ยวครับ...ที่นี่มันในรถ..อึ๊ก...” ร่างบางเบี่ยงหน้าหลบจูบนั้น พยายามเค้นเสียงที่แทบถูกกลืนหายไปกับสัมผัสของอีกฝ่าย เปล่งออกมาทักท้วงแผ่วเบา
“....ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา...มีม่านปิดกั้นระหว่างคนขับรถหรอกน่า....แล้วกว่ารถจะวนกลับไปที่บ้านก็อีกตั้งนาน....ไม่ไหวแล้วล่ะ ฉันไม่มีความอดทนถึงขนาดนั้นหรอกนะ...วันนี้เธอเป็นเจ้าสาวของฉันเพราะงั้นต้องตามใจเจ้าบ่าวหน่อยสิ” สึนะกระซิบแล้วซุกไซ้ไปตามซอกคอของบาจิล...ดึงเกาะอกเสื้อเจ้าสาวที่ประดับด้วยผ้าลูกไม้เล็กๆที่กว้างอยู่แล้วให้ต่ำลงมาอีก...พรมจูบที่อกอุ่นนั้น....
“ต....แต่ว่า...ผม..ผมอายนี่นา...” บาจิลกอดคอสึนะไว้แน่น...แก้มใสแดงระรื่อขึ้น ระบายไปจนถึงใบหู


มีม่านแล้วมันจะกั้นเสียงได้ไงล่ะครับ!! >///<


“....ทำหน้าหน่อมแน้มอีกแล้ว....แบบนั้นฉันยิ่งห้ามใจไม่อยู่...” สึนะยิ้มอย่างชอบใจ....ที่แน่ๆก็ได้หม่ำบาจิลแล้วล่ะนะ.....ก็วันนี้บาจิลน่ารักมากเลยนี่นา.....



เจ้าสาวแสนสวยของผม.......







(ส่วนเจ้าคนขับรถก็จงทนฟังเสียงครางอันบาดหูต่อไป)










- THE END -




ปล. คนขับรถตู้คันนี้ไม่ใช่โรมาริโอ้นะงิงิ ตอนนี้โรมาริโอ้ดริ๊งค์อยู่ในงาน O___O”
ปปล. ยังมีภาคสเปเชียลต่ออีกค่า จะได้เคลียร์เรื่องดีโน่กับโกคุค่ะ

_________________
84 SAI'MOE UKE
Image

F SAI'KIREIDA UKE
Image


แม่ยก 2784 all84 BF อย่างเป็นทางการ Image
http://basilicum84.exteen.com


Last edited by tsunari on 11 Aug 2009, 14:02, edited 1 time in total.

Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 99 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7  Next


Who is online

Users browsing this forum: hibaritsuna and 6 guests

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: