•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Aquamarine of Happiness
Paring : 2784
By : tsunari





Part : 1
คุณหนูเอาแต่ใจ








“ท่านสึนะโยชิมาถึงสนามบินแล้วเหรอ? ครับๆจะรีบไปรับเดี๋ยวนี้ครับ”
“ทำไมไม่โทรมาบอกก่อนนะว่าจะกลับจากอิตาลีน่ะ ซือคุงเนี่ยไม่ไหวเลยจริงๆ”



หญิงสาวในชุดคลุมนอนราคาแพงเดินลงมาจากชั้นบนของคฤหาสน์หลังนี้ด้วยท่าทีที่สง่างาม เธอเดินมานั่งลงตรงโซฟาห้องรับแขกนั้นช้าๆ
“กระผมขอตัวไปรับท่านสึนะโยชิก่อนนะครับคุณผู้หญิงนานะ” ชายหนุ่มวัยกลางคนโค้งให้นานะแล้วเดินออกไป
“บาจิลจัง มานี่หน่อยสิ” นานะหันไปพยักหน้าเรียกเด็กหนุ่มอีกคนที่ยืนเงียบๆอยู่ใกล้ๆนั้น ร่างบางเดินมาหาแล้วนั่งลงข้างโซฟา
“ขึ้นไปทำความสะอาดจัดห้องซือคุงให้เรียบร้อยนะ” นานะสั่งด้วยน้ำเสียงใจดี ยกมือเรียวสวยขึ้นลูบเรือนผมอ่อนนุ่มสีทรายบริสุทธิ์ของเด็กหนุ่มเบาๆ
“ครับ” ร่างบางยิ้มบางๆแล้วลุกเดินขึ้นไปชั้นบน






...................................
................................................








ณ สนามบินนามิโมริ(?)

ร่างสูงในชุดไปรเวทสบายๆแต่ดูภูมิฐานยืนอยู่เงียบๆ ท่ามกลางผู้คนที่เดินกันพลุ้งพล่าน
“ท่านสึนะโยชิ สวัสดีครับ” คนขับรถตรงไปโค้งให้ แล้วคว้าเอากระเป๋าใบใหญ่ของร่างสูง
“.....ไม่ได้เจอกันนานนะ โรมาริโอ้” สึนะทักตอบแบบเฉยชา ไม่ได้มีความยินดีอะไรมากมายเมื่อได้กลับมาที่บ้านเกิด.....อยู่ที่ไหนๆมันก็เหมือนกันไปหมดนั่นแหล่ะ......ร่างสูงเดินนำคนขับรถไปเบื่อๆ.........รถคันสีดำของตระกูลแล่นไปเรื่อยบนทางด่วนสายหนึ่งในยามราตรี....แสงไฟหลากสีจากข้างนอกสาดส่องเข้ามาเรื่อยๆ....สึนะมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรซักคำ...
“อย่างน้อยจะไม่ลองอ่อนโยนกับท่านอิเอมิสึดูหน่อยหรือครับ...ท่านสึนะโยชิ?” โรมาริโอ้เหลือบมองจากกระจกหลัง....ร่างสูงยังคงนั่งเงียบๆเหมือนไม่สนใจฟัง....รถที่แล่นไปเรื่อยๆจนมาจอดลง ณ รั้วขนาดใหญ่



คฤหาสน์วองโกเล่....ประตูรั้วค่อยๆเปิดออกช้าๆให้รถผ่านเข้าไป



“ยินดีต้อนรับกลับบ้านจ้า ซือคุง” นานะเดินมาต้อนรับลูกชายด้วยรอยยิ้ม
“...ผมเหนื่อย” สึนะพูดเรียบๆแล้วเดินสวนนานะไป




ทุกคนได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป แล้วถอนหายใจกับความเย็นชานี้....

เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆแล้วล่ะนะ....







แอ๊ด
ปัง


ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาในห้อง แล้วชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเด็กหนุ่มร่างบางกำลังง่วนอยู่กับการจัดของในห้องอยู่ สึนะเดินๆไปนั่งบนเตียงของตัวเอง เท้าคางมองดูแผ่นหลังเล็กๆนั้น....
“... สวัสดีครับท่านซาวาดะ ยินดีต้อนรับกลับมานะครับ” บาจิลหันมาโค้งให้ด้วยรอยยิ้ม
“…เด็กใหม่เหรอ?” สึนะถาม จ้องมองบาจิลตั้งแต่หัวจรดเท้า เด็กผู้ชายตัวเล็กๆบอบบาง ใบหน้าเรียวสวย แลดูน่ารักเหมือนเด็กผู้หญิงมากกว่า ...นัยน์ตากลมโตสีฟ้าใสราวกับอความารีน เรือนผมสไลด์สีน้ำตาลทรายยาวคลอเคลียอยู่ที่ไหล่เล็ก


....หน้าตาหน่อมแน้มชะมัด....


“ครับ ถ้ายังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ...ท่านซาวาดะคงต้องการพักผ่อนงั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ร่างบางโค้งให้อีกครั้งแล้วจะเดินออกไปที่ประตู
“...ชื่ออะไรน่ะ?” สึนะยังเท้าคางถามเรียบๆ
“บาจิล ครับ” บาจิลยิ้มให้อีกครั้งอย่างนอบน้อม
“ลูกของโรมาริโอ้ใช่มั้ย?” ร่างสูงถอดเสื้อด้านนอกออกแล้วเหวี่ยงไปข้างๆ เหลือแค่เสื้อยืดด้านใน
“อ่า... ครับ” บาจิลชักเริ่มหวั่น สึนะลุกเดินเข้ามาหาใกล้ๆจนแทบชิด
“ฉันอยากอาบน้ำ” สึนะเอามือเท้าประตูที่ร่างบางหันหลังพิงอยู่
“เอ่อ...ผมเตรียมน้ำไว้ให้แล้วครับ ท่านซาวาดะเข้าไปอาบได้เลย” บาจิลยิ้มฝืดๆ สึนะเอามือขึ้นมาเชยคางมนนั้น
“....เธอน่ะ ไปขัดหลังให้ฉันหน่อย” ร่างสูงปล่อยมือออก แล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไป
“....เฮ่อ...ตกใจหมด..” บาจิลถอนหายใจอย่างโล่งออก.....-อาบคนเดียวไม่ได้หรือไงกัน-....แอบบ่นเล็กน้อย



- - - ซ่า - - - ซ่า - - -



น้ำจากฝักบัวไหลลงมากระทบใบหน้าของร่างสูงที่นอนแช่อยู่ในอ่างท่าทางสบาย บาจิลก้าวเข้ามาช้าๆ.... -ทำไมเราต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย- ....สึนะยืดตัวขึ้นนั่ง
“มานั่งสิ” ร่างสูงเรียก บาจิลพยักหน้าหงึกๆแล้วเดินไปนั่งข้างๆอ่าง น้ำกระเซ็นมาโดนเสื้อเล็กน้อย
“ผะ ผมว่าปิดน้ำจากฝักบัวก่อนดีมั้ยครับ มันกระเซ็นมาโดนผมเปียกไปหมดแล้ว...” ร่างบางอ้ำอึ้ง
สึนะหันไปมองเสื้อเชิ้ตสีขาวของบาจิลที่พอโดนน้ำจนเปียกแล้วมันก็ดูบาง...แนบสนิทกับผิวขาวเนียนข้างใต้เสื้อนั้น
“ไม่ต้องปิด เปิดไว้แบบนั้นแหล่ะ” ร่างสูงสั่ง แล้วหันหน้ากลับ บาจิลแอบบู้ปากเล็กน้อยแล้วเอาผ้านิ่มๆขัดหลังให้เบาๆ


........เกิดความเงียบขึ้นนาน...นานมากทีเดียว...มือเล็กยังคงขัดหลังให้ร่างสูงไปเรื่อยๆ....และตัวก็เปียกไปหมดแล้วด้วย
ผมสีน้ำตาลทรายอ่อนยาวสลวยของบาจิลปรกลงมาเพราะเปียก...สึนะนั่งเงียบๆ....- - - แอบหลับหรือเปล่านะ? - - - ร่างบางคิดในใจ
“พอแล้ว” จู่ๆสึนะก็พูดขึ้นมา บาจิลยิ้มออกทันที....จะได้ออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซักกะที....
“งั้นผมขอตัวนะครับ เดี๋ยวต้องลงไปช่วยคุณเคียวโกะทำอาหารค่ำด้วย” ร่างบางโค้งให้สึนะแล้วรีบเดินไปเปิดประตูห้องน้ำทันที
“รอฉันอยู่ในห้อง” ร่างสูงสั่งเรียบๆ.....ร่างบางชะงัก.. –อย่าบอกนะว่าจะให้ใส่เสื้อผ้าให้อีกอ่ะ-.... ( -“- )
“อ่า...ผมเปียกแบบนี้..ขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนได้มั้ยครับ? แล้วจะกลับมา...”
“ฉันสั่งว่าไง?”
“......ครับ...”
บาจิลเดินหน้าหงอยออกจากห้องน้ำไปช้าๆ....- - - เพิ่งจะรู้ว่าคุณหนูบ้านนี้เอาแต่ใจแค่ไหน - - -
หรือว่าท่านซาวาดะไม่ชอบหน้าเราเลยอยากแกล้งกันนะ......ทำไม...เราทำอะไรให้เหรอ?..ร่างบางคิดแบบเศร้าๆ




“ซือคุงยังไม่ลงมาอีกเหรอ?” นานะหันไปถามแม่บ้านคนสนิท
“ยังค่ะ บาจิลคุงก็ยังไม่ลงมาเหมือนกันนะคะ.....” ฮารุ แม่บ้านตอบแบบกังวลเล็กน้อย
“....คิดแล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้ ซือคุงคงไม่ทานอาหารค่ำแล้วล่ะนะ” นานะแอบยิ้มเล็กๆ
“เอ๋...? คุณผู้หญิงคิดอะไรไว้เหรอคะ?” ฮารุหันไปถามนานะ- - - ไม่มีคำตอบ มีเพียงรอยยิ้มเท่านั้น...- -





“.....ช่วยทำให้มันเร็วๆกว่านี้ได้มั้ย?” สึนะสั่งหน่ายๆ
“...อ่ะ ขอโทษครับ” บาจิลมือสั่นหงั่กๆ...เล่นเปิดแอร์ไว้ซะเย็น....แต่ตัวเค้าตอนนี้น่ะมันเปียกอยู่นี่นาไม่หนาวให้มันรู้ไป
“พอแล้ว น่ารำคาญ” สึนะดึงมือบจิลออกจากเสื้อตัวเอง
“งั้นผมขอตัว...” บาจิลที่หนาวจนตัวจะแข็งอยู่แล้วรีบๆเดินจะออกจากห้อง
“เดี๋ยวก่อน” สึนะเรียกไว้ก่อนที่ร่างบางจะคว้ากลอนประตู....- - - แง้งงงงง...ใส่เสื้อให้แล้วยังจะให้ทำอะไรอีก
ตกลงว่าทำอะไรเองไม่ได้เลยซักอย่างใช่มั้ยเนี่ย....อายุเท่าไหร่แล้วววว!!! - - - -…..ร่างบางตะโกนในใจ
“ครับ?....” บาจิลหันกลับมาช้าๆ....วันนี้จะได้ออกไปจากห้องนี้มั้ยเนี่ย....ถ้าออกไปได้นะจะไม่กลับเข้ามาอีกเลยคอยดูเหอะ....
“มานั่งนี่” สึนะนั่งลงบนเตียงแล้วพยักหน้าเรียกร่างบางเรียบๆแบบไร้อารมณ์
“....ผมต้องทำอะไรอีกเหรอครับ?” บาจิลถามหน่ายๆเหมือนกัน....นั่งลงข้างล่างเตียง
“ขึ้นมานั่งข้างบน” สึนะสั่ง
“ตะ แต่ ผมเปียกขนาดนี้...แล้วก็เป็นแค่...” ร่างบางก้มหน้าลง - - ....จะใช้ให้เหยียบหลังหรือไงกัน?.....
“ฉันสั่งว่าไง?” ร่างสูงถาม
“ครับ...” บาจิลลุกขึ้นมานั่งบนเตียง แต่ขยับออกซะห่าง....หนาวจะตายอยู่แล้วนะ.....
“ขยับมานี่” สึนะสั่ง - - - เห็นว่าเป็นคนใช้แล้วจะสั่งยังไงก็ได้เหรอเนี่ย?....- - - - ร่างบางบ่นในใจ แต่ก็ยอมขยับเข้าไปอีกนิด แต่ยังไม่ใกล้อยู่ดี ......คิดอะไรอยู่อ่ะ...?...ร่างบางถูมือตัวเองเบาๆเพราะหนาว
“เร่งแอร์ให้เย็นขึ้นอีกซิ” สึนะสั่งอีกระรอก บาจิลหน้าบู้ ( -“- )
“แต่ขนาดนี้ก็เย็นดีแล้วนี่ครับ...” - - - แค่นี้ก็หนาวจะตายชักอยู่แล้ว!! - - -
“ฉันสั่งว่าไง?”
“......ครับ..” ร่างบางจำใจหยิบรีโมตบนโต๊ะโคมไฟนั้น เร่งแอร์ขึ้นอีก
“เร่งอีก”
บาจิลกดเร่งอีก ....หนาวจะตายอยู่แล้วเนี่ยยยยยย..... ( >”< )…สึนะสั่งจนบาจิลกดถึงขีดจำกัดของแอร์ความเย็นต่ำสุด....แล้วเงียบไปพักใหญ่....ร่างบางนั่งกอดแขนสั่นหงั่กๆ....สึนะเหลือบมองแล้วแอบขำ




ไม่ได้ขำแบบนี้มานานมากแล้ว....จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหัวเราะครั้งสุดท้ายตอนไหน...ทำไมถึงอยากแกล้งเจ้านี่นะเรา




“หนาวมากมั้ย?” ร่างสูงถาม
“ครับ...” จะแข็งตายอยู่แล้วเนี่ย!!! ...เล่นพิเรนๆ อะไรกันนะ….บาจิลบ่นในใจ แต่ว่ามันก็แสดงออกมาทางสีหน้าล่ะนะ
“ถ้าหนาวก็นั่งอยู่นี่แหล่ะ” สึนะหันหน้ากลับแล้วนั่งดีดขาสบายๆ ไม่ทุกข์ร้อนเลย
“...แล้วจะถามทำไม?” บาจิลพึมพำประโยคท้าย หน้านิ่วเล็กน้อย.....
“ว่าไงนะ?” สึนะหันไปถาม แล้วถือวิสาสะมองผ่านเสื้อเปียกๆของบาจิล....เนื้อขาวเนียนน่าสัมผัสนั่น....ไล่สายตาขึ้นมามองใบหน้าเรียวเล็ก...แก้มสีแดงใสเมื่อครู่ซีดลงเล็กน้อย....ริมฝีปากบางสวยสั่นระริก.....
“ปะ เปล่าครับ แค่ผม น่ะ...หนาว...เอง...” บาจิลบอกเสียงสั่นๆ...ขดตัวลงแทบจะยกเข่าขึ้นมากอด
“หนาวมากก็ถอดเสื้อออกสิ ใส่เสื้อเปียกๆแบบนั้นยิ่งทำให้หนาวนะ” ร่างสูงอมยิ้มเล็กๆ
“ไม่ครับ!!” ร่างบางตอบเสียงดัง - - - ใครจะถอด!! - - -
“งั้นก็นั่งหนาวไปแบบนั้นแหล่ะ” สึนะยักไหล่ แล้วแกว่งเท้าเล่นๆ
“.....ผะ ผมออกไปได้หรือยัง?” บาจิลหันไปถาม แต่สึนะยังนิ่งเงียบๆ...นี่ใจคอจะให้นั่งหนาวตายอยู่ตรงนี้จริงๆเหรอ?....
“ฉันง่วง” สึนะบอกเรียบๆ แล้วเอามือจับไหล่เล็กของบาจิลให้หันหน้ามาทางตัวเอง
“งะ ..งั้นก็ นะ นอน..สิครับ...แล้วผมจะปิดแอร์ให้นะ...” ร่างบางพยายามพูดด้วยเสียงสั่นเครือ....หนาวจนปากซีดไปหมดแล้ว
“ไม่ต้องปิด เปิดไว้แบบนี้แหล่ะ เพราะคืนนี้เธอต้องนอนเป็นเพื่อนฉัน” สึนะพูดแล้วจัดการปลดกระดุมเสื้อของบาจิลออกอย่างรวดเร็ว
“อะ ท่านซาวาดะ!! จะทำอะไร อย่าครับ!!” ร่างบางเอามือปัดด้วยความตกใจ ขยับหนีแต่สึนะรั้งไว้ กระชากเสื้อบาจิลออกโยนข้ามหัวตัวเองไป
“ก็บอกแล้วไงว่าใส่เสื้อเปียกๆมันหนาวน่ะ ถอดออกซะก็สิ้นเรื่อง อีกอย่างเธอก็ต้องมานอนบนเตียงกับฉัน ถ้าไม่ถอดเตียงฉันก็เปียกหมดพอดีสิ” สึนะพูดด้วยสีหน้าเรียบๆ แล้วมองไปที่กางเกงของร่างบาง
“ไม่ครับ ผมไม่นอน...ยะ อย่าครับ” บาจิลกอดอกแน่น แต่กอดยังไงก็ปกปิดเนื้อขาวเนียนสวยนั้นได้ไม่หมดอยู่ดี จากหน้าซีดๆเพราะความหนาวเมื่อครู่กลับมาแดงเปล่งปลั่งแทน สึนะจัดการรูดซิบแล้วดึงกางเกงขายาวของบาจิลออก ร่างบางขยับหนีกางเกงก็ลุ่ยๆ มือข้างหนึ่งดึงกางเกงตัวเองไว้ไม่ให้หลุด
“อย่าเรื่องมาก” สึนะกระชากออกจนได้ บาจิลรีบคว้าผ้าห่มบนเตียงมาห่อตัวไว้แน่น -แงงงงง...ช่วยผมด้วยครับคุณพ่อ คุณผู้หญิงงงงง...ลูกชายท่านวิปริตอ่า....- ร่างบางน้ำตาปริ่ม
“มานี่..” สึนะออกคำสั่งด้วยสีหน้าเดิม ร่างบางส่ายหน้าควับๆ ( TT^TT )
“ฉันสั่งให้มานี่...เดี๋ยวนี้..” สึนะสั่งอีกครั้ง บาจิลก็ส่ายหน้าปฏิเสธเหมือนเดิม น้ำตาจะไหลลงมาให้ได้
“บาจิล!!” สึนะตะวาดจนร่างบางสะดุ้ง....บาจิลเม้มปากสั่นๆตัวเองแน่นแล้วขยับเข้าไปหาช้าๆ
“นอนได้แล้วน่า ฉันไม่ทำอะไรหรอก” สึนะพูดสีหน้าเรียบๆ แล้วดึงผ้าห่มออกจากตัวบาจิล( มีผืนเดียว )
“นอนลง” ร่างสูงสั่ง....ร่างบางนั่งกอดตัวเองกลมๆไม่ยอมนอน
“ฉันสั่งให้นอน ไม่ได้ยินหรือไง?” สึนะจับให้บาจิลนอนลง ร่างบางนอนขดตัวหลับตาปี๋
“....ทำหน้ายังกะจะโดนฉันขืนใจงั้นแหล่ะ” ร่างสูงนอนลงข้างๆแล้วเอาผ้าห่มมาห่มด้วยกัน
“..........” บาจิลตัวสั่นเทา..ไม่หนาวแล้วตอนนี้ กลัวมากกว่าเสียอีก....ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือแกร่งของสึนะสัมผัสลงบนเอวบางของตัวเอง
“หลับได้แล้ว อ้อ ถ้าตอนเช้าตื่นมาแล้วฉันไม่เห็นว่าเธอนอนอยู่ตรงนี้ เธอเจอลงโทษหนักแน่” สึนะสั่งอีกครั้ง(ก่อนนอน) ....บาจิลพยักหน้ารับเบาๆ...ใบหน้าเล็กซบอยู่ที่แผงอกอุ่นของสึนะ...ร่างสูงหลับไปแล้ว...หลับง่ายๆเลย...ทิ้งร่างบางนอนตาค้างอยู่คนเดียว...





แอร์ที่เปิดไว้จนหนาวสั่น....แต่ว่าข้างใต้ผ้าห่มผืนนี้กลับอบอุ่น....

แล้ววันพรุ่งนี้ ยังจะต้องเจออะไรอีกมั้ยเนี่ย







TBC .........

ในที่สุดก็กลับมาอารมณ์ดีแล้วค่าา TTATT ลงสีไปชักจะรู้สึกว่าวาดบาจิลหวานไปหน่อย -*- อืมมม แต่ชอบสีฟ้านัยน์ตาของบาจิลคุงมากมาย ที่ตั้งชื่อเรื่องแบบนี้เพราะไปเซิสกุเกิ้ลหาอัญมณีที่มีสีฟ้าใสแบบสีตาของบาจิลคุงมา แล้วก็เจอ ซึ่งอัญมณีที่ว่านั่นคือ อความารีน นั่นเองค่ะ >///<

ที่จิงมันมีหลายเฉดสีนะคะ(เขียวครามน้ำทะเล-เขียวอมฟ้า-ฟ้าใส) แต่เฉดนี้คือสีนัยน์ตาของบาจิลคุง สีฟ้าใส สวยสุดๆไปเลย แล้วอความารีนก็เป็นอัญมีณีที่มีความหมายดีด้วยถึงมัีนจะไม่ใช่อัญมณีประจำเดือนเกิดของบาจิลคุงก็เถอะนะ บาจิลคุงเกิดเดือนกรกฎา อัญมณีประจำเดือนเกิดคือ ทับทิม ของสึนะ เดือนตุลา อัญมณีประจำเดือนเกิดคือ โอปอล *-*

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ล่วงหน้าค่ะ /me ไปปั่น Alternate ต่อ -0-

โหย สึนะเปลี๊ยนไป๋ เอาแบบนี้หล่ะ ชอบค่ะชอบ

มาอัพต่อนะคะ สู้ๆ เชียร์เต็มที่ค่ะ

อุเกรี๊ยกกกกกก ได้ใจหนูมากค่ะพี่!!!

อยากเห็นสึคุงโหมดเย็นชามากๆๆๆ บาจิลคุงจ๋า จ๊วบบ!! น่ารักมากกก

รอตอนต่อไปนะคะ ชอบมาก!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดค่าท่านtsunari

คู่สึนะxบาจิล คู่แรร์เลยนะคะเนี่ย^^

สึนะเย็นชาได้ใจค่า
แกล้งบาจิลใหญ่เลย
ลุ้นมากเลยค่าว่าจะโดนทำอะไรตั้งแต่วันแรกหรือเปล่า
ที่แท้ก็ให้มาเป็นหมอนข้างนี่เอง^^

ขอบคุณท่านtsunariมากนะคะ รอตอนต่อไปค่า

ปล.เรื่องลงสีรูปก็สู้สู้นะคะ^^
edit.....ดีใจด้วยนะคะท่านลงสีเสร็จแล้ว
บาจิลหน้าหวานจังเลยค่า

สึนะโหด - -

ไม่อ่อนโยนแต่ชอบแฮะ แบบนี้ >x<

สึนะคุณหนูเอาแต่ใจ

สึนะโหด

สึนะซาดิสม์

(โดน FC 27 รุมกระทืบตาย)

ต่อไวไวนะคร้าบบบบบ ไม่ต่อมีเจี๋ยน (โดนคนแต่งกระทืบบางตาย)

อ่า...ของใหม่...ฟิคใหม่
ปล่อยไปไม่ได้แล้ววว อ่านซ้า...

เนื้อเรื่องน่าสนใจดีน้า...น่าสนุก

รอตอนต่อไปแน่นอนค่า...>v<

ต่อค่าาา




Aquamarine of Happiness
Paring : 2784
By : tsunari




Part : 2
ความรู้สึกเล็กๆที่เกิดขึ้นภายในใจ











จิ๊บ...จิ๊บ....เสียงนกตัวน้อยๆร้องรับเช้าวันใหม่ แสงแดดอ่อนๆทอรำไร ทำให้เกล็ดน้ำค้างตามต้นไม้และใบหญ้า เปล่งสะท้อนประกายระยิบระยับ.....แสงแดดอ่อนๆทอพาดผ่านเข้าไปในหน้าต่างบานใหญ่ทรงสูง....ที่กั้นด้วยผ้าม่านสีขาวสะอาดผืนบางๆนั้น.....บาจิลกระพริบนัยน์ตากลมโตสีฟ้าใสแจ๋วของตัวเองขึ้นมาช้าๆ....ภายใต้ผ้าห่มผืนโตอุ่นๆของร่างสูง






- - - ....เช้าแล้วเหรอเนี่ย เมื่อคืนเราเผลอหลับไปตอนไหนนะ?...- - -





ร่างบางคิดในใจ ขยับโผล่ใบหน้าออกมาจากใต้ผ้าห่มนั้น...ปรับสายตารับแสงสว่างข้างนอก
“อือ....ทำไมจั๊กกะจี้ตรงหน้าอก??...” ร่างบางกระพริบตาปริบๆ แล้วก้มกลับเข้าไปดูใต้ผ้าห่มอีกที
“อ๊ะ ทะ ท่านซาวาดะ” บาจิลอุทานเบาๆ (ไม่กล้าร้องดัง) .....ก็เมื่อคืนบาจิลนอนหลับซบอกสึนะนี่นา....แต่ว่าตอนนี้สึนะกำลังหลับซุกอยู่ที่อกของบาจิลแทน....ตอนไหนเนี่ย??......ร่างบางหน้าแดงแป๊ด





-...ถ้าตอนเช้าตื่นมาแล้วชั้นไม่เห็นว่าเธอนอนอยู่ตรงนี้ เธอเจอลงโทษหนักแน่...-




ร่างบางนึกทวนคำสั่งสุดปวดหัวของท่านชายคนนี้แล้วก็ไม่กล้าขยับตัว....ทำไงดีล่ะ?.....เลยจำใจนอนอยู่แบบนั้น...ลมหายใจอุ่นๆของสึนะพรมลงไปกระทบที่อกนิ่มเรียบของบาจิลเป็นระยะๆ...แขนแข็งแรงยังคงโอบเอวบางไว้แน่น....ฝ่ามือสัมผัสอยู่ที่แผ่นหลังเนียนเปลือยเปล่าของร่างบาง....- - - ว่าแต่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มแบบนั้นจะหายใจออกเหรอเนี่ย?? - - - ร่างบางคิด แล้วดึงผ้าห่ม
ลงไปให้พ้นใบหน้าของสึนะเล็กน้อย....
“...อืม...” ร่างสูงครางเบาๆแล้วไซ้ใบหน้าที่ซุกอกบาจิลอยู่ไปมา
“อ๊ะ...” ร่างบางเกร็งตัว จั๊กกะจี้แปลกๆ ขยับดึงแขนตัวเองออกมาจากวงแขนของสึนะเบาๆ
“....เมื่อคืนไม่ได้ลงไปเลย...ทุกคนจะว่าเรายังไงมั่งเนี่ย...คุณพ่อครับ...คุณผู้หญิง...” ร่างบางพึมพำ...กลับลงไปวันนี้ต้องโดนว่าแน่ๆเลย....- - - เพราะท่านซาวาดะนั่นแหล่ะ!! - - - .....เล่นอะไรพิเรนๆก็ไม่รู้
“...ไม่มีใครว่าเธอหรอกน่า” สึนะลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วแอบอมยิ้มกับสีหน้าวิตกจนเกินเหตุของร่างบาง
“ตื่นแล้ว....งะ งั้นผมขอตัวลงไปข้างล่างนะครับ...” บาจิลจะลุกขึ้นแต่สึนะดึงลงมานอนต่อ
“อย่าเพิ่งสิ นอนต่ออีกหน่อย....ตัวเธอทั้งนิ่มทั้งอุ่น รู้สึกเหมือนได้นอนกอดตุ๊กตาทั้งคืนเลย...” สึนะเอาหน้าไซ้เอวบางที่ตัวเองโอบไว้เบาๆ.....- - - ทั้งนิ่มทั้งหอมด้วย...- - - บาจิลหน้าแดง ใช้มือดันหน้าสึนะออก
“ยะ อย่าทำแบบนี้ครับ” ร่างบางเริ่มขยับดิ้นเล็กน้อย .....ช่วยด้วย....แงงงงงงง
“แล้วเธอจะใส่เสื้อเปียกๆลงไปเนี่ยนะ? ฮึฮึ” สึนะเงยหน้าขึ้นมองบาจิล
“......ก... ก็ไม่เห็นจะเป็นไรนี่ครับ...” ร่างบางพูดแบบเสียงพึมพำ
“ตลกน่า ลุกมานี่ซิ” สึนะดึงแขนเล็กของบาจิลขึ้น แต่ร่างบางดึงแขนตัวเองกลับ
“...อ๊ะ ลืมไปว่าเธอไม่ได้ใส่อะไร ไม่เป็นไรฉันเดินไปหยิบให้ก็ได้” ร่างสูงปล่อยมือเล็กนิ่มๆออก แล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนสีขาวของตัวเองออกมาให้บาจิล
“......ตะ แต่นี่มันเสื้อของ..” ร่างบางมองดูเสื้อนอนแล้วแหงนขึ้นมองสึนะ
“จะใส่เอง หรือว่าจะให้ฉันใส่ให้?” สึนะเลิกคิ้วถามแล้วสาดส่องสายตามองไหล่เนียนขาวนิ่มชวนสัมผัสของบาจิลที่โผล่พ้นผ้าห่มขึ้นมา
“ไม่ต้อง ผมใส่เองได้...แต่...ท่านซาวาดะช่วยหันไปทางโน้นก่อนได้มั้ยครับ?....” ร่างบางรีบเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุม
“แล้วทำไมฉันต้องหันไปด้วยล่ะ?” ร่างสูงถามเรียบๆ ....- - - ไม่หันไปแล้วจะใส่ยังไงล่ะ ทะลึ่งที่สุดเลย ถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ผมก็ไม่คุ้ยเคยที่จะต้องมาแก้ผ้าต่อหน้าคนอื่นแบบนี้นะ!! - - ...บาจิลตะโกนในใจ
“ก็ได้ๆ” สึนะหันไปอีกทาง บาจิลเปิดผ้าห่มออกแล้วเอื้อมมือไปหยิบเสื้อมาใส่ เหลือบตามองสึนะอย่างระมัดระวัง(?)
“เสร็จยังน่ะ ช้าจริง” ร่างสูงแกล้งหันมาถาม เล่นเอาร่างบางที่กำลังรีบติดกระดุมเสื้อสะดุ้ง กางเกงยังไม่ได้ใส่เลย!! แต่ว่าเสื้อนอนของสึนะก็ตัวยาวปรกจนถึงต้นขาเค้าล่ะนะ (ปลอดภัย...รึเปล่า??)
“หันกลับไปเลยนะครับ!!!” บาจิลลืมตัวตะโกนลั่นห้อง สึนะก็ยังไม่หันกลับ แถมมองดูขาอ่อนขาวเนียนของบาจิล จ้องเอาจ้องเอาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์อีกต่างหาก ร่างบางอายจนแทบแทรกพื้นห้องหนีซะตรงนั้น
“เธอนี่เป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่?” สึนะแอบยิ้มขำๆเมื่อเห็นหน้าแดงเป็นลูกตำลึงของบาจิล แล้วหันหลังกลับ ร่างบางพองแก้มแล้วรีบคว้ากางเกงมาใส่....
“เสร็จแล้วครับ งั้นผมขอตัวกลับเลยนะครับ...” บาจิลรีบๆเดินไปคว้ากลอนประตูห้อง - - -หมั่บ - - - มือเรียวคว้ามือเล็กของบาจิลไว้ได้ทัน ...มืออีกข้างโอบเอวบางไว้แน่น....จมูกโด่งของสึนะไซ้ที่ปรางค์แก้มใสของร่างบางเบาๆ
“อ่ะ....ปะ ปล่อยผมครับ...” บาจิลเบี่ยงแก้มหลบแต่ไม่พ้น....มือของสึนะค่อยๆล้วงเข้าไปใต้เสื้อนอนที่ร่างบางใส่อยู่ช้าๆ
ลูบไล้ผิวเนียนนิ่มๆอุ่นๆ....ไล้ไปเรื่อยๆจนถึงเนินอกราบแต่เย้ายวนนั้น....
“อ๊ะ..อื้อออ...ยะ อย่าครับ...” บาจิลเม้มริมฝีปากแน่น มือเล็กพยายามดึงมือของสึนะออก
“......ไม่เคยเหรอ?...ท่าจะไม่เคยจริงๆนั่นแหล่ะนะ...” สึนะหัวเราะในลำคอ ดันให้ร่างบางพิงกับบานประตูนั้น
“ผะ ผมจะกลับห้อง.....” บาจิลใช้มืองมหากลอนประตูจนเจอแล้วจะบิดเพื่อเปิดประตู สึนะรั้งมือนั้นไว้
“จะรีบไปไหนล่ะ?” ร่างสูงจับใบหน้าเรียวเล็กมา ก่อนจะบดจูบลงไปที่กลีบปากนิ่มสีซากุระนั้น....บดคลึงเบาๆแล้วแทรกส่งปลายลิ้นเข้าไป
“!!!!” ร่างบางเบิกนัยน์ตาสีฟ้าใสกว้างเพราะตกใจ ....มือเล็กที่ถูกกุมอยู่เกร็งบีบมือของสึนะแน่น
“อึก!! ผมต้องรีบไปโรงเรียนแล้วครับ!!” เมื่อริมฝีปากผละออกจากกัน บาจิลก็รีบผลักสึนะออกแล้ววิ่งออกไปนอกห้องทันทีทันใด
“...นึกไม่ถึงว่าจะนิ่มขนาดนั้นนะ...” สึนะคลี่ยิ้ม .....




ไปโรงเรียนงั้นเหรอ?........







............................................
..........................................................












ณ โรงเรียนที่บาจิลเรียนอยู่




ร่างบางนั่งเหม่อลอยเล็กน้อย....มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วถอนหายใจจนนับครั้งได้....ลงมาถึงที่ห้องตอนเช้าคุณพ่อก็ไม่เห็นจะพูด จะถามอะไรซักคำว่าเราเป็นไงบ้าง....คนอื่นๆรวมทั้งคุณผู้หญิงก็ไม่เห็นจะพูดอะไรเลย....ไม่เป็นห่วงกันมั่งหรือไง!!........ร่างบางเอามือขึ้นมาเท้าคาง
“อาจารย์มา” ทุกคนในห้องรีบวิ่งกลับมานั่งที่ตัวเอง อาจารย์สาวสวยเดินเข้าในห้องพร้อมรอยยิ้ม
“แหม....วันนี้เนี่ย สดชื่นดีจังเลยนะทุกคน ครูมีข่าวดีจะมาบอกนะจ๊ะ....เข้ามาสิจ๊ะ ซาวาดะคุง”




......ซ....ซาวาดะ.....



บาจิลหันกลับไปมองหน้าห้อง - - - แงงงงงงงง....ตามมาหลอนถึงโรงเรียนเลยเหรอเนี่ย !!??- - -





สึนะในชุดสูทของโรงเรียนยืนสง่าอยู่หน้าชั้นเรียน มีเพียงรอยยิ้มจางๆเท่านั้น
“ซาวาดะคุง เค้าจะมาเป็นสมาชิกของห้องเรานะจ๊ะ ฝากทุกคนดูแลด้วยนะจ๊ะ”
“ไม่จำเป็น...” ร่างสูงพูดขัดอาจารย์เล่นเอาเงียบกริบกันทั้งห้อง...บาจิลหน้าซีด....- - - เอาแล้วไง - - -
“อ่ะ จ่ะ..งะ งั้นหาที่นั่งว่างๆนั่งได้เลยนะจ๊ะ” ยังไม่ทันที่อาจารย์จะพูดจบอีกเช่นกัน สึนะก็ก้าวขาไปยืนที่ข้างโต๊ะของบาจิล ร่างบางแหงนมองแบบหวาดๆ....
“ฉันจะนั่งตรงนี้” ร่างสูงพูดเรียบๆ คนที่นั่งโต๊ะข้างๆบาจิลรีบลุกให้สึนะนั่งทันที (กลัวจัด)
“…ทะ ท่าน..” ร่างบางขยับปากเบาๆ...ตอนนี้ถูกคนทั้งห้องหันมาจ้องเป็นตาเดียวแล้ว
“เรียก สึนะ เฉยๆก็พอ” สึนะหลับตาลง แล้วพูดเรียบๆ
“อ่ะ เอาล่ะจะ งั้นเรามาเริ่มเรียนกันเลยดีกว่านะ” อาจารย์รีบเริ่มสอนเพื่อทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี้







ช่วงพักกลางวัน


บาจิลจำใจเดินข้างๆสึนะไปที่โรงอาหาร....และกลายเป็นเป้าสายตาไปตลอดทาง ร่างสูงดูเหมือนจะไม่สนใจอะไรเลยซักอย่างยังเดินไปเรื่อยๆเป็นทองไม่รู้ร้อน
“ผมว่า เราออกไปกินนอกโรงอาหารดีมั้ยครับ...ที่นี่วุ่นวาย ท่านซาวาดะคงไม่ชอบ...” บาจิลพูดอ้ำๆอึ้งๆ
“ก็ดี” สึนะตอบเรียบๆ แล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ใกล้ๆ ร่างบางรีบวิ่งไปต่อแถวซื้อข้าวให้ทันที สึนะมองดูแผ่นหลังของบาจิลอยู่ .....แล้วก็มีมือใครไม่รู้มาจับที่แผ่นหลังนั้น ร่างสูงหรี่นัยน์ตาสีน้ำตาลมองทันที
“โย่! บาจิล วันนี้จะไปเล่นเบสบอลที่ชมรมหรือเปล่า?” ยามาโมโตะ ทาเคชิ ขวัญใจสาวๆสุดป็อบเรื่องกีฬานั่นเองที่เข้ามาทักร่างบางในแถวระหว่างรอซื้อกับข้าว
“คงไม่ได้ไปแล้วล่ะนะ” บาจิลถอนหายใจ.....
“อ้าว? ทำไมล่ะ?” ยามาโมโตะถามงงๆ
“ก็...” จะบอกว่าไงดีเนี่ย....หันไปมองสึนะที่โต๊ะเมื่อครู่ - - - อ่าว? หายไปไหนแล้วเนี่ย? - - -
“ฉันไม่อยากกินแล้ว” จู่ๆสึนะก็มายืนอยู่ข้างๆ แถมปัดมือยามาโมโตะออกจากหลังของบาจิลอีก ร่างบางมองด้วยความงุนงงเล็กน้อย - - -...เหวอออ..มาตั้งแต่เมื่อไหร่?? - - -
“อ่ะ เฮ้ย บาจิลนี่ใครอ่ะ?” ยามาโมโตะเหมือนไม่พอใจจู่ๆมาปัดมือออกเฉยเลย....หมอนี่เป็นใคร?
“เอ่อ....เป็นเพื่อนที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศน่ะ ขอโทษแทนเค้าด้วยนะ ฉันขอตัวล่ะ” บาจิลรีบลากสึนะออกไปจากโรงอาหารทันที .....




“ทำไมไม่นั่งรออยู่ที่โต๊ะล่ะครับ?” บาจิลนั่งหอบเล็กน้อย พาสึนะวิ่งมาจนถึงสวนหย่อมข้างๆโรงฝึกพละศึกษา (ไกลจากโรงอาหารพอสมควร)
“เซ็ง” ร่างสูงตอบแบบเฉยเมย นั่งอยู่ข้างๆบาจิล มองร่างบางที่ยกมือขึ้นปาดเหงื่ออยู่
“ผมถามหน่อยนะครับ ว่าท่านซาวาดะน่ะทำไมถึงมาเรียนที่โรงเรียนนี่ล่ะ ในเมื่อท่านซาวาดะก็เรียนจบจากอิตาลีแล้วนี่นา...ที่นี่น่ะเป็นแค่โรงเรียนรัฐบาลถูกๆไม่ได้หรูหราอะไร...ท่านซาวาดะจะอยู่ได้เหรอครับ?” บาจิลหันไปมองสึนะ
“อยู่บ้านแล้วมันน่าเบื่อ” ตอบสั้นๆ ..... - - - เนี่ยนะเหตุผล.... - - - ร่างบางคิด
“งะ งั้นเหรอครับ....แล้วทำไมไม่ไปเข้าโรงเรียนดังๆของเอกชนล่ะครับ มีเยอะแยะไปนี่นา...” บาจิลพยักหน้ารับรู้เบาๆ
“ไปก็ดี งั้นพรุ่งนี้ย้ายเลยก็แล้วกัน” สึนะพูดแบบน้ำเสียงหน่ายๆ บาจิลยิ้มกว้าง - - - เย้ๆ ทีนี้จะได้อยู่ ร.ร. นี้แบบสบายๆหน่อย - - -
“....แต่ว่าเธอต้องไปกับฉันด้วย” เหมือนโลกถล่ม บาจิลนั่งหน้าเหวอ.....
“เอ่อ...ผมชอบที่นี่มากกว่าครับ....ผมไม่ชอบโรงเรียนคุณหนูๆหรอก....อีกอย่าง...” ….เราเองไม่มีปัญญาจ่ายค่าเทอมแพงลิบลิ่วเท่ากับเงินเก็บทั้งหมด 3 ปีเต็มของเรากับคุณพ่อได้หรอก....
“ฉันจ่ายค่าเทอมให้เอง” สึนะสั่งเรียบๆ แล้วเอามือถือของตัวเองขึ้นมากดๆ คุยกับคนทางบ้านเสร็จสรรพแล้ววาง
“ฉันบอกคุณแม่เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ไม่ต้องมาเรียนที่นี่อีก” สึนะหันไปบอกบาจิลที่ยังตาค้างด้วยความมึน
“ตะ แต่...” ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงเกรงใจ....- - - ไปอยู่กับพวกไฮโซๆ...เราปรับตัวไม่ได้หรอก.... - - -
“เงียบ ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น คำสั่งก็คือคำสั่ง” ร่างสูงพูดแล้วถอนหายใจ ....บาจิลยกเข่าขึ้นมากอดไว้ แล้วเอามือดึงๆถอนๆหญ้าเล่น (เพราะสึนะสั่งให้เงียบ)



แล้วพอถึงตอนเย็นทั้งคู่ก็กลับบ้านพร้อมกันโดยมีรถมารับนั่นแหล่ะนะ....เป็นที่ฮือฮาของคนทั้งโรงเรียนเลยทีเดียว









.
.
.




ที่คฤหาสน์

ร่างบางในชุดกันเปื้อนสีฟ้าอ่อน กำลังช่วยเคียวโกะกุ๊กประจำตระกูลทำกับข้าวอย่างร่าเริง บาจิลเปิดตู้เย็นเอาผักมาล้างและหั่นให้เคียวโกะ ....พูดคุยกันไปด้วย หัวเราะไปด้วยตามประสาญาติคนสนิท โรมาริโอ้กำลังล้างและเช็ดรถอยู่ข้างนอก ...ฮารุกับเมดอื่นๆกำลังช่วยกันทำความสะอาดคฤหาสน์ นานะกำลังนั่งอ่านนิตยสาร.....สึนะโยชิกำลังเดินลงมาจากชั้นบนช้าๆตรงมาหานานะ

“อาหารเย็นใกล้เสร็จแล้วนะจ๊ะซือคุง หรือว่าหิวแล้ว?” นางหันไปบอกลูกชายด้วยรอยยิ้ม
“บาจิลล่ะครับ?” สึนะถามเรียบๆ นานะยิ้มบางๆแล้วชี้ไปทางครัว....ร่างสูงเดินไปทางนั้น
“คุณเคียวโกะ ผมหั่นผักเสร็จแล้วครับ” เสียงใสเจื้อยแจ้วดังมาจากในครัว....สึนะหยุดยืนอยู่ตรงประตูนั้น มองดูใบหน้ายิ้มแย้มของร่างบางในชุดผ้ากันเปื้อนสีฟ้าน่ารักๆ....
“ช่วยชิมน้ำซุปนี้หน่อยสิจ๊ะ เค็มไปหรือเปล่าเนี่ย?” เคียวโกะตักซุปใส่จานเล็กๆสำหรับชิมให้บาจิล ร่างบางรับมาแล้วจิบนิดๆ....
“อร่อยจัง ไม่เค็มไปหรอกครับ” บาจิลยิ้มน่ารัก ส่งจานเล็กกลับให้เคียวโกะ......


เวลาที่ร่างบางยิ้มน่ะ มันพลอยทำให้ร่างสูงที่แอบมองดูอยู่อดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้...สึนะคลี่ยิ้มตามโดยที่ไม่รู้ตัว.....









- หลังจากที่กินอาหารมื้อเย็นเสร็จ -


“บาจิลจังไม่ต้องเก็บจ่ะ ให้ฮารุเก็บเอง มาหาฉันซิ” นานะร้องบอกร่างบางที่กำลังเก็บจานชามบนโต๊ะ
“ครับ? มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?” บาจิลถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วเดินเข้าไปหานานะ
“ต่อไปนี้หนูน่ะ ไม่ต้องทำงานบ้านนะจ๊ะ ซือคุงเค้าสั่งมา” นานะลูบผมบาจิลเบาๆด้วยความรักใคร่.....คนที่ทำให้สึนะยิ้มได้และติดแจแบบนี้เป็นครั้งแรกคงมีแค่บจิลเท่านั้นแหล่ะ....แต่ว่าร่างบางคงไม่รู้ตัว....
“....อ้าว? ทำไมล่ะครับ?” บาจิลถามงงๆ.....ไม่ทำงานแล้วจะได้เงินไปเรียนหนังสือได้ไงเล่า....
“ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ เรื่องเงินเดือนฉันจะให้หนูตามปกตินะจ๊ะ” นานะยิ้มอย่างรู้ทัน
“เอ๋..แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่จ่ะ พรุ่งนี้ต้องไปเรียนโรงเรียนใหม่กับซือคุงแล้วนี่นา อ้อ จริงด้วย ซือคุงเรียกให้ขึ้นไปหาแน่ะ ไปสิจ๊ะ”
“ครับ...” บาจิลโค้งให้นานะแล้วเดินขึ้นไปข้างบน........มือเล็กเคาะที่ประตูไม้สลักลายสวยของสึนะเบาๆ
“เข้ามาสิ ฉันไม่ได้ล็อก” เสียงตอบรับมาจากข้างใน ร่างบางเปิดประตูเข้าไป
“รู้จากคุณแม่แล้วใช่มั้ย?” สึนะถามทั้งๆที่ยังก้มหน้าก้มตาอยู่กับหนังสือเล่มหนาปึ๊กในมือ
“ครับ...” บาจิลพยักหน้ารับ
“มานี่ซิ จะยืนทำไมให้เมื่อยล่ะ” สึนะวางหนังสือในมือลง ร่างบางเดินมานั่งลงล่างเตียง
“ขึ้นมานั่งข้างบนสิ” สึนะดึงแขนเล็กของบาจิลขึ้นมา ร่างบางลุกขึ้นมานั่งด้านบน.....แล้วทำไมต้องโอบด้วยล่ะเนี่ย?......
“อ่ะ เอ่อ...ผมยังไม่ได้อาบน้ำเลย ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ” บาจิลแกะมือสึนะออกจากไหล่แล้วลุกขึ้น
“แล้วรีบมาล่ะ ให้เวลาครึ่งชั่วโมง” สึนะสั่งเสียงเรียบ
“....ทำไมต้องขึ้นมาอีกรอบด้วยล่ะครับ?” บาจิลถามซื่อๆ
“ตั้งแต่คืนนี้ไป เธอต้องมานอนกับฉัน” สึนะบอกด้วยน้ำเสียงเฉยสนิท
“หา??...ทำไมผมต้องมานอนที่นี่ด้วยครับ” ร่างบางหน้าเหวอเป็นรอบที่สามของวัน
“ไม่ต้องถาม ฉันสั่งยังไงเธอไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ทำตามก็พอ” สึนะจ้องใบหน้าเรียวเล็กนั้น...บาจิลแอบๆบู้ปากแล้วเปิดประตูห้องออกไป........




เป็นเวรกรรมอะไรของผมเนี่ย?....








...........................................
..........................................................










“บาจิล ดูแลตัวเองดีๆนะลูก...” โรมาริโอ้ลูบผมร่างบางเบาๆ.... - - พ่อนะพ่อพูดเหมือนผมกำลังจะไปทำสงครามงั้นแหล่ะ - - -
“ครับ ไม่ต้องห่วงครับ” ร่างบางยิ้ม แล้วโค้งให้พ่อ โรมาริโอ้พยักหน้ารับ แล้วไปส่งลูกชายที่หน้าห้อง




......ร่างบางเดินขึ้นบันไดขึ้นไปชั้นบนช้าๆ....ไม่อยากไปเลยให้ตายสิ....ทำไมต้องเป็นเราด้วยนะ?.....ร่างบางคิดในใจ



ก๊อกๆๆๆ....มือเรียวเล็กเคาะประตูบานเก่านั้นแล้วเปิดเข้าไป




“ท่านซาวาดะ ผมมาแล้วครับ” บาจิลเดินเข้าไปในห้อง - - - อ่าว? ไปไหนแล้วล่ะ? - - -
ร่างบางมองไปรอบๆห้องแต่ไม่มีแม้แต่เงาของสึนะเลย




วิ้ววววว....




เสียงลมพัดผ่านเข้ามาเบาๆทำให้ม่านพลิ้วไหว....หน้าต่างบานใหญ่เปิดอยู่ ร่างบางค่อยๆเดินไปดู....ร่างสูงยืนอยู่ตรงระเบียงนั้นคนเดียว....แหงนหน้าขึ้นมองดูดาวบนท้องฟ้าเงียบๆ
“กำลังหาดาวอะไรอยู่เหรอครับ?” บาจิลเดินไปยืนข้างๆ สึนะหันไปมองบาจิลแล้วเอามือโอบเอวเล็กไว้ทันที
“ไม่รู้สิ ฉันก็มองไปเรื่อยๆนั่นแหล่ะนะ” ร่างสูงพูดเบาๆ สายตายังจดจ่ออยู่ที่ท้องฟ้านั้น
“นี่ๆ ท่านซาวาดะรู้จักดาวอัลฟินมั้ยครับ?” บาจิลถามร่าเริง .....แต่ว่านะ...ทำไมต้องขยับโอบเข้ามาใกล้ขนาดนี้ด้วยเนี่ย.....
“มีดาวชื่อแบบนั้นด้วยเหรอ?” สึนะหันกลับมาถามขำๆ
“มีสิ ไม่รู้เหรอครับ มันอยู่ใกล้ๆกับดาวเลโอเน่นะครับ” บาจิลพูดสีหน้าร่าเริงเหมือนเก่า
“แล้วไอ้ดาวเลโอเน่ที่ว่ามันอยู่ตรงไหนล่ะ?” สึนะก้มลงไปหาบาจิลใกล้ๆ.....ยิ่งอาบน้ำมาเสร็จใหม่ๆแบบนี้ก็ยิ่งหอม....ทำไมตัวหอมแบบนี้เนี่ย.....ร่างสูงแอบสูดกลิ่นหอมอ่อนๆที่เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มนั้นอย่างพึงพอใจ
“ไม่รู้สิ ผมก็หาไม่เจอเหมือนกัน” บาจิลบอกปัดดื้อๆ
“นี่ตกลงว่ามันไม่มีจริงๆใช่มั้ยเนี่ย” สึนะมองหน้าซื่อๆหน่อมแน้มๆของบาจิลแล้วก็อดขำไม่ได้
“มีจริงๆนะครับ แต่ผมไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหนตะหาก!!” ร่างบางเถียง ตีมือสึนะที่กอดเอวตัวเองไว้จนแน่นเบาๆ
“โอเคๆ มีก็มี ถ้าหาเจอแล้วอย่าลืมบอกนะ อยากเห็นเหมือนกันว่ามันจะสวยเหมือนเจ้าของมันหรือเปล่า”
“หา?...เจ้าของเหรอ?...ใครครับ?” บาจิลหันไปถามสึนะ ชะงักเล็กน้อยเพราะสึนะก้มลงมาใกล้มาก...ร่างบางกระพริบตาปริบๆ....มองใบหน้านั้น...ริมฝีปากได้รูปขยับเข้ามา...แล้วประทับลงบนกลีบปากอิ่มสีชมพูเลือดฝาดของตัวเองเบาๆ....
“อุ!?......” ร่างบางเบิกนัยน์ตาสีฟ้าใสกว้าง ก่อนจะค่อยๆหลับลง

.....สายลมอ่อนๆยามราตรีพัดผ่านมาทำให้เส้นผมอ่อนนิ่มที่คลอเคลียอยู่บนไหล่บอบบางสยายไปเบาๆ...มือเล็กค่อยๆขยับขึ้นมาจับที่บ่ากว้างของสึนะ....แล้วเลื่อนขึ้นไปคล้องคอนั้น....มือเรียวของร่างสูงโอบกอดแผ่นหลังบางไว้...ลูบไล้เบาๆ...อีกข้างสอดเข้าไปในไรผมนุ่มค้ำท้ายทอยของร่างบางไว้.....ริมฝีปากที่ถอนออกแล้วขยับเข้าไปสัมผัสกันครั้งแล้วครั้งเล่า....แลกเปลี่ยนลมหายใจอบอุ่นแก่กันและกัน....ใบหน้าเอียงรับมุมริมฝีปากของกันและกัน....จุมพิตที่แสนหวาน ดูดดื่ม หลอมละลาย จนทำให้คนตัวเล็กเคลิ้มตามได้ง่ายๆ.....ร่างสูงถอนริมฝีปากออกแล้วจ้องมองแก้มแดงใสนั้น....

“บาจิล....” สึนะพึมพำ บาจิลรีบปล่อยมือออกจากคอของสึนะทันทีอย่างลืมตัว
“ผ....ผมง่วงแล้วครับ...” ร่างบางก้มหน้าหลบแก้มแดงรื่อระบายไปจนถึงใบหู....เมื่อกี้เราทำไรไปเนี่ย...ร่างบางถามตัวเอง....
“งั้นเหรอ? ไปนอนกันเถอะ” ร่างสูงจูงมือเล็กของบาจิลเข้าไปในห้อง ร่างบางนั่งลงบนเตียง
“น... นอนสิครับ” บาจิลบอกสึนะ ยังไม่กล้ามองหน้าเท่าไหร่
“เธอก็นอนลงไปก่อนสิ” สึนะหัวเราะเบาๆ แล้วจับไหล่ของบาจิลให้นอนลง ร่างสูงก้มลงไปใกล้ๆ
“....มีอะไรครับ?” บาจิลดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงริมฝีปาก...สึนะอมยิ้มแล้วก้มลงจูบที่หน้าผากมนนั้น
“เปล่าหรอก ราตรีสวัสดิ์นะ” ร่างสูงล้มตัวลงนอนแล้วขยับเข้าไปกอดบาจิลไว้แน่นเลยทีเดียว
“ค..ครับ...ระ ราตรีสวัสดิ์” ร่างบางเสียงอู้อี้อยู่ที่อกอุ่นของสึนะ...



เพียงไม่นานทั้งสองคนก็หลับไป....ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม....








TBC.....


ขอบคุณทถกคอมเม้นท์ล่วงหน้าค่ะ >[]<

กรี๊ดดดดดดดดดดดดค่าท่านtsunari
อยากจะดิ้นตายเลยค่า
ต่อจากตอนที่แล้ว ตื่นมาก็มีสึนะนอนกอดอยู่//เขินแทนบาจิลเลยค่า

สึนะก็ติกบาจิลจังเลยนะคะ
ตามไปโรงเรียน แล้วมีแอบหึงหรือหวงหว่า แค่ยามะมาทำเนียนเองนะเนี่ย^^
จะย้ายโรงเรียนก็ต้องพาบาจิลไปด้วยใช่มั้ยล่ะคะ ปล่อยไว้ที่นี่คนเดียวเดี๋ยวจะมาใครมาแตะอีก

บาจิลได้เลื่อนขั้นมาทำหน้าที่ดูแลท่านซาวาดะแทนการทำงานบ้านแล้วนะคะเนี่ย^^
แอบฮาเล็กๆตอนโรมาริโอ้ส่งลูกขึ้นห้องสึนะจังเลยค่า
ให้บาจิลดูแลตัวเองดีดี พูดแบบว่าจะมีอะไรอย่างนั้นน่ะ

คุณแม่นานะ ก็ช่างเข้าใจ(หรือเอาใจ/ตามใจ)ลูกอะไรอย่างนี้

ชอบสึนะในแบบที่ท่านtsunariแต่งจังเลยค่า เท่าที่อ่านมายังไม่เคยเจอแบบนี้เลย
สึนะเป็นเสะนี่ น่าอ่านจริงๆเลยค่า
ขอบคุณท่านtsunariมากนะคะ รอตอนต่อไปค่า แล้วก็รอทุกเรื่องของท่านด้วยค่า^^

สึนะโหมดใหม่...นึกถึง ท่าน เคียว ขึ้นมา
อะไรจะขนาดน๊าน ย้ายโรงเรียนคู่เลยสินะหุหุ
คุณแม่นานะก็เหมือนจะเดาใจคุณลูกถูกไปหมด(รึเปล่า)
บาจิลน่ารัก-//////-
ติดตามคะท่าน tsunari ~♥_♥

น่ารักเกินเตตุ แอร๊กกกกก

มาลงเร็วๆนะท่าน

อยากอ่านแบบที่สุด


2784 2784

2784 2784

อ๋าสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส

หวานนนนน

สึนะเจ้าเล่สุดๆ

ชอบคร่า

รอตอนต่อไปนะคะ

สึนะเมะแบบนี้ถูกใจมากเจ้าค่ะ

เย็นชาได้ใจไปเต็มๆ

แบบนี้ต้องเรียกว่าแจ๋วน่ารักกับคุณชายเย็นชา ฮ่าฮ่า

เวรกรรมของบาจิลจริงๆเลยแฮะ

ไอ้คุณชายสึนะหน้านิ่ง (สึนะเคบหน้านิ่งด้วยเรอะ)