•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

เอาใจช่วยโกคุด้วยคน...อิอิ
ตาม้าจะได้ตัดใจจากบาจิลได้ซักที
ชักเริ่มจะเห็นความน่ารักของโกคุแล้วใช่ม้า...

ว่าแต่...แปดรอบของทูน่าน่ะนะ
ไปเอาแรงมาจากไหนยะเธอ...ฟิตเกินไปแระ
สงสารบาจิลหน่อย...ถนอมบ้าง อะไรบ้างงง เดี๋ยวโทรมนะค้า...

รอตอนต่อค่า...โกคุสู้ๆ โกคุสู้ตาย...เอาชนะใจตาม้าให้ได้น้า...>v<

กลับมาแล้วววววววววววววววววว//โดนเตะข้อหาเสียงดัง= =

ตอบตอนที่คุณtsunari ถามว่าเล่นแร๊กหรือเปล่า
- เล่นค่ะแต่เลิกเล่นไปนานมากแล้ว (แต่ชอบโพลิ่ง เพราะมันน่ารักดี>_<)

- อ่านไม่ออกอะชื่อลูกบาจิล=[]=//โดนตบ

- บาจิลใส่ชุดแต่งงานแล้วสวยมากเลยค่ะ คุณtsunari วาดเก่งจัง>_< ลูกชายบาจิลก็น่าร๊ากมาก^^

- D59 ชอบหลายๆ สุโก้ยยยยยยยยยย ^O^//

รอตอนต่อไปค่ะ โกคุสู้ๆ เชียร์สุดใจขาดดิ้น=[]=

[จะสอบแล้ว อ.ยังไม่บอกแนวเลย ได้ยินมาว่า" ที่ครูสอนน่ะไปอ่านเอาสิ!!!" แว๊กกกกก หนังสือยังไม่ได้อ่านซักตัว
ตายๆT^T // โดนเตะข้อหามาบ่นในนี้ทำไม=w=]

นะ นะ นะ นะ น่ารัก ชะมัดเลยเจ้าค่ะ
อ้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
โกจังน่ารักกกกกกกกกกกกกกกก
จะรอติดตามตอนต่อไปนะค่ะ ><~

สนุกมากๆเลยไรต์เตอร์
สึนะกับบาจิล ในที่สุดก็ได้คู่กัน
ซือคุง บาจิลบอบบางนะจ๊ะ
ถนอมๆ เค้าหน่อยซิจ๊ะ (ตั้ง 8 รอบ เอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหนเว๊ยเฮ๊ย)

ตอนนี้ขอเอาใจช่วยโกคุด้วยคนคับ
D59 ไม่เคยอ่านคู่นี้เลย
แต่ตอนนี้ ตกหลุมรักคู่นี้จังๆเลยฮะ
โกคุน่ารักมากกกกกก ขี้อ้อนด้วย
เอาชนะใจพี่ม้าให้ได้นะ สู้ๆ
รออ่านต่อนะไรต์เตอร์

สลับคู่กันดื้อๆ เลยเหรอ สึนะ--

(แรกๆ แอบสงสารโกคุเดระหน่อยๆ ในงานน่ะ แต่ตอนนี้ รู้สึกแอบสงสารดีโน่แทน-ฮา)

ฮา~ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์เลยนะคะ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนอ่านได้ O[]O||| เพราะมันเป็นคู่แปลกมาก D59 มีคนเคยแต่งไหมเนี่ยคู่นี้? -*- เอาล่ะค่ะ ตอนนี้เป็นตอนจบของสเปเชี่ยลภาคนี้แล้ว (หรือยังมีสเปเชี่ยลอื่นต่อ? โปรดติดตาม) หวังว่าตอนจบคงจะเป็นที่พอใจของท่านผู้ติดตามอ่านนะคะ ^^! ส่วนรี้เควสรูปนั้น ถ้าวาดแล้วจะแจ้งให้ทราบนะคะ ก็กะว่าจะวาดลงบล๊อกฉลองทานาบาตะซักหน่อยค่ะ ^^


ปล. ถ้ามีชื่อตัวละครเก่าจากฟิคเก่าของเราโผล่มาต้องขออภัย เช็คดีแล้วยังมีเหลืออีก แอบเครียด -*-






เอาล่ะค่ะ ไปอ่านกันเลย!!






Aquamarine of Happiness
Paring : D5980 (?)
By : tsunari





Special Part : 1
Bye bye…







“....นี่...ดีโน่จะไปจริงๆเหรอ?” ร่างเล็กยืนหน้าหงอยๆมองดูดีโน่ที่กำลังนอนอ่านจดหมายอยู่บนเตียง
“แหงล่ะ โอกาสแบบนี้ไม่มีบ่อยๆหรอกนะ ว่าแต่ถามทำไมล่ะ?” ร่างสูงเงยหน้าขึ้นจากจดหมายตรงหน้า มองไปยังโกคุเดระ
ที่เดินมานั่งลงข้างๆ
“....ฉันไม่อยากให้ไป” โกคุเดระก้มหน้านิ่งๆ.... อุตส่าห์อยู่ด้วยกันมาตั้งนานนี่นา...ถึงดีโน่...จะได้ไม่รักเราก็ตาม....
“อะไรกัน นายเป็นลูกแหง่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? กลัวเหงาหรือไง?” ดีโน่หัวเราะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย
“...งั้นจะไปไหนก็ไปสิ!!” โกคุเดระสะบัดหน้าหนีแล้วขยับขึ้นไปนอนตียงทางฝั่งของตัวเอง เอาผ้าห่มคลุมจนแทบมิดหัว
“งอนอะไรอีกน่ะห๊ะ?” ดีโน่วางจดหมายลง แล้วยื่นหน้าไปดูโกคุเดระ....ร่างเล็กสะอื้นเบาๆ...




ทำไมรักใครแล้วไม่สมหวังซักครั้งเลย...
รุ่นที่ 10 ก็...ไม่ได้รักเรา............ดีโน่ก็อีกคน.....
เรา...มันไม่ดีตรงไหนกันนะ?......




“เปล่า...ฮึก...นอนเถอะ...ฉันง่วง....” โกคุเดระพูดเสียงอู้อี้เพราะเอาหน้าหลบดีโน่ซบลงบนหมอนที่ตัวเองหนุนอยู่
“อืมๆ พรุ่งนี้ต้องไปมหาลัยแต่เช้าด้วย ราตรีสวัสดิ์นะ” ดีโน่เอนตัวลงนอนบ้าง...เหลือบไปมองโกคุเดระด้วยความไม่เข้าใจ
ก่อนจะส่ายหน้าแล้วหลับไป...............โกคุเดระพยายามกลั้นเสียงร้องไห้ตัวเองไว้....พยายามไม่ให้ตัวสั่น.....ริมฝีปากบางเม้มแน่นมือเล็กกระชับผ้าห่มที่ห่มอยู่.......หลับตาลงช้าๆ




..........นานแค่ไหนแล้วไม่รู้...ตอนนี้ทั้งสึนะ บาจิล ดีโน่ และโกคุเดระต่างก็เรียนจบ ม.ปลาย และสอบเข้ามหาวิทยาลัย
เดียวกันทั้งสี่คน....แต่ว่าดีโน่เลือกอยู่คณะเดียวกับบาจิล.... ใช่สินะ....ในเมื่อดีโน่เคยบอกเราว่าคนๆนั้นเป็นรักแรกของเค้า....
และยังไม่สามารถที่จะลืมได้....รักมากขนาดนั้นเลยหรือ?......ทำไมล่ะ?......เห็นทุกครั้งเวลาที่ดีโน่จ้องมองไปยังคนๆนั้น......
จ้องมองด้วยสายตาเศร้าสร้อย....และฝืนยิ้มให้ทั้งสองคนเวลาที่อยู่ด้วยกัน.......เวลาที่รุ่นที่ 10 และบาจิลเค้าอยู่ด้วยกัน..........



เพราะแบบนี้...ถึงไม่กล้าบอกรักดีโน่ยังไงล่ะ....ไม่กล้า....ถึงแม้ว่าจะอยู่ด้วยกันมาเป็นปี....
ไม่เคยกอดเรา.......แม้แต่มือยังแทบไม่ได้จับเลย......


.....ก็เค้าแต่งงานกับเราแค่ในนามเท่านั้น......
แต่งเพราะจำใจทั้งๆที่ไม่ได้รักกัน............







.................................................

.................................................................








ณ มหาวิทยาลัย

ดีโน่และโกคุเดระเดินเข้ารั้วมหาวิทยาลัยมาพร้อมๆกัน....ร่างสูงเอามือปิดปากหาววอดๆ....โกคุเดระเดินเงียบๆไปข้างๆ
......ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยมานี่ ร่างเล็กดูเหมือนจะสงบเสงี่ยมเรียบร้อยขึ้นจนแปลกหูแปลกตาทีเดียว......ที่ปรับนิสัยใหม่ทั้งหมด
ก็เพื่อใครกันล่ะ.....ใครกันที่พูดว่าชอบคนที่เรียบร้อย ไม่โวยวายหนวกหู....ดีโน่พูดเอง....

คงจะหมายถึงคนๆนั้นสินะ............

“แยกกันตรงนี้นะ แล้วเจอกันตอนเย็น” ดีโน่เอามือลูบหัวโกคุเดระเบาๆแล้วโบกมือบ๊ายบายเดินเข้าอาคารไป
“อืม...” โกคุเดระมองตามแผ่นหลังนั้นไปเรื่อยๆจนลับ ก่อนจะรีบเดินไปอีกอาคารเพื่อเข้าคณะตัวเอง
“อรุณสวัสดิ์” ร่างเล็กก้าวเข้าไปในห้อง ทุกคนมากันเกือบครบแล้ว
“โย่ โกคุเดระ วันนี้มาเช้ากว่าเมื่อวานนะ” ร่างสูงแกร่งผมสั้นสีดำขลับส่งยิ้มให้
“หวัดดียามาโมโตะ” โกคุเดระทักตอบ แล้วเดินไปนั่งโต๊ะของตัวเองซึ่งอยู่ข้างๆยามาโมโตะ


.........โกคุเดระก็เพิ่งจะรู้เหมือนกันว่า ยามาโมโตะ ทาเคชิ คนนี้ ก็เคยเป็นเพื่อนเก่าของบาจิลสมัยที่ยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนรัฐบาล.....มีเพื่อนเยอะดีจังเลยนะ.....



“ทำไมเดี๋ยวนี้นายทำหน้าอมทุกข์ขนาดนั้น มีเรื่องกลุ้มใจอะไรหรือเปล่าน่ะ เล่าให้ฉันฟังได้นะ” ยามาโมโตะก้มมองโกคุเดระ
“....ขอบใจที่เป็นห่วงนะ...ถ้าดีโน่เป็นแบบนายก็ดีหรอก....” ร่างเล็กถอนหายใจ
“เจ้านั่นอ่ะ? ทำอะไรให้นายอีกเหรอ?” ร่างแกร่งเลิกคิ้วถาม
“....เปล่าหรอก...” โกคุเดระหยิบหนังสือเรียนขึ้นมา
“เรื่องโควตาไปอเมริกาที่เจ้านั่นได้ ใช่รึเปล่า?” ยามาโมโตะถามอย่างรู้ทัน โกคุเดระหันไปมองแล้วพยักหน้าเบาๆ...
“อย่าคิดมากน่ะ นายเป็นคนร่าเริงนะ ทำหน้าเศร้ามันไม่เข้ากันรู้รึเปล่า” ยามาโมโตะยิ้ม ยื่นมือไปขยี้หัวโกคุเดระ
“โอ๊ย....อย่าขยี้สิ ผมยุ่งไปหมดแล้วนะ” โกคุเดระปัดมืออีกคนออกแล้วอมยิ้ม.....

ก็มีแต่ยามาโมโตะเนี่ยแหล่ะที่คอยปลอบใจเสมอๆ







........







“ดีโน่จะไปเดือนหน้าใช่ไหม?” บาจิลเงยหน้าขึ้นถามดีโน่ระหว่างทำรายงานกันอยู่ในห้องสมุด
“อืม...3 ปีเลยล่ะ ที่อเมริกาจะเป็นยังไงบ้างนะ ฉันยังไม่เคยไปเลย ดีจังที่ได้โควตาบาสน่ะ” ดีโน่หัวเราะ
“เหงาแย่เลยนะ ดีโน่นี่โชคดีชะมัดเลย” บาจิลยิ้มแล้วลงมือเขียนรายงานต่อ....ดีโน่ยังคงจ้องมองใบหน้านั้น....





ไปเพื่ออนาคตตัวเอง...แล้วก็....
อาจจะทำให้ฉันลืมนายได้ไงล่ะ.....
คงจะดีสินะ....ถ้าฉันทำได้น่ะ....บาจิล




“แล้วคุณโกคุเดระล่ะ?” บาจิลหยุดเขียนแล้วเงยหน้าขึ้นถาม ทำให้ดีโน่ที่กำลังมองอยู่สะดุ้งเล็กน้อย
“ถึงเค้าจะไม่ยอมยังไง ก็คงต้องหย่ากันนั่นแหล่ะ เรารักกันซะที่ไหนเล่า แค่แต่งเพื่อช่วยนายเท่านั้นแหล่ะ” ดีโน่หมุนปากกา
บนปลายนิ้วท่าทางสบายๆไม่ทุกข์ร้อน
“....ขอโทษนะ...” ร่างบางหน้าเศร้าลงเล็กน้อย....ทำให้ดีโน่ลำบาก...เพราะเราแท้ๆเลย.....
“จะขอโทษทำไม ฉันเต็มใจทำนี่นา อย่าทำหน้างั้นสิ ถ้าไอ้เจ้าสึนะมาเห็นเข้า เดี๋ยวฉันก็โดนมันยำเละหรอกน่า” ดีโน่ยิ้ม
ยื่นมือไปลูบหัวบาจิลเบาๆ.....อา..ผมยังนุ่มเหมือนเดิมเลย.....

ไม่ได้สิ เราต้องอดใจให้มากกว่านี้สิ....ดีโน่ปล่อยมือออก

“แต่ว่า...อยู่กันมาตั้งนาน...ดีโน่ไม่รู้สึกอะไรกับคุณโกคุเดระเลยเหรอ?....” บาจิลถาม
“รู้สึกอะไรดีล่ะ??...ไม่มีหรอก ฉันก็ยังเป็นฉันนะ....แต่ว่าเดี๋ยวนี่เจ้านั่นเงียบลงผิดหูผิดตา ไม่ร้องโหวกเหวกปลุกตอนเช้าแล้วล่ะนะ” ดีโน่ครุ่นคิด..... บาจิลเอียงคอมองแล้วก้มลงไปเขียนงานต่อ
“บาจิลเสร็จรึยัง? ฉันหิวข้าวแล้วนะ” สึนะเดินเข้ามาหาทั้งสองคนที่โต๊ะตัวหลังสุดของห้องสมุดนี้
“ใกล้เสร็จแล้วครับ อีกแค่ไม่กี่บรรทัดเอง” ร่างบางหันไปบอกด้วยรอยยิ้ม สึนะนั่งลงข้างๆ
“ง่วงจังเลย...” ร่างสูงยิ้มอ้อนๆแล้วเอาหัวซบไปที่ไหล่เล็กบอบบางของคนตัวเล็กกว่า
“...ผมเขียนไม่ถนัดนะครับ...” ร่างบางแก้มแดงขึ้นมาเล็กน้อย..... - - - กวนเราอีกแล้วสิเนี่ย.....
“งั้น...ฉันกลับห้องก่อนนะ” ดีโน่รีบลุกไปทันที บาจิลมองตามงงๆ.....จะรีบไปไหนนะ กะว่าจะชวนไปกินข้าวด้วยกันซักหน่อย....
“....เฮ้อ...หมอนั่นจะไปอเมริกาเมื่อไหร่นะ?” สึนะเอาแขนโอบบาจิลไว้แล้วจูบที่แก้มนิ่มนั้นเบาๆ
“เดือนหน้าครับ...อ๊ะ...ยะ อย่าสิครับ...นี่มันในห้องสมุด...” ร่างบางเอียงแก้มหลบแต่ก็ไม่พ้นอยู่ดี
“ไม่มีใครเห็นหรอกน่า จูบนิดเดียวเอง” ร่างสูงยิ้มแก้มปริ....... ไม่เบื่อบ้างหรือไงที่เอาแต่แกล้งเราทุกวันเนี่ย!!....บาจิลบ่นในใจ





..
...







..............วันนี้ฝนตกหนัก....หน้าต่างทุกบานถูกปิด...โกคุเดระนั่งเหม่อลอยอยู่ข้างๆหน้าต่างนั้น...มองดูน้ำฝนที่ไหลลงมาจากกระจกหน้าต่างช้าๆ....นานทีเดียว....นานจนไม่รู้ว่าตั้งแต่กลับมาจากมหาวิทยาลัยก็มานั่งอยู่ตรงนี้.....นั่งเงียบๆคนเดียว.....ดีโน่ยังไม่กลับมาเลย จะเป็นอะไรหรือเปล่า ฝนตกหนักขนาดนี้....................
“กลับมาแล้วครับ ฝนตกหนักชะมัดให้ตายสิ” ดีโน่เดินเข้ามาในห้อง โกคุเดระหันไปมอง
“เปียกไปหมดแล้ว” ร่างเล็กเดินไปหยิบผ้าขนหนูให้
“ขอบใจ อาทิตย์หน้าแล้ว อาทิตย์หน้า” ดีโน่ยิ้มกว้าง....โกคุเดระถอนหายใจเบาๆ....ไปอเมริกาสินะ.....




.......................




”...นี่ ดีโน่” โกคุเดระเรียกอีกคนเบาๆ...ทั้งๆที่กำลังนอนกอดร่างสูงอยู่
“ทำไม? แล้วยังไม่หลับอีกเหรอ? ดึกมากแล้วนะ” ดีโน่ก้มมองโกคุเดระที่เอาหน้าซุกอยู่ที่อกตัวเอง
“....เปล่า...ฝันดีนะ ราตรีสวัสดิ์..” ร่างเล็กหลับตาลงกระชับก่อนดีโน่แน่นขึ้นอีกเล็กน้อย....ร่างสูงเอามือลูบแผ่นหลัง
ของโกคุเดระเบาๆแล้วตัวเองก็หลับตาม......





ถ้าไปที่อเมริกา...ฉันน่ะ จะลืมนายได้หรือเปล่านะ...บาจิล.............







………………………………

………………………………………..









......อีกแค่ 5 วัน จะไปที่อเมริกา.....






ที่มหาวิทยาลัย

“สึนะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายหน่อย” ดีโน่เดินมาหาสึนะที่ห้องเรียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“หือ? มีอะไร?” สึนะลุกจากเก้าอี้เดินมาหาดีโน่ที่ประตูห้องเรียน
“....วันนี้...ฉันอยากจะขออยู่กับบาจิลซักวันได้ไหม...จนกว่ามหาลัยจะเลิก” ดีโน่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง...แต่ว่า แววตาของดีโน่ที่สึนะเห็นมันเศร้าสร้อยเหลือเกิน....ร่างสูงรู้ดีว่าดีโน่รักบาจิลมาก….และยังคงรักอยู่......
“ก็ได้ แต่ว่านายห้ามทำอะไรเกินเลยเด็ดขาด แล้วไปส่งบาจิลที่บ้านด้วยนะ ห้ามให้บาจิลกลับคนเดียวเด็ดขาด” สึนะสั่ง แล้วเดินกลับไปที่โต๊ะเรียนของตัวเอง.....ดีโน่ยิ้มแล้วรีบเดินกลับไปที่ห้องตัวเองทันที

“ไปไหนมาน่ะ มาช่วยกันทำงานก่อนสิ” ทันทีที่ดีโน่กลับมาถึงห้อง บาจิลก็หันไปบ่นเข้าให้
“วันนี้นายอยู่กับฉันนะ แล้วตอนเย็นฉันจะไปส่งที่บ้าน” ดีโน่นั่งลงข้างๆแล้วอมยิ้ม
“เอ่อ...อื้ม!! ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนนะ” ร่างบางยิ้ม .....ว่าแต่ ท่านซาวาดะจะว่าอะไรเรามั้ยนะ?....ช่างเถอะ แค่วันเดียวเอง
“ดีใจจัง ทำรายงานกันต่อเถอะ” ดีโน่ยิ้มกว้าง หยิบกระดาษมาเขียนอย่างกระตือรือร้น

เย็นนี้ดีโน่จะอยู่กับคนๆนั้นสินะ.....

โกคุเดระที่กำลังจะมาหาดีโน่ที่ห้องเรียนยืนหลบอยู่ที่ข้างประตู ได้ยินหมดทุกอย่างที่ดีโน่พูดแล้ว.....ร่างเล็กเดินกลับไปที่ห้องตัวเองอย่างซึมเซา
“โกคุเดระไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันไหม?” ยามาโมโตะยิ้มแย้มเดินเข้าไปถามร่างล็ก
“......อืม” โกคุเดระชะงักเพราะว่ายามาโมโตะก้มลงมามองหน้าตัวเองจนชิดทีเดียว ร่างเล็กขืนหน้าออกห่างด้วยความตกใจ
“เป็นอะไร หน้าซีดๆนะ ไม่สบายหรือเปล่า?” ยามาโมโตะเอามือไปทาบที่หน้าผากของโกคุเดระด้วยความเป็นห่วง
“เปล่า ฉ...ฉันแข็งแรงดี” โกคุเดระพยายามยิ้ม.... รู้สึกดี...กับฝ่ามืออุ่นๆของอีกฝ่ายอย่างบอกไม่ถูก
“ถ้าไม่เป็นไร งั้นเราไปกินข้าวเที่ยงกันดีกว่านะ ฉันเลี้ยงเอง! ฮะฮะฮะ” ยามาโมโตะ ตะโกนร่าเริง จูงมือโกคุเดระเดินออกไปจากห้อง.....โกคุเดระมองมือตัวเองที่ถูกอีกฝ่ายกุมไว้

อุ่นจริงๆนั่นแหล่ะ....ยามาโมโตะ นายเป็นคนดีจัง..... - - - ร่างเล็กอมยิ้ม






.
.
.





ตอนเย็น

ดีโน่พาบาจิลเดินเล่นไปเรื่อยๆในแถบย่านการค้าของนามิโมริ คนเยอะทีเดียว ดีโน่ไม่ลืมที่จะกุมมือเล็กๆของร่างบางไว้แน่น
“ไปกินเค้กกันดีกว่า ไปรึเปล่า?” ดีโน่หันไปถามร่างบางที่เดินตามมาข้างหลัง
“อื้อ” บาจิลพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม เดินเข้าร้านเค้กไปพร้อมดีโน่....แล้วสั่งเค้กมากินด้วยกัน.....

มีนักเรียนในโรงเรียนเดียวกันและต่างโรงเรียนเต็มร้าน....ส่วนใหญ่มากันเป็นคู่ๆ ร้านนี้คงฮิตกันในหมู่วัยรุ่น....เมื่อออกมาจากร้านเค้กก็เดินเที่ยวต่อ.....นานทีเดียวที่ทั้งสองคนเดินเที่ยวเล่นไปด้วยกัน ดีโน่แวะเข้าร้านโน้นร้านนี้ไปเรื่อยๆ

“เอาอันนี้ดีกว่าน่ารักดี” บาจิลหยิบสายห้อยมือถือสีเหลืองมีพวงกุญแจรูปเต่าตัวเล็กๆห้อยขึ้นมามอง
“น่ารักใช่ม๊า? แต่คงน่ารักสู้ฉันไม่ได้หรอกเนอะเต่าตัวนี้น่ะ ฮ่าๆๆ” ดีโน่มองแล้วเก๊กหล่อเต็มที่
“พูดอะไรน่ะ เต่าตัวนี้ต้องน่ารักกว่าอยู่แล้ว เอาอันนี้ครับ” ร่างบางยิ้มขำๆแล้วเดินไปจ่ายเงินที่เจ้าของร้าน
“ได้ไง บาจิลต้องเข้าข้างฉันสิ” ดีโน่พองแก้มมองร่างบางงอนๆ
“อื้อๆ น่ารักก็น่ารัก” บาจิลเดินนำออกจากร้านไป ดีโน่เดินตามออกมา

………ทุ่มครึ่งแล้ว...ดีโน่จำใจต้องพาบาจิลไปส่งที่คฤหาสน์วองโกเล่....ความจริงอยากอยู่ด้วยนานๆกว่านี้ซักหน่อย
....ไม่แน่ว่าวันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง 2 คนแบบนี้ก็ได้.....ดีโน่เดินตามหลังบาจิลเข้าไปในซอยเงียบๆ
“มีอะไรเหรอ? ทำไมเงียบไปล่ะ?” ร่างบางหันกลับไปมองดีโน่
“....เปล่า แค่คิดว่าวันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกันกับบาจิลแค่ 2 คน เท่านั้นเอง....” ดีโน่ก้มหน้านิ่งๆ
“พูดแบบนั้นไม่ดีนะรู้รึเปล่า? ยังไงถ้าไปที่อเมริกาเราก็ส่งเมลล์ให้กันได้นี่นา” บาจิลอมยิ้ม ยื่นมือไปจับที่แก้มดีโน่ด้วยความเคยชินเหมือนสมัยเด็กๆ....นั่นแหล่ะ เพราะแบบนั้นดีโน่ยิ่งก้มหน้าลงต่ำอีก......

ยังไงก็แค่....เพื่อน เท่านั้นเองสินะ

“เลี้ยวตรงนี้ก็ถึงแล้ว ฉันเดินกลับเข้าไปเองได้ ดีโน่กลับบ้านดีกว่านะ จะสองทุ่มแล้ว” บาจิลชี้ไปที่ทางแยกตรงหน้า
“…บาจิล ขอโทษนะ!!” ดีโน่ตรงเข้าไปกระชากบาจิลเข้ามาบดจูบเพราะกลั้นความรู้สึกตัวเองไม่ได้ต่อไปแล้ว

ร่างบางชะงัก เบิ่งนัยน์ตากลมโตสีฟ้าใสขึ้น.....ดีโน่บดคลึงริมฝีปากนุ่มนิ่มนั้นอย่างดูดดื่มโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว ราวกับว่าอยากจะจดจำทั้งกลิ่นหอมหวาน และรสสัมผัสของคนที่รักเอาไว้ให้ได้มากที่สุด ...ทั้งๆที่อยากจะลืม แต่แค่ได้อยู่ใกล้ๆก็อดใจไม่ไหว.......เพียงไม่นานดีโน่ก็ถอนจูบออกแล้วถอยห่างออกจากบาจิลช้าๆ....ร่างบางทำตัวไม่ถูก

“ข... ขอโทษนะ ฉันกลับล่ะ” ดีโน่ก้มหน้าหันหลังวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที ....เร็วที่สุดเท่าที่ขาจะพาวิ่งไปได้
“ดีโน่...” บาจิลมองตามแผ่นหลังนั้นจนลับ....ไม่ได้โกรธที่โดนจูบแบบนั้นหรอก แต่เป็นห่วงเพื่อนคนนี้มากเหลือเกิน
ร่างบางยกมือเล็กขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากตัวเองแผ่วๆ ...เดินเลี้ยวเข้าไปตรงแยกนั้นช้าๆ
“กลับช้ามากเลยนะ” สึนะที่โผล่มากลางทาง เล่นเอาบาจิลตกใจแทบช๊อก
“ทะ ท่านซาวาดะ!! ตกใจหมด...แล้ว มายืนทำอะไรตรงนี้ครับ...?” ร่างบางเดินเข้าไปหา
“ก็มารอรับเธอไง เป็นห่วงน่ะเห็นว่ากลับมาช้า” ร่างสูงหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
“หา...?? น่ารักจังเลย หน้าแดงเป็นด้วยเหรอครับ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะครับ” บาจิลแซวสึนะเล่นๆ
“เปล่าแดง! กลับบ้านได้แล้วน่า!!” สึนะคว้ามือเล็กของบาจิลแล้วรีบๆเดินกลับบ้านทันที


กลับบ้านดึก ต้องพาไปลงโทษ !!








.


.


.






อีก 3 วัน....จะไปที่อเมริกา....

ดีโน่มองดูใบหย่าอันใหม่(อันเก่าโกคุเดระฉีกทิ้งไปแล้ว)ที่ไปขอจากอำเภอมาเนือยๆ....ก่อนจะเก็บใส่ลิ้นชักไว้
......เย็นนี้ค่อยคุยกันก็แล้วกันนะ.... - - - ร่างสูงเดินออกจากห้องนอนไปข้างล่าง....โกคุเดระยืนรออยู่ที่หน้าบ้านแล้ว
“ช้าจังเลย จะสายแล้วนะ” ร่างเล็กบ่น
“โทษที ไปกันเถอะ” ดีโน่หัวเราะตามปกติเดินไปพร้อมโกคุเดระ



“ดีโน่ อรุณสวัสดิ์” บาจิลร้องทักทายเมื่อเห็นเพื่อนสนิทก้าวเข้ามาในห้องเรียน
“อืม...หวัดดี” ดีโน่ชะงักเพราะเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของอีกคน.... - - ไม่โกรธเราสินะที่ทำแบบนั้นน่ะ...ค่อยยังชั่วหน่อย






………………………..

…………………………………..






“ฮะฮะฮะ ตลกจัง ตลกๆๆ” ยามาโมโตะที่กำลังนั่งอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่หัวเราะลั่นห้อง
“...นายหัวเราะดังเกินไปแล้ว” โกคุเดระหันไปว่าอีกคนเบาๆ ยามาโมโตะยังนั่งเอามือปาดน้ำตาตัวเองอยู่
“อ่านไหม? ตลกมากเลย ฮะฮะฮะ” ยามาโมโตะหันไปยื่นหนังสือการ์ตูนให้โกคุเดระที่นั่งมองดูตัวเองอยู่
“ไม่เอา” โกคุเดระส่ายหน้า
“อะไรอะ?...ถ้าโกคุเดระหัวเราะออกมานะ รับรองโลกนี้คงสดใสไร้มลภาวะ(?)ขึ้นมาเยอะเลยนะ รู้รึเปล่า?” ยามาโมโตะอมยิ้ม
“นี่กะจะว่าฉันเป็นตัวสร้างมลพิษใช่ไหม ไม่พูดด้วยแล้ว เจ้าบ้าเบสบอล!” เจ้าตัวเล็กกว่าโกรธเข้าให้ซะแล้ว ยามาดมโตะต้องรีบง้อ ....ร่างสูงดึงมือเล็กๆของโกคุเดระที่วางอยู่บนโต๊ะมากุมไว้
“โธ่....โกคุเดร๊า~ อย่างอนฉันเลยนะ เย็นนี้จะเลี้ยงเค้กไถ่โทษนะ” ยามาโมโตะมาไม้เดิมอีกแล้ว....เอาขนมมาล่อตามเคย -*-
“.........” โกคุเดระเหลือบตามอง....ทำหน้าตลกชะมัดเลยเจ้านี่เนี่ย~
“ก็ได้!” ....ไม้เดิมดันทะลึ่งใช้ได้ผลอีกต่างหาก เอาเข้าไป!!.....ยามาโมโตะยิ้มแก้มปริเอาหน้าถูๆไถๆกับมือเล็กของโกคุเดระที่ตัวเองกุมไว้ไปมาๆ.....ร่างเล็กรีบชักมือกลับ ...ก็คนทั้งห้องกำลังมอง -*-
“จะกินเค้กใหม่ที่ออกนะ เค้าบอกว่าจะมีกระดาษทำนายที่แม่นมากๆสอดอยู่ในเค้กด้วยละ” โกคุเดระคิดไว้เรียบร้อยเสร็จสรรพ
“โอ้ ได้เลยเจ้าหญิง!” ยามาโมโตะทำตาหวานเยิ้มหยดย้อยติ๋งๆ(?)
“เจ้าบ้า!!” ร่างเล็กค้อนเข้าให้ เลยทำให้ยมาโมโตะต้องทำการง้อต่อไป......



อยากบอกว่า ชอบนายนะโกคุเดระ








ตอนเย็น (เร็วไปมั้ยเนี่ย?)

“อร่อยจังเลย~ มีคนเลี้ยงก็อร่อยแบบนี้ล่ะนะ ฮึฮึ” โกคุเดระกินเค้กไปยิ้มไป
“ยินดีเลย ถ้าเป็นโกคุเดระ ฮะฮะฮะ” ......เค้กร้านนี้แพงชะมัดเลย.....คลี่ดูเงินในกระเป๋าแล้วหัวเราะตามฟอร์ม -*- ช่างเหอะ!! ….แค่ได้เห็นรอยยิ้มร่าเริงแบบนั้นก็พอแล้วล่ะนะ.... - - เพราะเห็นว่าโกคุเดระทำหน้าซึมๆมาหลายวันแล้ว ยามาโมโตะก็อดเป็นห่วงไม่ไหว....เลยหาทางทำให้โกคุเดระร่าเริงขึ้นมาเหมือนก่อน....
“อ๊ะ เจอกระดาษแล้ว” ร่างเล็กดึงกระดาษแผ่นเล็กๆออกมาจากเค้กแล้วคลี่อ่านในใจ
“ทำนายว่าไงเหรอ? ดูมั่งๆ” ยามาโมโตะยื่นหน้าไปมอง แต่โกคุเดระเอาหลบลง
“ไม่ได้! ของนายล่ะ?” โกคุเดระเก็บกระดาษลงในกระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว
“ฮะฮะฮะ ไม่บอก! เป็นความลับเหมือนกัน” ยามาโมโตะเก็บใส่กระเป๋าเสื้อตัวเองเหมือนกัน




หลังจากอิ่มหนำสำราญ(?)ก็ถึงเวลาที่จะต้องกลับบ้าน
”หนักไหม?” โกคุเดระถามยามาโมโตะด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
“หนักมากเลย ฮะฮะฮะ” ยามาโมโตะหันไปบอกเจ้าตัวเล็กที่ตัวเองกำลังแบกขี่หลังอยู่
“หนักใช่ไหม? นี่ๆๆ” โกคุเดระเริ่มปฏิบัติการขย่มหลังทันที
“พอแล้วๆ เดี๋ยวปล่อยลงจากสะพานนี่ซะหรอก” ร่างสูงผมดำขลับหลังยื่นโกคุเดระไปนอกสะพาน
“หวา ~ อย่านะเจ้าบ้าเบสบอล! ถ้าฉันตกลงไปจริงๆจะทำยังไง!!” ร่างเล็กโผเข้ากอดคอยามาโมโตะ....ร่างสูงหัวเราะชอบใจ
แล้วพาโกคุเดระไปส่งจนถึงหน้าบ้าน ย่อให้โกคุเดระโดดลงจากหลังตัวเอง
“ขอบใจนะ วันหลังจะใช้บริการขี่โก่งอีก บ๊ายบาย” เจ้าตัวเล็กยิ้มร่าวิ่งเข้าบ้านไปทันที

ยามาโมโตะถอนหายใจด้วยรอยยิ้มแล้วเดินออกไปจากหน้าบ้าน.............
ยิ้มได้แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อยนะ

“กลับมาแล้วครับ” โกคุเดระวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนทันทีด้วยความร่าเริง
“กลับมาแล้วเหรอ? พอดีเลย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” ดีโน่นั่งอยู่บนเตียงพร้อมกระดาษในมือ โกคุเดระวางกระเป๋าแล้ว
เดินไปนั่งข้างๆ มองดูด้วยความสนใจ - - - ....ใบหย่า!! ร่างเล็กถอยออกมาทันทีด้วยความตกใจ
“ช่วยเซ็นให้หน่อยนะ ฉันจะเอาไปส่งเอง...อีกแค่ 2 วัน ก็จะไปอเมริกาแล้...”
“ไม่!! ไม่เอา ฉันไม่เซ็นเด็ดขาดเลย ไม่เซ็น!!” โกคุเดระน้ำตาไหลนองหน้า ดีโน่ถอนหายใจ แล้วลุกเดินเข้าไปหา แต่โกคุเดระยิ่งถอยห่างออกไปเรื่อยๆจนชิดผนังห้อง
“โกคุเดระ ฟังนะ เราแต่งงานกันแค่ในนามเท่านั้นเอง...อีกอย่าง ฉันจะไปอเมริกาแล้ว นายจะมาผูกมัดกับฉันแบบนี้ไม่ได้หรอก”
ดีโน่พยายามพูด ร่างเล็กยังส่ายหน้าและร้องไห้ออกมาไม่หยุด
“ซักวันต่างคนต่างก็ต้องเจอคนใหม่ที่ดีกว่าตอนนี้....นายอาจจะเจอคนๆนั้นของนายแล้วก้ได้นะโกคุเดระ....คนที่รักนายน่ะ”
“...ฮึก ฮึก....ฮือ...ไม่เอา!! ที่พูดออกมาแบบนั้น...ดีโน่...ไม่ได้รักฉันเลยใช่มั้ย..ฮึก...บอกมาสิ...บอกมา” โกคุเดระตรงเข้าไปกอดดีโน่ไว้แน่นและร้องไห้ออกมาไม่หยุด....ร่างสูงยิ้มบางๆ
“รักสิ...รักนายเหมือนน้องชายคนหนึ่ง” ดีโน่ลูบหัวอีกคนเบาๆ
“น้องชาย?...ฮือ...ไม่เอา...ฮืออออออออออ~” ร่างเล็กส่ายหน้าแล้วผละออกมาจากอกของดีโน่
“นายไม่รู้ตัวเลยใช่ไหม?...เวลาที่อยู่กับฉันน่ะ นายไม่เคยมีความสุขเลย...แต่ฉันเห็นนะ เวลาที่นายอยู่กับยามาโมโตะ นายหัวเราะ
และยิ้มอย่างมีความสุขสุดๆ....ควรจะรู้ใจตัวเองได้แล้วนะว่าที่แท้จริงแล้วนายรักใคร....สำหรับฉันแล้ว ยังไงคงคิดกับนายได้แค่น้องชายเท่านั้น....แล้วสำหรับนาย ฉันก็คือพี่ชายเท่านั้น โกคุเดระ...” ดีโน่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“....ฮึก....แต่ชั้นรักดีโน่นะ รัก!!” โกคุเดระไม่ฟังอะไรแล้ววิ่งพรวดพราดออกไปจากห้องทันที
“โกคุเดระ!!” ดีโน่ตะโกนตามหลังแต่ไม่ทันซะแล้ว ร่างสูงทำได้เพียงถอนหายใจเบาๆ.....


มาถึงตอนนี้แล้ว พอได้เป็นแบบนี้ ฉันก็เข้าใจในคำพูดของนายมากขึ้นนะบาจิล....
อย่างที่นายเคยบอกว่า...ซักวันเราจะต้องได้เจอคนที่ดี....คนที่เรารักจริงๆ........
แล้วฉันจะทำยังไงกับเรื่องตอนนี้ดีนะ........


ดีโน่นั่งลงบนเตียงสีขาวนั้นเงียบๆ.....เหม่อมองไปข้างหน้า....................









ทั่ก –ทั่ก – ทั่ก – ทั่ก –


ร่างเล็กวิ่งไปเรื่อยๆไม่สนใจหนทางข้างหน้าเลยว่าตัวเองกำลังวิ่งไปที่ไหน....น้ำตายังไหลออกมาไม่หยุด
- - ตุ่บ!! - - ชนเข้ากับใครบางคนจนล้มลงไปบนพื้น โกคุเดระนอนร้องไห้อยู่ตรงนั้น....
“เหวอออ~ ข.. ขอโทษครับ เจ็บมากหรือเปล่าครับ?” อีกคนที่ถูกชนตกใจมากที่เห็นร่างเล็กร้องไห้ก็รีบดึงให้ลุกขึ้นมาเบาๆ
“....ฮึก...ฮึก....ยามาโมโตะ?” โกคุเดระมองคนตรงหน้าแล้วโผเข้าไปกอดไว้แน่นด้วยร่างกายที่สั่นเทา
“โกคุเดระ?” ร่างสูงผมสั้นสีดำขลับที่ยังตกใจอยู่หน่อยๆมองเจ้าตัวเล็กที่ซบหน้าอยู่ที่อกของตัวเอง.... - - - ร้องไห้มาเหรอ?...เกิดอะไรขึ้นนะ?

...................ยามาโมโตะพาโกคุเดระเข้ามานั่งในร้านซูชิที่ตัวเองทำงานอยู่ นั่งมองโกคุเดระที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุดอยู่ด้วยความกังวล
“เกิดอะไรขึ้น?” ยามาโมโตะตัดสินใจถามออกไป ใจจริงก็ลังเลอยู่เหมือนกันเพราะกลัวว่าอีกคนจะร้องไห้หนักกว่าเดิม
“...ด ...ดีโน่...เค้าจะหย่ากับฉัน....ฮึก...ฮึก....ฉันจะทำยังไงดียามาโมโตะ....ทำยังไงดี...ฮือ~” โกคุเดระพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ......ยามาโมโตะถอนหายใจ - - - จะบอกยังไงดีนะ.....เราเองก็ไม่อยากเห็นโกคุเดระร้องไห้แบบนี้หรอก แต่ว่า
“เจ้านั่นจะไปอเมริกาสินะ....ไป 3 ปี....นานเหมือนกัน.....” ยามาโมโตะพูดมองหน้าเปื้อนน้ำตาของโกคุเกระ....ร่างเล็กพยักหน้าเบาๆ
“....โกคุเดระ ฉันน่ะ ไม่รู้จะบอกนายยังไงดี....แต่ว่านายจะผูกมัดทั้งตัวเองและเจ้านั่นไว้ทำไมกัน?....ปล่อยเค้าไปเถอะ....ฉันไม่อยากจะพูดนะ...แต่ว่า ดีโน่...รักนายหรือเปล่า?...” โกคุเดระนั่งเงียบ...ยามาโมโตะมองอยู่ซักพักก่อนจะพูดต่อ
“ซักวันคนเราก็ต้องเจออื่นไปเรื่อยๆ.....บนโลกนี้มีคนกี่ล้านคนล่ะ? นายไม่รู้หรือไงว่าคนที่พร้อมจะรักเราน่ะมีเยอะแยะ....ที่พูดน่ะ ไม่ได้บอกให้นายมีความรักใหม่หรอกนะ...แต่อยากให้นายลองคิดดู....ถ้าหากว่ารักแล้วทุกข์น่ะ ฉันว่าอย่าฝืนใจไปรักเลยจะดีกว่า.....” ยามาโมโตะนิ่งไปซักพัก...โกคุเดระยังก้มหน้าเงียบๆ....ตอนนี้น้ำตาไม่ไหลออกมาแล้ว......
“แต่ว่า ถ้านายมีความสุขที่จะรักเค้าก็รักเค้าต่อไปเถอะ....แต่ในทางกลับกันเค้าคนนั้นก็อาจจะเป็นทุกข์ก็ได้....เป็นทุกข์เพราะว่า เค้าไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นกับเรา....แล้วก็ถูกผูกมัดเอาไว้ด้วยความรักของเรา....ถ้านายรักดีโน่จริงๆนายควรจะปล่อยเค้าไปซะ ให้เค้าได้เดินไปข้างหน้า....แล้วเจอคนที่คู่ควรกันจริงๆ....”
“.....ยามาโมโตะ....เคยรักใครหรือเปล่า?..” หลังจากที่นั่งเงียบมานานโกคุเดระก็ถามขึ้น
“เคยสิ ตอนนี้ก็ยังรักอยู่...ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่ได้รักตอบ....แต่ว่าฉันขอรักไปแบบนี้เรื่อยๆดีกว่า....” ยามาโมโตะคลี่ยิ้มบางๆ
“บอกเค้าไปหรือยัง?” โกคุเดระมองคนตัวสูงนิ่งๆ
“ไม่ได้บอกหรอก แค่ได้อยู่ใกล้ๆในบางครั้ง ฉันก็พอใจแล้วล่ะ...ฉันไม่อยากผูกมัดใครด้วยความรู้สึกของตัวเองเพียงฝ่ายเดียวหรอกนะ” ยามาโมโตะพูดด้วยใบหน้าจริงจัง.....มองลึกลงไปในดวงตาสีเขียวมรกตของคนตรงหน้า....
“....ขอบคุณนะ...ยามาโมโตะเป็นคนดีจัง...คนๆนั้นโชคดีมากเลยนะ....ทำไมไม่รู้ตัวว่ามีคนดีขนาดนี้รักตัวเองอยู่โง่ชะมัดเลย” โกคุเดระยิ้มออกมา ....ยามาโมโตะสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะตามฟอร์ม....

นายกำลังว่าตัวเองอยู่นะ โกคุเดระ~

“....น่าอิจฉาจัง...” โกคุเดระหุบยิ้มแล้วกลับมาซึมเหมือนเดิม
“ไม่ต้องอิจฉาหรอกน่า ตอนนี้คนที่ฉันรักกำลังเศร้ามากเลยนะ” ยามาโมโตะยื่นมือไปลูบหัวโกคุเดระเบาๆ
“เอ๋?...ทำไมล่ะ” โกคุเดระเงยหน้าขึ้นถาม
“....เด็กดื้อที่ไม่ยอมจะเข้าใจอะไรเลย ....เอาแต่ร้องไห้อย่างเดียว” ยามาโมโตะพึมพำ
“เค้าเป็นแบบนั้นเหรอ?” โกคุเดระถามต่อ.....ท่าทางสนอกสนใจมากทีเดียว
“อือ ตอนนี้ก็ยังร้องไห้อยู่....” ยามาโมโตะเอามือเกลี่ยน้ำตาที่แก้มของอีกคนเบาๆด้วยความอ่อนโยน
“...ทำไมถึงรู้ว่าเค้ากำลังร้องไห้ล่ะ” โกคุเดระถามด้วยความแปลกใจ...แต่ยามาโมโตะได้แต่ยิ้มให้เท่านั้น







วันเดินทาง ที่สนามบิน

ดีโน่ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของตัวเองเดินไปเรื่อยๆ ฝ่าผู้คนที่เดินกันพลุ้งพล่าน มองดูตั๋วในมือไปพลางๆ
“ดีโน่~” เสียงใสๆตะโกนเรียกร่างสูงไว้ ดีโน่หันกลับไปมอง
“นึกว่าจะมาไม่ทันแล้วซะอีก” บาจิลหอบแฮ่กๆวิ่งมาหยุดตรงหน้าดีโน่
“ขอบใจที่มาส่งนะ” ดีโน่ยิ้มออกมาบางๆ
“เครื่องจะออกแล้วเหรอ?” บาจิลถาม ดีโน่พยักหน้าเบาๆ.....


จะไปแล้วนะ....
ฉันกำลังจะไปแล้วล่ะบาจิล.....


“อ่ะนี่ เก็บไว้นะ” บาจิลยัดของบางอย่างใส่ในมือของดีโน่
“สายห้อยมือถือที่นายซื้อวันนั้นนี่นา....ฮึ ขอบใจนะ ฉันจะเก็บไว้อย่างดีเลยล่ะ” ดีโน่หัวเราะมองดูสายห้อยมือถือสีเหลืองรูปเต่าในมือ
“รักษาตัวด้วยนะ” ร่างบางยื่นมือไปจับมือเพื่อนสนิทไว้เบาๆ
“อืม นายก็ด้วย ถ้าฉันกลับมาอีกที คงได้เห็นเจ้าสึนะตัวน้อยๆนะ” ดีโน่บีบมือนิ่มนั้นเบาๆ
“จะบ้าเหรอ!! พูดอะไรก็ไม่รู้” บาจิลหน้าแดงทันที....มีได้ที่ไหนกันเล่า!!



เสียงประกาศเตือนดังขึ้นมา....


บาจิลปล่อยมือดีโน่ออกด้วยสีหน้าเศร้าๆ
“ฉันคงต้องไปแล้วล่ะ....ลาก่อน” ดีโน่ยิ้มบางๆแล้วก้มลงไปจูบที่แก้มนิ่มของคนตัวเล็กกว่าผะแผ่ว
“ล... ลาก่อน...” ร่างบางโบกมือให้ดีโน่ที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ...... - - - แตะ - - - มือของใครบางคนวางลงบนไหล่เล็กนั้นเบาๆ
“คราวนี้หยวนให้ก็แล้วกันนะ” สึนะมองตามดีโน่ที่เดินออกไปไกลแล้ว...และค่อยๆลับสายตาไปเรื่อยๆ
“กลับกันเถอะ” สึนะพาบาจิลเดินออกมาจากสนามบินแล้วขึ้นรถขับออกไป......................



ดีโน่มองดูนาฬิกาบนข้อมือตัวเองและเหลียวไปมองข้างหลัง..... - - - ไม่มาสินะ....คงโกรธเราอยู่....ร่างสูงก้าวเท้าไปเรื่องๆจนถึงทางผู้โดยสารขาออก
“ดีโน่!!~” เสียงตะโกนลั่นดังมาแต่ไกล พร้อมด้วยโกคุเดระที่วิ่งมาหาที่ทางออกนั้น
“โกคุเดระ...” ดีโน่มองดูด้วยรอยยิ้ม
“ฉัน....มาขอโทษน่ะ...ฉันเอาใบหย่าไปส่งแล้วนะ....ที่ผ่านมานายคงลำบากใจที่ต้องมาอยู่ด้วยกันกับฉันตลอดเลย...” โกคุเดระพูดเบาๆ...แต่มันก็ดังพอที่ดีโน่จะได้ยิน
“เปล่าหรอก สนุกดีนะ สีสันของชีวิตไง....ขอบคุณที่เข้าใจฉันนะ ฉันต้องขึ้นเครื่องแล้วล่ะ...”
“อืม...แล้วขอให้เจอคนๆนั้นของนายเร็วๆนะ...ฉันเองก็จะพยายามเหมือนกัน” โกคุเดระเงยหน้าขึ้นมายิ้มแย้ม
“ฮึๆ....นายเองก็ด้วย ลาก่อน” ดีโน่หันหลังเดินออกไป....โกคุเดระโบกมือลาช้าๆ......ก่อนน้ำตาจะไหลลงมาจากแก้มนั้น.....
“.....ลาก่อน” ร่างเล็กลดมือลง...แล้วปาดน้ำตาตัวเองออกด้วยมือสั่นๆ
“โกคุเดระ...ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” ยามาโมโตะเดินเข้ามาหาโกคุเดระที่ยังยืนนิ่งๆอยู่กับที่.....เพราะเป็นห่วงเลยมาส่งที่สนามบินด้วย
“...อือ ฉันไม่เป็นไร!!” โกคุเดระหันมายิ้มให้อีกคน
“....อยากร้องไห้ก็ไม่เห็นจะต้องกลั้นเลยนี่นา” ยามาโมโตะพูด
“อือ!! ไม่กลั้นก็ได้!!” โกคุเดระพยักหน้า แล้วน้ำตาไหลออกมาพรากๆเลย -*-
“...อยากกอดฉันก็เข้ามากอดสิ” ยามาโมโตะพูดต่อ
“อือ!! ขอยืมอกหน่อยนะ!!” โกคุเดระโผเข้าไปกอดยามาโมโตะแล้วปล่อยน้ำตาออกมาไม่หยุด ร่างสูงผมดำขลับลูบหลังเล็กนั้นเบาๆ



ผู้คนที่กำลังเดินวุ่นวายในสนามบินแห่งนี้...คงไม่ได้สังเกตทั้งสองคน....เครื่องบินค่อยๆเคลื่อนตัวทะยานสู่ท้องฟ้า.....
ลอยขึ้นไปสูงสุดสายตา....ลอยออกไปห่างไกลไปเรื่อยๆ....................



โซ่ผูกมัดที่เคยมีอยู่ถูกตัดขาดไปแล้วพร้อมๆกับ
เครื่องบินลำนั้นที่หายไปในกลีบเมฆ



คนที่คอยอยู่ข้างๆคุณเสมอในยามทุกข์ใจ นั่นแหล่ะคือเนื้อคู่ที่แท้จริงของคุณ....สีนำโชคคือสีแดง

ข้อความในกระดาษทำนายจากเค้กของโกคุเดระ....ข้อความที่ไม่ยอมบอกยามาโมโตะ.....


...............เสียงอื้ออึงภายในสนามบินดูเหมือนจะค่อยๆเบาลงเรื่อยๆ....เป็นเพราะว่าเค้ากำลังร้องไห้อยู่ใช่มั้ยนะ ถึงไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย...... - - - อา...อุ่นจังเลย...อยากให้ยามาโมโตะกอดแบบนี้ไปเรื่อยๆจัง......

“ฉันรักโกคุเดระนะ...” เสียงกระซิบแผ่วๆดังขึ้นมา....โกคุเดระเงยขึ้นมาเจ้าของเสียงนั้น
“น...นาย” ร่างเล็กตกใจกับหน้าแดงๆของยามาโมโตะ แต่ก็ยิ้มออกมา
“เด็กดื้อที่ที่ไม่ยอมเข้าใจอะไรเลย...เอาแต่ร้องไห้อย่างเดียว....แต่ว่า...ฉันก็ร้องไห้กับยามาโมโตะแค่คนเดียวนี่นา ใช่ไหม?” เจ้าตัวเล็กหัวเราะเบาๆ.....
“......ขอบใจนะ ยามาโมโตะ” โกคุเดระอมยิ้ม “ฉันอยากกินเค้กล่ะ!! เลี้ยงหน่อยนะ แล้วต้องให้ฉันขี่หลังไปด้วย!!”
“ฮะฮะฮะ แค่นั้นเอง โอ้ สบายมาก!” ยามาโมโตะหัวเราะแล้วหันหลังให้โกคุเดระขึ้นขี่ ก่อนจะเดินออกไปจากสนามบิน ...ทั้งสองคนค่อยๆลับไปตามกระแสผู้คนที่ยังเดินหลั่งไหลอยู่.....



เคยได้ยินมั้ยว่า....รักแท้แพ้ใกล้ชิด..........




-END-

ขอบคุณที่ติดตามอ่านจนจบนะคะ !! >____________<

จบได้น่ารักมาก

ส่วนม้า....จะได้เจอใครนะ

เอ้าา สรุปดีโน่ก็ไม่หลงรักโกคุสักที ดันกลายเป็นเจ้ายามะมาทำคะแนนแซง ได้ตัวก๊กจังไปซะงั้น มันต้อง 8059 สินะเจ้าค่ะ

ส่วนพี่โ่น่ไปอเมริกาแบบนี้จะเจอคู่แท้ของตัวเองหรือป่าวน๊าา หรือว่าจะเป็น D18 หึหึ<< ถ้าได้ก็ดีสุดๆไปเลยเจ้าค๊าาา >///<

ตอนนี้เหมือนจะเศร้าๆนะคะเนี่ย สงสารก๊กจัง สงสารดีโน่ ต้องจากคนที่รักไปซะไกลเลย

มีแต่คู่สึนะบาจิลที่หวานกันเสมอต้นเสมอปลายเลย ไม่ไว้หน้าคู่อื่นๆ แอบหมั่นไส้ ฮ่าฮ่า

สรุปว่าก๊กจังเนี่ยรู้แล้วใช่ป่าวว่ายามะมันแอบรักใครอยู่ หึหึ

จะมีตอนพิเศษต่อไปอีกมั้ยค่า ถ้ามีก็จะตามมาอ่านต่อค่าา

แอบเศร้าT_Tสุดท้ายโน่กับโกคุก็ไปด้วยกันได้แค่น้องชาย ฮืออออ
แต่ว่า 8059น่ารักกก
จบได้ซึ้งจังเลยคะ ผิดกับที่แอบจิ้นเองสุดๆ(โดนเตะข้อหาจิ้นไม่ถูก)
สนุกมากๆเลยคะ!!!

สุดท้ายพี่โน่กับโกคุก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน

สงสารโกคุจังเลย แต่ก็ยังมียามะมาคอยปลอบใจล่ะนะ

รออ่านตอนพิเศษตอนต่อไปนะคะ

ป๋าโน่พูดได้โดนใจเจ๊มาก

"คงได้เห็นเจ้าสึนะตัวน้อยๆนะ" กรี๊ด~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~จะเป็นลม
จาก
D59
กลายเป็น
8059
ไปซะแล้ว

คู๋โปรดคือ 8059 เนี่ยแหละ

ตอนพิเศษตอนต่อไปคงไม่ใช่ บาจิลท้องนะครับ(กรุณามาตอบด้วยนะครับพี่tsunari) เป็นได้จะดีมาก เจ้าสึนะตัวน้อยๆ

โอ้ว!!!!! น่าร้ากกกกกกกก

พ่อโน่ของเราต้องไปตามหารักแท้ซะแล้ว

ส่วนโกคุ ก็ไม่พ้นพ่อดาร์กเนียน ฮี่ๆ ^^

รอตอนต่อของ Special Part น้า (ขอเป็นแบบว่าบาจิลกำลังมีซือคุงตัวน้อย >////<)

เอ่อ...สงสารโกคุ
แต่ก็...นะ รักแท้แพ้ใกล้ชิดนี่นา
ยามะซิวไปเห็นๆ...ตาม้าไม่รู้สึกอะไรเลยสินะ ชิๆ

จะมีสเปเชี่ยลต่อไปมั้ยน้า...รอค่ะ >v<

โอ้วววววววววว ยามะเจ๋งมาก

น่ารักมากเลย ตอนจบชอบจัง*-*

จะมีสเปเชี่ยลต่อไปมั้ยน้า อยากรู้จัง

รอตอนต่อไปค่ะ ^O^

ไปๆ มาๆ ก็กลับเป็นสมการ 8059 หึหึหึหึ
อ้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แต่งได้สุดยอดไปเลยจ้า จะรอติดตามตอน
ต่อไปนะค่ะ ><~~~~~~~~~~~~