•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

คุณท่านทำไมเจ้ากี้เจ้าการขนาดนี้เนี่ย

สึนะต้องทำอะไรสักอย่างแล้วหล่ะ ไม่งั้นบาจิลร้องไห้เสียใจแย่เลย

แต่ได้ยินว่าแต่งงานก็ล้มไปซะแล้ว

ฟิคนี้แอบหมั่นไส้โกคุมากเลยนะเนี่ย

ให้บทยามะโพล่มาคว้าตัวโกคุไปกดทีสิค๊าา ฮ่าฮ่า

รออ่านตอนต่อไปค่าา

ต่อค่า >________<"







Aquamarine of Happiness
Paring : 2784
By : tsunari





Part : 6
การตัดสินใจของสึนะโยชิ












“เราจะได้แต่งงานกันแล้วล่ะดีจังเลย”
“เราจะได้แต่งงานกันแล้วล่ะดีจังเลย”
“เราจะได้แต่งงานกันแล้วล่ะดีจังเลย”




....






“เฮือกกกกกกกก!!..” ร่างบางลุกพรวดพราดขึ้นมาบนเตียงสีขาวสะอาดเล็กๆในห้องพยาบาลของโรงเรียน ก่อนจะเอามือทั้งสองข้างกุมหัวเบาๆ....ปวดหัวจี๊ดๆ.....บาจิลหันไปมองรอบๆ...เตียงเค้าตอนนี้มีม่านกั้นไว้
“....นี่เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” บาจิลถามตัวเอง...ก็ตอนนั้นรู้สึกเพลียมากนี่นาเลยเป็นลม...ใครพามาที่นี่ล่ะ?....
“ตื่นแล้วเหรอ หลับไปครึ่งวันเชียวนะ” ด็อกเตอร์ชามาล หมอประจำห้องพยาบาลแหวกม่านเข้ามาหา
“....ผม...หลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอครับ?” บาจิลถามด้วยความตกใจ....- - - นี่เราเพลียขนาดนั้นเลยเหรอ?....
“จ้าๆ แต่ไม่เป็นไรหรอกฉันสั่งให้เด็กที่พาเธอมาที่นี่ไปเอาข้าวกลางวันมาให้แล้วนะ ถ้ายังง่วงก็นอนต่อไปเถอะ...ว่าแต่เธอไปทำอะไรมาถึงเพลียขนาดนี้ล่ะ หรือว่าอ่านหนังสือเยอะไป คราวหลังระวังสุขภาพตัวเองหน่อยนะ” ด็อกเตอร์ชามาลบอกพลางมองดูหนุ่มน้อยที่เหมือนสาวน้อยมากกว่าอย่างเอ็นดู.... บาจิลพยักหน้ารับเบาๆ - - แต่...อาจารย์สั่งให้ใครไปเอาข้าวมาให้เรานะ?...บาจิลสงสัยอยู่บ้าง....ร่างบางคิดว่าคนที่พาตัวเองมาห้องพยาบาลเป็นคนๆนั้นซึ่งไม่น่าจะมีใครออกคำสั่งด้วยได้.......

“ผมเอาข้าวมาแล้วครับอาจารย์” เสียงทุ้มๆดังมาจากข้างนอก.....เสียงนี่มัน....
“อ้อ ดีโน่คุงมาไวดีจริงๆ” ด็อกเตอร์ชามาลหน้าเบ้เล็กน้อย
“บาจิลตื่นหรือยังครับ?” ดีโน่ยังถือถาดข้าวปั้นไว้ในมือ
“ตื่นแล้วเข้าไปดูสิ คงหิวแย่แล้วมั้ง” ด็อกเตอร์พยักหน้า





...........เจ็บแปล๊บๆที่อก...เป็นดีโน่เองหรอกเหรอที่พาเรามาที่นี่น่ะ....ไม่ใช่....





ไม่ใช่...












ท่านซาวาดะ ………








“บาจิลอาการเป็นยังไงบ้าง? หิวหรือยังฉันไปเอาข้าวมาให้แล้วนะ” ดีโน่แหวกม่านเข้ามาหาร่างบางที่เตียง
“...อื้ม...ฉันไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ ขอบใจนะ” บาจิลพยายามยิ้มแย้ม กลบเกลื่อนตาแดงๆของตัวเอง
“อะไรกัน จะร้องไห้เหรอ?...หรือว่าเจ็บหัวที่โดนกระแทกตอนเป็นลมน่ะ ไหนขอฉันดูหน่อย” ดีโน่รู้ทันไปหมดทุกเรื่อง....ยังเป็นดีโน่ที่อ่อนโยนใจดีไม่เปลี่ยน...บาจิลแกล้งพยักหน้ายอมรับ ที่จริงไม่ได้เจ็บตรงหัวที่โดนกระแทกหรอก.....

แต่ว่า...เจ็บที่ใจต่างหากล่ะ....เจ็บมากเลย.....

“ไม่เจ็บมากใช่รึเปล่า?” ดีโน่โอบบาจิลไว้เบาๆแล้วเป่าลมอุ่นๆพรมลงไปบนเรือนผมอ่อนนิ่มเบาๆ
“อื้อ...ไม่เจ็บมากหรอก ขอบใจนะที่พาฉันมาที่นี่น่ะ...” บาจิลดันดีโน่ออก
“ดีนะที่ฉันผ่านไปทางห้องนายพอดีน่ะ นายล้มลงไปแรงมากเลย ตกใจแทบแย่แน่ะ” ดีโน่หัวเราะเบาๆ



......ย้อนกลับไปตอนที่บาจิลเป็นลมล้มลงไปบนพื้นห้อง....ดีโน่เดินผ่านมากับเพื่อนพอดี สึนะผละจากโกคุเดระวิ่งตรงไปที่บาจิล กำลังจะเอื้อมมือไปประคองบาจิลขึ้นมา






เพี๊ยะ!!






ฝ่ามือใครบางคนปัดมือของสึนะออกไปได้ทันก่อนที่จะได้แตะตัวบาจิล
“อย่ามาจับ” ดีโน่พูด มองสึนะด้วยสายตาเอาเรื่อง
“นาย...” สึนะมีสีหน้าไม่พอใจเช่นกัน ดีโน่ค่อยๆอุ้มบาจิลขึ้นมาต่อหน้าสึนะ
“...คนที่ทำให้บาจิลร้องไห้น่ะ ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาแตะต้องบาจิลอีกเด็ดขาด...” ดีโน่พูดแค่นั้นก่อนจะพาบาจิลออกไปจากห้องท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคนในห้อง





.............................






“ทำไมทำหน้าเครียดๆล่ะ? เป็นอะไรหรือเปล่า?” บาจิลถามดีโน่ที่นั่งนิ่งๆอยู่ซักพัก
“.....นี่บาจิล ฉันน่ะมันไม่ดีตรงไหนเหรอ?” จู่ๆดีโน่ก็หันมาถามร่างบางด้วยสีหน้าจริงจัง
“....ทำไมจะไม่ดีล่ะ ดีโน่อ่อนโยน ใจดีกับฉันมากเลยนี่นา..ถามอะไรแปลกๆ” ร่างบางหัวเราะเบาๆ


“....งั้นแล้วทำไม...นายถึงปฏิเสธฉัน...ทั้งๆที่นายก็บอกว่าชอบฉันเหมือนกัน...เป็นไปไม่ได้เลยใช่มั้ยที่นายจะรักฉันมากกว่าคำว่า เพื่อน น่ะ....นายคิดกับฉันแค่นั้นเองเหรอ?....บาจิล...”


ดีโน่พูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด กุมมือเล็กๆของบาจิลไว้แน่น ร่างบางนั่งเงียบก่อนจะบีบมือดีโน่เบาๆ
“...ฉันเคยรักดีโน่มากกว่าเพื่อนนะ....แต่ว่าตอนนี้กับตอนนั้นน่ะมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว...ขอโทษนะ....แต่ว่าฉันก็ดีใจที่ดีโน่ยังเป็นเพื่อนที่ดี..ดีที่สุดกับฉันเสมอมาไม่เปลี่ยนไปเลย....” บาจิลยื่นมือไปลูบเรือนผมสีทองสว่างของดีโน่เบาๆ
“...ดีโน่เป็นคนมีเสน่ห์มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เดี๋ยวต้องได้เจอกับคนดีๆมากกว่าฉันแน่นอนเลยล่ะ” ร่างบางยิ้ม
“...คนที่ดีกว่าบาจิลงั้นเหรอ?....ฉันมีเรื่องอยากจะขอนายเป็นครั้งสุดท้าย...จะได้หรือเปล่า” ดีโน่จับมือนิ่มที่กำลังลูบเรือนผมตัวเองมากุมไว้ที่แก้มแล้วจูบเบาๆ
“....ได้สิ อะไรเหรอ?” บาจิลพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม....ถึงจะเป็นรอยยิ้มที่แสนเจ็บปวดสำหรับดีโน่ก็ตามที....




“ฉัน...อยากจูบนายอีกครั้ง....”








.....................................................


....................................................................








.....สึนะกำลังเดินมาที่ห้องพยาบาลอย่างรีบเร่ง ใจเต้นโครมครามแปลกๆ....เป็นห่วงร่างบางมากมาย กว่าจะปลีกตัวมาจากโกคุเดระได้ก็แทบแย่แล้ว เล่นเกาะติดเหนียวหนึบขนาดนั้นนี่นา....ยิ่งมีคำสั่งลงมาจากพ่อ ว่าให้แต่งงานกันในอีกไม่กี่วันข้างหน้า โกคุเดระก็ยิ่งตามประกบสึนะแจไม่ยอมปล่อยเลย....เพื่อสานสายสัมพันธ์อันดีระหว่างตระกูลซาวาดะกับตระกูลโกคุเดระ....เลยอยากให้แต่งงานกัน เพราะว่าโกคุเดระก็แอบชอบสึนะมานานแล้วเหมือนกัน....


เกลียดจริงๆไอ้พวกเห็นแก่ได้โดยไม่รับรู้ความรู้สึกของคนอื่นเค้าบ้างน่ะ!!


….สึนะถอนหายใจอย่างสุดเบื่อ ก้าวขาไปเรื่อยๆจนถึงหน้าห้องพยาบาล....มือเรียวยกขึ้นมาจะเคาะที่ประตูนั้น....แต่ก็ชะงักไปเล็กน้อย....- - ทำไมถึงรู้สึกเหมือนไม่กล้าเข้าไปนะ....





“...คนที่ทำให้บาจิลร้องไห้น่ะ ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาแตะต้องบาจิลอีกเด็ดขาด...” ......




คำพูดของดีโน่ดังก้องเข้ามาในความทรงจำ...บาจิลร้องไห้...- - - ...สึนะลดมือลงแล้วเดินมายืนพิงผนังข้างๆนั้น


.......เพิ่งรู้นะ...ว่าการที่รักใครเข้าซักคนอย่างจริงจังน่ะ...พอถึงคราวเจ็บน่ะมันรู้สึกยังไง....เจ็บที่ตรงอกด้านซ้าย...เจ็บที่หัวใจ
บาจิลคงรู้สึกแบบนั้นถึงได้ร้องไห้ออกมา...- - - ที่ผ่านมามีแต่คนที่เข้ามารักเสมอ...ไม่เคยคิดรักใครเลยซักคน...ไม่รู้หรอกว่าความรักมันเป็นยังไง...จนกระทั่งได้พบกับเจ้าโลมาน้อยนี่.....ได้พบกับบาจิล....- - - สึนะก้มหน้านิ่ง ในสมองกำลังคิดอะไรบางอย่าง...อะไรบางอย่างที่จะทำให้เค้าหลุดรอดไปจากการแต่งงานบ้าๆนี่....




~ แกร๊กกก..แอ๊ด..~



“ผมกลับก่อนนะครับด็อกตอร์ชามาล ฝากดูแลบาจิลเค้าด้วยล่ะ” ดีโน่เปิดประตูออกมาจากห้องพยาบาล
“อะ นาย!!” เหลือบมาเห็นสึนะที่ยืนพิงผนังอยู่ข้างๆประตูเข้าพอดี ดีโน่ตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อของสึนะอย่างรวดเร็ว
“.........” ร่างสูงจ้องตากับดีโน่เงียบๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมาซักคำ
“ยังจะมีหน้ามาหาบาจิลอีกเหรอ ในเมื่อนายจะแต่งงานแล้วนี่...จะมาให้บาจิลเห็นหน้าให้ช้ำใจเล่นๆอีกทำไม!!” ดีโน่ตะคอกใส่หน้าสึนะด้วยแววตาที่โกรธเดือดดาลสุดๆ
“.....ยุ่งอะไรด้วย” สึนะตอบเรียบๆ แกะมือของดีโน่ที่คอเสื้อตัวเองออก
“หนอย...!!!”


ผั๊วะ!!!


หมัดของดีโน่ฟาดลงไปบนใบหน้าสึนะเต็มแรง ร่างสูงล้มลงไปนอนบนพื้นทันที...มีเลือดไหลออกมาจากริมฝีปากซิบๆ...สึนะยกมือขึ้นมาเช็ดออกเบาๆ

“ยุ่งงั้นเหรอ ใช่ ฉันจะยุ่งเพราะว่านายทำให้คนที่ฉันรักเจ็บปวด!! บาจิลร่าเริง สดใส ถึงบางครั้งจะขี้แย แต่ฉันก็คอยปกป้องเค้ามาตั้งแต่เด็กๆ ไม่เคยมีใครทำให้บาจิลร้องไห้ได้เลยซักครั้ง!! ถึงจะทะเลาะกัน แล้วบาจิลก็ร้องไห้เพราะฉันล่ะก็ ฉันก็จะขอโทษเค้า ไม่เคยที่จะอยู่เฉยๆแบบนายแน่!!...นายน่ะชอบที่จะเห็นน้ำตาของคนอื่นสินะ ไอ้คนไม่มีหัวใจ ทำไมไม่พยายามให้มันมากกว่านี้วะ!! ฉันถามหน่อยว่านายน่ะรักบาจิลมากแค่ไหนกัน รักมากกว่าที่ฉันรักหรือเปล่า!! ....นายน่ะก็แค่คนที่เพิ่งเจอเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ฉันน่ะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ เล่นด้วยกัน กินด้วยกัน นอนด้วยกันมาตลอด!! ความรักที่ฉันมีต่อบาจิลมันก็ต้องมากกว่านายหลายร้อยเท่า...ฮึ...แต่ถึงอย่างนั้น...บาจิลก็ยังเลือกนายมากกว่าฉัน..... เค้าเลือกที่จะรัก จะซื่อสัตย์กับนาย...ไม่ใช่ฉัน...แต่นายกลับ!!...ฮึ้ยยยย!!”

ดีโน่ตะโกนไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาปริ่มๆ นั่งลงไปคร่อมสึนะ กระชากคอเสื้อแล้วเงื้อหมัดจะชกอีกครั้ง แต่หยุดนิ่งไป.. น้ำตาหยดลงไปที่หน้าของสึนะทีละหยด....
“…..ดีโน่” สึนะพูดออกมาเบาๆ เมื่อเห็นดีโน่ก้มลงมาซบที่ไหล่ตัวเองแล้วร้องไห้ไม่หยุด

“ฮึก...ฮึก...ฉันรักบาจิล...รักบาจิลมาตลอด...ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ฉันก็ยังรักเค้า...ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้ง ...ดีใจที่เริ่มจะมีความหวังขึ้นมา...วันนั้นวันที่ฉันจูบกับเค้าที่สวน...แล้วฉันก็สารภาพรักกับเค้า....เค้าก็บอกว่าชอบฉันเหมือนกัน ....แต่ว่ามันเป็นเพียงแค่ในฐานะ เพื่อน เท่านั้น...เข้าใจมั้ย ว่าฉันเป็นได้แค่เพื่อนของเค้า ไม่ใช่คนรักน่ะ!!...แต่นายเป็นมากกว่านั้น...บาจิลเค้ารักนาย ไอ้บ้า!! บาจิลรักนาย!!”

ดีโน่เขย่าสึนะอย่างรุนแรง แล้วยังคงร้องไห้อยู่แบบนั้น.....
“.....ฉันรู้..” สึนะพูดเบาๆ มองใบหน้าอาบน้ำตาของดีโน่

“...ฮึ รู้งั้นเหรอ!! รู้แล้วทำไมถึงยังจะแต่งงานกับคนอื่นน่ะหา! ตอนที่บาจิลเล่าให้ฉันเมื่อกี้น่ะ รู้มั้ยว่าบาจิลเค้าร้องไห้อีกแล้วน่ะ ถึงจะร้องไห้ยังไง เค้าก็ยังฝืนยิ้มให้ฉันอยู่แบบนั้น ถึงน้ำตาจะไหลลงมาขนาดไหน..แต่เค้าก็ยังยิ้มเสมอ...เพื่อไม่ให้ฉันไม่สบายใจเพราะเค้าน่ะ! ...ไม่เคยมีใครทำให้บาจิลร้องได้ขนาดนี้มาก่อน แม้แต่ฉัน....แล้วนายเป็นใครกัน!!....สนุกนักใช่มั้ย!!”



ผั๊วะ!!!


หมัดของสึนะสวนเข้าที่หน้าของดีโน่เต็มแรง ดีโน่กระเด็นออกไปจากตัวของสึนะ....ทุกอย่างเงียบลงสนิท...สึนะถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นช้าๆ

“...หยุดพล่ามงี่เง่าไร้สาระซักที..” ร่างสูงลูบมือตัวเองที่ใช้ชกดีโน่เมื่อครู่ แล้วมองไปที่ดีโน่

“...แล้วนายคิดหรือว่าฉันชอบเห็นคนที่ฉันรักร้องไห้น่ะ ...แล้วนายคิดหรือว่าฉันอยากจะแต่งงานกับคนอื่นน่ะ...เปล่าเลย... ใครๆก็อยากจะแต่งงานกับคนที่ตัวเองรักทั้งนั้นแหล่ะ!! ใช่สิ ฉันเป็นคนที่เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน...ไม่เหมือนนายที่รู้จักกับบาจิลมาตั้งแต่เด็กๆ บาจิลยังเคยบอกกับฉันว่านายเป็นรักแรกของเค้า...แค่นั้นฉันก็เจ็บใจมากพออยู่แล้ว เพราะว่าฉันไม่ใช่รักแรกของเค้าน่ะ...”

สึนะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ....กำหมัดแน่น...ดีโน่ค่อยๆลุกขึ้นยืน มีเลือดไหลออกมาจากขอบปากเรียวนั้นเล็กน้อย..แต่ไม่ยอมเช็ดออก
“...แล้วไงล่ะ? ยังไงซะถึงฉันจะเคยเป็นรักแรกของเค้า แต่เค้าก็ไม่ได้เลือกฉัน...” ดีโน่จ้องหน้าสึนะ

“.....ใช่สิ..บาจิลเลือกที่จะรักฉัน...แล้วฉันก็รักบาจิลเหมือนกัน...ฉันไม่รู้หรอกนะว่าความรักของนายมันวัดกันด้วยอะไร ถึงได้รู้ว่าใครรักบาจิลมากกว่ากันน่ะ....เท่าที่ฉันรู้มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น....” สึนะเงยหน้าขึ้นมายิ้มจางๆ

“...ฉันรักบาจิลหมดทั้งหัวใจเท่าที่ฉันมี....ทุกซอกทุกตารางในหัวใจฉันมีแค่บาจิล...เพียงคนเดียวเท่านั้น.....”

ดีโน่ยืนเงียบไปซักพัก....ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสึนะช้าๆแล้วกระชากคอเสื้อสึนะขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
“....งั้นนายก็ต้องพยายามพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่านายรักบาจิลเหมือนอย่างที่นายพูด...ฉันขอยอมแพ้ทั้งใจที่บาจิลมีให้นาย
และความรักของนายที่มีให้กับบาจิล....แต่ว่า...” ดีโน่กระชับคอเสื้อขึ้นอีก

“...ถ้าหากวันไหนที่บาจิลต้องร้องไห้เพราะนายอีกล่ะก็...ฉันจะกลับมารับบาจิล และจะไม่ยอมคืนบาจิลให้นายอีกเด็ดขาด!!”

ดีโน่ปล่อยมือจากคอเสื้อของสึนะ แล้วเดินออกไปจากตรงนั้น......
“...ฉันไม่มีทางให้นายมาเอาบาจิลคืนไปหรอกน่า...ขอบใจนายมากนะ...ดีโน่” สึนะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ แล้วหันไปมองที่ประตูห้องพยาบาลอีกครั้ง..




บาจิล.......






“.....อาการเป็นยังไงบ้าง?” ชามาลเดินเข้าไปถามบาจิลที่เตียงนอน แล้วเอามือจับที่หน้าผากเล็กนั้น
“ผมไม่เป็นอะไรแล้วครับ อยู่ที่นี่ทั้งวันรบกวนอาจารย์แย่เลย..” ร่างบางยิ้มฝืดๆ....- - เพิ่งหยุดร้องไห้ไปเมื่อครู่นี้เอง
“ไม่เป็นไรหรอก งั้นนอนหลับอีกรอบนะ ฉันว่า...เหมือนเธอจะมีเรื่องกลุ้มใจอะไรบางอย่างอยู่...แต่ฉันก็ไม่อยากจะถามอะไรหรอกนะ...เพราะถ้ายิ่งถามเธอจะยิ่งรู้สึกไม่ดีมากกว่าเดิม....” ชามาลลูบหัวร่างบางเบาๆ
“ครับ ขอบคุณอาจารย์มากนะครับ...” บาจิลยิ้มตอบ ...ชามาลพยักหน้าแล้วแหวกม่านกั้นออกไป........

บาจิลถอนหายใจเบาๆ....มองออกไปนอกหน้าต่างข้างๆเตียงนอนนั้น...เด็กนักเรียนหลายคนกำลังลงเรียนพละศึกษาอยู่กลางสนาม... - พรึ่บบบ - ร่างบางหันกลับมาทางเดิม....เพราะเสียงแหวกผ้าม่านดังมาอีกรอบ

“...ท....ท่านซาวาดะ...” บาจิลตกใจเล็กน้อย แต่ไม่ทันจะได้พูดอะไร ใบหน้าเล็กก็ซบอยู่กับอกอุ่นตรงหน้าเสียแล้ว....ร่างสูงโอบกอดร่างบางไว้แน่น....แน่นมากทีเดียว....
“…ฟังนะบาจิล....ฉันรักเธอ....รักมาก...ที่สุด...” สึนะซบใบหน้าที่ไหล่เล็กของบาจิล แล้วไซ้ปลายจมูกที่ซอกคอเล็กเบาๆ
“...ฉันจะไม่มีทางแต่งงานกับโกคุเดระ ...แล้วฉัน....จะไปที่อิตาลี...” คำพูดของสึนะทำให้บาจิลตกใจเป็นอย่างมาก....




จะไปที่อิตาลี....




บาจิลยกแขนเล็กทั้งสองข้างขึ้นมาโอบกอดแผ่นหลังกว้างช้าๆ....
“ไปเพื่อความรักของเราสองคน...รอฉันนะ...ฉันจะกลับมา...จะกลับมาหาบาจิล...” สึนะค่อยๆคลายอ้อมกอดออก แล้วสบกับนัยน์ตากลมโตสีฟ้าสดใสของร่างบาง...ใช้มือจับประคองใบหน้าเล็กๆนั้นไว้แผ่วเบา...และทะนุถนอม...
“...ครับ..ผมจะรอคุณ...” บาจิลคลี่ยิ้มบางๆ ...ร่างสูงมองดูดวงตานั้น...ดวงตาคู่สวยราวกับหยาดอความารีนสีใสที่บัดนี้ฉาบไปด้วยน้ำตาจนแดงก่ำ....

สึนะก้มลงไปประทับจูบที่เปลือกตานั้น....เหมือนเป็นจูบซับน้ำตาให้ร่างบาง....ก่อนจะเลื่อนลงไปสัมผัสที่กลีบปากนิ่มอุ่นนั้นช้าๆ....อย่างอ่อนหวาน....และดูดดื่ม........






.




.




.





ณ คฤหาสน์ตระกูลซาวาดะ


ทั้งสึนะและบาจิลกลับมาที่บ้านแล้ว....สึนะไม่พูดไม่ทักทายใครซักคนเมื่อมาถึงที่นี่ เพียงแค่ดึงมือเล็กๆของบาจิลเดินขึ้นไปบนห้องเลยเท่านั้น...คนทั้งบ้านได้แต่มองตามอย่างเป็นห่วงและคงไม่กล้าไปรบกวนเวลาของทั้งสองคน....

ภายในห้องของสึนะตอนนี้....ประตูถูกปิดสนิท.....
เสื้อสูท..เน็คไท...และเสื้อผ้าชิ้นอื่นๆถูกถอดวางไว้กระจัดกระจายไปตามพื้นห้อง...จนถึงเตียงนอนนุ่มอุ่นนั้น...

....มีเพียงคนสองคนที่มีร่างกายเปลือยเปล่านอนกอดซุกไซ้กันแนบแน่น...เสียงครางแผ่วๆและเสียงหอบหายใจสลับสับเปลี่ยนกันไปเรื่อยๆ....จนเกิดเป็นคล้ายๆเสียงดนตรีที่ไพเราะ....เสียงที่ก่อกำเนิดมาจากภาษากายของทั้งสองคน....
..................น้ำตาที่ค่อยๆไหลรินลงมาจากดวงตาสีฟ้าใสคู่สวย....ไม่ใช่เพราะความทุกข์ใจอะไรอีกต่อไปแล้ว ทว่ามันเป็นความสุข.....ความสุขที่ได้รับจากร่างสูงคนนี้...............ทุกรอยจูบที่ประทับลงบนร่างกายคือสิ่งที่มีค่า มีความหมายมากมาย.....และเป็นเครื่องหมายตีตราจองเอาไว้แล้ว......มือเรียวบีบเน้นผิวนุ่มอุ่นๆของร่างบางเบาๆ....ริมฝีปากที่กำลังประกบจูบกันอย่างดูดดื่ม...หลอมละลาย...และแสนหอมหวาน.....ทั้งสึนะและบาจิล...ทั้งสองคนไม่ได้คิดว่าจูบนี้เป็นจูบเพื่อลาจาก....แต่เป็นจูบแห่งการเริ่มต้นอีกครั้ง....................



เริ่มต้นความรักที่บริสุทธิ์...............








.....................................................................


..........................................................................................






“คุณแม่ ผมขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหมครับ?” สึนะนั่งลงตรงหน้านานะ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง...
“จ้า จะขอให้แม่ทำอะไรให้จ๊ะ?” นานะยิ้มอ่อนโยน ลูบหัวฟูฟ่องสีน้ำตาลของลูกชายคนเดียวเบาๆ
“ผมอยากจะขอแหวนน่ะ” ร่างสูงมองสบตากับแม่ของตัวเอง
“....ได้สิจ๊ะซือคุง” นานะยิ้ม แล้วลุกไปหยิบกล่องๆหนึ่งออกมาจากลิ้นชักนั้น ก่อนจะเปิดมันออกมา......ข้างในมีทั้งสร้อย และแหวน ต่างหู....ทุกอย่างราคาแพงมากทีเดียว.....นานะมองดูแหวนหลายวงในกล่องนั้นอยู่ซักพัก ก่อนจะหยิบแหวนเพชรวงหนึ่งขึ้นมาส่งให้ลูกชาย
“....รับไว้สิจ๊ะ ซือคุง เพชรสีนี้น่ะแม่ว่า เหมาะกับคนที่ลูกจะเอาไปให้มากที่สุดเลยล่ะจ่ะ” นานะวางแหวนวงนั้นในมือของสึนะ
“ขอบคุณครับ คุณแม่...” ร่างสูงโผเข้ากอดผู้เป็นแม่ไว้แน่น....นานะยกมือขึ้นมาลูบแผ่นหลังลูกชายเบาๆ
“พยายามเข้านะจ๊ะ แม่จะเอาใจช่วย” นานะคลายอ้อมกอดออก สึนะโค้งให้แล้วรีบออกจากห้องไปทันที






ในห้องของสึนะ...ร่างบางเดินไปยืนคนเดียวที่ระเบียงที่เดิม....มองหาดาวดวงเดิม......
“ยังหาดาวอัลฟินอยู่หรือเปล่าล่ะ?” สึนะเดินมาสวมกอดจากทางด้านหลัง
“...ครับ...ยังหาอยู่” บาจิลยิ้มหวาน ลมบางๆพัดมาทำให้เส้นผมอ่อนนุ่มสีน้ำตาลอ่อนพลิ้วไปเล็กน้อย
“....ฉันหาเจอแล้วล่ะนะ ดูนั่นสิ เห็นหรือเปล่า?” สึนะยื่นมือไปข้างหน้า...แล้วบาจิลก็มองตามอย่างตื่นเต้น....แสงวิบวับเล็กๆอยู่ที่ปลายนิ้วของสึนะ....- - - นั่นน่ะเหรอดาวอัลฟิน?....ก็อยู่ตรงนี้เองนี่นาทำไมเราหาไม่เจออ่ะ
“อ๊ะ ฉันยกดาวอัลฟินให้เธอนะ เก็บไว้ดีๆหล่ะ” สึนะหยิบเจ้าแสงสว่างวิบๆนั้นลงมา....เหมือนคว้าเอาดาวบนท้องฟ้าลงมานั่นแหล่ะ เพราะตรงนี้มืดมาก...แต่พอวางมันลงในมือของบาจิลเจ้าแสงวิบวับที่สึนะบอกว่าเป็นดาวอัลฟินและหยิบลงมาให้......
กลับเป็นแหวนเพชร.....

แหวนเงินวงเล็กประดับด้วยเพชรเม็ดโต 1 เม็ดตรงกลางและล้อมด้วยอัญมณีที่ได้ชื่อว่า อความารีน สีฟ้าใสเม็ดเล็กๆหลายเม็ด ...
หยาดอความารีน ที่ถือว่าเป็นอัญมณีแห่งท้องทะเล เหมาะกับโลมาตัวน้อยๆของเขาคนนี้มากที่สุด
และยังเป็นเฉดสีเดียวกับนัยน์ตาสีฟ้าสดใสของบาจิลอีกด้วย ....

ร่างบางกระพริบตาปริบๆ ....
“เอ๊ะ...นี่มัน...แหวนเพชรนี่ครับ...ใช่ดาวอัลฟินที่ไหนเล่า” บาจิลหันไปมองสึนะที่กำลังเอาคางซบลงบนไหล่เล็กของตัวเอง
“ก็แหวนน่ะสิ....ฉันจองเธอไว้ก่อน...เธอต้องรอฉันกลับมานะบาจิล” สึนะจูบที่แก้มใส...ตอนนี้มันแดงระรื่อเลยทีเดียว
“….ตะ..แต่...ท่าทางมันจะแพงมากเลยนี่ครับ....” แถมเพชรตรงกลางวงก็เม็ดใหญ่ไปไหมครับ? ...บาจิลมองมือของสึนะที่กำลังใส่แหวนวงนั้นลงไปในนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง
“ถ้าแพง ก็เก็บไว้ดีๆห้ามถอดออก ห้ามทำหายเด็ดขาด” สึนะกอดเอวบางแน่นก่อนจะพาเดินกลับเข้ามาในห้องนอน แล้วนอนลงบนเตียงพร้อมกัน.....ร่างสูงนอนมองใบหน้าของบาจิลไม่วางตา....คนตัวเล็กกว่าดูจะยังตะลึงกับแหวนเพชรเม็ดโตที่ตอนนี้มันประดับอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองไม่หาย ...แต่ก็ต้องเลิกจ้องเพราะรู้สึกถึงสายตาของใครบางคนที่จ้องหน้าตัวเองอยู่
“...ทำไมไม่ปิดไฟล่ะครับ สว่างแบบนี้จะหลับลงได้ยังไง...” ร่างบางถาม กระพริบตามองสึนะที่กำลังเกลี่ยแก้มใสตัวเองอยู่
“ไม่ล่ะ คืนนี้ไม่ปิด ฉันอยากนอนมองหน้าเธอทั้งคืนเลยนี่นา...ถ้าปิดก็ไม่เห็นสิ” สึนะดึงบาจิลเข้าไปนอนกอดแน่น
“....งั้นผมก็นอนไม่หลับสิครับ...เล่นจ้องกันขนาดนั้นนี่นา...” ร่างบางบ่นอุบอิบ...แต่ก็แอบอมยิ้มล่ะนะ
“อย่าทำหน้าหน่อมแน้มสิ หลับได้แล้ว หรือว่าอยากจะ...” ร่างสูงยิ้มที่มุมปาก
“..ค..ครับ!...หลับเดี๋ยวนี้แหล่ะครับ!” บาจิลรีบหลับตาปี๋
“ฮึฮึ...ราตรีสวัสดิ์นะ” สึนะก้มลงไปจูบที่หน้าผากมน...แอบหัวเราะเบาๆกับท่าทางของบาจิล......ก่อนจะหลับไปด้วยกัน







TBC...
เชื่อไหมว่า ตอนหน้าเป็นตอนอวสานแล้ว (ฮา) ขอบคุณทุกคอมเม้นล่วงหน้าเลยนะคะ ^^
แล้วก็มีรูปคู่ 2784 ที่วาดลงบลีอกไปเมื่อวันก่อน ถ้าใครอยากเห็นก็ตามไปชมได้ที่บล๊อกของเรา ลิ้งค์ใต้ลายเซ็นเลยค่ะ

อ๊า อยากให้ 2 คนแต่งงานกันจัง

ทะ....ทะ..ทะ ทู่นา เมะ !!!

ทู่น่า...รุก !!! เเม่เจ้า ทำไปได้ กร๊ากกก

อ่ะนะ จะจบแล้ววว

ทูน่าน่ารักได้อีก...ใจเด็ดมากมาย
จะไปหาท่านพ่อสินะ ตกลงกันดีๆ ล่ะค้า...
บาจิลน้อยรอก่อนเนอะ สมหวังแน่เลย อิอิ

ยังไงก็ยังหวังพึ่งท่านแม่อยู่ค่ะ
ใครใหญ่ในบ้านให้มันรู้ซะมั่งสิค้า...เหอๆ

ชอบฉากที่สึนะโดนดีโน่ต่อยหน้าจัง หึหึ

คุณแม่ช่างรู้ใจช่วยเลือกแหวนที่เหมาะๆมาให้ลูกสะใภ้ซะด้วย

ไปเคลียร์กับป๊ะป๋าที่อิตาลีหรอจ๊ะสึนะคุง หวังว่าคงจะไปไม่นานน๊า

ถ้าเคลียร์ไม่ได้ ประท้วงพาบาจิลหนีเลยนะสึนะคุง ฮ่าฮ่า

ว่าแต่ตอนหน้าจบแล้วหรอคะเนี่ย ไวจังเลย

ตอนที่ดีโน่ กับ สึนะ ต่อยกัน แล้วบอกความในใจของตนที่มีต่อบาจิลนั่น
ถ้าบาจิลมาได้ยินเข้าจะเขินขนาดไหนน๊า^^

สึนะจะไปปะทะกับพ่อ ไม่ใช่สิไปคุยกันให้รู้เรื่อง
บาจิลก็ต้องงรอไปก่อนนะโลมาน้อย
เดี๋ยวสึนะกลับมาจะได้แต่งงานกันแล้ว คิดแล้วนึกถึงรูปลูกของสองคนนี้ในบล็อกของtsunariซังจังเลยค่า
รอตอนจบนะคะ
ขอบคุณtsunariซังมากค่า

รอตอนต่อไปกำลังมันส์

(อ่านตอนนี้แล้วผื่นจะขึ้นอ่ะ)

น่ารักมากเลยล่ะเจ้าค่ะ

หวานกันซะ.....

ไม่เอานะ

อยากให้บาจิล

ท้องและก็มีลูกเลยอะ

นะขอแบบนี้ดีกว่า

ชอบตอนที่สึนะกับพี่โน่ต่อยกันมาก
(แบบว่านั่งกัดกระดาษอยู่หน้าคอม...???) ขอ3pT_T!!!!~(me\\โดนเตะออกไป)
บาจิลนั่งรอสึนะสิงานนี้...แต่แหวนคุณแม่สายตาเจ๋งมากเลยคะ แสดงว่าเลือกลูกสะใภ้เป็นบาจิลใช่ไหมเอ่ยย>_<
ติดตามนะคะ!!

คุณแม่เชียร์บาจิลใช่มั้ยค่ะ

คุณtsunariวาดตอน2คนนี้แต่งงานด้วยนะค่ะ

อยากเห็นอะค่ะ >//<

เอารูปลูก2คนนี้ด้วย(ยัยนี่ขอมากไปและ=[]=)

รอต่อไปนะค่ะ

ปูเสื่อจิบชารอ

Aquamarine of Happiness
Paring : 2784
By : tsunari





Last Part :
เจ้าสาวของผม








ณ วองโกเล่กรุ๊ปจำกัด ประจำกรุงโรม อิตาลี


“ท่านประธาน มีแขกมาขอพบครับ”
“เดี๋ยวฉันจะตามออกไป”


อิเอมิสึวางแก้วไวน์ที่กำลังจิบลงช้าๆบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงานที่แสนจะกว้างขวางนี้....เดินไปยังห้องข้างๆซึ่งเป็นห้องรับแขกระดับ VIP เท่านั้น
“อ้าว สึนะ มาหาพ่อถึงนี่เชียว” อิเอมิสึเดินไปนั่งลงตรงโซฟาตรงข้ามกับลูกชาย
“...ผมมีเรื่องจะมาถามพ่อ” ร่างสูงมองผู้เป็นพ่อด้วยสายตาเย็นๆ
“เรื่องแต่งงานกับหนูฮายาโตะสินะ ฮึฮึ...นึกแล้วเชียวว่าต้องเป็นเรื่องนี้ มันน่ายินดีไม่ใช่หรือไงกัน ที่ตระกูลของเรากับตระกูลของหนูฮายาโตะจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกันน่ะ สึนะ?...” อิเอมิสึยิ้มแย้ม
“นี่พ่อจะมาบังคับบงการชีวิตผมไปจนถึงเมื่อไหร่กันน่ะ? ผมเบื่อจะแย่ยู่แล้วนะ....นี่เห็นผมเป็นลูกหรือว่าเป็นแค่หุ่นยนต์ที่สร้างขึ้นมาเพื่อจะใส่โปรแกรมคำสั่งตามใจอะไรก็ได้งั้นเหรอครับ! ทั้งเรื่องที่ผมเป็นทายาทบริหารวองโลเล่รุ่นที่ 10 ต่อจากพ่อ แล้วยังจะมาเรื่องคนที่จะใช้ชีวิตอยู่กับผมอีกเหรอ? มากเกินไปหน่อยไหม !!” สึนะพูดด้วยน้ำเสียงโกรธๆ
“ปีกกล้าขาแข็งขึ้นเยอะแล้วนี่นาเราน่ะ....พ่อทำทุกอย่างเพื่อลูกนะ” อิเอมิสึยังคงนั่งทำหน้าไม่ทุกข์ร้อนใดๆ
“..ฮึ ทำเพื่อผม? หรือว่าเพื่อเอาหน้าเอาตาตัวเองกันแน่น่ะ!! เรื่องอะไรทุกอย่างผมยอมมาตลอด ทั้งการเรียน การงานทุกอย่าง ผมก็ยอมตกลงที่จะสืบทอดต่อให้โดยไม่ข้อกังขาใดๆทั้งนั้น แล้วเรื่องที่จะต้องแต่งงานล่ะ ทำไมยังจะมาบังคับผมอีก พ่อก็รู้ว่าผมไม่ได้รักโกคุเดระแบบนั้นน่ะ!!” สึนะลุกขึ้นยืนตะเบ็งเสียงอย่างเดือดดาล
“....นั่งลง” อิเอมิสึสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“..............” ร่างสูงกระแทกนั่งลงอย่างหงุดหงิด หันหน้าหนีไปอีกทางไม่ยอมมองหน้าพ่อ
“...เอาล่ะ พ่อเข้าใจทุกอย่างที่ลูกพูดนะ....แต่ว่าเราทั้งสองฝ่ายตกลงกันแล้วคงเลี่ยงไม่ได้ ตระกูลของเรากับตระกูลโกคุเดระทำงานติดต่อลงหุ้นร่วมกันมานาน...หากขาดฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไปธุรกิจคงจะย่ำแย่นะ”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรที่ผมจะต้องไปแต่งงานกับโกคุเดระด้วยล่ะ ไม่เห็นจะต้องแต่งงานกันเลยก็อยู่ร่วมกันได้นี่นา!”
“...สึนะ เรื่องแต่งงานน่ะเป็นข้อตกลงก่อนที่ลูกจะเกิดขึ้นมาอีกนะ...เพราะฉะนั้นพ่อต้องรักษาสัญญา”
“นี่พ่อเห็นคำสัญญาสำคัญกว่าความรู้สึกของลูกชายมากกว่างั้นเหรอครับ...เพิ่งจะรู้ว่าพ่อไม่เคยรักผมเลยซักนิด...”
“...คนเป็นพ่อก็ต้องรักลูกทั้งนั้นแหล่ะนะ....เอาล่ะพ่อเข้าใจทุกอย่างที่ลูกมาพูดในวันนี้...พ่อจะไม่บังคับอะไรอีก....แต่ว่าเรื่องแต่งงานคงต้องเป็นไปตามกำหนด” อิเอมิสึลุกขึ้นยืนหันหลังให้สึนะ
“...พ่อ!!” ร่างสูงลุกขึ้นอีกครั้ง....ผิดหวังในตัวผู้เป็นพ่อที่สุด.....
“…สึนะ...ลูกมีคนรักแล้วใช่มั้ยล่ะ...ถ้าไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ใช่คนรักล่ะก็....ลูกก็คิดหาวิธีเอาเองเถอะ พ่อรู้....ว่าลูกพ่อน่ะทำได้อยู่แล้ว” อิเอมิสึหันมายิ้มให้ลูกชายตัวเองแล้วเดินออกจากห้องไปเงียบๆ......
“...พ่อ....” สึนะยิ้มออกมาบางๆ....เข้าใจในความหมายของคำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่.....- - - ขอบคุณที่เข้าใจผมครับ......


“ท่านสึนะโยชิจะกลับแล้วเหรอคะ เพิ่งมาถึงวันนี้เองนี่นา” พนักงานสาวถามอย่างสุภาพ
“ครับ ผมมีเรื่องต้องไปทำ ขอตัวก่อนนะครับ” สึนะรีบเดินออกไปจากที่นั่นด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม








...................................................

........................................................................







ที่ญี่ปุ่น...

ตอนนี้ร่างบางกำลังนั่งเล่นกับลูกหมาพันธุ์โกลเด้นที่เลี้ยงไว้......มือเรียวเล็กลูบขนสีส้มอ่อนของมันเบาๆ ที่นิ้วนางของมือข้างนั้นยังมีแหวนเพชรใส่อยู่....มันสะท้อนกับแสงแดดอ่อนๆวิบวับ....บาจิลถอนหายใจเบาๆ
“เลโอแกคิดว่า...ท่านซาวาดะจะทำสำเร็จมั้ย?...” ร่างบางถามหมาตัวเอง มันกระดิกหางดุ๊กดิ๊กๆ
“.....เฮ้อ...นี่ไม่มีเพื่อนคุยจนต้องมาคุยกับหมาเลยเหรอเนี่ยบาจิล?” ดีโน่เดินมานั่งลงข้างๆ ร่างบางตกใจเล็กน้อย
“ดีโน่??...มะ มาที่นี่ได้ยังไง??...” บาจิลหันไปมองดีโน่ที่กำลังอุ้มเจ้าเลโอขึ้นมากอดไว้
“.....ก็ท่านซาวาดะอะไรนั่นของนาย บอกให้ฉันมาที่นี่น่ะสิ” ดีโน่หัวเราะถูกเลโอเลียแก้มไปมา
“....ทำไมเหรอ?” บาจิลถามอย่างสงสัย
“....ไม่มีอะไร ...ก็แค่งานพิเศษให้ทำเล่นสนุกๆเท่านั้นเอง แถมได้เงินดีด้วยนะ” ดีโน่เกาคางเลโอเบาๆ
“งานพิเศษ??” ร่างบางทวนคำพูดดีโน่ แต่ดีโน่ดูท่าจะไม่ยอมพูดอะไรไปมากกว่านี้

มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกล่ะ.......

“...บาจิล รู้หรือยังว่าเจ้านั่นจะจัดงานแต่งงานกับคุณหนูโกคุเดระ อาทิตย์หน้าแล้วล่ะนะ” ดีโน่วางเลโอลง
“….อ่ะ...เหรอ?....” บาจิลอึ้งไป....- - -...ท่านซาวาดะ....คงขัดใจคุณท่านไม่ได้สินะครับ....

ร่างบางก้มมองดูแหวนเพชรที่นิ้ว..........เผาะ...- - - น้ำตาหยดลงไปที่นิ้วนั้น....- - - ดีโน่ส่ายหน้าแล้วขยับไปนั่งโอบบาจิลไว้เบาๆ
“เฮ้~ อย่าร้องไห้สิ ไม่เป็นไรน่าฉันจะช่วยนายเองนะ.....บาจิล...ถ้านายไม่มีความสุขแบบนี้แล้วฉันจะมีความสุขได้ยังไงกัน...” ดีโน่เอานิ้วปาดน้ำตาที่แก้มใสให้เบาๆ....แล้วจูบที่เรือนผมนิ่มนั้น....
“….ฉ ฉันไม่อยากร้องไห้นะ...ตะ แต่..ฮึก...ฮึก...ฉันกลั้นน้ำตาไม่ได้นี่นา....” ร่างบางซบอกดีโน่แล้วปล่อยโฮออกมา



....ยังไง...ผมก็จะรอคุณนะครับ..............

จะรอตลอดไป....................







.



.



.





ใกล้จะถึงงานวันแต่งแล้ว....สึนะก็กลับมาถึงญี่ปุ่นได้ไม่กี่วันเอง.....บาจิลไม่ได้ไปนอนที่ห้องของสึนะอีก....เพราะว่าสึนะต้องแต่งงาน ร่างบางไม่อยากให้เกิดปัญหาอะไรขึ้นมา.....ดีโน่ก็แวะเวียนมาที่นี่บ่อยมากจนน่าตกใจ....และดูท่าทางจะสนิทกับสึนะมากกว่าเมื่อก่อนซะด้วยสิ.....ทำไมมีแต่เรื่องที่ไม่น่าเข้าใจเกิดขึ้นมากมายเต็มไปหมดกันนะ......



- - - ร่างบางยืนรดน้ำต้นไม้ไปแบบเหม่อๆ รดจนตรงนั้นแฉะไปหมดแล้ว....- - - ความจริงสึนะก็สั่งไว้ว่าห้ามทำงานบ้าน....แต่ตอนนี้ไม่ได้เข้าไปอยู่ใกล้ๆกันแล้ว จะให้นั่งอยู่เฉยๆมันก็เหงาน่ะสิ.....- - - เฮ้อ.....ทางบ้านก็กำลังวุ่นวายกันใหญ่ เพราะว่าโกคุเดระก็มาที่นี่แทบทุกวันเหมือนกัน

ทุกๆวันก็มานั่งเลือกชุดเจ้าสาวกันกับคุณผู้หญิงนานะ.....ท่าทางจะมีความสุขมากๆเลย....- - - ....คนที่จะได้ใส่ชุดเจ้าสาวน่ะ
ตอนนั้น.....จะมีความรู้สึกแบบไหนกันนะ....อยากรู้จังเลย.....


“บาจิล” เสียงนุ่มๆเรียกให้ร่างบางหลุดจากภวังค์
“.....ห๊ะ..ครับ??” บาจิลหันมาด้วยความตกใจ เพราะว่ามัวแต่เหม่อมานาน - - - - ซ่า - - - -
“เห้ยยย...ฉันเปียกไปหมดแล้วนะ!! เอาสายยางหันไปทางโน้นสิ” สึนะโดนน้ำจากสายยางที่บาจิลกำลังเอารดต้นไม้อยู่เต็มๆ จนเปียกไปทั้งตัว ......ร่างบางหน้าซีดไปเลย - - - ก็มาไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียงอ่ะ โทษผมไม่ได้นะ!!.....ร่างบางคิดในใจ เดินไปปิดก๊อกน้ำ...ก่อนจะเดินมาหาสึนะช้าๆ...แถมยืนซะห่างเลย
“ทำไมยืนห่างเป็นเมตรขนาดนั้นล่ะห๊ะ?” ร่างสูงถามด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
“.....กะ..ก็ ถ้าคุณโกคุเดระเค้าเห็นเข้า จะเข้าใจผิดเอานี่ครับ....” บาจิลก้มหน้าพึมพำๆ สึนะเดินเข้าไปใกล้ๆ บาจิลก็ถอยไปอีก
“หยุดถอยหนีได้แล้วน่า นี่โกรธฉันหรือเปล่าน่ะ?” สึนะคว้าแขนเล็กไว้รั้งให้ร่างบางเข้ามาหาตัวเอง
“....ทำไมผมต้องโกรธด้วยล่ะครับ?....” บาจิลดึงแขนตัวเองออก ก้มหน้าหลบร่างสูงงุดๆ
“ไม่โกรธก็มองหน้าฉันสิ” สึนะสั่งหน่ายๆ.....- - -...ทำไมเราต้องมาง้อเจ้าโลมาซื่อบื่อ หน่อมแน้มคนนี้ด้วยเนี่ย
“.....ไม่ครับ...” ร่างบางส่ายหน้าควับๆเหมือนเดิม สึนะถอนหายใจแล้วลากบาจิลเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์

“อ้าว ซือคุงจะพาบาจิลจังไปไหนน่ะลูก?” นานะตะโกนถามสึนะที่กำลังดึงบาจิลขึ้นไปข้างบน
“บาจิลเค้าทำผมเปียกไปหมด จะพาไปลงโทษซักหน่อย ถ้าโกคุเดระมาบอกว่าผมไม่อยู่นะครับ” สึนะหันกลับไปบอกผู้เป็นแม่ แล้วลากร่างบางขึ้นห้องตัวเองไป......



“.....กะ ก็ท่านซาวาดะเข้ามาตอนที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆนี่นา....โทษผมได้ไงล่ะครับ” เมื่อเข้ามาถึงในห้องร่างบางก็บ่นทันที
.....ไม่ได้เข้ามาในห้องนี้นานมากแล้วสินะ....ทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน.....- - - บาจิลมองไปรอบๆ....
“มาเปลี่ยนเสื้อให้ฉันหน่อย” สึนะสั่ง....ร่างบางเดินไปช้าๆแล้วค่อยๆติดกระดุมให้....


นึกถึงวันแรกที่เจอกันเลย....วันที่สึนะแกล้งเค้าด้วยการเปิดแอร์จนหนาวแทบแข็งตาย


เมื่อใส่เสื้อเสร็จร่างสูงก็เดินไปนั่งที่เตียง
“เช็ดผมให้หน่อยสิ” สึนะยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กๆให้บาจิล.....ร่างบางรับมาแล้วยืนเช็ดผมนั้นให้เบาๆ.....
“....หอมจังเลย” สึนะหลับตาสูดกลิ่นหอมอ่อนๆจากกายของบาจิล....ร่างบางใจสั่นเล็กน้อยแต่ก็ยังค่อยๆเช็ดผมให้
“...อ๊ะ...ยะ อย่าครับ...ท่านซาวาดะ !?” บาจิลร้องเบาๆเมื่อถูกสึนะคว้าเอวเล็กมากอดไว้ แล้วกดตัวเองลงบนเตียงนั้น
“ไม่ได้กอดเธอมานานแค่ไหนแล้วนะ?....ทำไมไม่ยอมขึ้นมานอนที่นี่ล่ะ?” สึนะก้มลงไปถามใกล้ๆกดมือเล็กทั้งสองข้างลงบนเตียงนุ่ม

จะมาได้ไงล่ะ ก็คุณจะแต่งงานแล้วนี่นา

ร่างบางหันหน้าหลบ
“กังวลเหรอ?...ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่แต่งงานกับโกคุเดระเด็ดขาดน่ะ” ร่างสูงอมยิ้ม....แก้มนิ่มนั้นยังเป็นสีชมพูอ่อนๆน่าสัมผัสเหมือนเดิม....ผิวขาวเนียนที่ไม่มีรอยแดงๆจากฝีมือเค้าเหลืออยู่อีกแล้ว.....- - - ตอนนี้ชักอยากแต่งแต้มซะแล้วสิ
“...อ๊ะ!?...อื้มม..หยุดครับ...อ๊ะ...อย่าเพิ่ง” บาจิลร้องท้วงเมื่อสึนะกำลังเอาปลดโบว์เล็กสีฟ้าและกระดุมเสื้อชุดเมดชายประจำตระกูลซาวาดะที่ตัวเองใส่อยู่...แล้วจูบเม้มที่หน้าอกเรียบนุ่มอุ่นนั้น....มือเล็กที่ถูกกดอยู่ขยับเพื่อให้หลุด....- - - สึนะปล่อยมือนั้นออก
“...อา...ฉันไม่หยุดหรอก...รู้นะ...ว่าเธอก็คิดถึงฉันเหมือนกันน่ะ...บาจิล” สึนะกระซิบแผ่วๆที่ใบหูเล็ก...ร่างบางหน้าแดง มือเล็กค่อยๆยกขึ้นมาโอบร่างสูงไว้






ใช่..คิดถึงสิ...คิดถึงมากเลย.....

คิดถึงสัมผัสอันอบอุ่นนี่....

ที่ๆเป็นของคุณคนเดียวเท่านั้น....



“...ท่าน...ซาวาดะ...” เสียงหวานๆครางออกมาเมื่อสึนะเริ่มต้นมอบความรักให้ร่างบางอีกครั้ง.......



.....ถึงแม้ว่าในใจของบาจิลตอนนี้จะเจ็บปวดอยู่มาก....

แต่ขอเพียงแค่ได้อยู่ในอ้อมกอดคนๆนี้....แค่นั้น...ก็พอใจแล้วล่ะ......









..............................................................


............................................................................





“วันนี้บาจิลจังไปช่วยฉันเลือกชุดเจ้าสาวหน่อยนะ” นานะเดินมาบอกร่างบางที่กำลังช่วยเคียวโกะทำอาหารอยู่
“ครับ ได้ครับ” บาจิลบอกด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เหมือนว่าร่าเริง …รีบถอดแหวนที่ใส่อยู่เกบใส่กระเป๋า
“งั้นไปกันเถอะจ่ะ” นานะเดินมาจูงมือของบาจิลออกไปจากห้องครัว....- - - ร่างบางเดินตามไปขึ้นรถ นั่งไปเงียบๆตลอดทาง....ความจริงไม่อยากมาหรอก....- - - แต่ก็อยากเห็นชุดเจ้าสาวที่โกคุเดระจะใส่คู่กับท่านซาวาดะเหมือนกัน.....






........รถจอดลง ที่หน้าร้านแห่งหนึ่งกลางใจเมือง...บาจิลเดินตามนานะเข้าไปในร้าน....มีชุดแต่งงานให้เลือกมากมายจนลายตาไปหมด - - -...นานะเดินไปนั่งคุยกับพนักงานขายในร้านและกำลังเปิดแฟ้มเลือกดูกันอยู่ ร่างบางเดินเข้าไปด้านในเรื่อยๆ....แล้วก็สะดุดกับชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดในตู้โชว์นั้น....มันสวยมากทีเดียว....บาจิลเดินไปดูใกล้ๆ

“อยากลองชุดใช่มั้ยคะ มาทางนี้เลยค่ะ” พนักยิ้มแย้มเดินไปดึงบาจิลออกมาจากตู้นั้น
“อ๊ะ เดี๋ยว ไม่ใช่...” ร่างบางถูกดึงไปนั่งลงบนเก้าอี้หน้ากระจก - - - เค้าจะทำอะไรผมเนี่ย???....- - - ร่างบางคิดอย่างวิตก
“น่ารักแบบนี้ใส่ชุดนั้นได้อยู่แล้วเนอะเธอ” พนักงานสาวหันไปคุยกันแล้วอมยิ้มมองบาจิลกันใหญ่
“มาแต่งหน้ากันก่อนนะคะ แล้วจะได้ใส่ชุดกันนะ” ........อ๊า...แต่งหน้า!!!...ทำไมผมต้องแต่งหน้าด้วยล่ะครับ??....ร่างบางคิดแล้ว
จะลุกขึ้นยืนแต่โดนกดให้นั่งลงไป โดยพนักงานสาวทั้งสองคน...- - - ช่วยผมด้วยครับ!!! แงงงงงงงงงงงงงงงงง…บาจิลกรีดร้องในใจ

“เอ...บาจิลจังไปไหนแล้วล่ะเนี่ย?” นานะมองหาร่างบางเมื่อนั่งคุยกับพนักงานขายมาได้ครู่ใหญ่ๆ
“ใช่เด็กหน้าตาน่ารักๆ ตาสีฟ้าใสคนตะกี้ที่ท่านพามาด้วยหรือเปล่าคะ ที่จะแต่งงานกับลูกชายท่านน่ะค่ะ?” พนักงานขายถามอย่างสุภาพ

“นี่ๆ ผู้จัดการคะมาดูนี่เร็ว น่ารักมากๆเลย น่าจับมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ร้านเราจังเลยนะคะเนี่ย” พนักงานที่จับตัวบาจิลไว้เมื่อครู่วิ่งออกมาบอก ทุกคนหันไปมองอย่างตกใจ
“....อ๊ะ...อย่าผลักสิครับ....เดินไม่ถนัดเลย รุ่มร่ามจัง...” ร่างบางในชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดเดินออกมาจากด้านใน เซๆหน่อยเพราะไม่เคยใส่ส้นสูงมากก่อน.....แก้มสีชมพูเปล่งปลั่งน่าหยิก....ริมฝีปากบางสวยที่ถูกทาลิปกลอสสีชมพูอ่อนบางๆ
ผมสไลด์สีน้ำตาลอ่อนถูกเกล้าติดด้วยดอกไม้สวย มงกุฎเงินเล็กๆ และผ้าคลุมผืนบางๆสีขาวเข้ากับชุดนั้นยาวลงมาลากไปตามพื้น....

เหมือนนางฟ้าตัวน้อยๆ

“ต๊ายยยย...บาจิลจัง น่ารักมากๆเลยจ่ะ มาให้กอดหน่อยสิจ๊ะ ทนไม่ไหวแล้ว” นานะดึงร่างบางมากอดไว้แน่น จนบาจิลรู้สึกอึดอัดไม่น้อย.....- - - นี่มันเกิดอะไรกันขึ้นกับผมเนี่ย???...- - - ร่างบางถามตัวเอง นานะคลายกอดออก แล้วหอมแก้มนิ่มๆสีชมพูนั้นไปหลายฟอด........
“อ่ะ เอ่อ...ขะขอโทษครับ...ผมเดินๆเข้าไปดูข้างในแล้วจู่ๆเค้าก็จับผมมาใส่ชุดนี้ครับ...” ร่างบางพูดแบบสำนึกผิด
“แหม....ไม่เห็นต้องขอโทษเลยนี่จ๊ะ น่ารักขนาดนี้นี่นา ตกลงซื้อชุดนี้เลยก็แล้วกันนะ” นานะหันไปบอกคนขาย
“หา??...แล้วคุณโกคุเดระเค้าจะชอบชุดนี้เหรอครับ? เค้าสูงกว่าผมอีกนะครับ” บาจิลเบิกนัยน์ตาสีฟ้าใสอย่างตกใจ
“แหมๆๆ ชอบอยู่แล้วจ่ะ ออกจะสวยขนาดนี้นี่นา ที่นี่มีบริการถ่ายรูปด้วยนี่ ไปถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกกันเถอะจ่ะ” นานะลากบาจิลกลับเข้าไปในสตูดิโออีกครั้ง....ร่างบางแถบสะดุดชายกระโปรงล้ม (เดินไม่ถนัด)





.


.


.






และแล้วก็ถึงวันงาน


.....วันนี้ที่คฤหาสน์วองโกเล่ครึกครื้นไปด้วยผู้คนมากมาย....มีเสียงเพลงเพราะๆเปิดคลอเบาๆ......โต๊ะอาหารแบบบุพเฟ่ต์ตั้งยาวตลอดแนวสวนหย่อมขนาดใหญ่หน้าคฤหาสน์นั้น....แสงไฟหลากสีถูกตกแต่งประดับประดาไว้ตามทางตั้งแต่ประตูรั้วขนาดใหญ่...จนถึงภายในตัวงาน.....แขกเรื่อที่มากันในวันนี้มีแต่พวกคุณหญิงคุณนายไฮโซๆ ทุกคนสวมเสื้อราตรีหลากหลายสไตล์ประชันกัน.....นานะกำลังยืนคุยอยู่กับพวกคุณนายที่เป็นเพื่อนกันอย่างออกรสชาติ ส่วนอิเอมิสึที่เพิ่งบินกลับมาจากอิตาลีก็กำลังคุยอยู่กับเพื่อนเช่นกัน......ผู้คนเริ่มทยอยเข้ามาในงานมากขึ้นเรื่อยๆ....


“วันนี้ดีโน่เท่สุดๆไปเลยนะ” บาจิลเดินไปรอบๆตัวดีโน่ที่ใส่ชุดทักซิโด้สุดเท่
“แหงล่ะ คนมันหล่ออ่ะนะ” ดีโน่ยืดอก แล้วขยี้หัวร่างบางเบาๆ
“อ๋า...ผมยุ่งไปหมดแล้วเนี่ย...” บาจิลบ่นๆเอามือเรียวเล็กตัวเองจัดผมให้เข้าทรงเดิม

……ไปๆมาๆดีโน่ก็สนิทกับท่านซาวาดะมากกว่าเมื่อก่อนมากเลย...สนิทขนาดที่ได้รับเชิญเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว.....วันนี้เป็นวันแต่งงานของท่านซาวาดะกับคุณโกคุเดระ.....- - - ร่างบางคิดแล้วถอนหายใจเบาๆ
“ทำไมทำหน้าเศร้างั้นล่ะ?...ไม่เอาน่า ไม่มีปัญหาอะไรหรอก” ดีโน่ยิ้มเจ้าเล่ห์ แอบก้มลงไปจุ๊บที่แก้มนิ่มนั้นเบาๆ
“อ๊ะ... มาแอบหอมแก้มทำไมเนี่ย” ร่างบางสะดุ้งโหยง รีบถอยออกห่างดีโน่ทันที
“....หอมจัง ขอหอมอีกข้างสิ จะได้เสมอภาคกันไง” ดีโน่ขยับไปหอมอีกข้างโดยที่ร่างบางหลบไม่พ้น
“อย่าแกล้งกันสิ” บาจิลหน้ามุ่ยอยู่ในอ้อมกอดของดีโน่... - - นอกจากท่านซาวาดะแล้วคนอื่นๆก็ชอบแกล้ง...ทำไมต้องแกล้งผมด้วยอ่ะ.....ผมทำผิดตรงไหนครับ??.... - - ร่างบางแอบบ่นในใจ

“ดีโน่คุง งานจะเริ่มแล้วนะคะ ท่านสึนะโยชิกำลังตามหาตัวอยู่แน่ะ” ฮารุตะโกนเรียกหาดีโน่อยู่นอกห้องแต่งตัว
“คร้าบ คร้าบ จะไปเดี๋ยวนี้” ดีโน่ตะโกนบอกออกไป แล้วคลายอ้อมกอดออกหลวมๆ...ก้มลงมองใบหน้าเล็กนั้น
“.....ไปสิ” ร่างบางมองหน้าดีโน่




งานจะเริ่มแล้ว....


งานกำลังจะเริ่ม....





“ฟังนะ ห้ามหายไปไหนเด็ดขาด...ไม่ต้องกังวลหรอก...บาจิลจะต้องมีความสุขแน่ๆ...เข้าใจนะ” ดีโน่พูดย้ำด้วยสายตาแน่วแน่และน้ำเสียงที่จริงจัง....ร่างบางพยักหน้าเบาๆ...- - - มีความสุขยังไงล่ะ?...ไม่เห็นจะเข้าใจเลย..........
“อืม...” ดีโน่จูบที่กลีบปากนุ่มของบาจิลเบาๆแล้วถอนออก พลางยิ้มให้ด้วยความอ่อนโยน
“ดีโน่?...” ร่างบางน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อย....ดีโน่ลูบหัวบาจิลแล้วเปิดประตูเดินออกไป..................



“....ฮึก...ฮึก...” บาจิลทรุดนั่งลงบนพื้นนั้นแล้วกอดเข่าร้องไห้คนเดียวเงียบๆ


ท่านซาวาดะกำลังจะแต่งงานกับคุณโกคุเดระแล้วล่ะ.........

เค้ากำลังจะแต่งงานกันแล้ว....

ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว....

ไม่อยากเห็นภาพบาดตา…





ร่างบางเหลือบสายตามองแหวนเพชรที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับเบาๆ....ค่อยๆดึงออกมาช้าๆ.......


แกร๊กกกกก-----


“อ๊ะ มาอยู่ตรงนี้เอง คุณหนูคนที่ไปลองชุดที่ร้านเราวันก่อนนี่นา ทำไมนั่งลงตรงนั้นล่ะคะ เดี๋ยวก็เปื้อนหมดหรอก”

บาจิลหยุดถอดแหวนออก แล้วเงยขึ้นมองพนักงานสาวสวยสองคนที่จับเค้าใส่ชุดแต่งงานที่ร้านนั้นด้วยความตกใจ
“งานจะเริ่มแล้ว เดี๋ยวไม่ทัน รีบมาแต่งหน้าเถอะ เร็วเข้า” เธอจับให้บาจิลขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ ส่วนอีกคนกำลังเอาชุดแต่งงานที่บาจิลเลือกไว้ในวันนั้นออกมา
“...อ๊ะ เดี๋ยวครับ...พี่สาวสองคนมาผิดห้องแล้วครับ ผ...ผมไม่ใช่”
“ต๊าย ร้องไห้ทำไมคะเนี่ย ตาบวมหมดแล้ว เร็วเข้าหน่อยเอาชุดออกมาหรือยังน่ะ” ดูเหมือนจะไม่ยอมฟังที่ร่างบางท้วง ทั้งสองจับร่างบางแต่งหน้าไปทันที
“...พี่สาว เดี๋ยวครับ อ๊ะ....”
“อยู่นิ่งๆสิคะ เดี๋ยวก็เลอะหมดหรอกนะ”





……………………………………..


……………………………………………………..






ตอนนี้ทุกคนกำลังรวมกันอยู่ที่หน้าเวทีสำหรับเจ้าสาวและเจ้าบ่าว ....โกคุเดระในชุดเจ้าสาวสีชมพูอ่อนยืนถือช่อดอกกุหลาบแดง ยิ้มหวานจนใครเห็นเป็นต้องหลง...สึนะยังไม่ออกมา....ทุกคนกำลังรออยู่อย่างใจจดใจจ่อ
“..รุ่นที่ 10 ช้าจังเลย ทำอะไรอยู่นะ...หรือว่ากำลังจะหาเรื่องเซอร์ไพรส์เรา” โกคุเดระยืนอมยิ้มรอสึนะอยู่

/// ได้ฤกษ์อันเป็นมงคลแล้วนะทุกคน ///

บาทหลวงที่ได้รับเชิญมาประกาศออกทางไมค์ที่ถืออยู่ โกคุเดระยิ้มกรุ่มกริ่ม....ชะเง้อมองหาสึนะยกใหญ่ แขกทุกคนมีสีหน้าเปื้อนรอยยิ้มกันท้วนหน้า - - - แหม...เจ้าสาวน่ารักนี่นา...


ตึก ตึก ตึก ตึก...


เสียงก้าวเท้าขึ้นมาบนเวที พร้อมด้วยร่างสูงเพรียวในชุดทักซิโด้สีขาวสะอาด......



ดีโน่เดินมาอย่างสุขุม....





- - - เฮ้ยยยยยย...ดีโน่!!??!!?? - - --




โกคุเดระมองคนที่เดินมายืนข้างๆตัวเองด้วยความตื่นตะลึงเป็นที่สุด...หมอนี่ใครเนี่ย!!!!


/// ในเมื่อเจ้าบ่าวและเจ้าสาวมาอยู่กันพร้อมหน้าแล้ว เราจะเริ่มพิธีสาบานตน....///


บาทหลวงกล่าวไปเรื่อยๆในมือถือคัมภีร์เล่มเล็กๆไว้ด้วย
“นี่นายเป็นใครกัน รุ่นที่ 10 ไปไหนบอกมานะ!!” โกคุเดระเกิดอาการมึนงงเป็นที่สุด หันไปถามแบบตะวาดดีโน่ที่ยืนนิ่งเฉยเบาๆ
“ฉันจะเป็นใครล่ะ ก็เป็นเจ้าบ่าวนายนั่นแหล่ะน่า เงียบๆหน่อยได้มั้ย” ดีโน่ส่งสายตาตอบแบบเฉยเมยสุดๆ ...โกคุเดระแทบคลั่งแล้วตอนนี้....งงมาก....งงมากถึงมากที่สุด!!....ร่างเล็กยืนกระสับกระส่ายไปมาอยู่บนเวที ดีโน่ถอนหายใจแล้วขยับเข้ามาโอบเอวเล็กๆของโกคุเดระไว้ แล้วบีบหน่อยๆ
“ยืนเฉยๆ ถ้าไม่อยากมีเรื่อง” ดีโน่ก้มลงไปออกคำสั่งใกล้ๆ แล้วแกล้งหันไปยิ้มให้ช่างกล้องที่กำลังถ่ายภาพอยู่

/// ทั้งคู่ให้คำสาบาน...ดีโน่ คาบัคโรเน่ จะรับ โกคุเดระ ฮายาโตะ เป็นภรรยาหรือไม่? ///

“รับครับ” ดีโน่ตอบเรียบๆ ทั้งคู่หันหน้าไปทางบาทหลวง

/// แล้วโกคุเดระ ฮายาโตะ จะรับ ดีโน่ คาบัคโรเน่ เป็นสามีหรือไม่? ///

บาทหลวงถามต่อ...โกคุเดระเงียบกัดริมฝีปากตัวเองแน่น
“….ตอบเดี๋ยวนี้” ดีโน่กระซิบแล้วบีบมือโกคุเดระแรงๆ
“..ระ รับครับ.....” โกคุเดระน้ำตาร่วงเผาะแผะ .....

ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครมาออกคำสั่งบังคับแบบนี้มาก่อนเลย หมอนี่เป็นใคร!!!

แล้วบาทหลวงก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ดีโน่กับโกคุเดระ.....



ทะเบียนสมรส!!! …ม่ายยยยยยยยย— โกคุเดระกรีดร้องในใจ



ดีโน่หยิบปากกามาแล้วเซ็นชื่อตัวเองลงไปยุกยิกๆ ก่อนจะส่งให้โกคุเดระที่ยังยืนร้องไห้อยู่
“รับ แล้วเซ็นซะ” ดีโน่ส่งสายตาขู่ โกคุเดระเชิ่ดไปอีกทาง....ตอนนี้เริ่มมีเสียงซุบซิบดังขึ้นเรื่อยๆ ดีโน่มองไปทางด้านหลัง แล้วส่ายหน้าเซ็งๆ....- - - เพื่อเงิน 10,000,000 เยน และเพื่อให้บาจิลมีความสุข ......นี่ฉันต้องมาแต่งงานบ้าๆนี่แทนเจ้านั่นเนี่ยนะ.....เซ็งชะมัด...แต่เอาเหอะ แต่งเสร็จหย่าซะก็สิ้นเรื่อง
“.....เซ็นเดี๋ยวนี้” ดีโน่บีบมือโกคุเดระแน่นขึ้นจนโกคุเดระหน้านิ่วเพราะเจ็บ ร่างเล็กรับปากกามาเซ็นด้วยมือสั่นๆ

/// ขอให้ทั้งคู่สวมแหวนหมั้นแก่กันและกัน..///

ดีโน่หันไปรับกล่องใส่แหวนแต่งงานมาจากคนข้างๆแล้วเปิด หยิบแหวนเพชรท่าทางแพงหลายกระรัตออกมา โกคุเดระยืนนิ่งๆ......
“อ๊ะ ไม่นะ” โกคุเดระร้องเมื่อดีโน่ดึงมือตัวเองไปสวมแหวน จนคนในงานหันไปมองต้นเสียงด้วยความสงสัย
“.....ไม่มีอะไรครับ เค้าคงดีใจตื้นตันมากไปหน่อย” ดีโน่หันไปบอกแขกหน้าซื่อๆ แล้วดึงโกคุเดระเข้ามาใกล้ๆ
“...ใส่แหวนเดี๋ยวนี้” ดีโน่กระซิบเบาๆ.....โกคุเดระค่อยๆหยิบแหวนอีกวงมาสวมให้ดีโน่ น้ำตาหยดลงมาไม่หยุดแล้ว

/// ขอเชิญทั้งคู่จูบสาบาน...///

ร่างเล็กหน้าเหวอ แต่ไม่ทันจะได้ร้องเอะอะ ริมฝีปากเรียวบางนั้นก็ถูกดีโน่ประกบเข้าทันที โกคุเดระเบิ่งตาค้าง.....พูดไม่ได้..เอะอะไม่ได้....ร้องขอความช่วยเหลือ...ก็ไม่ได้....- - - เสียงปรบมือดังลั่นสนั่นงาน ดีโน่ค่อยๆ ถอนจูบออกช้าๆ....โกคุเดระกระพริบตาปริบๆ.....ยังไม่ทันหายมึนดีโน่ก็ลากโกคุเดระลงมาด้านล่างเพื่อตัดขนมเค้ก......โกคุเดระร้องไห้กระซิกๆพูดอะไรไม่ออกแล้ว.....






นี่เหรอเซอร์ไพรส์ของรุ่นที่ 10 ......???






.


.


.





“.....ทำไมต้องพาเรามาอยู่ในห้องของท่านซาวาดะแบบนี้ล่ะ....?”

บาจิลในชุดเจ้าสาวสีขาวที่เคยไปช่วยนานะเลือกที่ร้านวันนั้น นั่งหงอยๆอยู่บนเตียงที่ถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดง....ข้างนอกยังมีเสียงเพลงเปิดอยู่.....ท่านซาวาดะกำลังแต่งงานอยู่....ถ้าเข้ามาในห้องนี้พร้อมคุณโกคุเดระแล้วมาเห็นเราในสภาพนี้เข้าล่ะก็...ต้องเกิดเรื่องแน่ๆเลย

ว่าแล้วบาจิลก็ลุกไปที่ประตูห้อง มือทั้งสองหอบกระโปรงยาวๆรุงรังขึ้นมาเดินไปช้าๆอย่างทุลักทุเล



แกร๊กกก - - - ปึงๆๆๆๆ



“เปิดไม่ออก? เอ๊ะ ทำไมเปิดไม่ออกล่ะ?” ร่างบางพยายามเขย่าประตูห้องอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ดูเหมือนจะถูกล็อคจากด้านนอก
“....อ้า..ทำไงดี...ทำไงดี อีกเดี๋ยวต้องขึ้นมาส่งตัวกันที่นี่แน่ๆเลย...” บาจิลกระวนกระวาย เดินลากกระโปรงไปมา แล้วก็หันไปมองใกล้ๆนั้น - - - ต้องหาที่ซ่อนตัวก่อน!! - - - ….ร่างบางตรงไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าของสึนะแล้วเข้าไปหลบในนั้น
“...มืดจัง...” ร่างบางนั่งกอดเข่าอยู่ในนั้น อึดอัดก็อึดอัด....กระโปรงที่ใส่อยู่ก็พองๆหนักหัวก็หนัก....



ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก....



เสียงฝีเท้าเดินขึ้นมาจากบันไดด้านล่าง.......แอ๊ดดด........ประตูห้องถูกเปิดออก บาจิลนั่งเงียบสนิท
“อ้าว ไปไหนแล้วล่ะ? เมื่อกี้เอามาไว้ในห้องนี้นี่นา” พนักงานสาวสองคนนั้นเองเดินเข้ามาในห้องแล้วชะเง้อมองหาร่างบางรอบๆ...แล้วมองไปทางตู้เสื้อผ้า....ชายกระโปรงสีขาวของบาจิลแลบออกมาจากใต้ประตูตู้นั้น....เธอยิ้มแล้วตรงเข้ามาเปิดประตูออก
“อ๊ะ!?...” ร่างบางร้องอย่างตกใจ
“ออกมาสิคะ ไปหลบอยู่ในนั้นทำไมกัน?” เธอดึงบาจิลออกมาจากตู้ แล้วดึงออกไปจากห้องของสึนะ
“..พี่สาว จะพาผมไปไหนเนี่ยครับ?? เดี๋ยวครับ...เดี๋ยว” ร่างบางเดินตามแบบทุลักทุเล ลากกระโปรงไปด้วย ผ้าบางปิดหน้าที่ใส่อยู่ก็ยาวลากไปตามพื้น....ร่างบางถูกดึงออกมาด้านนอกคฤหาสน์ แล้วถูกยัดเข้าไปในรถตู้คันสีดำสนิท - - -ปัง - - เสียงประตูรถเลื่อนปิด พนักงานสาวโบกมือบ๊ายบายด้วยรอยยิ้ม แล้วรถตู้ก็เคลื่อนตัวออกไป

“...อ๊า!!!..เดี๋ยวสิครับ จะพาผมไปน่ะ!?” ร่างบางโวยวายน้ำตาปริ่ม (นึกว่าตัวเองถูกลักพาตัว)....แต่พอหันมาอีกทาง
กลับถูกประกบจูบเข้าให้....บาจิลเบิ่งนัยน์ตาสีฟ้าใสแจ๋วขึ้น พลางกระพริบช้าๆมองคนที่ปิดปากตัวเอง


ท่านซาวาดะ !!!!


“...บาจิล” สึนะถอนจูบออกช้าๆแล้วดึงร่างบางมากอดไว้แน่น
“...เอ๋?? ดะ เดี๋ยวครับ??....ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะครับ...แล้วงานแต่งงานล่ะ?...แล้วคุณโกคุเดระ?...” บาจิลกำลังเกิดอาการสับสน
อย่างรุนแรง สึนะมองหน้ากระสับกระส่ายของบาจิลแล้วอมยิ้มขำๆ
“....ก็ฉันบอกแล้วไง ว่าจะไม่แต่งงานกับโกคุเดระเด็ดขาดน่ะ” ร่างสูงกดใบหน้าเล็กลงที่อกตัวเองเบาๆ
“...เอ๋??...ตะ แต่ว่า....” ร่างบางเสียงอู้อี้
“...งานแต่งน่ะก็จัดอยู่ไง ไม่มีปัญหาอะไรนี่นา” สึนะยิ้มกริ่ม ดึงผ้าบางปิดหน้าของบาจิลออกก่อนจะจูบที่หน้าผากมานนั้น
“...ผม...ไม่เข้าใจนี่ครับ...” บาจิลเงยหน้าขึ้นถาม
“ดีโน่จัดการทุกอย่างให้แล้วล่ะนะ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า....อีกอย่างรถตู้คันนี้จะแล่นไปเรื่อยๆไม่หยุดจนกว่างานแต่งงานของดีโน่จะเลิกล่ะนะ ฮึฮึ” สึนะหัวเราะ
“....งานแต่งของดีโน่??” บาจิลทวนคำพูดของสึนะด้วยความตกใจ
“ใช่ ดีโน่กับโกคุเดระไงล่ะ...พอแล้วไม่ต้องถามอะไรอีก ....เธอดีใจหรือเปล่าที่ฉันมาอยู่ตรงนี้น่ะ?” สึนะจับไหล่เล็กเบาๆ...สบตากับดวงตากลมโตสีฟ้าใสแจ๋วคู่นั้น
“...ครับ...ดีใจสิ..” บาจิลก้มหน้าลง....ถามมาได้ว่าดีใจหรือเปล่า....
“เธอ...รักฉันหรือเปล่า?”
“...กะ ก็...ผมก็เคยบอกไปแล้วนี่นา...”
“ไม่เอา บอกใหม่อีกทีสิ ฉันอยากได้ยินอีกทีนี่นา”
“....รักครับ....”
“รักมากหรือเปล่า?”
“…รักมากครับ...”
“...เงยหน้าขึ้นสิ”

สึนะเชยคางมนขึ้นมาช้าๆ....แก้มสีชมพูอ่อนนิ่มๆ...ริมฝีปากบางสวยมีลิปกลอสทาบางๆ......



บาจิล .......เธอน่ารักสุดๆเลย



สึนะก้มลงไปบดจูบที่ริมฝีปากนั้นอีกครั้ง....แล้วเอนตัวนอนลงไปบนเบาะกว้างนั้น....มือเรียวสอดเข้าไปในใต้กระโปรงเจ้าสาวพองๆหลายชั้นที่บาจิลใส่อยู่....ลูบไล้ต้นขาเนียนของคนตัวเล็กกว่าช้าๆ.....
“...อ๊ะ..อือ...เดี๋ยวครับ...ที่นี่มันในรถ..อึ๊ก...” ร่างบางเบี่ยงหน้าหลบจูบนั้น พยายามเค้นเสียงที่แทบถูกกลืนหายไปกับสัมผัสของอีกฝ่าย เปล่งออกมาทักท้วงแผ่วเบา
“....ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา...มีม่านปิดกั้นระหว่างคนขับรถหรอกน่า....แล้วกว่ารถจะวนกลับไปที่บ้านก็อีกตั้งนาน....ไม่ไหวแล้วล่ะ ฉันไม่มีความอดทนถึงขนาดนั้นหรอกนะ...วันนี้เธอเป็นเจ้าสาวของฉันเพราะงั้นต้องตามใจเจ้าบ่าวหน่อยสิ” สึนะกระซิบแล้วซุกไซ้ไปตามซอกคอของบาจิล...ดึงเกาะอกเสื้อเจ้าสาวที่ประดับด้วยผ้าลูกไม้เล็กๆที่กว้างอยู่แล้วให้ต่ำลงมาอีก...พรมจูบที่อกอุ่นนั้น....
“ต....แต่ว่า...ผม..ผมอายนี่นา...” บาจิลกอดคอสึนะไว้แน่น...แก้มใสแดงระรื่อขึ้น ระบายไปจนถึงใบหู


มีม่านแล้วมันจะกั้นเสียงได้ไงล่ะครับ!! >///<


“....ทำหน้าหน่อมแน้มอีกแล้ว....แบบนั้นฉันยิ่งห้ามใจไม่อยู่...” สึนะยิ้มอย่างชอบใจ....ที่แน่ๆก็ได้หม่ำบาจิลแล้วล่ะนะ.....ก็วันนี้บาจิลน่ารักมากเลยนี่นา.....



เจ้าสาวแสนสวยของผม.......







(ส่วนเจ้าคนขับรถก็จงทนฟังเสียงครางอันบาดหูต่อไป)










- THE END -




ปล. คนขับรถตู้คันนี้ไม่ใช่โรมาริโอ้นะงิงิ ตอนนี้โรมาริโอ้ดริ๊งค์อยู่ในงาน O___O”
ปปล. ยังมีภาคสเปเชียลต่ออีกค่า จะได้เคลียร์เรื่องดีโน่กับโกคุค่ะ