•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ่า...ไอ้ -ฉันอยากนั่งตรงนี้น่ะ- มันตัวร้ายชัดๆ นะโกคุ
หวังว่าจะเอายามะเมื่อตอนก่อนๆ มาเบรกได้นะ เหอๆ
แล้วตาม้าดีโน่เกี่ยวอารายยย ชักอยากรู้...
เพราะเรื่องชักซับซ้อนแระ แถมตาคุณพ่อจุ้นจ้านอีก เฮ้อออ

อย่าร้ายมากลูก...โกคุ รักษาภาพเคะงามๆ ไว้หน่อยน้า...
รอตอนต่อไป...หวังเคลียร์ๆ เหอๆ

อย่างงี้ เขาเรียกงานเข้า

มาแล้วอุปสรรค์(?)
โกคุ=A=มารยาทท ลูกมารยาทอยู่หนายย
ยิ้มซะหวาน ไปขอที่นั่งเขาแบบนั้นเลยหรอ=A=!!(โดนแฟนคลับ59ตบออกไป)
บาจิลน่าร๊ากกก(ยกป้ายคะแนนเต็ม100)
สึนะจะเลือกใครเนี่ย-,.-
รอตอนต่อไปนะคะ

ไม่ได้เข้ามาวันเดียวไหงมีตั้งสองตอนโผล่พรวดเลยล่ะเนี่ยยยยย

โกคุมาน่ากลัวมากกกกก เล่นขอที่นั่งเขาดื้อๆแบบนั้นเลยเรอะ (อยากเห็นหน้าสึนะจัง)

โกคุจังมาแล้วสินะ
อุปสรรค์แห่งความรัก? O[]o
รุ้สึกโกคุจังขอที่นั่งนู๋บาจิลแบบยิ้มซะหวาน
แต่คำพูด....แบบว่าแกขอกันอย่างนั้นเลยเรอะ - -
(โฮกกกก...โกคุมาได้น่ากลัวมากจิงๆอ่ะ>.,<)


....แล้วสึนะจาเลือกใครนะหรอ?
คำตอบมานมีอยู่แร้นน
มันก็ต้องนู๋บาจิลสิ โกคุไปอยู่กับ ยามะโน้นน =w=

+++รอตอนตอนต่อไปค่า+++

55555+ โกคุเริ่มวางกับดักแซงหน้าบาจิลด้วยกกน. >w<

บาจิลสู้ๆ เอาชนะด้วยโมเอะ 2 เท่า~

มาต่อโล้ดค่า







Aquamarine of Happiness
Paring : 2784
By : tsunari






Part : 5
หัวใจที่เต้นผิดจังหวะ











“ฉันอยากนั่งตรงนี้น่ะ” โกคุเดระยิ้มร่าเริง ชี้มือไปที่โต๊ะของบาจิลซึ่งติดอยู่กับโต๊ะของสึนะ
“อ๊ะ งะ งั้นเหรอครับ จะนั่งตรงนี้ใช่มั้ย?” บาจิลพยักหน้าแล้วกำลังจะลุกขึ้น ....แต่มือเค้ายังถูกสึนะกุมไว้แน่น ร่างบางก้มลงมองด้วยสีหน้าลำบากใจ....
“มีอะไรกันหรือเปล่า?” โกคุเดระถาม เมื่อเห็นบาจิลที่กำลังจะลุกชะงักไป
“ปะ เปล่า นั่งสิครับ” บาจิลแกะมือสึนะออกแล้วเก็บสมุดหนังสือออกไป
“ขอบใจนะ” ร่างสูงบางยิ้มน่ารักๆแล้วเดินไปนั่งลงแทนที่บาจิล
“อื้ม ไม่เป็นไรครับ” บาจิลยิ้มตอบ แล้วเดินหอบกระเป๋าสมุดหนังสือไปนั่งที่ว่างข้างหลัง
“.............” สึนะนั่งเงียบสนิท ไม่พูดหรือทักทายโกคุเดระเลยซักคำ ร่างเล็กมองแล้วยิ้ม
“คุณท่านทำเรื่องเข้ามาเรียนที่นี่ให้ล่ะ ดีจังครับ จะได้อยู่กับรุ่นที่ 10 เยอะๆเลย” โกคุเดระพูดด้วยสีหน้าสดใส
“....งั้นเหรอ?” สึนะพูดหน่ายๆ.....เจ้าพ่อบ้าอีกแล้ว นี่จะตามราวีไปถึงไหนกันนะ....น่าเบื่อที่สุด

บาจิลนั่งกับเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันทางด้านหลัง...นัยน์ตากลมโตสีฟ้าใสแจ๋วจ้องมองดูแผ่นหลังกว้างของสึนะอยู่ตลอดเวลา....และเห็นว่าโกคุเดระมักจะหันไปยิ้มไปหัวเราะ คุยกันเหมือนคนที่สนิทกันมานาน....เค้าอาจจะรู้จักกันมาก่อนก็ได้...ไม่อย่างงั้นจะมาขอนั่งที่เราเหรอ.....

วันนี้ทั้งวันสึนะถูกโกคุเดระตามประกบแจ ไม่มีช่องว่างพอที่จะให้บาจิลได้แทรกเข้าไปเลย....ร่างบางเดินออกมาจากโรงอาหารเงียบๆ...ตอนนี้สึนะกำลังกินข้าวกับโกคุเดระอยู่.....




จ๋อมมมมม





ก้อนหินเล็กๆถูกปาลงไปในสระน้ำใกล้ๆนั้น....บาจิลนั่งกอดเข่าอยู่คนเดียวเงียบๆ.....พอไม่มีสึนะมาคอยยุ่งวุ่นวายอยู่ใกล้ๆก็เหงาลงทันตา....เพิ่งจะรู้ว่าการอยู่คนเดียวมันจะเหงาได้ขนาดนี้....
“มานั่งทำอะไรอยู่คนเดียวตรงนี้ล่ะ?” ดีโน่เดินเข้ามาทักแล้วนั่งลงข้างๆบาจิล
“กินข้าวเสร็จแล้วเหรอ?” บาจิลรีบกลับมาปั้นยิ้มร่าเริงเหมือนเดิม
“อื้อ แล้วบาจิลไม่กินข้าวเหรอ? มานั่งเจ่าอยู่ตรงนี้ทำไมเนี่ย?” ดีโน่ถามน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย
“ก็... ไม่หิวไม่เท่าไหร่น่ะ” บาจิลโยนก้อนหินลงไปในสระอีกที .....แอบเอาเข่าบังริมฝีปากสั่นๆตัวเองเอาไว้ไม่ให้อีกคนเห็น
“แล้วไอ้เจ้านั่นล่ะ? วันนี้ไม่ได้มาด้วยกันหรอกเหรอ?” ดีโน่โยนก้อนหินเล่นบ้าง
“....เปล่าหรอก เค้าไปกินข้าวกับเพื่อนเค้าน่ะ” .....เพื่อนงั้นเหรอ?....ใช่เพื่อนจริงๆหรือเปล่านะ.......
“ดีแล้วอย่าไปใกล้มันมาก รู้ตัวมั้ยว่านายพลอยติดเชื้อไปด้วยแล้วน่ะ” ดีโน่เอนตัวนอนลงบนพื้นหญ้า บาจิลหันไปมองงงๆ
“ติดเชื้ออะไรเหรอ?” ร่างบางถามแบบไม่เข้าใจ
“ก็เชื้อทำหน้าเซ็งโลกแบบหมอนั่นไง รู้มั้ยว่าตอนนี้นายกำลังทำหน้าแบบนั้นน่ะ” ดีโน่เลิกคิ้วมองหน้าบาจิล
“ฉันทำหน้าแบบนั้นเหรอ?” ร่างบางชี้หน้าตัวเอง
“อือ...พอเหอะ ตอนนี้นายเปลี่ยนมาทำหน้าหน่อมแน้มแบบเดิมแล้วล่ะนะ” ดีโน่หัวเราะ
“....ฉันไม่ได้ทำหน้าหน่อมแน้มซะหน่อย!” บาจิลเอาต้นหญ้าเล็กๆปาใส่ดีโน่
“ฮ่าๆๆ คร้าบๆไม่หน่อมแน้มก็ไม่หน่อมแน้ม โอ๊ะ อะไรเข้าตาอ่ะ” ดีโน่เอามือปิดตาตัวเอง
“หา มีอะไรเหรอ?” บาจิลขยับไปดูใกล้ๆ เอามือของตัวเองดึงมือที่ดีโน่เอาปิดตาออก
“ข้างซ้ายอ่ะ ข้างซ้าย เคืองมากเลย” ดีโน่กระพริบตาถี่ๆ ....จับมือเล็กนิ่มของบาจิลที่กำลังกุมมือตัวเองไว้แน่น
“ไหน?...ไม่เห็นจะมีอะไรเลย..” ร่างบางก้มลงไปดูใกล้ๆอีกนิด - - - ตาก็ไม่เห็นจะแดงเลยนี่นา


ในช่วงเวลานั้นริมฝีปากเรียวบางของดีโน่ก็ประกบเข้ากับริมฝีปากสีซากุระอ่อนนิ่มของบาจิลเข้าทันที....ร่างบางเบิกนัยน์ตาสีฟ้าใสมองด้วยความตกใจ...ดีโน่กำลังใช้ลิ้นดันให้กลีบปากของบาจิลเผยอขึ้นช้าๆเพื่อรับจูบตัวเอง....ร่างบางค่อยๆหลับตาลง....รับจูบนี้....






ทำไม...ต้องยอมง่ายๆ.....

ทำไม....ถึงคิดถึงแต่เพียงคนๆนั้น....

ทำไม...เจ็บที่หัวใจแปลกๆ....





ทำไม...ไม่มีอะไรที่พอจะเข้าใจได้เลย......







..........ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังประกบจูบกันอยู่นั้น....ร่างสูงที่เดินมาพร้อมโกคุเดระหันไปทางนั้น....สวนหย่อมเล็กๆออกจะลับตาหน่อยๆ....เห็นเข้าพอดี...สึนะหยุดยืนนิ่งๆไม่อยากจะเชื่อในสายตาตัวเอง...แต่ว่าแผ่นหลังบางๆนั้นเค้าจำได้ดี - - - เพราะว่าเค้าสัมผัสและโอบกอดอยู่ทุกวัน..- - - ....เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มยาวสลวยสีน้ำตาลผืนทรายที่คลอเคลียอยู่กลางแผ่นหลังนั่น...สึนะกำหมัดแน่น แล้วหันหน้าไปอีกทาง เดินออกไปจากตรงที่ยืนอยู่เมื่อครู่
“เอ๋? นั่นมันคนที่สละที่นั่งให้ผมนี่นา?” โกคุเดระมองดูด้วยความตื่นเต้น
“......เงียบๆแล้วไปกันได้แล้วน่า” สึนะเดินนำไปโดยไม่รอ โกคุเดระหัวเราะร่าเริงแล้ววิ่งไปกอดแขนสึนะไว้ เดินไปด้วยกัน......






..................





”...อ่ะ...อื้ม...พอก่อน” บาจิลยันตัวลุกขึ้น แล้วใช้มือลูบริมฝีปากตัวเองเบาๆ
“....ฉันมีเรื่องที่อยากจะบอกบาจิลตั้งแต่เมื่อ 2 ปีก่อนแล้วน่ะ....ก่อนที่ฉันจะย้ายโรงเรียน....” ดีโน่ลุกขึ้นนั่ง
“........” ร่างบางนั่งเงียบๆ ไม่หันหน้าไปมอง

“....ฉันน่ะ ชอบบาจิลนะ...คบกันได้มั้ย?” ดีโน่พูดด้วยน้ำเสียงจริง

“.....ฉันก็ชอบดีโน่เหมือนกัน....ชอบมาตั้งแต่เด็กๆแล้วล่ะ” บาจิลพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ....ก่อนที่น้ำตาใสๆ
จะไหลลงมาบนแก้มนิ่ม...และหยดลงไปเข่าที่กอดอยู่
“...แล้วนาย...ร้องไห้ทำไมน่ะ?...หรือว่าโกรธที่ฉันจูบนาย...” ดีโน่ถามสีหน้ากังวล ขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆบาจิล
“ปะ เปล่า...ฉัน...ดีใจน่ะ...” ร่างบางยิ่งร้องไห้ออกมาไม่หยุด....ห้ามน้ำตาไม่ได้แล้ว...- - - ถึงจะห้ามมันก็ไม่ยอมหยุด.....
“......ตอนนี้...ฉันน่ะ.........ฮึก...” บาจิลเอนตัวไปซบที่อกดีโน่เบาๆ....ดีโน่ยกแขนขึ้นโอบกอดร่างบางไว้แน่น....แล้วจูบเบาๆที่เรือนผมนิ่มๆนั้น....บาจิลยังคงสะอื้นอยู่ที่อกของดีโน่เบาๆ....แขนเล็กๆยกขึ้นโอบแผ่นหลังของร่างสูงโปร่งไว้....มือเล็กๆนั้นสั่นจนอีกคนรู้สึกได้.......






.



.



.





“บาจิล เป็นอะไรน่ะลูก? ตั้งแต่กลับมาจากโรงเรียนก็ไม่ยอมออกมานอกห้องเลยนะ?” โรมาริโอ้เดินเข้าไปหาร่างบางที่กำลังนอนซึมอยู่บนฟูกเล็กๆของตัวเองในห้อง
“........ไม่มีอะไรครับ คุณพ่อ...อย่าให้ใครเข้ามาในนี้นะครับ...วันนี้ผมจะนอนที่นี่ ผมอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ” บาจิลเงยหน้าขึ้นจากหมอนที่เอาหน้าซบอยู่....ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่ามีคราบเปียกจากน้ำตาลางๆ.....
“เอางั้นเรอะ?....ตามใจลูกนะ มีปัญหากลุ้มใจอะไรก็ปรึกษาพ่อได้....ถ้าลูกอยากระบายอะไร...พ่ออยู่ข้างๆเสมอนะ” โรมาริโอ้ลูบหัวบาจิลเบาๆด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนของร่างบาง...............
หลังจากนั้นแล้ว...บาจิลก็แอบร้องไห้เงียบๆคนเดียวจนเผลอหลับไป......โดยยังมีคราบน้ำตาอยู่บนแก้มใสๆนั้น......




“เอ๋ วันนี้บาจิลจังทำไมไม่ออกมาทานอาหารค่ำล่ะ โรมาริโอ้?” นานะหันไปถามโรมาริโอ้ที่ยืนอยู่ข้างๆ
“เห็นบอกว่าวันนี้ อยากจะอยู่คนเดียว แล้วรู้สึกว่าจะหลับไปแล้วล่ะครับคุณผู้หญิง” โรมาริโอ้บอกด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
“ไม่สบายหรือเปล่านะ? เมื่อเช้าก็ยังร่าเริงดีอยู่นี่นา” นานะวางช้อนส้อมลง แล้วเอาผ้าเช็ดปากเบาๆ ก่อนจะเหลือบตาแบบโกรธๆ หันไปทางลูกชายที่กำลังนั่งอยู่เงียบๆ
“ซือคุง...”





ครืดดดดด - - - -
ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก.....





ไม่ทันที่นานะจะได้ถามอะไรลูกชาย สึนะก็ลุกเดินออกไปจากห้องรับประทานอาหารทันที ตรงไปยังห้องพักของโรมาริโอ้และบาจิล แล้วกระชากเปิดประตูออก เดินเข้าไปในหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องนอนของร่างบาง.....ข้างในเงียบสนิท.....ร่างสูงเปิดประตูออกเบาๆเข้าไปในห้องนั้น....บาจิลนอนคว่ำอยู่บนฟูกนั้น.....กำลังหลับอยู่ สึนะเดินเข้าไปหาช้าๆแล้วค่อยๆพลิกบาจิลขึ้น
“.....ทำบ้าอะไร?” ร่างสูงพึมพำ เมื่อเห็นคราบน้ำตาบนแก้มเนียนแดงระรื่อนั้น....ก่อนจะเอาปลายนิ้วเกลี่ยให้เบาๆ
“....ฮึก...ฮึก...” บาจิลยังสะอื้นอยู่เบาๆทั้งที่หลับไปแล้ว
“....บ้าจริง...หนีมานอนที่นี่ได้ไงกัน” สึนะค่อยๆช้อนร่างบางขึ้น แล้วอุ้มเดินออกไปจากห้องนั้น
“อ้าว ...ซือคุง บาจิลจังเป็นอะไรมากหรือเปล่าจ๊ะ?” นานะเดินเข้ามาถามร่างสูงที่กำลังจะเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน พร้อมด้วยฮารุและโรมาริโอ้
“ไม่เป็นอะไรหรอกครับ แค่แอบหนีมานอนข้างล่างโดยไม่บอกกล่าวเท่านั้นแหล่ะ” สึนะพูดแล้วอุ้มบาจิลเดินขึ้นไปข้างบน
“....ท่านสึนะโยชิ...” โรมาริโอ้ร้องเรียกเบาๆ ร่างสูงหยุดแล้วหันกลับไปมอง
“....ไม่ต้องห่วงหรอก” สึนะคลี่ยิ้มบางๆ...รู้ดีว่าโรมาริโอ้รู้สึกยังไงในตอนนี้....
“ขอบคุณครับ” โรมาริโอ้ยิ้มตอบ.....





.........................................

............................................................





สึนะอุ้มบาจิลเข้ามาในห้องแล้วค่อยๆวางบาจิลลงบนเตียงนุ่มของตัวเองเบาๆ.....ร่างบางยังไม่ตื่นขึ้นมาเลย....ริมฝีปากบางนิ่มนั้นยังสั่นอยู่บ้าง...สึนะปิดโคมไฟบนหัวเตียงก่อนจะลงมานอนข้างๆบาจิล .....ข้างนอกมีแสงสว่างจางๆส่องเข้ามาบ้าง....ทำให้เห็นใบหน้าเล็กๆนี้ลางๆ สึนะยังลืมตาอยู่....ร่างสูงขยับเข้าไปกอดร่างบางไว้

นึกถึงตอนที่เห็นว่าบาจิลกำลังจูบอยู่กับดีโน่ที่สวนนั้น

แค่นั้นก็โมโหจนเกือบระงับอารมณ์ไม่อยู่ แล้วทำไมเค้าต้องโมโหด้วยล่ะ....ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเลยซักนิด เหมือนกับคราวก่อน....เค้า...หรือว่าเค้า....มีความรู้สึกแบบนั้นต่อคนๆนี้ใช่ไหม?....คงใช่สินะ

สึนะขยับเข้าไปใกล้ๆใบหน้าเล็กนั้น แล้วใช้ปลายลิ้นค่อยๆเลียกลีบปากอิ่มตรงหน้าช้าๆก่อนจะบดจูบลงไปทีละนิด.....อยากจะลบรอยจูบของคนอื่นที่อยู่บนริมฝีปากนี้ออกให้หมด.....รอยจูบคนอื่นที่ไม่ใช่ของตัวเอง...จะไม่ให้เหลืออยู่เด็ดขาด....- - -.....ร่างสูงขยับขึ้นคร่อมร่างบางแล้วเริ่มเม้มจูบไม่หยุด สอดลิ้นเข้าไปข้างในนั้น ...ทำแบบนั้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ หยุดไม่ได้แล้ว ....- - - และยอมไม่ได้เช่นกัน
“...!!??” บาจิลลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ....ใบหน้าของสึนะกำลังเอียงไปมาช้าๆอยู่ตรงหน้าเค้า แล้วก็ความรู้สึกอุ่นๆชื้นๆที่ริมฝีปาก....
“อื้ม.....” ร่างบางครางเบาๆ พลางหลับตาลง ....แขนเล็กยกขึ้นโอบต้นคอของร่างสูงไว้



มาอยู่ที่ห้องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?...หรือว่าเรายังไม่ตื่น...กำลังฝันอยู่หรือเปล่า?....


บาจิลค่อยๆเผยอริมฝีปากรับสึนะ.....มือเล็กสอดเข้าไปตามไรผมฟูฟ่องสีน้ำตาลอ่อนของสึนะช้าๆ....ไล้ปลายนิ้วเบาๆ....ลิ้นเล็กกำลังถูกปลายลิ้นของอีกฝ่ายรุกเร้าเป็นจังหวะๆ จูบที่แสนดูดดื่ม ลึกล้ำ...ราวกับจะทำให้ร่างเล็กๆนี้ขาดใจเสียให้ได้

สึนะเริ่มปลดกระดุมเสื้อนอนสีฟ้าอ่อนของบาจิลออก...เนื้ออกราบเนียนขาวอยู่ตรงหน้านี่เอง ...ร่างสูงก้มลงไปใช้ปลายลิ้นลากไปเรื่อยๆแล้วครอบยอดอกเล็กๆสีชมพูนั้นไว้ ...ใช้มือทั้งสองข้างยกสะโพกร่างบางขึ้นแล้วดึงกางเกงนอนขายาวออก ...ปลายลิ้นลากขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงนวลแก้มนุ่มนิ่มนั้น...สึนะเม้มแล้วจูบเบาๆครั้งแล้วครั้งเล่า ถอดเสื้อตัวเองไปพลางๆ ก่อนจะโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี
“...อึก...ท่าน...ซาวาดะ..” บาจิลเลื่อนมือมาโอบแผ่นหลังแกร่งเปลือยเปล่าของสึนะไว้แน่น ....ร่างที่ไร้อาภรณ์ของทั้งสองแนบสนิทกัน ร่างสูงบดคลึงอยู่ที่ริมฝีปากบางแดงระรื่อนั้นก่อนจะไล่ลงมาข้างล่างอีกครั้ง...บาจิลแอ่นอกรับโดยอัตโนมัติ ....ริมฝีปากเรียวบางยังคงบรรจงจูบไปเรื่อยๆตามผิวนิ่มนวลเนียน....สร้างรอยแดงๆไว้...




ยังไงซะ...คนๆนี้ก็ต้องเป็นของเค้าคนเดียว...

ทั้งร่างกายที่แสนหอมหวานนี้.....แล้วก็หัวใจนี้ด้วย....




“...บาจิล....” สึนะขยับขึ้นมากระซิบแผ่วๆที่ใบหน้าเล็กแดงระรื่อนั้น
“.....ค...ครับ..?” ร่างบางครางรับเบาๆ .....- - - เราไม่ได้ฝันไปนี่นา...- - -
“.....ถ้าฉันถามอะไร...เธอช่วยตอบหน่อยได้ไหม?” เสียงนุ่มๆที่ได้ยินจากปากของสึนะมันไม่เหมือนทุกครั้ง...เพราะว่า
ทุกครั้งคือคำสั่ง....แต่ว่าครั้งนี้...มันเป็นคำขอร้อง....
“....ครับ...” ร่างบางพยักหน้าเบาๆ ....มือของสึนัยังเกลี่ยแก้มนิ่มของบาจิลอยู่ช้าๆ
“.....เธอจูบกับหมอนั่นทำไม?..” สึนะถามเน้นเสียงหน่อยๆ...ดวงตาคมสีน้ำตาลจ้องมองไปยังดวงตากลมโตสีฟ้าสดใสที่คลอไปด้วยน้ำตาของอีกฝ่าย
“....มะ....ไม่รู้ครับ...” ร่างบางพึมพำเบาๆ...แต่ก็ได้ยินอยู่ดี
“.....รักหมอนั่นเหรอ?...ยังรักมันอยู่ใช่ไหม?” สึนะหยุดมือที่เกลี่ยแก้มนั้น เฝ้ารอคำตอบจากปากของร่างบาง
“....ผม...ร รัก...” บาจิลอึกอักเล็กน้อย สึนะเม้มปากตัวเองแน่น.....- - - รัก...- - - บาจิลยังรักเจ้านั่นอยู่.....




“......ผมรัก...ท่านซาวาดะ...”




ร่างบางกลั้นใจพูดด้วยเสียงสั่นๆ แล้วหลับตาลงไม่กล้ามองหน้าร่างสูงแล้วตอนนี้....
“....บาจิล...” สึนะคลี่ยิ้มเมื่อได้ยินคำตอบจากบาจิล ร่างสูงก้มลงไปประทับจูบที่กลีบปากนุ่มนั้นอีกครั้ง......ดีใจจนบอกไม่ถูก....ดีใจมาก....ไม่เคยดีใจอะไรเท่านี้มาก่อนเลย....

ค่ำคืนที่หอมหวานกำลังเริ่มขึ้นอีกครั้ง....ที่ๆตรงนี้...ที่ๆมีเพียงเราสองคน...สึนะโยชิและบาจิล...บนเตียงนุ่มสีขาวสะอาดมีร่างสองร่างกอดกันแนบแน่น...สัมผัสร่างกายของกันและกัน....ผิวขาวเนียนถูกแต่งแต้มด้วยคิสมาร์คสีแดง.....ขาเรียวสวยที่ถูกแยกออกรับอีกคนเข้ามาในร่างกาย....การกระทำอันอ่อนโยนและนุ่มนวลจากสึนะกำลังเกิดขึ้นช้าๆ....ร่างบางโอบต้นคอของร่างสูงไว้แน่น.....เสียงกระซิบแผ่วๆเพื่อปลอบโยน....และเป็นเพียงเสียงกระซิบแผ่วๆที่ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น....ทุกคำพูดมีคำว่า รัก แทรกซึมอยู่......การที่จะรักใครซักคนน่ะ......มันไม่น่ากลัวอีกต่อไปแล้วสินะ......ถ้าหากว่าเราจะรับเค้าคนนั้นเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในร่างกายและในหัวใจของเรา...เธอรู้สึกแบบนั้นหรือเปล่า?...





บาจิล.....






.


.


.






......เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง....เริ่มต้นเหมือนๆทุกวัน....ร่างบางนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงอุ่นๆ...รวมทั้งร่างสูงที่ยังโอบกอดร่างบางไว้แน่น...เหมือนกับกลัวว่าร่างบางคนนี้จะหายไปไหนอย่างงั้นล่ะ สึนะกระพริบตาตื่นขึ้นมาช้าๆ....สิ่งที่เห็นเป็นสิ่งแรก....


แผงขนตายาวงอนของบาจิลที่แนบอยู่กับเปลือกตาที่ยังไม่เปิดขึ้น....
ริมฝีปากบางนุ่มสีซากุระชุ่มชื่นน่าสัมผัส....
แก้มใสๆนุ่มนิ่มราวซาลาเปา....
เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนยาวสลวยคลอเคลียอยู่ตามใบหน้าและไหล่บอบบาง



สึนะลูบฝ่ามืออุ่นๆของตัวเองที่ใบหน้านั้นเบาๆ ...ในใจกำลังคิดถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้.....รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ
ตั้งเมื่อคืนแล้วล่ะนะ....- - - ...ไม่อยากไปที่โรงเรียนเลยให้ตายสิ.....ร่างสูงขมวดคิ้ว ......
“....เช้าแล้วเหรอครับ?...” บาจิลตื่นขึ้นมา...ท่าทางจะเพลียอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว มือเล็กยกขึ้นมาขยี้ตาเบาๆ
“อรุณสวัสดิ์” สึนะยิ้มแล้วก้มลงไปจูบที่กลีบปากสวยนั้นเบาๆ
“อ... อรุณสวัสดิ์ครับ....” บาจิลนึกถึงเรื่องสารภาพรักเมื่อคืนแล้วหน้าแดงขึ้นมา
“ไปโรงเรียนไหวไหม?” ร่างสูงเกลี่ยเส้นผมสีอ่อนที่ปรกหน้าผากของร่างบางออก
“...อ่ะ อืม...” ร่างบางพยักหน้าอายๆ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นพร้อมสึนะ
“....เจ็บหรือเปล่า?” ร่างสูงหันไปถาม
“....ไม่ครับ...ไม่ค่อยเจ็บแล้ว” บาจิลส่ายหน้าเบาๆ.....- - - เมื่อคืนน่ะ อ่อนโยนมากเลยนี่นา...ไม่เจ็บหรอก....
“อาบน้ำด้วยกันนะ” สึนะยิ้มกว้างโอบไหล่เล็กไว้ พลางใช้มืออีกข้างสางเส้นผมอ่อนนุ่มเสมือนแพรไหมชั้นดีของอีกคนช้าๆ .....ร่างบางสั่นหน้าทันที ยังไงก็ไม่ยอมให้สึนะเห็นร่างกายตัวเองตอนกลางวันแสกๆเด็ดขาด!!..
“ทำไมล่ะ? จะอายไปทำไม ฉันเห็นหมดทุกส่วนของเธอแล้วน่า จำได้ทุกตารางนิ้วเลย” สึนะยิ้มเจ้าเล่ห์ๆ
“.... ไม่เอาเด็ดขาดครับ ยังไงก็ไม่อาบด้วยกันเด็ดขาดเลย!” บาจิลปฏิเสธท่าเดียว ... เห็นตอนกลางคืนนี่นา!! คงไม่ชัดเท่าตอนกลางวันหรอก...- - ไม่ได้ๆ ให้อาบด้วยกันอายตายเลย ไม่ๆๆๆๆ....- - ร่างบางส่ายหน้าควับๆ ดื้อเหมือนเดิม
“....จะอาบด้วยกันมั้ย?...ฉันสั่งให้อาบด้วยกัน” สึนะออกคำสั่งเสียงเข้ม
“ไม่ครับ ไม่อาบ....อ๊ะ ปล่อยผมลงนะ!!...แงงงงงงงงง ม่ายยยยยยยยยย....” บาจิลถูกสึนะช้อนขึ้นง่ายๆ ร่างสูงอุ้มร่างบาง
ที่ยังเอาผ้าห่มห่อตัวอยู่ไปในห้องน้ำโดยไม่รอฟังเสียงร้องโหวกเหวกนั่น บาจิลกอดผ้าห่มที่เอาห่อตัวไว้แน่นหลับตาปี๋
“เอาผ้าห่มออกเดี๋ยวนี้” สึนะยืนมองบาจิลที่กำลังหลับตาปี๋ทำท่าทำทางเหมือนเด็กจะโดนตีอะไรทำนองนั้น มือเรียวจับผ้าห่มผืนนั้นจะดึงออกให้ได้ แต่ร่างบางก็ดึงไว้แน่นไม่ยอมปล่อยเหมือนกัน
“....ไม่ครับ ไม่เอา....อ๊ะ อย่าดึงสิครับ ผมไม่อาบอ่า...” บาจิลยื้อผ้าห่มกับสึนะไปมาจ้าละหวั่น ร่างสูงชักหมดความอดทนกับเจ้าโลมาสีฟ้าหน่อมแน้มสุดดื้อนี่ละ
“บาจิล!!!” สึนะตะวาดลั่นเสียงสะท้อนก้องในห้องน้ำ ร่างบางสะดุ้งเฮือก ร่างสูงใช้โอกาสนั้นกระชากผ้าห่มออกทีเดียว



พรึ่บบบบบบบ



หลุดออกมาจนได้ ร่างบางถลาไปตามแรงกระชากซบเข้ากับอกแกร่งตรงหน้า - - ปึ๊กกก - - -
“...แค่นี้เองจะอายไปทำไมกัน” สึนะกอดบาจิลไว้แล้วหัวเราะเบาๆ.....- - - จะว่าไปตอนกลางวันแบบนี้ยิ่งเห็นทุกสัดส่วนชัดกว่าตอนกลางคืนอีกแฮะ....ฮึฮึฮึ...แย่ละเรา...
“อ๊ะ...ฮือ...ขี้โกง ขี้โกงสุดๆเลยครับ!!” ร่างบางน้ำตาไหลพรากๆ....รู้สึกได้เลยว่าตอนนี้เนื้อแนบสนิทกัน...ความรู้สึกมันต่าง
จากตอนกลางคืนนะ!!....ฮือออออออ....ทำไมถึงชอบแกล้งผมนัก - - - บาจิลบ่นในใจ หน้าแดงแป๊ดเลยตอนนี้

สึนะค่อยๆพาร่างบางลงไปนั่งแช่ในอ่างซึ่งมีน้ำเปิดอุ่นอยู่เต็ม...บาจิลนั่งหันหลังให้สึนะแล้วสึนะก็นั่งโอบหลังบาจิลอยู่...ร่างสูงไซ้จมูกไปตามไหล่เนียนช้าๆ....ร่างบางเอามือปิดอกยกเข่าขึ้นมากอดไว้เต็มที่เลย (/me อายทำไมลูก! เค้าเห็นหมดแล้ว)
“อ๊ะ..จ...จะทำอะไรครับ?....” บาจิลเริ่มใจไม่ดี เพราะสึนะกำลังรุกรานมาเรื่อยๆ....มือเรียวลูบไล้ลงมาที่เอวคอดแล้วไล่ต่ำลงไป...บีบคลึงสะโพกนิ่มเล็กเบาๆ....ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่น
“อา.....ฉัน..ไม่ไหวแล้วล่ะ...” สึนะกระซิบที่ข้างใบหูเล็กด้วยเสียงหวานๆจนบาจิลขนลุกไปทั้งตัว .... ( -“- )


....ที่ว่าไม่ไหวนี่มัน....คงไม่ได้หมายความว่า....



แล้วก็เป็นจริงอย่างที่บาจิลคิด...สึนะเริ่มต่ออีกรอบในอ่างอาบน้ำเนี่ยแหล่ะ!! ก็บอกแล้วไงว่ายังไงๆก็ไม่อาบน้ำด้วยกันเด็ดขาดน่ะ!!....ทำไมไม่มีใครยอมเชื่อผมเลย....- - - ฮือๆๆ....บาจิลตะโกนในใจ







.........................................

...........................................................









ณ โรงเรียนนามิโมริ....


บาจิลเดินเซๆไปตามทาง.... - - ไม่น่าบอกว่าไม่เจ็บเลย.... - - .....ร่างบ่นงุบงิบ หน้างี้ซีดเซียวไปเลย
“เดินให้มันเหมือนคนธรรมดาๆหน่อยสิ อยากให้คนอื่นสงสัยหรือไงกัน?” สึนะมองแล้วแอบหัวเราะเล็กน้อย
“...เพราะใครกันล่ะที่ทำให้ผมเดินแบบนี้น่ะ....” บาจิลเหลือบตามองเขียวปั๊ด! ....- - ยังจะมายิ้มแฉ่งอยู่อีก!! ตัวเองเป็นคนทำเค้าแท้ๆ....ฮึ่มๆๆๆ - - - ร่างบางหันหน้ากลับ แล้วพยายามเดินให้ธรรมดาที่สุดเท่าที่จะทำได้ …แต่มันเจ็บ TT^TT
“เพราะฉันไง หรือว่าไม่ใช่? ฮึฮึ” สึนะก้มลงไปกระซิบ ร่างบางหน้าแดงแป๊ด รีบๆก้าวเท้าเดินหนี
“อ้าวๆๆ จะรีบไปไหนน่ะ?” สึนะหัวเราะแล้วก้าวเท้าตาม


ครืดดดดดดดดด


ร่างบางเลื่อนเปิดประตูออก แล้วตรงเข้าไปนั่งที่ตัวเองด้านหลังสุดนั้น ก่อนจะแอบเอามือลูบสะโพกตัวเองเบาๆหน้านิ่ว เพราะเมื่อกี้เผลอนั่งแรงไปหน่อย -*-
“อรุณสวัสดิ์ครับรุ่นที่ 10 วันนี้มีข่าวดีพิเศษสุดๆมาบอกด้วย” ทันทีที่ร่างสูงก้าวเข้ามาในห้องโกคุเดระก็ตรงหรี่เข้ามาทักทายทันที สึนะถอนหายใจเซ็งๆเป็นรอบแรกของวันนี้
“ดูนี่สิ คุณท่านส่งมาให้ถึงเมื่อเช้าเองถึงผมกับรุ่นที่ 10 ด้วยล่ะครับ” โกคุเดระยิ้มร่าเริงยื่นซองจดหมายสีขาวให้สึนะ ร่างสูงรับมาแล้วฉีกๆออกด้วยความรำคาญ .....มีเรื่องอะไรกันอีกนักนะ.....น่าเบื่อชะมัด
“.......................” สึนะเริ่มอ่านข้อความในจดหมายแล้วหน้าซีดลงเล็กน้อย.....แต่โกคุเดระกลับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แก้มใสแดงๆน่ารักทีเดียว บาจิลนั่งเท้าคางมองมาอย่างอยากรู้ (ตอนนี้คนยังมาไม่มาก)
“ดีจังเลยนะครับรุ่นที่ 10 คุณท่านเนี่ยรู้ใจพวกเราจริงๆเลยนะครับ” โกคุเดระตรงเข้ากอดแขนสึนะที่กำลังยืนค้างนิ่งสนิท จนคนทั้งห้องหันไปมองด้วยความอิจฉา...อะไรจะหวานกันขนาดนั้น....

“เราจะได้แต่งงานกันแล้วดีจังเลย”

ห้องทั้งห้องอยู่ในความเงียบ....ทุกคนตะลึงค้างกับสิ่งที่ได้ยินมาจากปากของโกคุเดระเมื่อครู่....แต่คนที่ช็อกที่สุดคงไม่พ้นบาจิล




โครมมมมมมมมมม!! ------




เพื่อนๆหันกลับไปมองเสียงดังมาจากด้านหลังรวมทั้งสึนะและโกคุเดระ .....





บาจิลล้มลงไปนอนนิ่งอยู่ข้างล่างโต๊ะนั่น!!







TBC.......
ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ล่วงหน้าเลยนะคะ ^^ ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันค่ะ
ตอนนี้ก็กำลังค่อยๆแต่งฟิคอีกเรื่องที่เป็นคู่นี้เหมือนกัน (กองฟิคท่วมหัว) >___< ยังไงก็ช่วยติดตามต่อๆไปด้วยนะคะ !!

แต่งงาน!!(me\ล้มโต๊ะ)ม่ายยยย~~
บาจิลเป็นอะไรอ่าล้มลงไปนอนบนพื้นได้ยังไง=[]=!!!
ปล..บาจิลน่าร๊ากก
ปล.2 จะดีโน่หรือสึนะ ชอบทั้งคู่เลยย ขอ3p~~(โดนท่านtsunari เตะออกไป)
ติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อเลยคะ!

อ๊ากกกกกกกก ไม่ได้ๆ

ทูน่าต้องเมะกับบาจิล แต่งงานกับบาจิลเท่าน้านนนนนนนน-//ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง~

ม่ายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ต้อง สึนะXบาจิลเท่าน้านนนน
โกคุหลบปายยยย(โดนFCโกคุลุมถีบ)

ปกติก็ชอบสึนะ บาจิลอยู่แล้ว
ยิ่งได้อ่านอะไรหวานชื่นใจแบบเรื่องนี้ยิ่งชอบมากขึ้นอีกค่าtsunariซัง

นึกว่าสึนะจะโกรธบาจิลมากซะอีกตอนที่จูบกับดีโน่
แบบว่าโล่งอกมากเลยค่าที่สึนะไม่รุ่นแรงกับบาจิิล
พอบาจิลสารภาพรักไปแล้ว เหมือนบรรยากาศในห้องนอนกลางเป็นสีชมพูไปเลยค่า
ขนาดตอนอาบน้ำตอนเช้า สึนะก็ไม่วายลามกแต่เช้าเลย

แต่ที่ทำให้ช็อกมากที่สุดคงเรื่องแต่งงานอ่าค่าtsunariซัง
ทำเอาบาจิลเป็นลมไปเลยง่า

tsunariซังรีบมาต่อเร็วๆนะคะ มันอยากอ่านต่อสุดๆเลยค่า^^
รออ่านเรื่องใหม่ของสึนะ บาจิลที่tsunariซังกำลังแต่งด้วยนะคะ

ท่านพ่อนี่ตัวยุ่งสุดแสนนน
จะอะไรกันหนักหนาว้า...
สงสัยต้องเจอฤทธิ์คุณแม่บ้างซะล่ะมั้ง
คนเลือกลูกสะใภ้มันต้องคุณแม่สิค้า...

สงสารบาจิลอ่า...
ทูน่าอย่าไปยอมท่านพ่อน้า...
แบบว่า...ไม่อยากจะไซโคเลย แต่...
ช่วยเอาโกคุไปทิ้งทีเถอะ...ไม่ไหวจะเคลียร์
อ่อ ตาม้าดีโน่ด้วย...ตัวสอดแทรก

ชักจะอินมากมาย...รอตอนต่อปายยย

เข้ามาอ่าน
ฟิกสนุกมากเลยค่า
สึนะในมาดคุณหนูเอาแต่ใจ....
กับบาจิลที่มาแนวสาวน้อยแสนซื่อ....
คู่นี้มาแนวหวาน...
ปกติไม่ค่อยเห็น 2784 แฮะหายาก( 27 เมะฟิกน้อยมาก)
อ่านไปแล้วก้อลุ้นระทึกไป.....เชียร์ 2784 ค่า.....
จะรอติดตามตอนต่อไปนะคะ

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกก

ขอตัววิ่งไปข้า (ไอ้) คุณท่านก่อนเต๊อะ

แบบนี้ไม่เอานะเฟ้ยยยยย

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย

อิเอมิสึบ้า(คนแต่งก็ด้วย)ทำไมต้องให้ซือคุงแต่งกับโกคุ ห๊ะ ต้องแต่งกะยามะสิ //วิ่งหลบ คนแต่ง

บาจิลลูก สงสัยว่าตอนอาบน้ำคงจะหนักมากจนเป็นลมไปแล้ว

โกคุ เอ๊ง ตาย จำใจฆ่าเพราะไปแย่งซือคุงออกจากบาจิล ส่วนตัวชอบโกคุ แต่เรื่องนี้เกลียดเลย

2784 คือคู่ที่หรูที่สุด

ต้องมีให้บาจิลท้องด้วยฮาดี