•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

=[]=

อ๊าคค บาจิลน่าร๊ากกกกกกกกกก

(วิ่งไปกอด)

ผัวะ

(โดนสึนะสอยกระเด็นกลับมา)

น่ารักสุดๆไปเลยอะค่ะ>w<

ว้าวๆๆ จะหวานไปไหนเนี่ย...
ทูน่าแมนมากกก แมนได้อีก เหอๆ
บาจิลน้อยจะรอดไปได้กี่วันกันหนอ...
เจ้านายชอบมาเนียนนัวเนียเนี่ย น่ากลัวชะมัด

รอตอนต่อไป...ที่หวังให้บาจิล-รอด-ไปอีกวัน อิอิ

บาจิลน่าร๊ากอ่ะ><

สึนะคุง...คงเก็บกดมากสินะที่เป็นแต่เคะ

....คราวนี้ได้เป็นเมะแล้วน้า....

จะปล่อยให้หนูบาจิลคุงรอดยังงั้นหรอ=w=?



จะรอตอนต่อไปนะค่ะ

ท่าน tsunari แต่งได้ถูกใจมากมาย

มาต่อแล้วค่าาาา






Aquamarine of Happiness
Paring : 2784
By : tsunari



Part : 3
Tears in Heaven











รถคันสีดำมันของตระกูลซาวาดะจอดลง ณ หน้าโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง....โรงเรียนใหม่ของสึนะกับบาจิล....ร่างบางนั่งตัวเกร็งอยู่ในรถ...เท่าที่มองจากหน้าโรงเรียนแล้ว โรงเรียนนี้ใหญ่โตมากทีเดียว....ใหญ่กว่าโรงเรียนเก่าที่เค้าเรียนอยู่ซะอีก
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ?” สึนะหันไปถามบาจิล
“ปะ เปล่าครับ แค่ตื่นเต้นนิดหน่อย” …ก้มลงมองเสื้อสูทแสนแพงที่ตัวเองใส่อยู่...
“ไปกันได้แล้วน่า” สึนะดึงมือเล็กของบาจิล แล้วลากให้ร่างบางออกมาจากรถ โรมาริโอ้ยิ้มให้แล้วขับรถออกไป


......เสียงคุยของนักเรียนทุกคนที่กำลังเดินเข้ามาดังไปตามทาง...บาจิลแหงนมองไปรอบๆบริเวณกว้างขวางของโรงเรียนนี้...ต้นซากุระผลิดอกสีชมพูอ่อนสะพรั่ง...- - - สวยมากเลย....- - - ปึ๊กกกกกก!!!...หน้าชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างของสึนะอย่างจัง บาจิลเอามือลูบจมูกตัวเองเบาๆ….- - - หยุดเดินไม่บอกไม่กล่าวเลย แกล้งเราอีกแล้วสิเนี่ย...- - -
“เหม่ออะไรน่ะ?” ร่างสูงหันมาถาม
“เปล่าเหม่อซะหน่อยครับ...” บาจิลเถียง
“เอาเถอะ...รีบๆเดินเข้าหน่อยสิ” สึนะดึงบาจิลเข้าไปในอาคารเรียน เพื่อไปรายงานตัวกับ ผอ. ของโรงเรียน แล้วจากนั้นก็ไปยังชั้นเรียนที่ต้องเรียน.....ร่างบางออกจะเกร็งๆอยู่บ้าง แต่ดีหน่อยที่มีสึนะนั่งอยู่ข้างๆเลยรู้สึกโล่ง....และคิดว่าปลอดภัยที่สุด ฝ่ามืออบอุ่นของสึนะยังคงกุมมือนิ่มเล็กของบาจิลไว้ที่ใต้โต๊ะนั้นตลอดเวลา.....











....................................
.................................................











กิ๊งงง ก่องงงงงงงง.....




ออดหมดเวลาเรียนคาบเช้าดังขึ้น ทุกคนต่างพากันเดินออกจากห้องเรียนเพื่อไปกินข้าวที่โรงอาหาร บาจิลกำลังเก็บสมุดหนังสือใส่กระเป๋า
“อยากกินอะไรล่ะ?” สึนะลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก้มลงมองร่างบางที่สอดกระเป๋าลงไปใต้โต๊ะ
“....ไม่รู้ครับ” บาจิลตอบ... - - - อะไรก็กินได้หมดแหล่ะ.... - - - ร่างบางคิดซื่อๆ
“งั้นไปดูที่โรงอาหารก่อนแล้วกัน” สึนะจูงมือบาจิลเดินออกไปนอกห้อง....เดินข้ามทางเชื่อมระหว่างอาคารเรียน จนมาถึงที่โรงอาหาร ร้านค้ามีมากกว่าโรงเรียนเก่าที่เคยเรียนอยู่ซะอีก....บาจิลตาลายเพราะเลือกไม่ถูก
“ว่าไง เลือกได้รึยัง?” สึนะหันไปถามบาจิล
“อ่ะ...เอาข้าวปั้นครับ...ง่ายดี” ร่างบางบอก...ที่จริงข้าวปั้นเป็นของโปรดเค้าเลยนะ....- - - ยิ๊ปปี้ๆ ข้าวปั้นๆ ^^
“กินอะไรพิลึกชะมัด.... งั้นรออยู่นี่ เดี๋ยวฉันไปซื้อมาให้ ห้ามลุกไปไหนเด็ดขาด เข้าใจมั้ย?” ออกคำสั่งกับร่างบางแล้วปล่อยมือ บาจิลพยักหน้ารับ
.....จะกล้าไปไหนได้ไงล่ะ..ไม่คุ้นเคยกับที่นี่ซักหน่อย....- - - ร่างบางแอบบ่นในใจ บาจิลหันไปมองรอบๆโรงอาหาร คนเยอะมากๆ....เพราะเป็นโรงเรียนคนรวย...ที่นี่คงจะมีแต่คนรวยละมั้งนะ...เฮ่อ...นี่เราหลงเผ่ามาคนเดียวใช่มั้ยเนี่ย?

“เอ...ใช่บาจิลหรือเปล่าน่ะ?” เสียงๆหนึ่งทักขึ้นระหว่างที่กำลังนั่งเหม่อลอย บาจิลหันไปมองด้านข้าง
“...อะ....ดีโน่” บาจิลร้องอย่างดีใจเมื่อเห็นหน้าเพื่อนเก่า.....ดีโน่ คาบัคโรเน่ เพื่อนสมัยเรียนประถมที่ไม่ได้เจอกันนานเกือบ 2 ปี....และเคยเป็นรักแรกของบาจิลด้วย....
“ไง ไม่ได้เจอกันนานสบายดีใช่มั้ย?” ดีโน่ยิ้มแล้วยกถาดข้าวนั่งลงข้างๆ
“สบายดี ดีโน่เปลี่ยนไปเยอะนะ ย้อมสีผมซะเหลืองเชียวไม่เหลือเค้าหัวหน้าห้องจอมเข้มงวดเลย”
บาจิลหัวเราะ ดีโน่อมยิ้ม .....แล้วทั้งสองก็พูดคุยกันตามประสาคนสนิท....คงไม่รู้ตัวว่าถูกใครบางคนมองดูอยู่




โครมมมมมม!!



ถ้วยราเม็งพร้อมจานข้าวปั้นถูกวางกระแทกลงกลางโต๊ะ เล่นเอาบทสนทนาที่กำลังสนุกสนานเมื่อครู่หยุดชะงัก
“อ่ะ เอ่อ..นี่เพื่อนฉันเองนะ ชื่อ ...ส...สึนะ” บาจิลหันไปมองหน้าซีด...ดีโน่ยิ้มให้สึนะ แต่สึนะไม่ยิ้มตอบ ร่างสูงนั่งลงอีกฟากของบาจิลแล้วลงมือกินราเม็งถ้วยของตัวเองโดยไม่สนใจ
“อะไรของหมอนี่น่ะ?” ดีโน่ถามอย่างไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก
“เค้าก็เป็นแบบนี้แหล่ะ อย่าไปสนใจเลย ว่าแต่ดีโน่ย้ายมาที่นี่ได้ยังไงน่ะ?” ร่างบางหันไปคุยกับเพื่อนต่อ และมันทำให้ร่างสูงไม่พอใจเป็นอย่างมาก....แต่ก็อดๆไว้ - - กลับไปบ้านเจอดีแน่.... - - -
“ได้โควต้ามาน่ะ โควต้าบาสไม่งั้นคงไม่มีปัญญามาเข้าโรงเรียนแพงๆแบบนี้แน่” ดีโน่เริ่มจัดการข้าวในจานของตัวเอง บาจิลก็เริ่มกินข้าวปั้นเหมือนกัน
“ฉันก็....อืม...มีคนช่วยให้เข้ามาน่ะ..” ร่างบางเหลือบสายตาไปมองสึนะที่กินเสร็จแล้ว ร่างสูงนั่งเอามือเท้าคางนิ่งๆ
“งั้นเหรอดีจังเลยนะ อ่ะนี่ ฉันให้เนื้อย่าง” ดีโน่คีบเนื้อย่างยื่นไปป้อนบาจิล
“อ๊ะ ขอบใจนะ ใจดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน” ร่างบางยิ้มแย้ม ....สึนะกำลังนั่งนับเลขอยู่ในใจ...







ตอนเย็น

ร่างบางต้องมานอนที่ห้องของสึนะตามปกติ...แต่วันนี้ขนลุกแปลกๆ....ตั้งแต่นั่งรถกลับมา สึนะก็ไม่ได้คุยอะไรด้วยเลย....เป็นอะไรที่น่าแปลกดีจริงๆ....บาจิลออกไปยืนที่ระเบียงด้านนอกห้องคนเดียวเงียบๆเพื่อมองหาดาวอัลฟิน.... - - - หาไม่เจอเลย....อยู่ไหนเนี่ย???......ร่างบางสาดส่องสายตาไปเรื่อยๆ....หันไปหันมา
“อ๊ะ!!??” บาจิลสะดุ้งตกใจ จู่ๆสึนะก็มายืนอยู่ข้างๆตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงเอาแขนเท้าบนระเบียง
“ท่าทางน่าสนุกนี่” สึนะถามแบบประชดๆ ร่างบางยิ้มเล็กๆ.....ทำนิสัยเป็นเด็กๆไปได้นะครับ ท่านซาวาดะ.....
“อื้อ ดีโน่เป็นคนคุยสนุก เป็นเพื่อนสมัยเด็กๆน่ะ...แล้วก็เป็น....” บาจิลหยุดพูดไปนิดๆ แล้วอมยิ้มแก้มแดงระรื่อ
.....นั่นเป็นสิ่งที่สึนะเกลียดมากทีเดียว...ถ้าพูดถึงคนอื่นแล้วอมยิ้มแก้มแดงแบบนั้น....ไม่ชอบ...ไม่ชอบมากๆ!!.....
“....ดีโน่เป็น...รักแรกของผมน่ะ...” บาจิลยิ้มหวาน แล้วแหงนขึ้นมองดาวข้างบนท้องฟ้า....ก่อนจะเอามือยื่นไปข้างบนนั้นทำท่าเหมือนจะคว้าเอาดาวมาไว้ในมือตัวเอง....- - แต่ตอนนี้...สึนะกำลังช็อกสนิท...- - - รักแรก - - - ....ร่างสูงจ้องบาจิลเขม็ง
“....หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอซักทีเลย...แต่มันมีอยู่นี่นา...” ร่างบางบ่นและยังยิ้มแก้มปริอยู่
“มันไม่มีหรอก...ไอ้ดาวอัลฟินอะไรนั่นน่ะ...” ร่างสูงก้มหน้าพูด บาจิลหันไปมอง....- - - พูดอะไรน่ะ?.....
“มีสิ แต่มองไม่เห็นเท่านั้นเอง” ร่างบางเถียงกลับ แล้วหันหลังจะเดินเข้าไปในห้อง...สึนะเงยหน้าขึ้นแล้วหันกลับไปมองแผ่นหลังเล็กที่เดินเข้าไปในห้องแล้ว ร่างสูงเดินตามเข้าไปช้าๆ
“ถ้าท่านซาวาดะอารมณ์ไม่ดี งั้นคืนนี้ผมขอตัวไปนอนที่ห้องตัวเองนะครับ ราตรีสวัสดิ์” บาจิลโค้งให้สึนะแล้วเดินไปเปิดประตู
“กลับมาเดี๋ยวนี้...” ร่างสูงสั่งเสียงเข้ม
“ผมว่าคนที่อารมณ์ไม่ดี ให้อยู่คนเดียวจะดีกว่านะครับ...ถ้ามีคนอื่นอยู่ด้วยจะรำคาญเปล่าๆ...”
“ฉันสั่งว่ายังไง?”
“....ครับ” ร่างบางเดินกลับมาอย่างจำใจ....ทำยังไงสึนะก็ยังชอบออกคำสั่งกับเค้าเหมือนเดิม....
“มายืนตรงหน้าฉัน...” สึนะยังก้มหน้านิ่งๆ...บาจิลค่อยๆก้าวไปยืนตรงหน้าสึนะช้าๆ ใจก็กลัวอยู่เหมือนกัน
“เข้ามาใกล้ๆอีก...” สึนะสั่ง บาจิลขยับไปอีกเล็กน้อย....เริ่มใจสั่นเพราะกลัวน้ำเสียงนั่น....
“ฉันบอกให้ใกล้กว่านี้ไง!!” ร่างสูงตะคอกลั่นห้อง บาจิลสะดุ้งแล้วก้าวเข้าไปหา....จะใกล้แค่ไหนกัน แค่นี้ก็ชิดกันจะแย่อยู่แล้ว.... - - - ร่างบางบ่นอุบอิบในใจ ตอนนี้ยืนอยู่ชิดสึนะแล้ว ร่างสูงยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาจับที่ไหล่เล็กเบาๆก่อนจะบีบแรงขึ้นจนบาจิลหน้านิ่วเพราะเจ็บ
“...อย่า...อย่ามายิ้ม....อย่าพูดถึงคนอื่นต่อหน้าฉัน...อย่าทำหน้ามีความสุขเวลาพูดถึงคนอื่นต่อหน้าฉัน....อย่าทำให้ฉันไม่พอใจจะได้มั้ย!!” สึนะเงยหน้าขึ้นมาตะวาดแล้วเขย่าไหล่ของบาจิลแรงๆจนแทบหลุด
“โอ๊ย...ผะ ผมเจ็บครับ” ร่างบางเอามือแกะมือของสึนะออกแต่สึนะยิ่งบีบแน่น นิ้วแทบจมลงไปในเนื้อนิ่มๆนั้น
“เข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า บอกมาซิบาจิล!!” ร่างสูงกดนิ้วลงไปในเนื้อต้นแขนของบาจิล จนถลอกเล็กน้อย
“มันเป็นสิทธิ์ของผม ถึงท่านซาวาดะจะเป็นเจ้านาย แต่ก็ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของผมนะ!!” บาจิลตะเบ็งเสียงบ้างเพราะเจ็บที่โดนบีบไหล่แรงขนาดนั้น
“ปล่อยผมครับ ผมเจ็บนะ!!!”


ผลั่กกก
โครมมมม----


บาจิลออกแรงผลักจนร่างสูงล้มลงไปบนพื้น ....ทุกอย่างเงียบสนิทลงทันตา
“อ่ะ..ขะ ขอโทษครับ....” บาจิลลดมือลงอย่างสำนึกผิด.....เผลอไปผลักคุณหนูล้มเข้าซะแล้ว.....
“……….” สึนะยันตัวลุกขึ้นยืน
“เจ็บมากหรือเปล่าครับ..ผม ขอโทษ....” บาจิลขยับเดินเข้าไปหาสึนะใกล้ๆ น้ำเสียงสั่นๆ....
“.....ฮึ...ใจกล้าดีนี่” สึนะยิ้มเหยียด...คว้าข้อมือเล็กของบาจิล เหวี่ยงร่างบางลงไปบนเตียงแล้วขึ้นคร่อมไว้
“อ๊ะ อย่าครับ!” บาจิลดันอกสึนะไว้ ร่างสูงก้มลงมาขบกัดไปตามซอกคอเล็ก มือแกร่งกดข้อมือเล็กไว้บนเตียงนุ่มกดจนแทบยุบลงไป....
“โอ๊ย ผะ ผมเจ็บ!” ร่างบางร้อง น้ำตาไหลออกมาเป็นทาง...เจ็บยิ่งกว่าตอนที่เจอบีบต้นแขนเมื่อครู่หลายเท่า
“เจ็บงั้นเหรอ ฮึ!..แล้วที่ทำใจกล้าผลักฉันล้มไปเมื่อกี้ล่ะ !!” สึนะปล่อยมือที่กดมือของบาจิลออก แล้วกระชากชุดนอนของร่างบางออกทีเดียว





- - - แคว้กกกกกกกกกก!! - - - -



กระดุมหลายเม็ดหลุดกระจายไปบนเตียงนั้น ร่างบางสะดุ้งเฮือก ยกมือขึ้นมาป้องร่างกายตัวเอง สึนะจัดการกระชากกางเกงของบาจิลออกเหวี่ยงลงไปข้างๆเตียง
“ท่านซาวาดะ!!” ร่างบางทั้งผลักทั้งดันสึนะออก มือเล็กปัดป้องไปทั่ว - - - ปึ่กกกกกก!! - - - หมัดของสึนะสวนเข้าที่ท้องน้อยของบาจิลเต็มแรง

.....เสียงร้องท้วงเมื่อครู่ขาดหายไป....ร่างบางไอและจุกจนร้องไม่ออก....มือเล็กๆที่ใช้ปัดป้องเมื่อครู่กุมที่ท้องตัวเองแน่น
บาจิลนอนขดตัวไปอีกทางน้ำตาไหลพราก....ร่างสูงจับให้บาจิลหันกลับมาทางเดิม แล้วเริ่มซุกไซ้ที่หน้าอกนั้นอีกครั้ง
“....อึก ...หยุด...” ร่างบางทำได้เพียงร้องท้วงเบาๆ....ไม่มีแรงขัดขืนแล้ว....ทั้งๆที่หายใจแทบไม่ออกเพราะความจุก
....แต่ก็ต้องมารับจูบที่หนักหน่วงรุนแรงจากสึนะเรื่อยๆ.....ลมหายใจร้อนๆที่ส่งผ่านเข้ามาทางริมฝีปาก จูบที่ไม่อ่อนโยนเมื่อครั้งก่อน....มือเล็กวางอยู่ข้างลำตัวไม่มีแรงขยับขึ้นมาปกป้อง....รอยแดงๆตามผิวกายเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆจนแทบไม่มีส่วนไหนตารางไหนของบาจิลที่จะไม่มีรอยจูบของสึนะเลย....
“...ฮึก!? เจ็บ!!...” ร่างบางสะดุ้ง เบิกนัยน์ตาสีอความารีนที่ตอนนี้มียาดน้ำสีใสปริ่มไหลกว้างขึ้น เมื่อร่างสูงแยกขาเรียวสวยของตัวเองออกแล้วสอดใส่ส่วนนั้นเข้ามาภายในร่างกายตัวเอง ก่อนจะเริ่มขยับโดยไม่ยอมเปิดทางหรือเตรียมการอะไรให้ทั้งนั้น.... แม้ออกจะลำบากไปนิดที่ดึงดันตัวเองเข้าไปในร่างบอบบางทั้งๆแบบนี้ แต่สึนะที่กำลังโกรธจัดก็ไม่สนใจ กลับกดแทรกเข้าไปอย่างรุนแรง ....ช่องทางแคบๆนั้นกำลังถูกเสียดสีไปมาจนรู้สึกเจ็บแสบไปหมด และเริ่มจะปริฉีกออกนิดๆ จนเลือดสีแดงข้นค่อยๆรินไหลออกมา

บาจิลสะบัดใบหน้าสวยที่พร่างพราวไปด้วยหยาดน้ำตาไปมา ทั้งร้องทั้งพยายามผลักไสคนที่กำลังลงมือกระทำการป่าเถื่อนกับตัวเอง แต่ผลที่ได้รับมาคือความรุนแรงที่ทวีขึ้นเรื่อยๆ....ขาเรียวเล็กถูกยกชันขึ้นมาข้างสะโพกของร่างสูง ถูกมือแกร่งลูบคลำไปมาช้าๆ เหมือนจะช่วยปลุกอารมณ์ให้และทำให้รู้สึกผ่อนคลาย...น้ำอุ่นๆสีขาวข้นไหลลงมาจากต้นขาเรียวทั้งสองข้างช้าๆ...และไหลเข้าสู่ร่างกายของร่างบาง ปะปนไปกับหยาดเลือดสีแดงที่ยังคงรินไหลนั้น...เตียงนอนขยับสั่น...แผ่นหลังบางถูไถไปตามผ้าปูที่นอนนิ่มๆตามแรงขยับของสึนะ....

มือเล็กๆของบาจิลค่อยๆยกขึ้นมาจิกลงไปที่แผ่นหลังกว้างชุ่มเหงื่อของสึนะ กดจิกปลายเล็บลงไปอย่างเจ็บปวดกับการขยับกายของอีกคน....ริมฝีปากสวยกัดเม้มสนิท...น้ำตาใสยังคงไหลอาบแก้มเนียน
“อ๊ะ!!!....อึก!?....” ร่างบางกระตุกเมื่อสึนะเริ่มที่จะขยับเร็วขึ้นกว่าเดิม ....น้ำรักที่ไหลออกมาเมื่อครู่ยิ่งทำให้ขยับคล่องขึ้นกว่าเดิม
....ทว่าความเจ็บปวดที่เบื้องล่างยังไม่จางหายไปแม้แต่น้อย...ยิ่งอีกฝ่ายขยับรุนแรงเท่าไหร่ เส้นทางก็เริ่มฉีกขาดมากขึ้นไปอีก
“อ๊า!?...ไม่ ...ฮึก!? ไม่เอา พอที!! อ...โอ๊ย!!” น้ำเสียงเล็กยังคงกรีดร้องอย่างน่าสงสาร แต่สึนะไม่คิดจะฟังมัน ....ร่างสูงครางสลับกับหอบหายใจ...ทั้งที่ยังไม่ยอมถอนกายออกมาและยังขยับเข้าออกไม่หยุด....
“อ่ะ...อึ๊! ผมเจ็บ ฮืออ ผมเจ็บ” บาจิลร้องทั้งน้ำตา ขาที่ถูกจับให้แยกออกกว่างกว้างเดิมและแรงขยับเสียดสีแบบนั้น...ยิ่งทำให้เจ็บ....
“อา...บาจิล...” สึนะเรียกชื่อร่างบาง ขยับสอดกายเข้าข้างในนั้นลึกมากกว่าเดิม....อุณภูมิที่แสนอบอุ่นของร่างกายบอบบางนี้ทำให้รู้สึกดีมากๆเลยทีเดียว....อยากจะเข้าไปในนั้นให้มากกว่านี้....อยากจะเป็นหนึ่งเดียวกันกับร่างบาง.....ไม่ยอมให้ใครมาแยกออกจากกันเด็ดขาด....

สึนะขยับแรงขึ้น กระแทกกระทั้นเข้าไปไม่หยุด ร่างบางทำได้เพียงกรีดร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวดเท่านั้น....เสียงกรีดร้องของบาจิลที่สึนะได้ยินมันเหมือนเสียงเพลงเพราะๆก้องกังวาน....
“ฮือ....ฮึก!!....อ่ะ...ท่าน..ซาวา....ฮือ!....ดะ.....เจ็บ” ร่างบางร้องไห้ปะปนไปกับเสียงหอบระรัว ในสมองไม่ทำการประมวลอะไรอีกแล้ว รู้สึกเพียงอย่างเดียวคือ....สิ่งที่กำลังได้รับมาจากร่างสูงมันเจ็บที่สุด....เจ็บจนแทบบ้า

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน การขยับกายก็เริ่มช้าลงเรื่อยๆ....หลังจากปลดปล่อยครั้งแล้วครั้งเล่าจนเสร็จสมอารมณ์ปรารถนา....สึนะหอบตัวโยนไม่แพ้บาจิลที่นอนหมดแรง ร่างกายสั่นระริกอยู่เบื้องล่าง...หยาดเหงื่อหยดลงไปบนใบหน้าร่างบางทีละหยด....ผสมกับน้ำตาที่มีอยู่บนแก้มใสนั้น...สึนะค่อยๆถอนกายออก แล้วทิ้งตัวลงนอนข้างๆ
“ฮึก...ฮึก...” บาจิลสะอื้นเบาๆ เม้มริมฝีปากสวยสีแดงระรื่อที่กำลังสั่นระริกไว้แน่น....ค่อยๆขยับขาเรียวของตัวเองเข้ามาชิดกัน...เจ็บแปล๊บๆ....ก่อนจะพลิกตัวหันหน้าหนีสึนะ....ปล่อยน้ำตาออกมาจนผ้าปูที่นอนที่ยับยู่ยี่นั้นเปียกชื้น....หมอนสีขาวสะอาดหล่นลงไปอยู่ข้างล่างตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้....สึนะหันมากอดจากด้านหลัง ริมฝีปากเรียวบางบรรจงจูบที่ไหล่เนียนที่มีแต่มีรอยช้ำจากฝีมือของเค้าอยู่จางๆ....บาจิลหลับตาแน่นตัวสั่นเทา...มือเล็กทั้งสองกอดตัวเองไว้...รู้สึกได้ถึงสัมผัสจากริมฝีปากของสึนะที่กำลังไล่จูบประทับไปตามไหล่จนมาถึงซอกคอที่โดนกัดจนแสบนั้น....ไล่มาถึงปรางค์แก้มใสชื้นน้ำตา....และ...กำลังบดคลึงอยู่ที่ริมฝีปากบางสวยสั่นระริกของตัวเองช้าๆต่างจากเมื่อครู่....เหมือนจะเป็นจูบเพื่อปลอบโยนและรับขวัญ...บาจิลหลับตาสนิท...แต่ริมฝีปากก็กำลังเผยอรับจูบจากสึนะ....รับลิ้นชื้นนิ่มๆนั้นเข้ามาข้างใน...รับลมหายใจอุ่นๆนั้น...







...................................................
..................................................................
...................................................................................






“เจ็บมากหรือเปล่า?” เสียงกระซิบแผ่วๆที่ได้ยินมาจากปากของร่างสูง...เสียงกระซิบเบาๆที่ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น
“….ครับ..” บาจิลตอบ ทั้งที่ยังนอนหันหลังให้อีกฝ่ายอยู่ใต้ผ้าห่มที่ถูกดึงขึ้นห่มปิดกายทั้งสองลวกๆ หมอนข้างและหมอนหนุนหล่นกระจัดกระจายอยู่ด้านล่าง....ตอนนี้ร่างบางนอนหนุนลำแขนแข็งแรงของสึนะแทน....
“ครั้งแรกหรือเปล่า?” สึนะกระซิบถามต่อ มือแกร่งลูบนิ้วมือเรียวเล็กของบาจิลช้าๆ
“อ่ะ...อือ...” ร่างบางตอบเบาๆ.....- - - เพียงแค่นั้นร่างสูงก็ยิ้มออกแล้ว....ครั้งแรก....ก็แสดงว่าบาจิลยังไม่มีอะไรกับหมอนั่น ไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อน..... - - - สึนะยิ่งกอดบาจิลแน่นกว่าเดิม รู้สึกดีใจบอกไม่ถูก....
“.....อ๊ะ..อย่ากอดแน่นสิครับ...มันกระเทือน...” ร่างบางร้องท้วงเบาๆ เจ็บที่สะโพกมากเลยตอนนี้....
“ฮึฮึ...ฉันดีใจนี่นา” สึนะยิ้ม
“.....ดีใจอะไรกันครับ ทั้งๆที่ผมเจ็บขนาดนั้น ทั้งๆที่ผมขอให้ท่านซาวาดะหยุด แต่ทำไมยังทำกับผมแบบนั้นอีก...ทำไมกันครับ” บาจิลถามอย่างไม่พอใจ ...รู้ตัวว่าเป็นผู้ชายที่ไม่มีพรมจารีย์ให้ต้องรักษาแบบผู้หญิง แต่ก็ไม่เคยโดนใครสัมผัสจาบจ้วงมากมายแบบนี้มาก่อน ...แล้วยังมาบอกว่าดีใจอีก ....ตบหัวแล้วลูบหลังกันหรือไงครับ?
“....เพราะฉันไม่พอใจ” สึนะพูดเสียงขรึมให้อีกคนที่นอนหันหลังให้อยู่ต้องขมวดคิ้ว
“ไม่พอใจเรื่องอะไรครับ?” บาจิลถาม
“ไม่พอใจก็คือไม่พอใจ อย่าเซ้าซี้ ฉันง่วงแล้ว”

........ข้างนอกยังมืดสนิทไม่รู้ว่าตีอะไรแล้ว.....ยังมีเสียงจักจั่นกลางคืนร้องอยู่แว่วๆ...หน้าต่างบานนั้นยังเปิดไว้รับลม
ที่โชยเข้ามาเป็นระยะๆ.....ร่างบางหลับตาลง เพลียมาตลอดทั้งคืน....ไม่มีเสียงพูดอะไรจากสึนะอีก......

ห้องทั้งห้องเงียบลง.....ทั้งคู่กำลังเข้าสู่นิทราที่แสนยาวนานอีกครั้ง....................






.
.
.






เช้าวันใหม่....แสงแดดทอเข้ามาบางๆ...ร่างบางลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก.....รู้สึกว่าจะตาบวมเพราะร้องไห้เมื่อคืนนี้....สึนะยังกอดร่างบางเอาไว้แน่น....และยังหลับไม่ตื่น แต่ถึงยังไงบาจิลก็ขยับตัวไม่ได้อยู่ดี....เพราะว่ายังเจ็บอยู่มาก.....ร่างบางนอนนิ่งๆ.....เงยขึ้นมองนาฬิกาบนโต๊ะตั้งโคมไฟใกล้ๆหัวเตียง ..... 7 โมงครึ่งแล้ว วันนี้คงไม่ได้ไปที่โรงเรียน.....ถึงจะตื่นเช้ากว่านี้คงไม่ได้ไปอยู่ดีเพราะคงเดินไม่ไหวแน่ๆ.....ไหนจะรอยจ้ำๆแดงๆตามตัวอีก....ถ้าคุณพ่อกับคนอื่นๆเห็นเข้าจะว่ายังไง....จะบอกว่ายุงกัดมันก็ออกจะมากไปหน่อย

ร่างบางค่อยๆขยับพลิกตัวมาทางสึนะ แล้วยกมือเล็กขึ้นลูบใบหน้านั้นเบาๆ....เส้นผมสีน้ำตาลชี้ฟูนุ่มๆ....หน้าผาก....คิ้ว....เปลือกตา...แผงขนตายาวๆ.....จมูก.....แก้ม.....ริมฝีปากเรียวบางที่ใช้จูบเรา.....ทั้งหมดเป็นของคนๆนี้...บาจิลคลี่ยิ้มบางๆ....ปลายนิ้วหยุดอยู่ที่กลีบปากนั้น ไล้เบาๆ....ดวงตากลมโตสีฟ้าใสแจ๋วจดจ้องริมฝีปากของสึนะที่กำลังขยับเบาๆ.... ก่อนจะสะดุ้งเมื่อมือเล็กที่กำลังเกลี่ยกลีบปากอีกคนอยู่ถูกคว้าไปจับไว้ สึนะจูบที่ฝ่ามือนุ่มนั้น
“คิดจะลักหลับกันหรือไง?” ร่างสูงอมยิ้ม มองดูใบหน้านวลผ่องที่ตอนนี้กำลังมีสีแดงระรื่อระบายขึ้นมาทีละนิด
“ป...เปล่าซักหน่อยครับ!!” บาจิลดึงมือตัวเองกลับ นัยน์ตากลมโตสีฟ้าใสแจ๋วเบือนหลบนัยน์ตาคมสีน้ำตาลอ่อนที่จดจ้องมายังตัวเอง ......สึนะหัวเราะในลำคอแล้วรั้งกายไร้อาภรณ์ของร่างบอบบางตรงหน้าเข้ามากอดแนบแน่น
“อ... เดี๋ยวสิครับ ท่านซาวาดะ ผมไม่”
“ฉันไม่ต่อหรอกน่า ถ้าเจ็บก็นอนเฉยๆ ....ฉันยังอยากนอนต่ออีกหน่อย” ร่างสูงเชยคางมนขึ้นมา แล้วประทับริมฝีปากลงยังเรียวปากนุ่มผะแผ่ว ก่อนจะกดให้ศีรษะบาจิลซุกเข้ากับอกตัวเอง
“ท่านซาวาดะ...” น้ำเสียงเล็กเอ่ยเบาๆ
“อืม...อย่าดื้อสิ” สึนะลูบเรือนผมอ่อนนุ่มสีน้ำตาลอ่อนที่ตอนนี้มันยุ่งเหยิงนิดๆนั้นเบาๆ ก่อนจะหลับไป ...บาจิลกระพริบนัยน์ตากลมโตสีฟ้าใสแจ๋วของตัวเองปริบๆแล้วค่อยๆหลับลง ....





.
.
.






“........ตื่นแล้วเหรอ? จะเที่ยงแล้วนะ” ร่างบางลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที ในสมองมึนงงเล็กน้อย....ค่อยๆกระพริบตาปรับโฟกัสให้ชัดขึ้น....หน้าสึนะที่ก้มลงมาใกล้ๆแค่นี้เอง
“อะ ...ทะ ท่านซาวาดะ” เมื่อได้สติกลับมาครบก็ตกใจหน้าตื่นทันที
“หืมม์?” สึนะยิ้ม นั่งลงข้างๆเตียง ....ตอนนี้ร่างสูงใส่เสื้อเชิ้ตติดกระดุมหลวมๆกับกางเกงขายาวเท่านั้นเอง มือเรียวเกลี่ยเส้นผมสีอ่อนออกจากแก้มให้ร่างบางเบาๆอย่างทะนุถนอม
“.......กี่โมงแล้วครับ?” บาจิลถามยังไม่ยอมลุก
“สิบเอ็ดโมงครึ่ง ฉันสั่งฮารุแล้วอีกเดี๋ยวเค้าจะยกข้าวมาให้ที่นี่ คิดว่าเธอคงลุกไม่ไหวแน่ๆ ยังเจ็บอยู่ใช่มั้ยล่ะ?” สึนะคลี่ยิ้ม ไล้นิ้วที่แก้มแดงของบาจิล
“......ผะ ผมจะลงไปอาบน้ำครับ.....อู๊ย!?” ร่างบางพยายามลุก แต่ก็หน้านิ่วเพราะขยับนิดเดียวก็เจ็บแปล๊บ
“อาบบนห้องนี้แหล่ะ ฉันอุ้มไปดีกว่านะ” สึนะช้อนร่างบางขึ้น....โดยที่อีกคนยังเอาผ้าห่มห่อตัวไว้แน่น เดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วค่อยๆให้บาจิลยืนขึ้น
“เอาผ้าห่มออกสิ แล้วจะอาบน้ำยังไง?” ร่างสูงยืนสั่งเรียบๆ ร่างบางส่ายหน้าควับๆ
“อะ ออกไปก่อนสิครับ....ผมจะได้อาบน้ำ...” บาจิลพูดเป็นเชิงขอร้อง....ยังไงก็ไม่อยากให้เห็นร่างกายตัวเองตอนกลางวันแสกๆแบบนี้หรอก....
“แน่ใจนะว่าอาบคนเดียวได้น่ะ?” สึนะถามอีกครั้ง ร่างบางพยักหน้าหงึ่กๆ ( - - ) ( _ _ ) ( - - )
“รีบออกมานะ” สึนะเดินออกจากห้องน้ำไปแล้วปิดประตู .....หลังจากนั้นบาจิลก็รีบๆอาบน้ำให้เสร็จ



........ฮือ...เจ็บจังเลย......



บาจิลบ่นพึมพำอยู่คนเดียวในห้องน้ำ....









TBC..........

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ล่วงหน้านะคะ >___<"

สึนะ หึง//โกรธ
จนความมืดเข้าครอบงำ
โหดได้ใจมากเลยค่าท่านtsunari
ครั้งแรกของบาจิลทั้งที ถึงจะรุนแรงไปหน่อย(ไม่หน่อยแล้วมั้ง)
แต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยความหวาน.............^^
อ่านแล้วก็หน้าบาน.........เลยค่า

ตอนนี้บาจิลเริ่มชอบสึนะแล้วใช่มั้ยคะเนี่ย
ชอบใจตอนที่สึนะว่า บาจิลจะลักหลับจังเลยค่า
ที่จริงสึนะหน้าจะอาบน้ำให้ด้วยนะคะเนี่ย//ก๊ากกกกกกกกกกคิดอะไรเนี่ยเรา??

ขอบคุณท่านtsunariมากเลยนะคะ^^
ปล.ชอบรูปบาจิลจังเลยค่า
เห็นแล้วอยากอ่านแบบบาจิลยั่วสึนะนิดๆจัง//ก๊ากกกกกกคิดติดเรทซะแล้ววววววว

อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ซือคุง เล่นซะลุกไม่ขึ้นเลย

รอตอนต่อไปนะคะ

โอ้ววววววว!!!~

...ในสุดนู๋บาจิลคุงก็ไม่รอดสึนะค่ะ.... =w=

...อ่านไปรู้สึกว่า สึนะ เหมือน ท่านฮิ เล๊ยอ่า

หึงที >.< เล่นเอาซะนู๋บาจิซะลุกไม่ขึ้น...

อยากอ่านต่อแร้นนน

รอตอนต่อปายค่า+++

ทูน่าหึงโหดนะเนี่ย...
สัมผัสไปยังไม่รู้อีกรึไงว่ามัน...ครั้งแรกกก
ยังจะมาถามซ้ำนะยะ ทูน่า...ชิๆ
สงสารบาจิลน้อย...นิดหน่อย อิอิ

รอตอนต่อไปที่ทูน่าน่าจะโหดน้อยลง เหอๆ

สึนะสุดยอด...เล่นครั้งแรกซะแรง บาจิลน่าสงสาร-_-''(ซับเหงื่อ?)
ดีโน่ย้อมผมจากสีอะไรมาเป็นทองหว่า...แต่นี่คือบ่อเกิดของความหึงสินะหุหุ
แต่ก็นะ...น่าร๊าก>_<
(โดนโยนออกไป)
รอตอนต่อไปนะคะ

สึนะโหมดนี้ ทั้งขรึม ทั้งเย็นชา ทั้งโมโหหึง โหด ไปเก็บกดอะไรมาจ๊ะสึนะเอ๊ยย

หรือจะถูกให้เป็นเคะในฟิคอื่นๆมากเกินไป ฮ่าฮ่า

สงสารบาจิลอ่า แต่สงสัยคงจะแอบหลงรักสึนะโดยไม่รู้ตัวแล้วละม้างเนี่ย หุหุ

สึนะพอรู้ว่าเป็นครั้งแรกก็ยิ้มดีใจใหญ่เลยน๊า คราวนี้สงสัยยิ่งหวงหนักกว่าเดิมร้อยเท่าแน่ๆ หึหึ

บาจิลน่ารักจังเลย รออ่านตอนต่อไปค่าา

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
รูปข้างล่างสุดๆไปเลยบาจิลจัง

มาต่อแล้วค่ะ ^^ วันนี้อัพ 2 เรื่องเลย -0-



Aquamarine of Happiness
Paring : 2784
By : tsunari



Part : 4
พบกันอีกครั้ง







“ผะ ผมกินเองได้ครับ...ไม่ใช่คนป่วยซักหน่อยหนิ....” บาจิลขยับหน้าหลบช้อนข้าวที่สึนะป้อน
“ไม่ป่วยแล้วทำไมเดินไม่ไหวหล่ะ? ไม่ยักรู้ว่าเธอจะดื้อขนาดนี้....เห็นหน้าซื่อๆ หน่อมแน้มๆ” สึนะยังพยายามบังคับให้ร่างบางกินข้าวที่ตัวเองป้อน
“...ผมไม่ได้หน่อมแน้มซักหน่อยนี่ครับ!!” บาจิลพองแก้ม....เรื่องอะไรมาว่าเราหน่อมแน้ม....- - - ...ร่างบางบ่นอุบอิบ
“ดูทำหน้าเข้าสิ แบบนี้จะไม่ให้ว่าหน่อมแน้มได้ไง” ร่างสูงยื่นมือไปหยิกแก้มพองๆของบาจิลอย่างมันเขี้ยว
“โอ๊ย...เจ็บนะครับ” บาจิลหน้านิ่ว - - - ...หยิกแรงชะมัดเลย!...- - - ท้ายสุดก็จำใจให้สึนะป้อนจนได้








ณ สนามบินนามิโมริ


“ฮัลโหล...มารับฉันที่สนามบินหน่อยสิ ตอนนี้เลย” ร่างเล็กสูงบางผมสั้นสีเงินเดินลากกระเป๋าเดินทางใบโตเดินมาจากสนามบิน....เพียงไม่นานรถของคนทางบ้านก็มารับ...ร่างเล็กเดินเข้าไปนั่งในรถ ริมฝีปากเรียวเล็กคลี่ยิ้มมองไปรอบนอก.....- - - - ถ้าเห็นหน้าผม รุ่นที่ 10 จะทำหน้าแบบไหนน้า?...


“ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะคุณหนูฮายาโตะ” หญิงสาววัยกลางคนหน่อยเดินมารับชายหนุ่มที่หน้าบ้าน
“ไม่ได้เจอกันนานนะครับแม่นม สบายดีใช่มั้ยครับ? อ๊ะ ไม่ต้องโค้งให้ผมก็ได้” โกคุเดระเดินเข้าไปประคองแม่นมเบาๆ
“คุณหนูยังใจดีเหมือนเดิมเลยนะคะ” แม่นมยิ้ม
“ม่าม๊ากับป่าป๊าล่ะครับ?” โกคุเดระเดินมาจนถึงห้องรับแขกของบ้าน
“ยังไม่กลับมาจากที่บริษัทเลยค่ะ คุณหนูหิวหรือยังคะ เดี๋ยวแม่นมจะไปสั่งให้แม่บ้านทำอาหารให้นะคะ”
“ไม่เป็นไรครับ ผมมีธุระนิดหน่อย ยังไงเดี๋ยวจะกลับมานะครับ” โกคุเดระยิ้มใจดี แล้วเดินออกไปจากบ้าน โดยให้คนขับรถไปส่ง






............................

.................................................






“วันนี้ทั้งวันท่านสึนะโยชิไม่ยอมลงมาข้างล่างเลยนะคะ” ฮารุนั่งอมยิ้มอยู่ข้างๆนานะที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษอยู่บนโซฟา
“ท่าจะติดบาจิลจังมากเลยนะ....คิดไม่ผิดที่ขอร้องให้โรมาริโอ้พาบาจิลจังมาทำงานที่นี่น่ะ”
“เอ๋? คุณผู้หญิงขอร้องคุณโรมาริโอ้เหรอคะ? แล้วคุณผู้หญิงไปเห็นบาจิลคุงตอนไหนคะเนี่ย?”
“เปล่าหรอก เห็นที่นี่แหล่ะนะ ตอนนั้นรู้สึกว่าบาจิลจังจะมาเยี่ยมโรมาริโอ้น่ะ ฉันเห็นว่าเป็นเด็กที่น่ารัก นิสัยดี เลยอยากจะให้มาอยู่ที่นี่ถ้าหลุดไปที่อื่นล่ะเสียดายแย่สิ....แล้วคิดไม่ผิด คิดแล้วเชียวว่าถ้าซือคุงกลับมาเห็นเข้าต้องถูกใจแน่ๆ” นานะยิ้มพลิกหน้าหนังสือพิมพ์ไปอีกหน้า


ก็เด็กผู้ชายตัวเล็กบอบบาง
นัยน์ตากลมโตสีฟ้าใสราวกับหยาดอความารีน
ใสซื่อน่ารักเหมือนปลาโลมาตัวน้อยๆแบบนั้น ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆซะเมื่อไหร่ ...อีกอย่าง


เธอก็อยากได้ลูกสะใภ้น่ารักๆ >__<


“...แล้วเรื่องคุณท่านล่ะคะ...” ฮารุสีถามต่อ
“ซือคุงดูท่าจะไม่ยอมเข้าใจคุณพ่อเอาซะเลยนี่นา....” นานะถอนหายเล็กน้อย
“สวัสดีครับคุณแม่ รุ่นที่ 10 อยู่มั้ยครับ?” เสียงเล็กๆดังขึ้นทักทาย ขัดจังหวะเศร้าสร้อยเมื่อครู่ นานะหันไปมองต้นเสียงแล้วมีสีหน้าตกใจอยู่มาก
“โกคุเดระคุง กลับมาจากอิตาลีตั้งแต่เมื่อไหร่จ๊ะ?” นานะยิ้มทักทายโกคุเดระ
“เพิ่งมาถึงครับ” โกคุเดระเดินเข้าไปหานานะที่โซฟา
“เหรอจ๊ะ? บอกซือคุงหรือยังล่ะ?”
“กะจะมาเซอร์ไพรส์ครับ งั้นผมขึ้นไปข้างบนนะครับ” โกคุเดระกำลังจะลุกขึ้นแต่นานะรั้งแขนไว้ได้ทัน
“เดี๋ยวให้ฮารุขึ้นไปเรียกลงมาดีกว่าจ่ะ” เธอยิ้มฝืดๆ ถึงโกคุเดระจะสงสัยแต่ก็ยอมๆนั่งลง






“นี่กะจะอยู่ในห้องทั้งวันไม่ยอมออกไปเห็นแสงเดือนแสงตะวันเลยหรือไงครับ?...” บาจิลบ่นเบาๆ ร่างเล็กถูกกอดโยกไปโยกมาช้าๆเหมือนตุ๊กตาดารุมะยังไงยังงั้นเลย.....- - - นี่ซักวันเราคงจะตัวลีบ เพราะโดนกอดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงแน่ๆเลย...- - - ร่างบางเอียงหน้าหลบสึนะที่กอดจากด้านหลังที่พยายามจะจูบแก้มใสนี้ให้ได้
“อยากกอดเธอทั้งวันนี่นา ใครจะทำไม” สึนะยิ้มแย้ม....- - - ตั้งแต่ทะเลาะกับเจ้าพ่อบ้าก็ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้หัวเราะมานานเลยทีเดียว
“ตะ แต่...ผมไม่ใช่ตุ๊กตานี่นา” บาจิลบ่นอุบอิบ
“ทำไมขี้บ่นอย่างนี้นะเราน่ะ” สึนะหัวเราะแกล้งรัดบาจิลแน่นๆ จนร่างบางเริ่มดิ้นเพราะอึดอัด
“อ๊ะ อย่าครับ แก้มผมช้ำไปหมดแล้วนะ จูบอยู่นั่นแหล่ะ” บาจิลก้มหลบไปมาจ้าละหวั่น - - -แงงงง...โดนแกล้งอีกแล้วอ่า - - -



ก๊อกๆๆๆ



“ท่านสึนะโยชิคะ มีแขกมาหาค่ะ รออยู่ด้านล่าง” เสียงฮารุตะโกนมาจากข้างนอก สึนะหันไปมองประตูเซ็งๆ
“เดี๋ยวจะลงไป” ร่างสูงตะโกนบอกไปหน่ายสุดๆ คนกำลังมีความสุขดันมาขัดจังหวะซะได้!!
“ลงไปสิครับ เดี๋ยวเค้าคอยนานนะครับ” บาจิลได้โอกาสรอดตัวก็ยิ้มแฉ่ง
“ก็ได้ๆ อยู่นี่นะห้ามออกจากห้องเด็ดขาด ถ้ากลับมาแล้วไม่เจอจะกินไม่ให้เหลือเลย ถ้าไม่คิดว่าเธอยังเจ็บอยู่ล่ะก็นะ” สึนะสั่งเสียงเข้ม .....ถ้าไม่ติดว่าเมื่อคืนทำแรงไปหน่อยจนเจ็บล่ะก็นะ
“ลงไปนี่ก็เลยไปทานข้าวเย็นเลยสิครับจะได้ไม่หิวไง ก็เล่นอยู่แต่ในห้องทั้งวันนี่นาก็ต้องหิวสิ” บาจิลตอบซื่อๆ

......สึนะถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย.....นอกจากจะหน่อมแน้มแล้วยังซื่อซะจนน่าปวดหัว......ร่างสูงลูบเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนิ่มของบาจิลเบาๆแล้วลุกเดินออกไป - - - แกร๊ก ....เสียงประตูปิดลง บาจิลชะโงกมองแล้วยิ้มกว้าง ร่างบางลุกไปเปิดทีวีดู....ไม่ได้ดูการ์ตูนเรื่องโปรดมาหลายวันแล้วนะเนี่ย ....^^





ชั้นล่าง.....

สึนะเดินลงบันไดมาช้าๆ แล้วก็เห็น...โกคุเดระยืนยิ้มโบกมือให้อยู่อย่างร่าเริง ร่างสูงชะงักหยุดเดิน ก่อนจะถอนหายใจเป็นรอบที่ 3 ของวัน เดินลงไปจนถึงชั้นล่าง
“หวัดดี มีธุระอะไรถึงมาหาฉันที่นี่?” ร่างสูงทักอย่างเฉยชา
“ก็คิดถึงน่ะสิครับถึงมาหาอ่ะ นี่ผมรีบกลับมาจากอิตาลีเลยนะ คุณท่านบอกว่ารุ่นที่ 10 กลับมาที่ญี่ปุ่นแล้ว กลับมาทำไมไม่โทรไปบอกผมเลยล่ะครับ จะได้กลับพร้อมๆกันไง” โกคุเดระยิ้มแย้มเพราะชินกับใบหน้าเฉยเมยแบบนี้แล้วล่ะนะ
“...เจ้าพ่อบ้านั่นอีกแล้วเหรอเนี่ย...เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งเรื่องนี้ซักทีนะ” สึนะบ่นเบาๆ คิ้วเรียวขมวดแทบเป็นปม
“พรุ่งนี้ไปเที่ยวด้วยกันนะครับ” โกคุเดระเกาะแขนสึนะแล้วยิ้มร่าเริง ไม่เป็นพิษเป็นภัยอะไร คิดแต่อยากจะอยู่ใกล้ๆรุ่นที่ 10 ที่เขาแสนรัก
“ฉันไม่ว่าง พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน” ร่างสูงเกะมือโกคุเดระออกจากแขนตัวเอง
“โรงเรียน? เอ๋...ทำไมต้องไปเรียนด้วยล่ะ ในเมื่อรุ่นที่ 10 จบจากที่โน่นแล้วนี่นา ถึงจะยังอายุน้อยก็เถอะ ไม่จำเป็นที่จะต้องเรียนแล้วนี่ครับ?” โกคุเดระเอียงคอถามอย่างไม่เข้าใจ
“เรื่องของฉันน่า” สึนะพูดแบบเซ็งๆ โกคุเดระยิ้มคิกคัก
“ไม่ถามแล้วครับ ดูคิ้วสิผูกเป็นโบว์สวยๆได้ซักเส้นแล้วมั้งครับ” ร่างเล็กสูงบางหัวเราะเอานิ้วจิ้มหน้าผากสึนะเบาๆ
“ฉันง่วงแล้ว นายกลับไปก่อนได้ไหม” ร่างสูงปัดมือโกคุเดระออก
“ได้ครับ” โกคุเดระยิ้ม แล้วขยับตัวไปจูบที่แก้มสึนะเบาๆ
“โกคุเดระ!!” ร่างสูงตะวาดลั่นบ้าน โกคุเดระหัวเราะแล้ววิ่งหนีออกไป
“ให้ตายสิ น่าปวดหัวชะมัด” สึนะเดินมาหานานะที่โซฟาด้วยท่าทางเซ็งๆ
“ซือคุง เรื่องนี้ลูกต้องจัดการเองนะจ๊ะ....แม่น่ะคงจะขัดใจคุณพ่อไม่ได้หรอกจ่ะ” นานะพูดกับลูกชายตัวเองแล้วคลี่ยิ้มบางๆ มือเรียวสวยยื่นไปจับที่บ่ากว้างของสึนะ
“ผมเกลียดเจ้าพ่อบ้านั่นที่สุด” ร่างสูงพูดชัดถ้อยชัดคำ นานะส่ายหน้าช้าๆ
“ทั้งเรื่องการเรียน งานกิจการทุกอย่างของตระกูล คุณพ่อก็บังคับผมทุกอย่าง...แล้วยังจะเรื่องนี้อีก” สึนะเน้นเสียงอย่างไม่พอใจ มือทั้งสองข้างสอดประสานบีบกันแน่น


“ซือคุง...ลูกน่ะ รักบาจิลจังหรือว่าโกคุเดระคุงล่ะจ๊ะ?”






.....................................

...................................................




....ในห้องสึนะตอนนี้มีเสียงอนิเมคลอไว้เบาๆ ร่างบางกำลังนั่งดูการ์ตูนเรื่องโปรดอยู่เงียบๆ
......แกร๊ก...- - เสียงประตูห้องเปิดออก แต่ร่างบางไม่ได้ยินเพราะมัวต้งหน้าตั้งตาจ้องฉากไคล์แมกซ์ของเรื่อง
สึนะปิดประตูแล้วยืนพิงอยู่นั่นยังไม่ก้าวเข้าไป.....มองดูแผ่นหลังบางๆนั้นแล้วอมยิ้มขำๆกับนัยน์ตากลมโตสีฟ้าที่ตอนนี้เบิกกว้างเพราะกำลังลุ้นระทึกกับการ์ตูนที่ดู
“…อ๋า จบค้างอีกแล้วสิเนี่ย...” บาจิลบ่นพึมพำจ้องหน้าจอใหญ่



....หมั่บ....


“ทำอะไรอยู่น่ะ?” สึนะสวมกอดเข้าจากทางด้านหลัง ร่างบางสะดุ้งตกใจ .....เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?.....
“ครับ...กะ ก็....กำลังดูทีวีอยู่ครับ...” บาจิลแก้มแดงระรื่อ - - - ...จะว่าเราเด็กไหมอ่าที่ชอบดูการ์ตูน - -
“ดูแล้วทำหน้าประกอบแปลกๆน่ะเหรอ ฮ่าๆๆๆ เข้าใจทำนะ” สึนะหัวเราคิกคัก พาร่างบางเดินมานั่งที่เตียง
“....แอบดูนี่ครับ ผมไม่ได้ทำหน้าแปลกๆซักหน่อยหนิ” บาจิลบู้ปาก จะแกะมือสึนะที่โอบตัวเองออก
“ฉันไม่ได้แอบดูนะ พอเข้ามาในห้องก็เห็นเธอทำหน้าแปลกๆอยู่คนเดียวนี่นา” สึนะพูดกวนๆเล็กน้อย
“....แล้วทำไมไม่เคาะประตูก่อนเข้ามาล่ะครับ...” ร่างบางก้มหน้าหลบอายสุดชีวิต....
“ก็นี่ห้องของฉัน ทำไมฉันต้องเคาะประตูก่อนเข้าด้วยล่ะ?” ร่างสูงอมยิ้มขำๆ ...ชอบแก้มแดงๆแบบนี้จริงๆเลยน้า ให้ตายสิ.....นี่เราติดเจ้าเด็กหน่อมแน้มนี่เข้าแล้วเหรอเนี่ย......
“...กะ ก็...ไม่รู้ครับ” บาจิลเถียงไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าหนีงุดๆ
“ทำหน้าหน่อมแน้มอีกละ” สึนะก้มลงไปหา ร่างบางก็ยิ่งก้มหน้าหลบ
“.....ไม่ได้ทำหน้าหน่อมแน้มซะหน่อยนี่ครับ” บาจิลเถียง

.......ชอบว่าเราหน่อมแน้มอยู่เรื่อยเลย...โรคจิตเปล่าเนี่ย?......- - - ร่างบางแอบบ่นในใจอุบอิบๆ
“หิวหรือเปล่าน่ะ?” สึนะจูบที่เรือนผมนิ่มของบาจิลเบาๆ....กลิ่นแชมพูที่เค้าใช้เป็นประจำจนชิน...ไม่ได้คิดว่ามันจะหอมอะไรมากมาย....แต่ทำไมพอคนๆนี้ใช้กลับหอมเย้ายวนได้ขนาดนี้กันนะ?.......
“ไม่ครับ เพิ่งกินไปนี่นา....” ร่างบางส่ายหน้า
“หายเจ็บแล้วใช่มั้ย?” สึนะถามยิ้มๆ ร่างบางมองดูรอยยิ้มนั้นแล้วขนลุก
“ ยะ ยังครับ ยังเจ็บอยู่ครับ...” บาจิลรีบปฏิเสธทันควัน กลัวโดนทำอีก
“อะไรกัน ถ้าเจ็บแล้วทำไมลุกไปเปิดทีวีได้ล่ะ ปกติคนเจ็บจะขยับไม่ได้นี่นา?...” ร่างสูงแกล้งแหย่เล่นๆ
“...กะ ก็...ถ้านั่งอยู่เฉยๆก็ไม่หายเจ็บซักทีสิครับ...” บาจิลหน้าซีดลงทันตาเห็น
“ต้องขยับบ้างสินะ ถึงจะหายเจ็บน่ะ มาขยับกันเถอะ บาจิลจะได้หายเจ็บเร็วๆไง” สึนะกดร่างบางลงบนเตียง แล้วตัวเองก็นอนทับลงไปทันที บาจิลหน้าเหวอด้วยความตกใจแล้วดิ้นพราดๆ
“ มะ ไม่ครับ ไม่เอา...แกล้งกันนี่ครับ ขี้โกงที่สุดเลย” ร่างบางยกมือขึ้นดันอกสึนะไว้ โลมาตัวน้อยเริ่มมีแดงเปล่งปลั่งที่ปรางค์แก้ม
“อ้าว? ไหนว่าขยับแล้วจะหายเจ็บไม่ใช่เหรอ เธอพูดเองนะ” สึนะหัวเราะ สนุกที่ได้แกล้งเจ้าเด็กหน่อมแน้มนี่
“....แต่ผมไม่ได้บอกว่าให้ขยับแบบนั้นนี่ครับ....” .....ยิ่งขยับแบบนั้นเดี๋ยวก็เจ็บกว่าเก่าหรอก....- -- - บาจิลเถียงในใจ
“แล้วต้องทำแบบไหนล่ะ? บอกมาซิ” สึนะเอามือเกลี่ยเส้นผมนิ่มที่หน้าผากมนนั้นช้าๆ
“.....นอนหลับครับ” บาจิลบอกด้วยสีหน้าจริงจังสุดๆ
“หา...นอนหลับแล้วมันขยับได้ตรงไหนล่ะ?” สึนะแกล้งทำหน้างงๆ
“....ก็...ขยับแขนไง” บาจิลตอบแบบพึมพำๆ .....- - - - นั่นไงทำหน้าหน่อมแน้มอีกแล้ว....
ร่างสูงมองแล้วยิ้มขำๆ “แขน?”
บาจิลพยักหน้าหงึ่กๆ
“....ถามหน่อยว่าเธอเจ็บตรงส่วนไหนน่ะ” คำถามนี้เล่นเอาร่างบางหน้าแดงแป๊ดยิ่งกว่าเดิม
“...ทะลึ่ง” บาจิลพองแก้ม หันหน้าแดงๆของตัวเองหลบ..... - - คิดไงถามแบบนี้เนี่ย....ลามกที่สุดเลย...รู้ก็รู้อยู่ว่าเราเจ็บตรงไหนน่ะ...- - - ร่างบางพึมพำๆในใจ ....หนักนะเนี่ยเมื่อไหร่จะลงไปซักกะที......( >/ / /< )~
“ฉันทะลึ่งยังไง?” สึนะหัวเราะ แล้วก้มลงไปเม้มที่แก้มแดงตรงหน้าอย่างอดใจไม่ไหว....นิ่มอย่างกับซาลาเปา...ถ้าไม่คิดว่าเป็นแก้มคนล่ะก็นะ จะกัดให้ขาดเลย....
“....ก็จะถามแบบนั้นทำไมล่ะครับ....รู้อยู่ว่าผมเจ็บตรงไหน....” ร่างบางใช้มือดันหน้าสึนะออก เพราะตอนนี้ร่างสูงนอกจาก
จะทั้งจูบทั้งหอม ทั้งเม้ม...กัดเบาๆด้วย....แถมยังเลียแก้มตัวเองอีกตะหาก...- - - แก้มคนนะไม่ใช่ลูกกวาดจะได้เลียเอาเลียเอาอ่ะ - - -
“ไม่ใช่ตัวฉันนี่นา จะไปรู้ได้ไงว่าเจ็บตรงส่วนไหนน่ะ” สึนะกดมือเล็กทั้งสองข้างของบาจิลลงบนเตียง
“...ให้ฉันตรวจให้ดีกว่ามั้ยว่าเจ็บตรงส่วนไหน แล้วอาการเริ่มดีขึ้นหรือยัง...” ร่างสูงยิ้มที่มุมปาก
“มะ ไม่ต้องครับ ไม่เจ็บแล้วก็ได้...” ร่างบางหน้าซีด ขยับมือที่ถูกกดไว้เพราะกลัวจัด
“เอายังไงกันแน่เนี่ย?” สึนะปล่อยมือบาจิลออก
“…ก็..นอนหลับไงครับ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน หลับดีกว่านะ นะ..นะนะ” ร่างบางอ้อนสุดชีวิต ร่างสูงทำหน้าแบบว่าเซ็งๆ
“ก็ได้ เห็นแก่หน้าหน่อมแน้มๆนี่ นอนก็นอน” สึนะเอื้อมมือไปปิดโคมไฟบนหัวนอน แล้วนอนลงข้างๆบาจิล
“....ไม่ได้ทำหน้าหน่อมแน้มซักหน่อยครับ...” ร่างบางบ่นเสียงอู้อี้อยู่ที่อกอุ่นของสึนะ
“อะไร ว่าอะไรฉันอีกน่ะ บ่นมากเดี๋ยวเปลี่ยนใจซะหรอก” สึนะรัดแน่นขึ้นจนหน้าเล็กของบาจิลแทบจมลงไปในอกแกร่งตัวเอง.....




........................................

.......................................................




รถคันสีดำที่ขับโดยโรมาริโอ้จอดลง ณ หน้าโรงเรียนนามิโมริ บาจิลโค้งลาคุณพ่อแล้วรีบเดินตามหลังสึนะไป
ร่างสูงคว้ามือเล็กๆนั้นมากุมไว้แน่น ...ร่างบางส่งรอยยิ้มน่ารักๆให้เหมือนทุกวัน ทั้งคู่เดินเข้าไปในโรงเรียน
และเข้าเรียนตามปกติ.....บาจิลเริ่มจะคุยกับคนอื่นๆในห้องเรียนบ้างแล้ว...ยังเหลือแค่สึนะคนเดียวที่ไม่ยอม
คุยกับใครซักคน.....ร่างสูงนั่งอ่านหนังสือเล่นๆคนเดียว
“อยู่ในความสงบกันหน่อยสิจ๊ะทุกคน” อาจารย์เดินเข้ามาในชั้นเรียน นักเรียนทุกคนรวมทั้งบาจิลรีบเดินกลับมานั่งที่ตัวเอง
“ห้องเราจะมีสมาชิกใหม่เพิ่มนะจ๊ะ เค้าเพิ่งกลับมาจากอิตาลียังไงก็ฝากทุกคนดูแลด้วย เข้ามาสิจ๊ะ โกคุเดระคุง” ประตูเลื่อนเปิดออก ร่างเล็กสูงบางผมสั้นสีเงินก้าวเข้ามาในห้องพร้อมด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ
“สวัสดีครับ ผมชื่อ โกคุเดระ ฮายาโตะ ยินดีที่ได้รู้จัก” โกคุเดระโค้งให้ทุกคนแล้วเงยขึ้นมายิ้มหวานสุดๆ เล่นเอาคนเกือบทั้งห้องตาค้างเพราะความน่ารักเกินบรรยายนั่น
“...นักเรียนนอกนี่ดูดีจังเลย ท่านซาวาดะว่าไหมครับ?” ร่างบางหันไปถามสึนะที่นั่งหน้ามุ่ย
“.....” ร่างสูงไม่ปริปากพูดอะไรทั้งนั้น มือแกร่งยื่นไปจับมือเล็กของบาจิลไว้เบาๆ
“...เอ๋? เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” บาจิลมองใบหน้าด้านข้างของสึนะแล้วถามด้วยความเป็นห่วง
“ขอโทษนะ” เสียงของโกคุเดระทำให้ทั้งคู่หลุดจากภวังค์ บาจิลเงยหน้าขึ้นมองใบหน้ายิ้มแย้มของโกคุเดระ



“ฉันอยากนั่งตรงนี้น่ะ”






TBC........
เอารูปโกคุมาแปะ *-* ไปตามลิ้งนะคะ ภาพมันออกแรวเรทเล็กน้อย (ฮา) เด๋วโดนแบน อิอิ
ลิ้งนี้ค่ะ http://upic.me/show.php?id=d130d9a9a4bb6822b6b731a391f05e24
ให้จิ้นโกคุน่ารักโมเอะๆแบบนี้น๊า คุคุคุคุ

ศึกชิงนาย


ระหว่าง

มุมแดง โกคุเดระ ฮายาโตะ

มุมน้ำเงิน บาจิล ครับ

ใครจะชิงใจของ ซือคุงไปได้ก่อนกันเชิญชมได้(จนกว่า จขกท. จะเอามาลง)

อ้อสึนะทะเลาะกับพ่อหรอคะเนี่ย เลยกลับมาญี่ปุ่น??
แล้วโกคุจัง(ในรูปโมเอะได้ใจค่า) ก็เป็นคนที่พ่อหามาให้หรอคะ
ดูๆแล้วจะชอบสึนะมากเลยนะคะเนี่ย

แต่สึนะคงจะรักบาจิลแล้วใช่มั้ยคะท่านtsunari
คงไม่ใช่แค่ชอบแกล้ง ชอบกอด ชอบแหย่บาจิลเฉยๆใช่มั้ยคะ

โกคุจังตามมาเรียนด้วยแบบนี้
บาจิลจะเป็นไรมั้ยน๊า....

ขอบคุณท่านtsunariมากนะคะ
อัพกี่เรื่องก็ตามอ่านทุกเรื่องค่า^^
รักษาสุขภาพด้วยนะคะ