•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title: Owl's tale
Author: melody
Pairing: - HibariXMukuro
Rating: PG-13
Spoilers: -
Disclaimer: Akira Amano
Summary: -
Author notes: เรื่องนี้มีพล็อตมาแสนนาน แต่โดนคุณทวดแซงคิว (ซึ่งก็ยังไม่เสร็จ ฮา) ได้ฤกษ์เอามาลงแล้วเจ้าค่าเอ๊ย~








Prologue





--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




เด็กๆรู้ไหม... ว่าทำไมนกฮูกนั้นถึงตื่นตอนกลางคืน และนอนตอนกลางวัน...



อันที่จริงนั้นมันมีสาเหตุ... และที่มา...



อยากรู้ไหม... เข้ามาใกล้ๆสิ... แล้วจะเล่าให้ฟัง...




--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



ในอดีตกาล...เมื่อแสนนานมาแล้ว... นกฮูกนั้นเรียกได้ว่าเป็นสัตว์ที่กินนอนไม่เป็นเวลา... นึกอยากจะไปก็ไป นึกอยากจะมาก็มา นึกอยากจะตื่นก็ตื่น และเมื่อนึกอยากจะนอน...เจ้าตัวก็นอนได้ทุกที่ทุกเวลาเช่นกัน... นามของนกฮูกตัวนั้นคือ... โรคุโด มุคุโร่...



คืนนี้...ก็เป็นอีกคืนหนึ่งที่แสนสงบ...สายลมต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดแผ่วนำพากลิ่นหญ้าสีทองและมวลบุปผาที่พากันเบ่งบานก่อนต้องจากลาในฤดูที่ย้อมผืนป่าให้เป็นสีน้ำตาล หญ้าสึสึกิ ดอกคิเคียว และดอกฮางิผุดขึ้นบนหน้าดินรอการผลัดเปลี่ยนเวร ทำหน้าที่มอบความงามให้แก่ทัศนียภาพ...



กลีบดอกไม้และเศษหญ้าสีทองลอยล่องในอากาศ... แสงจันทร์นวลผ่องทอทอดผืนป่าให้กลายเป็นสีเงินยวง หิ่งห้อยจุดแสงใต้ร่มไม้ใหญ่ใกล้ลำธารน้ำใส ราวกับไฟประดับประณีตงดงามที่ธรรมชาติบรรจงสร้างสรรค์ เสียงจักจั่นดังแว่วแผ่วผิว...



...หูเล็กๆภายใต้ขนนุ่มฟูกระดิกดุ๊กดิ๊ก ศีรษะซุกหลบหลับภายใต้ปีกสีน้ำเงินเริ่มขยับไหว แพขนตายาวไหวน้อยๆ กระพริบปริบก่อนดวงตากลมโตจะปรือเปิด ...เผยให้เห็นอัญมณีสองสีคู่งามสะท้อนแสงจันทร์ในความมืด... ปีกนุ่มสยายกว้างก่อนหุบลงข้างลำตัวราวเจ้านกน้อยนี่กำลังบิดขี้เกียจ ศีรษะเล็กๆอันประกอบด้วยดวงตาโตๆหันซ้ายหันขวากวาดมองไปรอบๆ...



...นี่ก็เป็นอีกคืน...ที่มุคุโร่เลือกที่จะตื่นในยามวิกาลที่ชาวบ้านชาวช่องเขาหลับกันไปแล้ว ...กีบเท้าสั้นๆเดินเตาะแตะบนกิ่งไม้ที่เป็นราวกับทางเดินหน้าบ้าน ก่อนปีกสีน้ำเงินเข้มจนแทบกลืนไปกับความมืดจะกางออกและเท้าเล็กๆก็กระโดดลงจากกิ่งไม้ที่เกาะเกี่ยวเอาไว้ ร่างกลมๆถลาร่อนลงจอดบนกิ่งไม้ที่เตี้ยลงกว่าเดิม



ดวงตากลมโตไม่เข้าคู่กันกวาดมองหาอาหารมารองท้องตามประสาสิ่งมีชีวิตประเภทนิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นแด๊กซ์ ...สะดุดตาเข้ากับลูกไม้เล็กๆที่อยู่ห่างออกไป สีแดงสดและกลิ่นหอมหวานนั้นล่อตาล่อใจสัตว์ที่มีประสาทสัมผัสไวราวกับกำลังเชิญชวน



ปีกสีน้ำเงินขยับไหวน้อยๆ ก่อนแลนดิ้งทิ้งตัวลงดิ่งจากกิ่งไม้และกางปีกออกโผบินลัดเลาะผ่านพงไพรด้วยความเร็วระดับที่เรียกได้ว่ากินลมชมวิว... ก็ในเมื่อเวลาแบบนี้ไม่ม่สิ่งมีชีวิตใดๆออกมาเร่ร่อนเช่นเขา การจราจรก็โล่งโจ้งว่างเปล่าราวถนนร้าง การบินคร่อมเลนก็ไม่ได้เรียกเสียงต่อว่าต่อขานจากใครให้ระคายหู



เท้าเล็กๆเกาะลงบนกิ่งไม้จากจุดเป้าหมายประมาณ 1.8เมตรเพื่อที่จะสามารถมองหาจุดที่มีลูกไม้ขึ้นอยู่หนาแน่น มากพอให้เขากินจนเปรมได้ในค่ำคืนนี้ ก่อนมุคุโร่จะลดระยะห่างนั้นลงด้วยการบินไปเกาะบนกิ่งไม้กิ่งหนึ่งที่มีผลสีสดหวานฉ่ำมากมาย



ปากเล็กๆเด็ดชิมผลไม้สีสดลูกหนึ่ง เนื้อหวานๆละลายในโพรงปากทำให้เสียงแปลกๆเล็ดลอดจากลำคอที่ปกคลุมด้วยขนนุ่มราวกับเสียงครางอย่างพึงใจ



...ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีกาล...แว่วเสียงเพลงกล่อมลูกของคุณกระรอกในโพรงที่อยู่ไม่ไกล เสียงกรนของคุณตัวตุ่นที่กำลังหลับสบายหลังจากออกแรงขุดโพรงใต้ดินมาทั้งวัน... เสียงละเมอหัวเราะคิกคักของลูกหนูตัวเล็กๆซึ่งกำลังฝันดี ...และท่ามกลางเสียงอันเป็นกิจวัตรเหล่านั้น...หูเล็กๆกระดิก...เมื่อได้ยิน... เสียงขยับปีก...ที่แม้แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ก็รับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงขนาดของอีกฝ่ายที่คงจะตัวใหญ่กว่าเขามาก... เสียงนั้น... กำลังพุ่งตรงมายังทางนี้...



...หากแต่...ร่างกลมปุ๊กน่ารักนั้นก็ไม่ได้หลบถอยแต่อย่างใด...



...พลันเสียงการเคลื่อนไหวก็เงียบลง... มุคุโร่เอียงคอน้อยๆอย่างสงสัย... ดวงตากลมโตกระพริบปริบเฝ้ารอให้อะไรบางอย่างปรากฎออกมาให้เห็น... หากก็...ไม่มีอะไรเกิดขึ้น... จนเมื่อผ่านไปสักพัก ความสนใจก็หมดไปอย่างรวดเร็ว... เพราะยังไงเสีย...ก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่แล้วนี่...



ท้องที่เริ่มอิ่มทำให้นกฮูกน้อยกวาดตามองหาเหยื่อรายสุดท้ายของอาหารมื้อนี้ ก่อนสะดุดตาเข้ากับผลไม้อวบอ้วนสีเปล่งปลั่งราวริมฝีปากของสาวแรกแย้ม...ที่ยอดไม้สูง... ปีกเล็กๆกลางออกเตรียมโผผินเข้าหานวลนางที่อวดโฉมอยู่ตรงหน้า และเพราะเช่นนั้นทำให้ไม่ได้สังเกตถึงเสียงขยับเบาๆ จากที่ที่ไม่ห่างกันมากนัก...



...อีกไม่กี่นิ้วปากเล็กๆจะสัมผัสกับผิวเนื้ออ่อนนุ่มหวานหอม... แต่ประสาทสัมผัสบ่งบอกให้รู้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังพุ่งตรงเข้ามาหาจากทางด้านข้างในทิศเก้านาฬิกา มุคุโร่เบรคเอี๊ยดหักลำกลางอากาศก่อนที่จะประสานงากับร่างเงาที่โฉบผ่านหน้า เพียงเท่านั้นยังไม่พอเมื่อหันกลับมาอีกที นวลนางที่หมายปองกลับหายไปจากสายตา เมื่อมองตามทิศทางที่ร่างเงานั้นโฉบตัดหน้าก็พบก้านเล็กๆที่กลายเป็นซากอารยธรรมให้บรรดามดทั้งหลายศึกษาที่มาของมัน



...เช่นนี้แล้วจะไม่ให้โมโหได้อย่างไร!!...



ปีกสีน้ำเงินขยับพั่บๆอยู่กลางอากาศก่อนร่อนลงเกาะบนกิ่งไม้ใกล้ๆ ดวงตาสองสีตวัดมองสิ่งมีชีวิตไร้มารยาท ก่อนหรี่ตาโตๆลงเมื่อพบกับตัวต้นเหตุ...



"ผมเพิ่งรู้นะครับ ว่าพญาอินทรีผู้ยิ่งใหญ่จะมีมารยาทอยู่ในขั้นติดลบเช่นนี้"



พญาอินทรีแห่งป่าวองโกเล่ ผู้ซึ่งมีดวงตาสีดำคมกริบและขนสีรัตติกาลกลืนไปกับความมืด ดวงตาคู่นั้นทอดมองลงมาราวกับอีกฝ่ายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยกว่าตนแม้จะเป็นผู้ครองผืนนภาเฉกเช่นเดียวกันก็ตาม



จะงอยปากแหลมคมที่มักจิกกัดกินสิ่งมีชีวิตมากกว่ายังไงหลงเหลือเศษซากหลักฐานให้มัดตัวได้ แต่เจ้าตัวก็ยังเมินหน้าหนีสายตาที่ส่งมาราวกับเป็นคำกล่าวโทษและไม่สนใจต่อกับประชดประชันเสียดสีนั้น



...น่าโมโหนัก...



"หรือคุณสิ้นไร้ฝีมือจะกัดกินสัตว์อื่นแล้วล่ะครับ ถึงต้องมาแย่งผลไม้จากชาวบ้านชาวช่องเขากินเช่นนี้..." ดวงตาคมปรายมองนกฮูกปากดี ที่ดูเพียงรูปลักษณ์ก็รู้ได้ในทันทีว่าไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางสู้เขาได้อยู่แล้ว แต่ก็ยังพูดจากวนประสาทอย่างไม่กลัวตาย



"พวกสัตว์กินพืชอย่างแกคงไม่รู้ล่ะสิว่า ต่อให้กินเนื้อมากแค่ไหนก็ต้องกินพืชด้วยเพื่อให้ร่างกายทำงานได้อย่างสมบูรณ์..."



...พูดแบบนี้ด่ากันตรงๆเลยว่าโง่ก็ได้ครับ...



"พืชในป่านี้ก็มีเยอะแยะ แล้วทำไมต้องเอาอาหารของผมไปด้วยมิทราบครับ" ...นิสัยเสียอย่างหนึ่งของสัตว์โลกทุกชนิด... ถึงมุคุโร่จะอิ่มแล้วก็เถอะ... แต่สิ่งที่หมายตาไว้ถูกโฉบไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้... มันอดเคืองไม่ได้...



"ฉันพอใจ แล้วมีป้ายชื่อแกแปะจองไว้หรือไงฉันถึงกินไม่ได้"



"คุณนี่มันไม่มีมารยาทเอาเสียเลยนะครับ"



"กับแกไม่จำเป็นต้องใช้หรอก ของพรรค์นั้น..."



"คุณ...!!"



"ฉันไม่มีเวลามานั่งฟังแกบ่นทั้งคืนหรอกนะ ถ้าไม่มีอะไรก็ไสหัวไปได้แล้ว"








"คอยดูนะ! สักวันคุณต้องสยบแทบเท้าผม! พญาอินทรีฮิบาริ เคียวยะ!!"










----------------------------------------------------------------






=/l\=...
(มันมาแบบนี้อีกแล้ว)
พรุ่งนี้สอบ A-net...
มาลงเอาฤกษ์ เอาชัย
(เหมือนสังหรณ์ว่าหลังจากนั้นคอจะหลุดจากบ่าจนไม่ได้มาอัพฟิค)

ความจริงเรื่องนี้นั้น... มีมานานแสนนาน...
นานขนาดที่ว่านังเมลืมไปแล้วว่ามีอยู่
วันก่อนหยิบชีทชีวะขึ้นมาอ่าน
...ฮา...จำได้แล้วครับพี่น้อง อย่าเอาทอนฟ่ามาอาฆาตกันเลย จะเขียนเดี๋ยวนี้ล่ะคร๊าบ~

ฟิคนี้ใสกิ๊ง เหมาะกับเยาวชนทุกเพศทุกวัยจะจิ้นก็จิ้นได้ ไม่จิ้นก็ได้
เล่าให้เด็กฟังก่อนนอนก็ได้ (กรุณาอย่าลืมเปลี่ยนเพศตัวละครเมื่อท่านไม่อยากให้เด็กติดเชื้อวาย)
(เดี๋ยวนี้เขียนแต่ฟิคประเภทใสกิ๊ง กระจกเรียกพ่อ แก้วเรียกพี่)

ติชมได้ทุกสถานการณ์ค่ะ (จะมากรีดร้องว่าเอาคู่อื่นระวังปังตอจากคนเขียนไว้ให้ดี)
เรื่องนี้เขียนชิวๆ สบายๆ เพราะไม่ต้องบิวท์อารมณ์ดาร์ก อารมณ์โศก หรืออารมณ์หื่น (ได้ข่าวหื่นตลอด 24 ชม.?)
อื้ม...
เมว่าเมไปอ่านหนังสือดีไหมเนี่ย...
เห็นลางมรณะอยู่ข้างหน้าอย่างพูดไม่ออก บอกไม่ถูก

ลาตายล่ะฮะ m(_ _)m
ขอบคุณทุกคนที่ทำให้เมมีวันนี้... อา...(จะพล่ามอีกนานมะ?)
ทุกท่านที่ร่วมชะตากรรมเดียวกันก็ขอให้โชคเอ โชคบี โชคซี โชคดีกันถ้วนหน้าฮะ
(เมขอสัก 50 คะแนนก็หรูแล้ว)

=/\=
โอม 1869 หนอ
69เกะหนอ
(มันเพ้อไปแล้วครับท่านผู้ชมมมมม)


ปล. เด็กๆทั้งหลาย
อินทรี
ไม่มี "ย์" นะจ๊ะ
หลังจากอ่านทวนรอบที่ 1869 ก็เอะใจขึ้นมา...ไม่มีใครเตือนหนูเลย โฮๆๆ คุณเคียวเกือบกลายเป็นผู้บริโภคลำดับสุดท้ายของห่วงโซ่อาหารแล้วไหมล่ะ
(ผู้บริโภคลำดับสุดท้ายของห่วงโซ่อาหารคือบรรดาจุลินทรีย์ทั้งหลายที่มีหน้าที่ย่อยซากพืชซากสัตว์นะจ๊ะ)

ขอให้ใสได้ตลอดรอดฝั่งเถ้อ----- สาธุ


จะให้คุณพญาอินทรีย์มาสงบแทบเท้า? เมาผลไม้รึเปล่าจ่ะคุณนกฮุก เธอน่ะล่ะจะได้สงบอยู่เบื้องล่างพญาอินทรีย์(อาจได้อยู่ข้างบน ถ้าพี่อินทรีย์แกอยากเปลี่ยนบรรยากาศ กร๊ากก)

จะยังไงก็ช่าง ต่อด่วนนนนนนน



ปล.จะใสแน่เรอะ....จะใสจริงเรอะ...

อุกรี๊ดดดดดดดดดดดดดด
คุณมุน่าร๊ากกกกกกกกกกก ท่านเม่เม๊แต่งน่ารักกระชากใจลินอีกแล้ว... ทุกวันนี้ก็ร่ำๆ จะไปพรคคุณมุเคะแล้วน้า~ *me ฟางเส้นสุดท้ายคือใจที่ยังรัก 6927 กับอีเพื่อนที่คลั่งหนักพอๆ กัน.. อาการมันน่ากลัวมาก... แปรพรรคมีสิทธิ์เละ!!

แต่คุณฮิค่า... ทำไมแอบปาก-ติ๊ด- อย่างนั้นล่ะค่ะ..? *me เซ็นเซอร์ตัวเองก่อนโดนทอนฟาสอย..

(เดี๋ยวนี้เขียนแต่ฟิคประเภทใสกิ๊ง กระจกเรียกพ่อ แก้วเรียกพี่) << เออ... แน่ใจนะคะ.. ว่าจะใสได้ตลอดรอดฝั่ง.. ตอนนี้ในบอร์ดเรายิ่งรั่วๆ กับดาร์กๆ กันอยู่

..มี๊มาลงเอาอานิสงค์ก่อนสอบสินะเคอะ.... (// หงึกๆ)
อา... พรุ่งนี้ก็เส้นตายแล้วงั้นสินะ Y_Y... หึึหึหึ

คุณมุขรา... แน่ใจเรอะว่าจะทำให้เขาสยบแทบเท้าได้.. (ดูมากี่เรื่องก็มิมี.. หาที่ไหนก็หามีไม่)
...แน่ใจเหรอว่าไม่ถูกเขากดขี่ข่มเหงไปซะก่อน.. (อย่าคิดไปไกลนะเออ.. =[]=')

แต่คุณเคียว แบบว่า.... ด่าเนียนนะคะ = =b.. เจ็บแสบถึงทรวง...
ด่าภริยาไม่ดีนะเคอะ เดี๋ยวเขาล๊อกประตูบ้านนะคะ 555+ (ก็เอาทอนฟ่าพังสิ คิดอะไรมาก.. (ดูได้จากฟิคที่แต่งๆกัน? เปลี่ยนประตูรายวัน))

มี๊คะ.. ไม่เชื่อหรอกค่ะว่าใส.. อุโซ่ด้าาาาาาาาาาาา!!! =[]= สะใภ้ไม่เชื่อออ!!! (ก็มันได้กลิ่นรั่วๆนิ แหม..)

มี๊คะ.. ขอให้สอบออกมาได้เอน่อ 0.0/ (มันมีเอด้วยเหรอ?) เอาเป็นว่าคะแนนงามๆๆ แฮ่.. รอฟิคมี๊อยู่นะคะ ฮา

อา....สารภาพว่าเพิ่งรู้ว่า อินทรี ไม่มี ย์

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด

นี่เราโง่ขนาดนี้เชียวรึ?

ปล.ถ้าจำไม่ผิดจะมีอยู่ที่มุคุไปสิงนกฮูกสินะ .... อืมมมม

ปล2.มุคุราชินีจัง 5555+

"คอยดูนะ! สักวันคุณต้องสยบแทบเท้าผม! พญาอินทรีฮิบาริ เคียวยะ!!"

.....คุณมุเธอคิดอะไรผิดไปหรือป่าวงับ ^^"
(ไม่ใช่ตัวเองเหรอที่ต้องไปอยู่ใต้ร่างท่านฮิ งิ ><)

ฟิคใสๆ น่ารักมากเลยงับ ขอให้ใสอย่างนี้ตลอดไปนะงับ^^

สอบเรื่องเอนท์ ก็...
ขอให้โชคเอจงสถิตอยู่กับท่าน= =

(เดือนตุลาหนูก็ต้องรับชะตากรรมนี้เช่นกันT^T)

อรั๊ยยยยยยยยยยย...คุณมุน่าร๊ากกกกกกกกกกกก... น่ารักแบบนี้ให้เสมอต้นเสมอปลายนะ

อย่าทำเสื่อมเสียสถาบันนกฮูกล่ะคุณมุ คุคุ...นกฮูกเค้าเป็นสัญลักษณ์ความรอบรู้น๊า อย่าเผลอแร่ดให้มันมากหล่ะ เหอๆๆ

ครึครึ...มาน่าร๊ากแบบนี้อีกไวไวน๊า

น่ารักกกจักลยค่ะ มุคุ hu hu นกฮูก อยากได้มาเลี้ยงจังเลย ^^

แหมๆ การปะทะฝีปากกันนี่ น่าดูชม (?) จริงๆ เลยค่าาา น่ารีกทั้งคู่ ^o^

ว่าแต่...มุคุแน่ใจหรอว่าจะทำให้พญาอินทรีย์อย่างท่านฮิมาวยบแทบเท้านกฮูกอย่างมุคุได้...(ใครจะวยบใครกัน hu hu hu )

______________________________________________

โอ้ววววววO.O ใสกิ๊ง(ในตอนนี้)จริงๆค่า น่ารักดีแฮะ พอนึกภาพนกฮูกอ้วนกลมปุ๊กกลิ้งไปกลิ้งมาอ่าอินทรีปากเสียอยู่ กร๊ากกกกก =w=~

รักพี่เมที่ซู้ดดดดดดดดด~~ 1869บันไซ!!!!!
จะรอต่อไปนะคร้า 555+

ปล.มุคุฮูก ยังไงนายก็ทำให้ท่านฮิสยบแทบเท้าไม่ได้ร้อกกก (มีแต่นายอะแหละ ต้องไปสยบ อิอิ)

มุคุโร่...มุคุรั่ว...มุคุแรด...ล่าสุด...มุคุฮูก...กร๊ากกกกกกก

ฟิกใสกิ๊ง~ น่ารักมากมาย ขำคุณนกอินทรี...ช่างเหน็บได้แสบสัน (ฮา)

จะรอดูต่อไปว่าฟิกนี้จะใสได้จริง เอ๊ย นกฮูกจะหาทางให้พญาอินทรีมาสยบยังไง

รออ่านต่อจ้ะ ส่วน O-net ก็...สู้ๆนะลุก สู้สุดหูรูดดดดดด~~!! >w</

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ผลงานใหม่องเมเม่จัง >///<

โครงเครื่องทำมาน่าสนใจนะคะ ท่านมุกลายเป็นนกฮูกไปซะแล้ว จิ้นตามแล้วน่าร๊ากกกกกกก นกฮูกตัวกลมๆ ตาแป๋วๆ กริ๊ดดดดดดดดด อยากลักพาตัวมาไว้ที่บ้าน~~~ >[]<

แล้วก็ ใช้ภาษาบรรยายได้ฮามากๆเลยค่ะ ประโยคแรกที่ฮาสุดๆก็คือ...

"นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นแด๊กซ์"

กร๊ากกกกกกกกกกกกกก
แล้วก็ตามมาด้วย....

"การจราจรโล่งโจ้ง...บินคร่อมเลน..."

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก เดี๋ยวนี้เส้นทางการบินของเหล่าสัตว์ป่า กลายเป็นเลนแต่ละเลนไปแล้วเนอะ แถมมีเกี่ยวกับการจราจรด้วย ^^

"...อีกไม่กี่นิ้วปากเล็กๆจะสัมผัสกับผิวเนื้ออ่อนนุ่มหวานหอม... แต่ประสาทสัมผัสบ่งบอกให้รู้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังพุ่งตรงเข้ามาหาจากทางด้านข้างในทิศเก้านาฬิกา มุคุโร่เบรคเอี๊ยดหักลำกลางอากาศก่อนที่จะประสานงากับร่างเงาที่โฉบผ่านหน้า"

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ท่านมุเบรกตัวโก่ง จิ้นตามแล้วฮา แล้วไอ้ที่บรรยายว่า อะไรบางอย่างกำลังพุ่งตรงมาทาง 9 นาฬิกาอ่ะ ทำเราฮากลิ้งเลย แหมๆ มีการบอกทิศทางอย่างชัดเจนเลยนะคะเนี่ย ^^

อยากอ่านต่อคร้า~~~ อยากรู้ว่าพญาอินทรี หรือว่านกฮูกน้อยกันแน่ ที่สยบแทบเท้าอีกฝ่าย (แต่ในใจเราจิ้นให้เป็น นกฮูกน้อย โดนพญาอินทรี'กด'อยู่นะเนี่ย ^^)

ป.ล. ขอให้โชคเอ กับการสอบพรุ่งนี้นะคะ ^^

ป.ล.2 อย่าลืมต่อฟิค Alone ด้วยน้า~~~ กำลังรออ่านอยู่เช่นเดียวกันนะคร้า~~~ ^^

สารภาพว่า...ไม่รู้เลยว่าเอามาลงตั้งแต่เมือ่ไหร่ =[]=!!!!

อินทรีปะทะนกฮูก....แพ้กันตั้งแต่ในมุ้ง และดูท่าคงไม่รอดออกมานอกมุ้งเป็นแน่

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

Part I : ว่าด้วยเรื่อง รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง ...ภาษิตโบราณ...ที่ไม่เคยใช้ได้ผล...




---------------------------------------------------------------------------------------









สายลมแรงพัดผ่านพายอดไม้เสียดสีส่งสำเนียงแห่งพงไพรราวตอบรับกับคำเอ่ยนั้น ท่ามกลางดวงตาสองคู่สามสีที่จับจ้องกันนิ่งนานมีเพียงความเงียบ



นกฮูกขนฟูสะบัดหน้าหนีก่อนสยายปีกออกและบินจากมาโดยพกพาศักดิ์ศรีไว้เต็มกระเป๋า



"แล้วฉันจะรอ...เจ้าสัตว์กินพืช..."



แว่วสำเนียงเสียงแผ่วเบาที่พัดพามากับสายลม หากน้ำเสียงเยาะเย้ยนั้นช่างชัดเจนทำให้มุคุโร่ยิ่งกระฟัดกระเฟียด เท้าเล็กๆร่อนลงจอดในฐานที่มั่นซึ่งก็คือบ้านของเขานั่นเอง โพรงเล็กๆบนต้นไม้สูงสุมไปด้วยกองฟางนุ่มๆ และขนสีน้ำเงินเงางามที่คงหลุดร่วงลงมาตอนเขาหลับ แต่นั่นก็สามารถเพิ่มความนุ่มและอุ่นในยามนิทราให้ได้ หากการกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อที่จะนอนหลับเช่นทุกที...



...โบราณว่า...รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง!...



ว่าแล้วจึงเริ่มค้นหาข้อมูลของอีกฝ่ายที่เก็บไว้ในหัวเล็กๆ นี้...



ฮิบาริ เคียวยะ... อินทรีหนุ่มที่ก้าวขึ้นมารับตำแหน่งพญาอินทรีทันทีที่ย่างเท้าเข้ามาในป่าวองโกเล่ ขึ้นชื่อเรื่องนิสัยโหดดิบเถื่อน ถึงขนาดเคยมีข่าวว่าเจ้าตัวเคยใช้ปีกใหญ่ๆนั่นตบกะโหลกเจ้าป่ามาแล้ว...



...สิงโตนะครับคุณ ไม่ใช่ลูกแมว...ช่างกล้า...



ที่อยู่อาศัยนั้นรู้เพียงว่าอยู่ทางตอนเหนือของป่าอันเป็นที่ซุกซ่อนของบรรดาสัตว์ร้ายทั้งหลาย อาศัยอยู่บนหน้าผาสูงของเทือกเขาแถบนั้น...



...เรื่องเหล่านี้มีบันทึกอยู่ในทะเบียนราษฎร์แห่งป่าวองโกเล่ และเรื่องที่บันทึกไว้ก็มีเพียงเท่านี้ ส่วนกิจวัตรประจำวัน ชอบอะไร(ซึ่งมุคุโร่คิดว่าคงหาได้ยากยิ่ง) ไม่ชอบอะไร (ซึ่งก็คงมีตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ) เรื่องที่ถนัดหรือไม่ถนัด ข้อมูลส่วนนี้ไม่มีข่าวเลยสักนิด จะด้วยนิสัยของคุณพญาอินทรีที่รักความเป็นส่วนตัวเสียยิ่งกว่าอะไร หรือไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่มย่ามเรื่องของคุณท่านก็ไม่อาจทราบ ทำให้ไม่มีข่าวหลุดเล็ดมาเข้าหูเขาสักนิด...



แน่นอน... เรื่องแค่นี้ไม่สามารถขัดขวางความตั้งใจของเขาได้หรอก!...








ก๊อก! ก๊อก!



เสียงนั้นเกิดจากจงอยปากเล็กๆเคาะลงบนพื้นหิน...



"วองโกเล่~ วองโกเล่ครับ ตื่นสักทีสิครับ ตื่นได้แล้ว วองโกเล่!!~"



ความพยายามในครั้งนี้ดำเนินมาได้สักพักแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นผลแม้ปลายเล็บ เมื่อร่างสูงใหญ่ของเจ้าป่าขนฟูตรงหน้าไม่มีปฏิกิริยาตอบรับมากไปกว่าลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ



ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!



ร่างกลมปุ๊กกางปีกออกก่อนกระโดดขึ้นไปบนหัวฟูๆ ของสิงโตหนุ่มที่นอนหลับสบายไม่สนใจเสียงร้องทุกข์ของชาวบ้านตาดำๆ ดูเหมือนการเปลี่ยนวิธีจะได้ผลเล็กน้อยเมื่ออุ้งเท้าใหญ่ปัดไปมาประหนึ่งไล่แมลงวัน หากมุคุโร่ไม่หยุดอยู่เพียงเท่านั้น จงอยปากเล็กๆ ขบลงบนหูใต้ขนนุ่มฟูนั่น แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่รู้สึกอะไรสักเท่าไหร่



ดี! ไม่ตื่นใช่ไหม!



ดวงตาสองสีโชนแสงกล้าก่อนงับลงบนหูของเจ้าป่าขี้เซาอีกครั้งแล้ว...ดึง!!



"อือ มุคุโร่ อย่าซนน่า" ตะวันยังไม่ทันพ้นขอบฟ้าแต่ดันมีนกมากวนใจอย่างไม่กลัวตาย แล้วเจ้านกฮูกนั่นรู้บ้างไหมนะ ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนหัวสิงโตน่ะ...



ฐานที่รองกีบเท้าเล็กๆ สะบัดส่ายไหว แต่จงอยปากนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยเหยื่อไปง่ายๆ (อีกรอบสิ ใครเหยื่อนะ?)



ฮึบ! เอ้า ฮึบ!



อนิจจา ดูท่าจะดึงแรงเกินไปหรืองับไม่แน่นพอมิอาจทราบ หูนุ่มใต้ขนฟูหลุดออกจากปากและด้วยแรงจากกีบเท้าน้อยๆ ที่ยันร่างไว้ ส่งผลให้ร่างกลมๆ กลิ้งขลุกๆ ไปสุดระยะอยู่ที่ผนังถ้ำ แรงกระแทกที่ทำเอาสมองในหัวเล็กๆ สั่นคลอนเห็นดาวระยิบระยับ



ปีกนุ่มๆ ที่ตกอยู่ข้างตัวยกขึ้นตบแก้มพองๆ ของตัวเองเรียกสติกลับคืนมาก่อนนกฮูกตัวน้อยจะเด้งผลุงหยัดกายขึ้นมาอีกครั้ง มุคุโร่บินไปเกาะ ณ จุดเกิดเหตุอีกครั้งอย่างไม่ละความพยายาม ปีกนุ่มวางแปะลงบนหัวฟูๆ ของสิงห์หนุ่มขี้เซาก่อนจะ... กระชาก!!...



ตุ้บ!!



อุ้งมือขนาดมหึมาเมื่อเทียบขนาดกับร่างเล็กๆของนกฮูกตัวแสบตะปบร่างบนหัวลงมากองกับพื้นได้อย่างง่ายดายราวไม้ช็อตยุง ปากเล็กๆกำลังจะส่งเสียงร้องมีอันหุบฉับเมื่ออุ้งเท้าพาดทับลงบนร่างดัง...แอ๊ก!!...



คุณสิงโตขี้เซาเคี้ยวน้ำลายแจ๊บๆ ก่อนดึงร่างนุ่มๆ เข้ามากอดต่างหมอนนุ่ม แถมด้วยการถูๆไถๆ หน้าลงบนขนเงางาม... ลมหายใจอุ่นๆ พ่นรดขนสีน้ำเงินให้ชี้ฟูยุ่งเหยิง ร่างปุ๊กลุ๊กดิ้นขลุกขลักตีปีกพั่บๆ หวังจะดิ้นให้หลุดออกจากใต้ร่างหนาหนักก่อนที่จะถูกทับแบนหรือขาดอากาศตายไปเสียก่อน



"ผมหนักนะครับ! วองโกเล่"



"อ้าว มุคุโร่ มาทำอะไรตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางน่ะ" เสียงทักทายที่คุ้นหูเรียกดวงตากลมโตให้หันขวับกลับไปมองปากถ้ำ ดวงตาโตๆ เบิกกว้างเมื่อเห็นชัดๆ ว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร...



"วองโกเล่!?"



"...งื้ม... นกฮูกย่างบาบีคิว... นกฮูกชุบแป้งทอด... นกฮูกผัดพริกไทย... นกฮูกนึ่งมะนาว... งั่ม...."



ดวงหน้าที่ปกคลุมด้วยขนนุ่มฟูสีเข้มเหมือนจะซีดลงในทันที เสียงงึมงัมจากด้านหลังอีกทั้งลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดจนขนตั้งเรียกดวงตากลมโตให้หันขวับกลับไปมอง ...สิ่งที่สะท้อนในดวงแก้วอัญมณีคู่โตคือเขี้ยวขาวๆ ในปากที่อ้ากว้าง...



"!!!!!!"



"คุณทวด อย่าแกล้งมุคุโร่สิครับ" อุ้งเท้าของเจ้าป่าตัวจริงคีบร่างกลมๆ ที่ช็อคจนตัวแข็งทื่อออกจากใต้ร่างของคนที่เขาเรียกว่าทวด



"อะ ท่านผู้อาวุโส?"



...ได้ยินเสียงร่วงกราวของเศษหน้าที่แตกละเอียดชนิดที่เรียกได้ว่ายับเยิน...



"ราตรีสวัสดิ์" ผู้อาวุโสแห่งป่าวองโกเล่หาววอด ก่อนซุกตัวนอนอย่างสบายเมื่อไม่มีเสียงแง้วๆ มากวนหูกวนใจ...







"แล้ว... มีธุระอะไรหรือเปล่า มุคุโร่?"



ร่างเล็กๆนกฮูกตาสองสีเกาะอยู่บนหัวของเจ้าป่าหนุ่มเดินออกจากนอกถ้ำ แสงสีทองเริ่มจับขอบฟ้า ไล่ราตรีให้แทนที่ด้วยทิวา นกนานาพันธุ์เริ่มโผผินบินออกจากรัง ...สัตว์น้อยใหญ่เริ่มฟื้นตื่นจากนิทราออกมาหากิน...



ได้ยินคำถามนั้น คนถูกถามจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงจุดประสงค์ที่ทำให้เขาต้องบุกมาถึงรังของสิงโตหนุ่ม



"ผมอยากได้ข้อมูลของฮิบาริ เคียวยะ!"








...การแก้แค้นช่างแสนหอมหวาน...




นกอินทรีย่างบาบีคิว... นกอินทรีชุบแป้งทอด... นกอินทรีผัดพริกไทย... นกอินทรีนึ่งมะนาว




...ช่างหอมหวานจริงๆ...













-----------------------------------------------------------













มาอัพอย่างรวดเร็ว... (อัพฟิครายวันเรอะแก =[]=!!!)
พยายามรักษาสปีดแบบนี้ให้ได้ตลอดละกัน =x= หึหึหึหึหึ
ช่วงนี้ไฟมอดอย่างบอกไม่ถูก
อยากอ่านของคนอื่นมั่ง แต่ไม่มีใครมาอัพเลย /orz

กระซิก~ อยากอ่าน 69เกะ~~~~

ได้ข่าวว่าตอนแรกเรื่องนี้มัน one-shot ไม่ใช่เรอะ /orz
มีแววยาวแล้วค่ะพี่น้อง =A=!! (และแววดองมันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ)

สุดท้ายนี้ขอกรีดร้อง...
อยากอ่านมุคุแร่ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

// มอง..
มี๊ขยัน.... =[]= โฮก


อ่านตอนฟังซากุระแอดดิคชั่น.. ได้อารมณ์พิกลนะเคอะ....
คุณมุ.. หลบตาหนี?.. กร๊ากก อายเขาล่ะสิ ไม่กล้าสบตาล่ะสิ คุคุ...



เหมือนเห็นช๊อต G69 แว่บๆ (รักปานจะกลืนกินเลยทีเดียว..)
คุณทวดขี้เซา =[]= น่าย๊ากกกกกกกกกกกกก ง๊าวๆๆๆ~

อ่านฟิคมี๊แล้วทำเอาหิวไปเลยทีเดียว...

แล้วใครจะได้กินใครกันหนอ....... คึหึหึ....

// กระโดดกอดแมวสามสี
รอตอนหน้าค่ะมี๊ คุคุคุคุ.. =[]=.. (ฟิคจะพยายามปั่นค่ะ.. ซิก หรือไม่ปั่นดี มี๊จะได้ปั่น ฮาาาา)

...โบราณว่า...รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง!...
--""" ง่าาา แต่กรณ๊นี้เนี่ย หลบเลี่ยงจะดีกว่ามั้ง พ่อนกฮูก กลัวว่าแทนที่จะรู้เขารู้เรา กลายจะเป็นเสียท่าให้พญาิืนทรย์มากว่านี่สิ

ฮิบาริ เคียวยะ... อินทรีหนุ่มที่ก้าวขึ้นมารับตำแหน่งพญาอินทรีทันทีที่ย่างเท้าเข้ามาในป่าวองโกเล่ ขึ้นชื่อเรื่องนิสัยโหดดิบเถื่อน ถึงขนาดเคยมีข่าวว่าเจ้าตัวเคยใช้ปีกใหญ่ๆนั่นตบกะโหลกเจ้าป่ามาแล้ว...
...สิงโตนะครับคุณ ไม่ใช่ลูกแมว...ช่างกล้า...
โฮ๋ โฮ๋ ก็นั่นมันพญาอินทรีย์+ท่านฮิบารินี่เจ้าคะ ของมันยกเว้นกันได้ ไม่แปลกหรอกคะ ^^

...เรื่องเหล่านี้มีบันทึกอยู่ในทะเบียนราษฎร์แห่งป่าวองโกเล่ และเรื่องที่บันทึกไว้ก็มีเพียงเท่านี้ ส่วนกิจวัตรประจำวัน ชอบอะไร(ซึ่งมุคุโร่คิดว่าคงหาได้ยากยิ่ง) ไม่ชอบอะไร (ซึ่งก็คงมีตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ) เรื่องที่ถนัดหรือไม่ถนัด ข้อมูลส่วนนี้ไม่มีข่าวเลยสักนิด จะด้วยนิสัยของคุณพญาอินทรีที่รักความเป็นส่วนตัวเสียยิ่งกว่าอะไร หรือไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่มย่ามเรื่องของคุณท่านก็ไม่อาจทราบ ทำให้ไม่มีข่าวหลุดเล็ดมาเข้าหูเขาสักนิด...
......ขนาดนั้นแล้ว พ่อนกฮูกยังคิดจะไปลองดูอีกหรอ --"""""" ขนาดข้อมูลยังไม่มีหลุดรอด แล้วคิดหรือว่านายจะล้วงเอาอะไรจากท่านฮิได้........... กล้ามากไป เดี๋ยวก็ถูกเอาอะไร (?) ไปแทนหรอก .......hu hu

"อือ มุคุโร่ อย่าซนน่า" ตะวันยังไม่ทันพ้นขอบฟ้าแต่ดันมีนกมากวนใจอย่างไม่กลัวตาย แล้วเจ้านกฮูกนั่นรู้บ้างไหมนะ ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนหัวสิงโตน่ะ...
ฐานที่รองกีบเท้าเล็กๆ สะบัดส่ายไหว แต่จงอยปากนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยเหยื่อไปง่ายๆ (อีกรอบสิ ใครเหยื่อนะ?)
...--""""""" จำได้ว่า นายเพิ่งว่าท่านฮิไปหยก ที่ไปตบหัวสิงโตเล่น .....แล้วที่นายทำอยู่นั่น มันก็พอๆ กันล่ะว้าาา
"สิงโตนะครับคุณ ไม่ใช่แมว ช่างกล้า" จำประโยคนี้ได้ป่ะ พ่อนกฮูก.....


แล้วนั่นน่ะ เกือบถูกท่านทวดเขมือบเอาซะล่ะนั่น ดันปลุกผิดตัวซะนี่ เฮ้อ .....ว่าแต่ทานทวดขี้แกล้งจริง hu hu hu เล่นเอานกฮูกซีดไปเลย (ฮา)


"ผมอยากได้ข้อมูลของฮิบาริ เคียวยะ!"
เอ่อ.....นั่น นั่น ท่าทางสิงโตสึนะจะสะดุ้งเล็กๆ นะนั่น (รู้ได้ไงฟร้า อย่าเดาไปเองดิ --) ...แหมแต่สึนะคงคิดล่ะว่าช่างขออะไรที่มันชวนสยองซะงั้น ขอข้อมูลท่านฮิบาริ เหอ~ เหอ...

นกอินทรีย่างบาบีคิว... นกอินทรีชุบแป้งทอด... นกอินทรีผัดพริกไทย... นกอินทรีนึ่งมะนาว
งานนี้ สงสัยเปลี่ยนเป็น นกฮูกย่างบาบีคิว... นกฮูกชุบแป้งทอด... นกฮูกผัดพริกไทย... นกฮูฏนึ่งมะนาว
ก็ท่าทางมันจะเป็นไปได้มากกว่านา ........ว่าแต่นายคิดจะกินท่านฮิเนี่ยนะ (คิดไงหว่า --""")

ปล. สึนะจ๋า ถ้าไม่อยากถูกหางเลข ถอยไปห่างนกฮูฏตัวดี ที่คิดแผลงๆ นั่นจะดีกว่านา

_______________________________________________________