•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : นอกใจ?
Author : misszuppy
Genre : Comedy, รั่ว Yaoi
*Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
*Pairing : (Hibari Kyoya x Rokudo Mukuro) 1869
Rating : PG-13
Author notes : แต่งสนองนี้ดตามความบ้าของตัวเอง หลั่นล้า~

** สมมุตินะคะสมมุติ สมมุติว่าอยู่ในภาค TYL แล้ววองโกเล่กับมิลฟีโอเร่เขาดีกันแล้ว





มือหนาหยิบขนมชิ้นเล็กขึ้นมาจากพื้น ขนมชิ้นเล็กหยุ่นมือกลับทำให้รู้สึกหงุดหงิด ภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในความคิด คนตัวบางนั่งอยู่บนโซฟา ขวดโหลใส่ขนมใบใหญ่ตั้งอยู่บนตัก

‘นั่นอะไร?’ เขาถาม ตาก็จ้องมองไอ้ขนมน่ารำคาญที่คนถูกถามเคี้ยวหนุบหนับอย่างกับมันอร่อยนักหนา

‘มาชเมลโล่ครับ ทานด้วยกันไหมครับ? ฮิบาริคุง’ ริมฝีปากบางเอ่ยถาม ดวงตาสองสีเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

‘กินไปคนเดียวเถอะ ไอ้พืชล้มลุก’ ร่างสูงตอบกลับไป นัยน์ตาสองสีเหลือบมองคนปากไม่ดีเพียงครู่ก่อนจะหันไปสนใจไอ้ขนมบ้าบอนั่นตามเดิม

นั่นปะไร แค่คิดถึงเรื่องนี้เท่านั้นก็อารมณ์เสียอีกแล้ว มือหนาเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ขนมที่น่าสงสารพลอยถูกขย้ำไม่มีชิ้นดี ร่างสูงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น รังสีอำมหิตแผ่เป็นไอจางๆรอบตัว

ปกติไอ้หัวพืชไร่มันก็ชอบขัดใจ แต่ช่วงนี้ดูเหมือนว่ามันจะ ‘จงใจ’ ยั่วให้เขาโมโหมากกว่าปกติ

แกร๊ก

เสียงเปิดระตูทำให้ร่างสูงหันไปมอง พลันตาดำจัดก็ต้องเบิกกว้าง ร่างบอบบางเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมสีไพลินที่รวบไว้เสมอปล่อยยาวสยาย ท่าทางเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ แต่นั่นไม่สำคัญ ‘เสื้อผ้า’ ที่มันใส่ต่างหาก เสื้อยืดสีขาวขนาดพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นสีม่วงเข้มเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน

สีขาว...สีผมของเจ้าสัตว์กินพืชชั้นต่ำนั่น
สีม่วง...สีตาของเจ้าสัตว์กินพืชชั้นต่ำนั่น

กว่าจะรู้ตัวฮิบาริก็เดินมาขวางหน้าร่างบางเสียแล้ว คิ้วหนาขมวดมุ่น ดวงเนตรสีรัตติกาลเกร็งเขม็ง

“แกพิศวาสสีขาวตั้งแต่เมื่อไหร่”

“หืม...” มุคุโร่เลิกคิ้ว ก้มลงมองเสื้อตัวเอง แกล้งทำหน้าไร้เดียงสาได้น่าอัดเป็นที่สุด

“หมายถึงเสื้อตัวนี้น่ะหรือครับ? ก็ไม่ได้ชอบนักหรอก เพียงแต่คุณเบียคุรันซื้อให้ จะทิ้งไว้เฉยๆก็เสียดายน่ะครับ” ถ้าควันพุ่งออกจากหูคนได้จริง ฮิบาริก็คงมีสภาพอย่างนั้น

‘เบียคุรัน’ เจ้าสัตว์กินพืชที่เขาเกลียดนักเกลียดหนา ยังมิหนำ มันกิน ‘พืชไร่’ เสียด้วย

“ถอดออก” ร่างสูงสั่ง น้ำเสียงกดหนักชนิดที่ว่าคนอื่นได้ฟังคงเข่าอ่อน แต่ไม่ใช่กับคนตรงหน้า

“ผมไม่ฟังคำสั่งคุณหรอกครับ ฮิบาริคุง” มันยิ้ม ยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างที่มันชอบทำนักเวลายั่วโมโห

ฟุ่บ!!

พริบตา ร่างบางก็ลงไปนอนกับพื้น โดยมีร่างสูงคร่อมทับอีกที ทอนฟาจ่อชิดใบหน้าสวย

“บอกให้ถอดออก” สั่งซ้ำ เสียงยิ่งกดหนักกว่าเดิมเสียอีก

“คึหึหึหึ” มันหัวเราะ แล้วพลันร่างกายบางกลับสลายราวกับสายหมอก เนตรสีดำจัดเบิกกว้าง มันมาไม้นี้อีกแล้ว ฮิบาริลุกพรึ่บในทันที

“โผล่หัวออกมาซะ ไอ้พืชล้มลุก” ร่างสูงตวาด อารมณ์ขุ่นมัวทำให้จับสัมผัสได้ยากนัก หันซ้ายก็แล้ว หันขวาก็แล้วก็ยังไม่เห็นหัวสับปะรดของมันสักนิด

“คิดจะขู่ผม มันยังเร็วไปร้อยปีครับ” ได้ยินเสียงแผ่วกระซิบข้างหู ตามด้วยจุมพิตเร็วๆที่ข้างแก้ม ทอนฟาดตวัดฟาดไปด้านหลัง แต่ฟาดได้เพียงอากาศ คนขี้โมโหกัดฟันกรอด

“เจอตัวเมื่อไหร่ ฉันจะขย้ำแกให้ตาย” เสียงหัวเราะประหลาดลอยมาตมลม เหมือนจะเยาะเย้ย

‘ทำให้ได้แล้วกันครับ ฮิบาริ เคียวยะคุง’

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

อารมณ์เสียๆของฮิบาริพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จนวองโกเล่คนอื่นๆที่ดวงซวยกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของพ่อคนซึนเดเระพากันเดือดร้อนไปหมด ที่สุดก็ทนไม่ไหว ต้องช่วยกันสืบหาสาเหตุก่อนที่จะเจ็บตัวไปมากกว่านี้

“ช่วงนี้คุณฮิบาริดูจะอารมณ์เสียแปลกๆนะ” วองโกเล่รุ่นที่สิบออกความเห็น

“ไอ้หมอนั่นมันก็งี่เง่าแบบนี้ประจำ ไม่ต้องห่วงนะครับ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นผมจะปกป้องรุ่นที่สิบเองครับ” โกคุเดระบอกด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม สึนะถอนหายใจเฮือก ‘ก็คุณฮิบาริมาทีไรเคยต้านกันไหวเสียที่ไหน สุดท้ายก็เจ็บตัวกันถ้วนหน้าอยู่ดีนั่นแหละ’

“ฮะๆๆ เห็นพูดแบบนี้ก็โดนอัดทุกทีนี่” ยามาโมโตะกลายเป็นคนตอกกลับแทนเสียนี่

“หุบปากไปเลย ไอ้บ้าเบสบอล” มือขวาอย่างโกคุเดระโกรธจนหน้าขึ้นสี ระเบิดถูกหยิบขึ้นมาเตรียมพร้อมในพริบตา

“เฮ้ ใจเย็นๆน่า” ไอ้หนุ่มซูชิปราม สองมือก็ยกขึ้นมาเป็นปางห้ามญาติเพื่อป้องกันตัวเองไปในตัว

“ตายเสียเถอะแก” แล้วสองคนก็ตีกันตุ๊บตั๊บ วองโกเล่รุ่นที่สิบพยายามห้ามอย่างไรก็ไม่เป็นผล จนกระทั่ง....

“ว้าว สุมหัวกันอีกแล้วเหรอพวกแก” เสียงสวรรค์(?)มาถึง.... สามคนหยุดทะเลาะกันในทันใด สายตาสามคู่มองไปยังคนที่เพิ่งมาถึง พลางกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอเต็มที

“สะ สวัสดีครับคุณฮิบาริ” สึนะทำใจกล้า ทักทายไปก่อนเป็นคนแรก ฮิบาริเพียงยกทอนฟาขึ้นรับคำ แล้วเสียงตุ๊บตั๊บก็ดังขึ้นอีกระลอก เพียงแต่คราวนี้มันเจือเสียงร้องโหยหวนไว้ด้วยเท่านั้นเอง

ในช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวด สึนะได้ยินเสียงยามาโมโตะลอยมากับสายลม “ฮะๆๆๆ ทะเลาะกับมุคุโร่อีกแล้วหรือไง?” แล้วคนถามก็ถูกซัดปากจนน๊อคเอาท์ อนิจจา สงสารพ่อดาร์กเนียนจริงๆ

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

คำพูดของยามาโมโตะต้องเป็นสาเหตุที่คุณฮิบาริอารมณ์เสียแน่ๆ สังเกตจากสภาพสาหัสสุดหูรูดของยามาโมโตะหลังจากพูดจาแทงใจดำฮิบาริเข้าอย่างจังก็พอรู้ ถ้าอย่างนั้นคงต้องลากมุคุโร่มาคุยให้รู้เรื่องให้ได้ วองโกเล่ตั้งนโยบายอย่างแน่วแน่เต็มที่ แต่พอนึกถึงความเป็นไปได้ที่จะจับตัวสายหมอกมานั่งรีดเค้นข้อมูลแล้วก็เกิดป๊อดขึ้นมาเสียอย่างนั้น

‘มุคุโร่จับตัวง่ายเสียที่ไหน ขนาดวินดีเซ่ยังแหกออกมาได้ ประสาอะไรกับเจ้าห่วยอย่างเขาเล่า’ ว่าแล้วสึนะก็ถอนหายใจเฮือก ‘ถึงยังไงก็ต้องสืบหาความจริงให้ได้ว่าคุณฮิบาริทะเลาะอะไรกับมุคุโร่...เพราะเขาทนเจ็บตัวต่อไปไม่ไหวแล้ว’ ประโยคหลังแอบต่อไปด้วยความมุ่งมั่น(?)ส่วนตัว

หลังจากที่แอบไปสุมหัวกันกับยามาโมโตะและโกคุเดระแล้วก็พอจะได้เค้าเงื่อนลางๆ โยงไปถึงใครบางคนที่ทำให้ฮิบาริกับมุคุโร่ทะเลาะกันรุนแรงเกินปกติ ทูน่าหัวหน้าแก๊งไม่รอช้า รีบต่อโทรศัพท์สายตรงถึงเขาคนนั้นทันที

“สวัสดีครับ คุณเบียคุรัน”
…..
…
.

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

นอกจากจะชอบยั่วโมโหเขาแทบทุกวัน เดี๋ยวนี้ไอ้พืชไร่มันหนักข้อถึงกับหายหน้าไปจากเรือนญี่ปุ่นของเขาบ่อยๆ แถมยังทิ้งโน้ตไว้ให้เขารำคาญลูกตาเสียอีก

‘ผมไปบ้านคุณเบียคุรัน จะกลับดึกๆ ไม่ต้องรอนะครับ’ ปกติมันหายไปเคยบอกที่ไหน แต่นี่มันทิ้งโน้ตไว้ทุกทีที่มันหายหัว แสดงให้เห็นชัดๆเลยว่า มันจงใจ

ฮิบาริอารมณ์เดือดปุดๆหนักข้อขึ้นชนิดที่ต่อให้ขย้ำไอ้พวกชอบสุมหัวอีกกี่ตัวก็ยังไม่สมแค้น วินาทีนี้มันต้องขย้ำสับปะรดเท่านั้นถึงจะสาสมใจ แต่หลายวันมานี้พยายามเท่าไหร่ก็ยังจับตัวมันมาลงโทษไม่ได้เสียที จนร่างสูงนึกเกลียดความสามารถทุเรศๆของมันบวกกับความไม่เอาไหนของตัวเองนัก ยิ่งโมโหเท่าไหร่ก็ยิ่งจับสัมผัสของมันยากขึ้นเท่านั้น

ในเมื่อทำอะไรมันไม่ได้...ก็ไปลงกับไอ้ตัวกินพืชไร่นั่นแทนก็แล้วกัน

คิดดังนั้นแล้วร่างสูงก็กระตุกยิ้มมุมปาก คว้าทอนฟาคู่ใจเดินออกไปจากบ้านทันที

‘ฉันจะเอาแกให้ตาย ไอ้เบียคุรัน’





ไม่นานนักฮิบาริก็เดินมาถึงฐานทัพใหญ่ของมิลฟีลโอเร่ ร่างสูงยิ้มร้ายให้กับผืนดินตรงหน้า ก่อนที่เม่นเมฆจะโผล่ออกมา พร้อมทำลายฐานทัพใต้พื้นดินให้พังพินาศ

“เอาละนะ”

โครม!!!

พื้นดินแยกออกด้วยแรงกระแทกรุนแรงจากเมฆาผู้บ้าคลั่ง เกราะโลหะหนาปรากฏแก่สายตา เพียงกระแทกทอนฟากับอารมณ์เสียๆเข้าไปอีกไม่กี่รอบฐานทัพคงได้พังครืน แล้วอีกเดี๋ยวเมฆาคงได้ดื่มเลือดของเหล่ามิลฟีลโอเร่เป็นแน่

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

เสียงโครมครามดังลั่นทำให้อิริเอะ โชอิจิกระเด้งตัวพรวด

“เสียงอะไรน่ะ” คนพึ่งตื่นถาม น้ำเสียงตระหนกเต็มที่ แทนคำตอบ วิทยุสื่อสารฉุกเฉินรายงานเข้ามาทันที

“ท่านอิริเอะ แย่แล้วครับ ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาของวองโกเล่กำลังทำลายฐานทัพเราครับ อ๊ากกก” แล้วเสียงสัญญาณก็ถูกตัดขาดไป เล่นเอาผู้บัญชาการอายุน้อยหน้าซีด ‘อะไรกัน มิลฟีลโอเร่กับวองโกเล่ก็ญาติดีกันตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ แล้วนี่คุณเมฆาเกิดบ้าเลือดอะไรขึ้นมาอีกเล่า’

“เชคเบลโล ตัดภาพสถานการณ์ให้ฉันดูที” ภาพฐานทัพใหญ่ถูกทำลายเสียจนยับเยิน กับเหล่าลูกน้องลูกน้องที่โดนซัดจนนอนกองกันเป็นเบือทำให้ ผู้บัญชาการหนุ่มแทบเต้น พอตั้งสติได้ก็รีบสั่งการให้พวกลิ่วล้อทั้งหลายช่วยกันรักษาฐานทัพ พร้อมกับรีบติดต่อไปยังหัวหน้าหน่วยไวท์สเปลทันที

“ว่าไง โชจัง” เสียงทักทายดังขึ้นพร้อมกับภาพรอยยิ้มที่ดันตาสีม่วงเสียยิบหยี

“มาว่าไงอะไรล่ะครับ จู่ๆคุณฮิบาริก็มาถล่มฐานทัพ นี่มันหมายความยังไงกันครับ?” โชอิจิรัวคำถามใส่ กล้วยไม้ขาวยังยิ้มแย้มอย่างใจเย็นทั้งยังถามกลับเสียอีก

“แล้วเธอคิดว่าเป็นเพราะอะไรล่ะ หืม?” ยังมีหน้ามากวนประสาท คนถูกถามคิดในใจ เสียงโครมครามที่ดูท่าว่าจะหนักขึ้นทุกทีทำให้โชอิจิเริ่มใจเสีย

“ผม ผมไม่ทราบครับ ช่วยคิดเร็วหน่อยเถอะครับคุณเบียคุรัน ผมยังไม่อยากตายนะ” บ่นเจ้านายเข้าให้อีก โชอิจิตอนนี้ลนลานเต็มที เขาเคยเห็นคุณฮิบาริโมโหมาก่อน ตอนนั้นมอสก้ารุ่นใหม่หลายตัวของสปาน่ายังแหลกไม่มีชิ้นดี แล้วไอ้ป๊อดอย่างเขาจะเอาอะไรไปสู้ แค่คิดก็หนาวแล้ว

“ฮะๆๆ ใจเย็นๆน่าโชจัง ปล่อยให้เขาทำตามใจชอบไปเถอะ ไม่ต้องรีบร้อนหรอกน่า ยังไงฐานทัพนี่ก็กะจะทุบทิ้งอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? อาศัยแรงคุณเมฆาหน่อยคงไม่เป็นไรหรอก” คราวนี้นอกจากยิ้มแล้ว เบียคุรันยังพูดไปก็กินมาชเมลโล่ไปอย่างอารมณ์ดีเสียอีก “อ้อ เดี๋ยวอัดวิดีโอไว้ด้วยนะ เอาแบบที่เห็นหน้าแล้วก็ได้ยินเสียงหมอนั่นชัดๆเลยนะ”

“วางแผนอะไรไว้อีกละครับ?” โชอิจิถามไปอย่างอ่อนใจแต่ก็ตั้งโปรแกรมถ่ายภาพรอไว้ แผนของคุณเบียคุรันปกติมันก็เข้าท่าอยู่หรอก เว้นก็แต่ว่า ถ้าแผนนั้นเป็นแผน ‘แกล้ง’ คุณฮิบาริ.... โชอิจิไม่อยากนึกถึงผลเลวร้ายที่สุดที่ตามมาเลย

โครม! ปึง!!

นี่ไงผลที่เลวร้ายที่สุด ฉิบฉ่อยเอ๊ย ซวยแล้วโชตาคุ!!!

ประตูเหล็กชนิดหนาพิเศษแถมยังวางกลไกไว้อย่างดีเยี่ยมถูกกระแทงจนหลุดกระเด็น เมฆาซึนเดเระแห่งวองโกเล่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยเลือดเปื้อนเต็มสูท แน่นอนว่าเป็นเลือดคนอื่น ฮิบาริเหลือบมองผู้บัญชาการหนุ่มด้วยปลายหางตา เพียงเท่านั้นก็ทำให้คนถูกมองกลัวจนตกเก้าอี้ได้แล้ว

“วะ เหวอ ผมเปล่านะครับ คุณเบียคุรันเป็นคนทำ” อะไรก็ไม่รู้ล่ะแต่โทษคุณเบียคุรันไว้ก่อน เกิดคุณฮิบาริโมโหเราขึ้นมา ไม่รอดแน่ๆ

“เป็นฝีมือแกจริงๆสินะ เจ้าสัตว์กินพืช” สายตาดุจัดตวัดกลับมาจ้องภาพโฮโลแกรมตรงหน้าแทน

“ไอ้สับปะรดงี่เง่านั่นอยู่ไหน?” หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ยังนั่งยิ้มสบายใจได้อีกนะครับ ใช่สิ คุณอยู่ไกลถึงอิตาลี่นี่ ส่วนผมอยู่ใกล้ทอนฟาแค่นี้เอง โชอิจิคอดได้ดังนั้นก็เริ่มสวดมนต์ในใจอย่างเอาเป็นเอาตาย

“หึงหรือไง?” ฉึก แทงใจดำฮิบาริเข้าเต็ม ใบหน้าหล่อเหลามีแววโกรธจัดขึ้นมาทันที

“แก...อยากตายนักใช่ไหม?” เค้นเสียงลอดไรฟันอย่างน่ากลัว

“ไม่สิ ฉันจะขย้ำเจ้าสัตว์กินพืชนี่ให้ตาย” โชอิจิที่กำลังหนีออกจากห้องอย่างเงียบๆแทบจะร้องไห้ ไม่ทันได้ร้องสมใจทอนฟาก็มาจ่ออยู่ปลายจมูกเสียแล้ว

“ถึงฆ่าโชจัง มุคุโร่ก็ไม่กลับไปหานายหรอกน่า ยอมรับมาเถอะ คำว่าหึงคำเดียวพูดยากนักหรือ?” เบียคุรันไม่ยิ้มแล้ว ตาสีม่วงฉายแววจริงจังมองสบกับดวงตาดุจัดของฮิบาริ

“ไม่ได้หึงโว้ย” ฮิบาริตวาดทั้งที่ไม่ใช่นิสัย แหม~ แบบนี้มันเห็นกันชัดๆเลยนี่นา

โครม!

และแล้วเครื่องจักรด้านหลังโชอิจิก็พังเรียบ โชอิจิกลืนน้ำลายเอื้อก รู้สึกเหมือนจะเป็นลม

“พูดมาคำเดียวน่า ยอมรับกันอย่างลูกผู้ชาย แล้วฉันจะส่งมุคุโร่คืนให้” เบียคุรันยังท้าอีก

“แล้วก็นะถึงนายจะขย้ำคนทั้งมิลฟีโอเร่มันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกนะ นายก็รู้ใช่ไหม ลองถ้ามุคุโร่ไม่อยากกลับ จะใช้วิธีไหนก็เอาตัวไปไม่ได้หรอก” ฮิบาริคิดตาม ไอ้หัวพืชไร่มันก็นิสัยแย่จริงๆอย่างที่เจ้าสัตว์กินพืชหัวขาวพูด

“คำเดียวเท่านั้น หึงใช่ไหม?” ฮิบาริเกลียดสภาพแบบนี้ที่สุด ไม่อยากยอมรับแต่มันไม่มีทางเลือก ร่างสูงเงียบไปนาน นานมากๆ เหมือนพยายามสงบสติอารมณ์อย่างสุดฤทธิ์สุดเดช

“เออ ก็ได้” กล้องคุณภาพสูงผลิตโดยสปาน่าโคลสอัพหน้าหล่อๆของคุณฮิในทันใด

“ฉัน หึง มัน” ร่างสูงไม่มีแววเขินอายสักนิดด้วยเจ้าตัวพยายามเก็บอาการไว้ แต่หูเจ้ากรรมดันเป็นสีแดงจัด ดีที่เจ้าตัวไม่รู้ ไม่อย่างนั้นมีหวังได้อาละวาดระบายความซึนเดเระแหงๆ

“ก็แค่นั้นล่ะครับ” เสียงไอ้พืชไร่ลอยมาเข้าหู เครื่องฉายโฮโลแกรมอีกตัวเพิ่งจะฉายภาพไอ้หัวพืชไร่ มันยืนกอดอกด้วยท่าทางเหนือกว่าอย่างน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด

“ผมจะกลับพรุ่งนี้ตอนดึกๆนะครับ ขอบคุณที่ให้รบกวนนะครับ คุณเบียคุรัน” ประโยคหลังหันไปพูดกับภาพโฮโลแกรมของคนตัวสูงข้างๆ

“ฮะๆๆ ไม่เป็นไรหรอก เอาไว้ถ้านอกใจจริงๆเมื่อไหร่ ก็แวะมาหาฉันเป็นคนแรกแล้วกัน”

“ครับ สัญญาเลย” มันยังคุยกันสองคน ยั่วให้คนที่ยืนถือทอนฟาอยู่ยิ่งโกรธหนักเข้าไปอีก

“พวกแกเล่นตลกอะไรกัน” เป็นคำต่อว่ามากกว่าคำถาม ความโกรธของฮิบาริพุ่งสูงเลยปรอทไปแล้ว ตอนนี้อย่าว่าแต่มิลฟีโอเร่เลย พวกชอบสุมหัวจะโดนขย้ำตายกันหมดนามิโมริเลยด้วยซ้ำ

“เจอกันที่บ้านครับ” ไอ้พืชล้มลุกไม่สนใจ พูดเพียงเท่านั้นก็ตัดภาพไป เบียคุรันหลุดหัวเราะเสียงดังลั่น

“หุบปาก แล้วตอบฉันมาว่าพวกแกเล่นอะไรกัน” ว่าแล้วก็คว้าโชอิจิขึ้นมาล็อกคอไว้แน่น แทนคำขู่ว่า พูดมา ไม่อย่างนั้นไอ้สัตว์กินพืชโคตรป๊อดนี่ตายแน่ และคราวนี้คงไม่ใช่แค่ขู่เพราะโชอิจิทำท่าเหมือนหายใจไม่ออกจริงๆ

“เฮ้ๆ ใจเย็นน่า มุคุโร่ก็แค่อยากลองใจนายเท่านั้น ไม่ได้นอกใจจริงๆเสียหน่อย ทำเป็นโมโหไปได้” อธิบายเหตุผลซึ่งไร้สาระสิ้นดีในความคิดของฮิบาริ...กลับบ้านเมื่อไหร่แกเจอดีแน่... ได้แต่คาดโทษคนที่เพิ่งจะหายหัวไปอีกแล้วไว้ในใจ

“เฮ้ย ปล่อยโชจังได้แล้ว” เบียคุรันร้องออกมาอย่างตกใจ โชอิจิหน้าซีดจัดจนเริ่มเขียว อ่อกๆ โชอิจิจะตายแล้วครับทุกคน

“ฉันยังไม่ชำระแค้นกับแกเรื่องที่แกหลอกให้ฉันมาทำลายฐานทัพใกล้โละทิ้งนี่” ร่างสูงอธิบายเสร็จแล้วก็กดยิ้มอย่างที่ใครเห็นก็ต้องขนลุก

“เจ้าคิดเจ้าแค้นจริง” เบียคุรันบ่น

“คะ คุณ อั่กๆ เบียคุรัน” เสียงโชอิจิแหบแห้ง ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำหนักขึ้นทุกที

“ก็ได้ๆๆ ฉันจะให้ของตอบแทนก็แล้วกัน” ยอมรับในที่สุด

“หวังว่าจะสมน้ำสมเนื้อ” ฮิบาริตอกกลับ ก่อนจะปล่อยตัวประกันจำเป็นให้เป็นอิสระ โชอิจิสูดหายใจเข้าเต็มปอด บอกขอบคุณพระเจ้าอีกหลายๆครั้งที่ยอมให้เขามีชีวิตรอดต่อไปได้

“โชจัง เอ่อ ท่าจะไม่ไหว สปาน่า” เบียคุรันเอ่ยเรียกคนที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้อง โชอิจิหันไปมองอย่างแค้นใจเป็นที่สุด เดินกินอมยิ้มสบายใจไร้รอยขีดข่วนเชียวนะเอ็ง

“ช่วยเอาโปรแกรมนั่นไปติดที่เรือนญี่ปุ่นของฮิบาริคุงให้หน่อยได้ไหม?” เบียคุรันสั่งต่อ

“อืม” ตอบรับเพียงเท่านั้นก็กินอมยิ้มต่ออย่างสบายใจ

“โปรแกรมอะไรของแก?” ฮิบาริถามต่อ คราวนี้เบียคุรันกดยิ้มเจ้าเล่ห์

“ก็....นะ” อธิบายต่อเสียยืดยาว ฮิบาริหัวเราะหึ พอใจกับของที่เบียคุรันตอบแทนให้อย่างที่สุด

...แกเจอดีแน่ ไอ้หัวพืชไร่

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

“กลับมาแล้วครับ” ดึกมากแล้วกว่าไอ้หัวพืชไร่จะกลับมาถึง ร่างสูงไม่สนใจสักนิดเอาแต่ยุ่งอยู่กับกองเอกสารอยู่นั่น มุคุโร่ปรายตามอง เข้าใจว่ายังโกรธอยู่แต่ขี้เกียจจะง้อ เลยหนีไปอาบน้ำแต่งตัวสบายใจอย่างสบายใจ กระทั่งกลับมาถึงห้องอีกครั้งนั่นแหละ ร่างสูงถึงได้พูดอะไรบ้าง

“หนีเที่ยวสบายใจเลยนะ ไอ้พืชล้มลุก” มุคุโร่เช็ดผมไปพลางก็เหล่มองคนพูดไปพลาง เห็นว่าร่างสูงยังจดจ่ออยู่กับงานเอกสารตรงหน้าก็ตอบกลับไป

“ครับ สนุกเชียวล่ะ แถมยังได้วีดิโอสนุกๆมาเก็บไว้ด้วยนะ” พูดจบก็หันกลับมาจ้องหน้าฮิบาริ อยากจะแกล้งยั่วให้โกรธเสียหน่อยจึงหันมาทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเลียนแบบคนตรงหน้า “เออ ก็ได้ ฉันหึงมัน ฮ่าๆ ตลกชะมัดเลยครับฮิบาริคุง”

ตึง!!

ฮิบาริหมดความอดทน มุคุโร่ถูกผลักให้นอนลงกับพื้น ยูกาตะที่ยังใส่ไม่เรียบร้อยร่นขึ้นมาจนเห็นต้นขาขาว ดวงตาดุกร้าวจ้องมาอย่างโกรธจัด

“คิดจะยั่วโมโหฉันหรือ?” ร่างบางเลิกคิ้ว ก่อนจะยิ้มหวานแล้วเอามือโอบรอบคอคนตรงหน้า

“ครับ แล้วคุณก็โกรธจริงๆเสียด้วย” ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคัก

“จะไม่ลงโทษผมหรือครับ ฮิบาริคุง” มันยิ้มยั่ว ตาสองสีฉายแววมั่นใจว่าเหนือกว่าคนตรงหน้าแน่ๆ

“ฉันให้เวลาแกวิ่งหนี” ร่างสูงตอบกลับ ใบหน้าหล่อเหลาก้มต่ำจนผมสีดำปรกดวงตา ร่างบางจึงไม่รู้ว่าคนพูดท้าทายเขาด้วยอารมณ์แบบไหน

“ระวังจะจับไม่ทันนะครับ” พูดจบมันก็ยิ้ม ยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างที่มันชอบนัก แต่คราวนี้ฮิบาริฉีกยิ้มกว้างกว่า

“อ๊ะ” ร่างบางเผลออุทานออกมาอย่างตกใจ ร่างสูงหัวเราะหึ ของขวัญที่เจ้าสัตว์กินพืชตัวนั้นให้มาใช้การได้จริงๆซะด้วย ไอ้โปรแกรมที่ทำให้คนกวนประสาทบางคนมันย้ายจิตไม่ได้นี่น่ะ

“หนีไม่ได้ใช่ไหม?” ฮิบาริแกล้งถามก่อนจะเงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มที่บอกชัดว่าเจ้าตัวกำลังรู้สึกสนุกเป็นที่สุด

“อ่ะ ฮึ้ย” พอรู้ตัวว่าใช้ความสามารถพิเศษของตัวเองไม่ได้ มุคุโร่ก็ผลักคนตัวสูงออกเต็มแรง ก่อนจะพยายามหนี แต่ฮิบาริไวกว่า เพียงพริบตาเดียวร่างบางก็ถูกกดไว้กับพื้นอีกแล้ว ฮิบาริยิ้มหวาน มุคุโร่เริ่มรู้ชะตากรรมตัวเองจึงดิ้นสุดแรง ฮิบาริยังใจเย็น เรื่องใช้กำลังเขาเหนือกว่าอยู่แล้ว

“ฉันจะขย้ำแกให้ตาย ชนิดที่ว่าพรุ่งนี้ลุกขึ้นมาทำเรื่องไร้สาระไม่ไหวเชียวล่ะ”

“อ่ะ ปล่อยนะครับ ฮิบาริคุง ปล่อยฉัน อ๊า ไอ้บ้าเคียวยะ ปล๊อย~” เสียงร้องของร่างบางที่มาดหลุดไปแล้วดังไปทั่วเรือนญี่ปุ่น ท่าทางว่าคืนนี้จะยาวนานกว่าเคยเสียแล้ว~





end




Talk...

อีมิส : ต๊าย ลืมบอกไปเสียสนิทว่าให้ลืมความจริงที่ว่าคุณฮิ 'เตี้ย' กว่ามุคุโร่
คุณฮิเดือดปุดๆ : ฉันจะขย้ำแกให้ตาย ไอ้ตัวกินพืช
มุคุ : จะไปโกรธทำไมล่ะครับ คุณก็ 'เตี้ย' จริงๆไม่ใช่หรือ
อีมิส : เอ่อ...
คุณฮิยิ่งเดือดหนัก : อยากตายนักใช่ไหมพวกแก
มุคุ : คึหึหึหึ ทำได้ก็ลองดูสิครับ
อีมิส : เอ่อ....(ไปยั่วเค้าทำม้ายยมุคุโร่ TTwTT)
คุณฮิเดือดทะลุจุดศูนย์ : ตายซะเถอะ!!
มุคุโหมดหลั่นล้าสุดชีวิต
อีมิส : ว๊ากกกกก

ไม่ไหวแล้ว จบเถอะ!

ด้วยรัก...misszuppy

อ๊ากกก >__< ท่านฮิหึงซ้า ~~~ 55+

น่าร๊ากกกกมั่กๆๆๆๆ ^^ ทำไมไม่ต๋ออ๊า #~~~

อยากอ่าน NC อ่ะคร่ะ(/meท่อนฟาลอยมาแล้วว ~~)

อ่า...น่ารักดีค่ะ ชอบๆ ถึงจะถวิน1827มากกว่าก็เถอะ T^To

โอย หึงเป็นบ้าเป็นหลังเนนี้เเสดงว่ารักมากเลยน้า~

5555ฟิคน่ารักโคตร น่ารักทั้งคุณฮิ มุคุ เบียคุรันเเละโชจังเลย
กรี๊ดดดดดดดดด ตอนสุดท้ายนี่นายได้ลุกไม่ขึ้นไปหลายวันเเน่สับปะรดเอ๊ย

=A= โฮกกก ก

น่าร้ากมากๆเรย ย

มุแกนี่

ยั่วเค้าไว้แร้วเป็นไงล่ะ ฮุฮุ

สงสารโช - -

โฮก....(รอบที่ 1869)

ฮิน่าร๊ากกก >__<

มีหึงมุด้วย >w<

ตลกโชอิจิ >___<

ชอบมากมายค่า ^0^b

นะ...น่าร้ากกกกกกกก กว่าคุณท่านฮิจะพูดออกมาได้ (ซึนเดเระนี่มันแรงมากเลยใช่มั้ยเนี่ย)

ชอบจริงๆเลย ตอนที่โชถูกล็อกคอหน้าเขียวหายใจไม่ออก (ซะใจเล็กๆ)

แต่ชอบตอนสุดท้ายมากกว่า หึหึหึ กร๊าก กรรมตามสนองแล้วมุเอ๊ย

ท่านฮิน่าร๊ากกกกก

ซึนตอดกลาลจริงๆ ต้องเค้นปากใช่ม๊ายยถึงจะพูดออกมา

มุคแสบได้ใจ อิอิอิ

ยั่วเขาแล้วก็เจอดีซะเองนะ มุคุโร่

พรุ่งนี้สับปะรดคงจับไข้ลุกไม่ไหวชัวร์

เอ้อ...อิโคชิสงสารโชจังสุดหูรูดดดดดดดดด!!!TwT ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกะเค้าเลยแท้ๆนะลูก

ดันต้องรับกรรมแทนชาวบ้านTwT มามะให้แม่(ยก)กอดที*โดนถีบ ทำไมเป็นแม่ยกให้หลายคนเลยล่ะโคชิ-*- *

มุคุก็....นะ...ไม่ยั่วโมโหเค้าไว้เอง...รับผิดชอบซะ~- -+

(ป๋าเบียๆ นอกจากโปรแกรมที่ใส่ให้สับป้าแล้วน่ะ ยังมีกล้องวงจรปิดมั้ยฮะ- -+ *โดนรุมกระทืบTwT*)

ยังไงๆ...ก็สงสารโชจังจริงๆเลยลูกเอ๊ยTwT

555 โชจังน่าสงสาร ซวยแท้เลย
ฮิบาริหึงน่าร้ากกกก

เป็นโปรแกรมที่น่าใช้มากมาย

หึงแบบนี้คิดได้ไงค๊า น่าร้ากกกกกกกก

รักตามาร์ชเมลโล่ คนนั้นด้วย ><

ฟิคโฮกกกกก >W<

ยั่วได้ยั่วดี จนยั่วไม่ออกจนได้ กรั่กๆ

โปรแกรมค่าเสียหายเก๋กูดมาครับอิป๋า = =b ถ้าสับป้าจะนอกใจคงยากละ เพราะคงลุกไม่ขึ้นไปอีกยาว 555+

ยอมพูดประโยคเดียวผลตอบแทนกลับมาคุ้มใช่มั๊ยครับ เคียวยะ = =+

ฮะๆหนุกดีๆ:)