•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

สับปะรดน่าร้ากกกกกกกกกกกกก
ท่นฮิเเอบทำหน้าเซ็ง เเต่ก็ยังหล่อ กะรี้ด ~



ชอบลายเส้นท่านมากค่ะ วาดอีกนะคะ คราวหน้าเอาสับปะรดอ้อนฮิบะเน้อ~


แต่รูปใหญ่โหลดโหด มากๆเลยนะคะ (หง่ะ หนูเน็ต56k ค่ะ)

>3< มุคุน่าร้ากกกกก
ขำหน้าคุณฮิ 555 ไม่ต้องกินแล้วละช็อกโกแลตน่ะ กินสับปะรดดีกว่ามั้ยคะ? เครี้ยกกก
/me สามง่ามแทงพรุน~~

อะโฮกกก เรื่อง 3P นั่นแค่พูดเล่นๆ ค่ะ ;-P ยังไงอีมิก็เชียร์คุณฮินะ 555 (/เด็ก 169 ถีบกระเด็นนนน แอ๊ก >_<!!)

ได้รูปที่ pm มาแล้ว ขอบคุณมากค่ะ ^^/ สครีมมมมมม เครี้ยกกกกกก >w<!!

ทูน่าจะคุยอะไรกับสับปะรดน่ะ หรือว่าล่อเข้าห้องก่อนแล้วค่อยงาบ /หลบรองเท้า
ท่านฮิทำไมฝีมือตกคะ ความเฉีบยคมลดลง แต่ถ้าสาเหตุมาจากสับปะรดล่ะก็ไม่เป็นไรค่ะ
เมื่อไหร่ป๋าเบียจะออกมาอะคะ อยากเห็นศึกชิงสับปะรด ><
3p! 3p! 3p! สับปะรดช้ำหมด แต่ก็ชอบ ^^

มาต่อไวๆนะคะ

Part 13
(แอบมีวาเลนไท(มั้ง??) ช่วงเวลาในนิยายคือวันที่ 13 กุมภา นะงับ^^")





ร่างเล็กของเด็กหนุ่มหัวสิงโตยืนลังเลอยู่หน้าประตูไม้สีเรียบอยู่นาน มือเล็กเอื้อมไปจับลูกบิดประตูแล้วปล่อยมือออก แล้วก็จับที่ลูกบิดอีกครั้งแต่ก็ปล่อยมือไปอีกเช่นเคย กระทำเช่นนี้หลายครั้ง ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ สึนะสูบหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าก่อนจะตัดสินใจดันประตูเข้าไป

“ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณครับ.....
เสียงเล็กเงียบหายเข้าไปในลำคอ นัยน์ตาสีชาแก่เบิกกว้าง ร่างกายหยุดนิ่งราวกับกาลเวลาหยุดเดินลง เผลอไผลปล่อยจิตให้ล่องลอยไปกับภาพแสนงดงามดุจจิตรกรชั้นเลิศสรรค์สร้าง ราวกับมีมนตราดึงดูดไม่สามารถละสายตาได้

ผิวกายขาวเนียนใสราวไข่มุกเม็ดงามแต่งแต้มด้วยรอยกลีบผกากุพฺชะกาสีอรุณแสงโปรยปรายทั่วเรือนกายไร้อาภรณ์ แพรไหมสีไพลินยาวสไหวคลอเคลียดวงหน้าขาวนวล ดวงตาสีแปลกแลดูโศกเศร้าระคนลึกลับราวห้วงมหาสุมทรอันลึกล้ำยามแลเห็นครั้งแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นดวงตาที่สุกใสเมื่อสังเกตเห็นสายตาที่จังจ้อง รอยยิ้นบางๆ ถูกคลี่ออกจากริมฝีปากสีชมพูอ่อน ร่างกายช่วงล่างที่ถูกคลุมเพียงผ้าห่มสีอ่อนผืนหนา ชวนให้ใจของหนุ่มน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ

“จะมองแบบนั้น...อีกนานไหมครับ??”
น้ำเสียงนุ่มลึกดังขึ้นอย่างเชื่องช้า ฉุดกระชากให้ร่างเล็กที่ยืนอยู่สะดุดสุดตัว เสียงขบขันอย่างเอ็นดูดังจากร่างบอบบางบนเตียงนุ่ม ทำให้ใบหน้าเล็กขึ้นสีด้วยความอาย

สึนะยิ้มแห้งๆ ให้ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาภายในห้อง พลันสมองฉุดคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ มือเล็กหยิบชุดที่ถูกพับเตรียมไว้บนเตียงอย่างเรียบร้อยขึ้นมายื่นให้แก่ร่างบางที่นั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง

“แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วค่อยมาคุยกันดีกว่าครับ”
เสียงใสกล่าวอย่างรีบร้อน เสยหน้าหันไปมองทิศอื่น ใบหน้าที่ติดแดงนิดๆ ยิ่งสร้างความขบขันกอปรความอยากแกล้งแก่ผู้พบเห็นไม่น้อย มุคุโร่กั้นเสียงหัวเราะ ปั้นสีหน้าให้แลดูเหนื่อยอ่อน ก่อนจะกล่าวเสียงออกมาแผ่วเบา

“ขอโทษจริงๆ ครับ คือว่าผมไม่มีแรงจะขยับตัวแล้วครับ มันปวดไปหมดเลย.....คุณช่วยใส่เสื้อผ้าให้ผมหน่อย...ได้ไหมครับ???”
ใบหน้าขาวขึ้นสีจัดเมื่อได้ยินคำกล่าวของอีกฝ่าย สึนะทำท่าจะปฏิเสธหากแต่สายตากับไปสะดุดกับสายตาอ้อนวอนราวลูกแมวตัวเล็กๆ จากดวงตาสองสี ทำเอาใจของเด็กหนุ่มอ่อนยวบ

“ก....ก็ได้.....งั้นเรามาคุยกันระหว่างที่ผมใส่เสื้อผ้าให้คุณไปด้วยแล้วกันนะครับ”
สึนะกล่าวอย่างจำใจ คลี่ชุดที่ถูกเตรียมไว้ออกมา
.....กิโมโนสีฟ้าอ่อน.....คุณฮิบาริคิดยังไงถึงเตรียมชุดที่ใส่ยากแบบนี้ให้คนป่วยนะ....-*-.......


......แต่เอาเถอะ....มีอะไรทำระหว่างคุย น่าจะดีกว่าคุยไปจ้องหน้ากันไป.......


“จะให้ผมเรียกคุณว่าอะไรครับ.....จะได้คุยกันง่ายๆ หน่อย”

เสียงใสดังขึ้นระหว่างที่ยกแขนเรียวขาวสอดเข้าไปในแขนเสื้อด้านในสีขาว รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าขาวใส
......คิดจะมาสืบประวัติของผม.....สินะครับ....


“แล้วแต่คุณจะเรียกเถอะครับ”
ร่างบางตอบออกมาอย่างเชื่องช้าเช่นเคย ใบหน้าของเด็กหนุ่มหัวสิงโตยุ่งเล็กน้อยเมื่อไม่ได้คำตอบที่ถูกใจ

ร่างเล็กก้าวขายกกายขึ้นบนเตียงนุ่มนิ่ม ดันร่างบางของอีกฝ่ายจากด้านหลังอย่างเบามืออ้อมผ้าสีขาวมาคลุมที่ไหล่ขาวมน ก่อนจะยกแขนอีกข้างของร่างบางมาสอดเข้าไปที่แขนเสื้ออีกข้าง กลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ฟุ้งออกมาจากเรือนผมสีน้ำเงินเข้ม คิ้วบางขมวดเข้าหาก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างสงสัย

“นี้คุณ.....ยังไม่อาบน้ำเหรอครับ???”
ไร้เสียงตอบรับจากคนตรงหน้าท่าน สึนะถอนหายใจออกมาหนึ่งคำ หยุดมือจากเนื้อผ้าประณีต

“จะอาบน้ำก่อนแล้วค่อยแต่งตัวต่อ....หรือว่าจะแต่งตัวไปเลยดีครับ....ผมให้คุณเลือกก็แล้วกัน”
สีนะเสนอทางเลือกให้อีกฝ่าย หากแต่ทำพูดนั้นกลับทำให้ร่างตรงหน้าหวนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนวาน รอยยิ้มแสนงามปรากฏขึ้นบนใบหน้าใส
....เดี๋ยวคุณ....ก็คงจะมาอาบให้ผมสินะครับ......

“ทำอย่างที่คุณทำอยู่แล้วกันครับ”
....ผมจะรอให้คุณมาอาบให้แล้วกันนะครับ............

สึนะถอนหายใจอีกครั้งเมื่อได้ยินคำตอบ มือเรียวเล็กขยับจัดการเลื่อนแขนของอีกฝ่ายใส่เข้าไปภายในแขนเสื้อให้เรียบร้อย
“ถ้าตัวเน่าผมไม่รับผิดชอบนะครับ”

“kufufufu......ไม่ต้องห่วงหรอกครับ...........เคียวยะคุงคงจะมาอาบให้ผม”
เสียงแผ่วเบาลงเมื่อกล่าวถึงช่วงท้ายของคำพูด มือเล็กชะงักเล็กน้อยก่อนจะกระทำหน้าที่ของตนต่อ
.....ถึงจะเบาราวกับเสียงกระซิบ.....

....แต่ก็ได้ยินเต็มสองหูแน่ๆ คุณฮิบาริยอมบอกชื่อจริงกับคนๆนี้.....

.....อย่างน้อยก็ต้องถามให้แน่ใจ......

“คุณรู้ชื่อจริงของ คุณฮิบาริมาจากไหนครับ??”
สึนะกล่าวถาม ในขณะที่สวมเสื้อตัวในเสร็จ แล้วกำลังเริ่มสวมชุดด้านนอก หากแต่คำตอบที่ได้รับ....มีเพียงรอยยิ้ม....


.....จะให้บอกเหรอครับว่า ได้ยินชื่อนี้แว่วมากับสายลม......

.....ทั้งทีที่ได้ยิน.....ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด.....สมองจึงนึกได้เพียงอย่างเดียวว่าเป็นชื่อของคุณ......

......เคียวยะคุง.......

สึนะมองใบหน้าของอีกฝ่ายก่อนจะแย้มยิ้มตามอย่างโล่งใจ
.....คุณคงจะเป็น......คนที่ผมสามารถจะไว้ใจได้........

“คุณคงจะยังไม่รู้สินะครับ....ว่าผมเป็นหัวหน้าของที่นี่......ซึ่งก็เป็นหัวหน้าของคุณฮิบาริด้วย.....ผมคงจะเสียมารยาทมากเลยที่ลืมแนะนำตัวเองก่อน.......ซาวาดะ สึนะโยชิ....ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“มุคุโร่ครับ....ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ”
สึนะยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ยินคำตอบ ขณะกำลังเคลื่อนกายมาอยู่ข้างหน้าร่างบางจัดเนื้อผ้าที่ทับกันอยู่ให้เรียบร้อย

“มุคุโร่คุงคงยังไม่รู้สินะครับ....ว่างานที่คุณฮิบาริทำอยู่คืออะไร....ผมคงไม่สามารถอธิบายอะไรให้ฟังได้มากนัก....เอาเป็นว่าที่นี่คือบ้านของกลุ่มนักฆ่าวองโกเล่.....และคุณฮิบาริก็คือนักฆ่าของที่นี่ครับ”

นัยน์ตาสีชาแก่เหลือบมองปฏิกิริยาของคนตรงหน้า แต่ก็ต้องตกใจไม่น้อยเมื่อใบหน้าขาวใสนั้นไม่มีท่าทางจะหวาดกลัวหรือตกใจเลยสักนิด ยังคงรอยยิ้มไว้บนดวงหน้า

“แล้ววองโกเล่จะบอกเรื่องนี้กับผมทำไมล่ะครับ”
สรรพนามใหม่จากริมฝีปากสีชมพูอ่อน ทำเอาสึนะหน้าเหวอเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาขำนิดๆ ลุกขึ้นลงจากเตียงนุ่ม

“ไม่มีอะไรหรอกครับผมแค่อยากให้คุณรู้เอาไว้เท่านั้น...ถึงงานที่พวกผมทำ........เอาหล่ะ! พอจะลุกไหวไหมครับ”
สึนะกล่าวด้วยใบหน้าที่เปี่ยมยิ้ม มุคุโร่พยักหน้าแทนคำตอบ ยันกายขึ้นช้าๆ ค่อยๆ ก้าวเท้าลงกับพื้นไม้เรียบ เซเล็กน้อยก่อนจะทรงตัวยืน สึนะจัดการกับชุดกิโมโนแสนสวยอีกครั้ง ผูกผ้าโอบิสีอัญชันก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

“ลงไปข้างล่างกันเถอะครับมุคุโร่คุง^^”







อีกทางด้านหนึ่ง ภายในตรอกทางเดินแสนเงียบสงัด เด็กหนุ่มผมสีรัตติกาลกำลังเดินอยู่เพียงลำพังภายใต้บรรยากาศหนาวเย็นและเงียบสงบในยามเย็น ร่างสูงที่ทำภาระกิจเสร็จก่อนกำหนดเวลากำลังเคลื่อนกายไปยังสถานที่ที่เรียกว่า บ้าน อย่างเร่งรีบ

....เจ้านั้น.....ป่านนี้คงจะตื่นแล้ว......คงจะไม่ทำอะไรที่ฝืนสังขารหรอกนะ......


- กึก!......-

....หือ.....

นัยน์ตาสีนิลกรอกไปทางทิศของเสียงที่ดังเข้าโสตประสาท สองขาหยุดก้าวเดินยืนนิ่งอยู่กับที่ ทอนฟาสีเงินโผล่พ้นออกมาจากแขนเสื้อเชิ้ตสีขาว พลันปรากฏร่างสูงของเด็กวัยเดียวกันออกมาจากเงามืด

“ฮิฮิฮิ เหยื่อรู้ตัวเสียแล้ว เจ้าชายกำลังเบื่ออยู่พอดี......มาเล่นกับเจ้าชายเถอะ!!!”
ฉับพลันใบมีดแหลมคมนับพันก็ปรากฏขึ้นลายล้อมร่างของเด็หนุ่มผมสีเหลืองอ่อนเป็นประกายผู้มีหน้าม้ายาวลงมาปกปิดใบหน้าเห็นเพียงริมฝีปากที่ฉีกยิ้มอย่างพอใจตลอดเวลา

มือเรียวขาวยกขึ้น รวบรวมใบมีดให้ลอยอยู่ระหว่างฝ่ามือทั้งสองข้าง รอยยิ้มแสยะปรากฏขึ้น นิ้วเรียวกระดิกเพียงเล็กน้อยใบมีดนับร้อยก็พุ่งเข้าหาเป้าหมาย

“กระจอก...”
เสียงทุ่มต่ำลอดออกมาจากริมฝีปากของเด็กหนุ่มผมสีรัตติกาล ทอนฟาถูกสะบัดปัดใบมีดที่พุ่งเข้าหากระเด็นไปทั่วสารทิศ หากแต่จู่ๆ ใบมีดที่กระเด็นไปนั้นก็พุ่งตรงเข้าจู่โจมอีกครั้งไม่ว่าจะปัดป้องออกไปซักเท่าไร ใบมีดเหล่านั้นก็ยังวนเวียนพุ่งเข้าหาราวกับเป็นวัฏจักร

เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังขึ้นจากร่างที่ยืนดูด้วยความสาแก่ใจมองร่างที่อยู่ในวังวนของพายุมีดบินที่ตนสร้างขึ้น รอยแผลขีดข่วนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และที่ยิ่งสร้างความย่ามใจให้แก่ผู้ที่ยืนเชยชมกับผลงานอยู่นั้น

- ฉึก!!...-

ใบมีดพุ่งเฉียวเข้าที่ใบหน้าหล่อ เลือดสีแดงสดไหลออกจากบาดแผล ยังไม่ทันไร ก็มีใบมีดพุ่งเข้าใส่ทั่วร่าง เฉียวถูกแขนเรียวทั้งสองข้างเรียกเลือดให้ไหลอาบซึมผ่านแขนเสื้อสีขาวให้เปอะเปื้อน ทอนฟาหลุดจากมือแกร่งข้างหนึ่ง หยดโลหิตหยดลงมาจากปลายนิ้วเรียว

“ลาก่อนเหยื่อของเจ้าชาย!!”
เด็กหนุ่มผมสีไพฑูรย์อ่อนแย้มยิ้มอย่างชิงชัย สะบัดข้อมือโจมตีเป็นครั้งสุดท้าย ใบมีดนับร้อยพุ่งเข้าหาฮิบาริในทิศทางเดียว ทิศเบื้องหน้า

ฉับพลับรอยยิ้มแสยะก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อ ร่างโปร่งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวผีพราย จนผู้ที่จู่โจมชะงักเมื่อร่างที่เคยตกเป็นรองโผล่มาอยู่ตรงหน้า ก่อนที่เด็กหนุ่มผมม้าจะสามารถบังคับมีดกลับมาได้ทัน ทอนฟาสีเงินก็ตวัดฟาดลงระหว่างร่างของเค้าก็ใบมีดพวกนั้น เส้นเอ็นเล็กที่เชื่อมกับใบมีดขาดกระจุยกระจาย ก่อนที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มจะถูกฟาดจนล้มลงไปนอนกับพื้น ใบหน้ารู้สึกด้านชา รับรสเค็มฝาดที่โอบอวนไปทั่วโพร่งปาก

แขนเรียวกำลังจะฟาดทอนฟาลงไปอีกครั้งหากแต่ร่างตรงหน้ากับหายไปกับความมืด ทิ้งเพียงเสียงเย้ยหยันที่ดังแว่วมากับสายลม

“แล้วเจ้าชายจะมาเล่นด้วยใหม่......ล้างคอเอาไว้ให้ดี.....”

นัยน์ตาสีนิลเสยมองแผ่นนภาที่เริ่มจะถูกราตรีกลืนกิน ดวงจันทร์เสี้ยวลอยขึ้นแทนที่พระอาทิตย์ ประดับประดาไปด้วยหมู่ดารา ที่ส่องแสงสุกสกาวกระจายทั้วรัตติกาลอันมืดมิด




“มุคุโร่คุงมองหาคุณฮิบาริอยู่เหรอค่ะ.....ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะอีกสักพักก็คงกลับมาแล้ว^^”
เสียงทักดังขึ้นจากสาวน้อยนาม ฮารุ เมื่อเธอเห็นร่างบางตรงหน้าเอาแต่จ้องมองที่ประตูไม้หน้าตัวบ้าน ไม่ได้สนใจการสนทนากันระหว่างสมาชิกภายในห้องเลยสักนิด มุคุโร่เพียงแต่ยิ้มให้เท่านั้น และก็ต้องหันไปทางเดิมอีกครั้งเมื่อเสียงเลื่อนของประตูดังขึ้น

ร่างบางยังคงนั่งอยู่ที่เดิมแม้ว่าอยากจะเดินไปดูว่าใครเข้ามาใจจะขาด จนเด็กสาวได้แต่ส่ายหน้าก่อนจะลุกขึ้นไปดูให้แทน แต่แล้ว....

“กรี๊ดดดดดด!!!......คุณฮิบาริบาดเจ็บค่ะ!!!”
เสียงที่ดังขึ้นทำให้ผู้คนที่ได้ยินถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบแบ่งคนไปดูร่างของเด็กหนุ่มหน้าประตูส่วนหนึ่งอีกส่วนเตรียมการพยาบาลไว้ มุคุโร่ตะลึงค้างร่างกายไม่อาจขยับไปได้ จนกระทั้งร่างของคนที่คุ้นเคยถูกพยุงเข้ามาข้างใน

นัยน์สองสีสบเข้ากับนัยน์ตาสีนิลพอดี แขนแกร่งที่เปอะไปด้วยเกร็ดเลือดที่แห้งแล้วปะปนกับเลือดที่ซึมออกมาสะบัดให้หลุดจากการพยุง ร่างกายเดินโซเซมาหาร่างบาง ก่อนจะล้วงอะไรบางอย่างออกมา ท่ามกลางสายตาของผู้คน

กล่องช็อกโกแลตสีขาวบริสุทธิ์ถูกยื่นออกมาตรงหน้า นัยน์ตาสองสีเบิกกว้างขึ้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย แต่ก่อนที่ผู้คนจะได้กล่าวหรือกระทำอันใด ร่างของเด็กหนุ่มผมสีรัตติกาลก็ล้มลงกับอ้อมแขนของร่างบอบบางตรงหน้าพอดี นัยน์ตาสีนิลปิดสนิท

“เคียวยะ....คุง”
เสียงนุ่มกล่าวเรียกร่างในอ้อมแขน เหลือบมองฝ่ามือของตนที่อาบด้วยเลือดของอีกฝ่าย น้ำใสๆ ไหลลงอาบพวงแก้ม แล้วทุกอย่างก็ค่อยๆ มืดลง ได้ยินเพียงเสียงเอะอะโวยวายของเหล่าวองโกเล่ทั้งหลายดังแววเข้ามา

.......ผมไม่อยากเสียคุณไป...........

TBC.
--------------------------------------------------------------------


ตอนหน้าคงจะเป็นหลังสอบfinนะงับ

ใครที่กำลังจะสอบก็โชคดีในการสอบทุกคนนะงับ มั่วถูกๆ(อวยพรให้ตัวเองด้วย อิอิ)

ขอบคุณทุกคอมเม้นมากๆ เลยนะงับ^^

ช๊อกโกแลตเลือด - -" (ม่ายช่ายแระช้าน)
คุงท่านยังมีแก่ใจยื่นให้เนาะ น่าร๊ากกกกก

ชอบบทพรรณนามุคุโร่มากกกกกก ==>> ผิวกายขาวเนียนใสราวไข่มุกเม็ดงามแต่งแต้มด้วยรอยกลีบผกากุพฺชะกาสีอรุณแสงโปรยปรายทั่วเรือนกายไร้อาภรณ์........
กวีมาเองเลย ><

ว่าแต่ Ruiiซังสอบเสร็จมะไหร่หนอ สู้ๆ ในการสอบน้า
(เรียนจบแล้วง่า...ไม่มีไรให้สอบแระ - -")
จารอมาต่อนะเจ้าคะ

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย...สับปะรด นี่กะยั่ว ซือคุงเรอะ (โดนรูอี้ตบคว่ำ ก็จั่วบอกไปแล้วว่า ขยับตัวไม่ได้)

หุๆๆๆ ซือคุงช่างแสนดีเน้~~~ ว่าแต่เจ้าตัวไม่สนใจวงสนทนาแบบนี้ จะสีบอะไรได้บ้างเนี่ย= =

คุคคุ สับปะรด~ ห่วง สะหมีตัวเองเหรอจ๊า...ชะเง้อมองใหญ่เชียว ห่วงมากสินะ ถึงกับช็อคเลย ตอนเห็นคุณเคียวบาดเจ็บ ว่าแต่ แล้วไหง สับปะรดเป็นลมตามไปด้วยอ่ะ (เข้าใจถูกใช่มะ?) อย่าบอกนะว่า สับปะรดหลัวเลือด กร๊ากกกกกกกกกกกกก~~~~

ชอบประโยคเน้!!>w<



แล้วเจอกันตอนสอบเสร็จนะเคิ้บบบ

สับประรดแร่ดมากค่า

เอิ้กๆๆๆ

สนุกมากเลยฮะ *0*

ป๋ามุเซ็กซี่จังเลย โฮะๆๆๆๆๆๆๆ

screemmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส


คุณมุสุดยอดดดด คุณมุระดับโลกกกกก กร๊ากกกกกก


2769 กระแทกตา =,,,,= โอย จิ้นแล้วเลือดจะพุ่ง


เผลอจิ้นให้คุณบอสแกทำอะไรๆกับคุณมุแล้วคุณเคียวมาเจอพอดี กร๊ากกกกกกกกกก

และแล้วก็กลายเป็นวาเลนไทน์เลือด(ของคนจิ้น) =,,,,,=

>/////<~~ เจ้าชายยยยย เจ้าชายของเม~~!! ไม่โกรธเลยที่เจ้าชายทำคุณเคียวบาดเจ็บ เพราะเจ้าชายเป็นเจ้าชายยยย~~!!! กรี๊ส~~~~!

มุคุเริ่มคิดอะไรโศกๆดาร์กๆแล้วสินะ /gg

สับปะรดช้ำสิคะ ถึงจะอร่อย กร๊ากกกกกกกกกก

ซือคุง.....อยากกดใช่มั๊ย?


//โดนถีบ



คุณฮิถูกทำร้ายยยยยยยยยยยยยยยยย แต่..แต่...แต่โกรธไม่ลงงงง TT[]TT เพราะเจ้าชายยยยยย ฮา~~~~


ต่อด่วนเค่อะอย่าให้ขาดช่วง กระซึกๆ

สงสารมุคุโร่เหมือนกันนะคะ...ฮิบาริซังอย่าเป็นอะไรไปนะ

TvT

สอบเสร็จแล้ววันแรก อ๊ากกก!!! ไม่อยากจะบอกเลยว่า....
ฟิสิก สังคม ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ.....ไม่มีวิชาไหนเลยที่มั่นใจT^T (ชีวิตน้อยๆ กำลังดับศูนย์ToT)

แต่ก็นะกว่าจะสอบอีกวันก็25 เลยมาหาอะไรทำคลายเครียดก่อนที่จะโดยกองหนังสือทับตายอีกครั้ง= =
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นมากนะงับ ทำเอาใจชื่นมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย^^

(สอบเสร็จเมื่อไรหนูจะมาไล่อ่านนิยาย โฮก!!ToT)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Part 14
(ย้อนไปวันวาเลนไทน์นะงับ^^)






......เลือดไหลอาบมือของผม.........


.........เหมือนในตอนนั้น.......

“ท่านมุคุโร่ค่ะ!!!.....อดทนอีกนิดเดียวนะค่ะ.....จะถึงทางออกแล้ว”
เสียงอ่อนโยนดังลอดออกจากริมฝีปากบางของเด็กสาวคนหนึ่ง เด็กสาวผู้กล้าแอบมาคุยกับเค้าผู้ซึ่งเป็นตุ๊กตาของคนที่ทุกคนเกรงกลัว

......เด็กสาวผู้สร้างจิตใจแก่ตุ๊กตาเช่นเค้า......

.......ผู้หญิงที่แสนใจดี......โคลมของผม.....

“ขอโทษนะครับโคลม......”
เสียงนุ่มดังอย่างแผ่วเบา รู้สึกสมเพชตัวเองยิ่งนักที่ต้องให้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ มาพยุงร่างกายบอบช้ำของตน บอบช้ำจากการกระทำของคนที่แสนเกลียดชัง

.....คนที่เห็นผมเป็นเพียงของเล่น......


“ท่านมุคุโร่ค่ะ.....เราใกล้จะ......อั๊ก!!!”
เสียงอ่อนโยนเงียบหายไป ของเหลวอุ่นๆ กระเด็นเปอะทั่วร่างกายแสนอ่อนล้า นัยน์ตาสองสีเบิกกว้างก่อนที่ร่างสองร่างจะล้มลงกับพื้น มุคุโร่เอื้อมมือไปคว้าร่างจมกองเลือดของเด็กสาวมาโอบอุ้ม น้ำใสๆ ล้นขอบตาร้อนผ่าว ภายในหัวสมองขาวโพล่นไปหมด

“ทะ....ท่าน.....มุคุ....โร่..... ค....โคลม....ปะ...ไปกับท่าน...มะ....ไม่ได้แล้วล่ะ”
เด็กสาวพูดด้วยความยากลำบาก เสียงแหบๆ จากลำคอที่แห้งผาก ดังออกมาจากใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจางๆที่พยายามฝืนให้ร่างตรงหน้าได้จดจำภาพนี้เป็นครั้งสุดท้าย แต่เปลือกตาทั้งสองข้างยังคงปิดสนิท

.....ไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลย....ล้าเหลือเกิน......


“ไม่ๆ...โคลมสัญญาแล้วว่าจะพาผมหนี......เราจะหนีไปด้วยกัน....ลุกขึ้นมาสิ..........”
เด็กชายพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ น้ำตามากมายไหลทะลักออกจากดวงตาสองสีดั่งความเจ็บปวดในจิตใจ โคลมแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด

“ร...รักษา...ต..ตัว..เอง..ด้วยนะค่ะ....โคลมคง...จะ...ไม่...ได้....อยู่ดูแลท่าน.....อีก...แล้ว.....แค่กๆ.....”
เมื่อจบประโยค ร่างทั้งร่างก็เหมือนไร้การโอบอุ้มจากจิตวิญญาณ มือทั้งสองทิ้งลงข้างตัวอย่างไร้แรงพยุง......ดวงตาที่ริบหรี่เมื่อครู่ก็ปิดสนิทลง.....

“ไม่นะ......โคลม!!!!”
.....


....


...

..

.


“!!!”
ร่างบางกระเด้งกายขึ้นจากเตียงนุ่ม เสียงหอบหายใจดังถี่ ร่างกายเปียกชุ่มด้วยหยดเหงื่อมากมาย มือเรียวยกขึ้นลูบเส้นผมสีไพลินที่ลู่กับใบหน้าขาวออก เนตรสองสีเหลือบมองที่ด้านประตูไม้เมื่อรู้สึกเหมือนมีใครกำลังเข้ามา

-...แอด.....-

“อ่าว!! มุคุโร่คุง....ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ^^”
เสียงสดใสดังขึ้ง พร้อมกับร่างของเด็กสาวน่ารัก ไร้เดียงสา นาม ซาซากาวะ เคียวโกะ คนที่วองโกเล่แนะนำให้รู้จักเมื่อวาน
.....เมื่อวาน......

...เคียวยะ!!.....

ร่างบางพรวดพาดลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วจนเกือบจะล้มลงไปจูบกับพื้น ดีที่เด็กสาววิ่งมารับทัน ร่างในแขนทำท่าจะลุกขึ้น หากแต่ต้องชะงักเมื่อได้ยินคำกล่าวอย่างอ่อนโยน

“ไม่ต้องห่วงฮิบาริคุงหรอกจ๊ะ.....เค้าตื่นก่อนมุคุโร่คุงอีกจ๊ะ^^”

“เคียวยะ....บาดเจ็บไม่ใช่เหรอครับ??”

“ใช่จ๊ะ.....แต่บาดแผลแค่นั้นทำอะไรฮิบาริคุงไม่ได้หรอกจ๊ะ.....ที่ล้มลงเมื่อวานรู้สึกว่าจะแค่หลับไปเฉยๆ คุณหมอจามาลบอกว่า อาจจะเพราะว่าเสียเลือดมากเท่านั้นเองจ๊ะ........แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นปกติแล้วล่ะ หายกังวลหรือยังจ๊ะ?? ^^”
รอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งผ่านใบหน้าขาวนวล ใบหน้าขาวใสของร่างในอ้อมแขนเล็กขึ้นสีเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าแสดงท่าทางออกไปมากเกินไป ก่อนจะพยักหน้าแทนคำตอบ

“วันนี้เป็นวันพิเศษด้วยสิ......ไปทำของพิเศษให้ฮิบาริคุงกันเถอะจ๊ะ^^”
เคียวโกะพูดเสียงใสพร้อมกับฉุดร่างของเด็กหนุ่มลุกขึ้นตามมา แล้วลากให้เดินตามออกมา สีหน้ามึนงงปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวใส

“ของพิเศษ??.....”

“Chocolate Valentine ไงจ๊ะ^^”







“คนที่ทำร้ายคุณฮิบาริเมื่อวาน.......เป็นกลุ่มนักฆ่าวอริเออร์เหรอครับ”

สึนะถามขึ้นอีกครั้ง โดยมีรีบอร์นและดีโน่ร่วมฟังอยู่ภายในห้องด้วย เด็กหนุ่มร่างสูงพยักหน้าแทนคำตอบ ทารกน้อยหันไปทางร่างของชายหนุ่มผมทองข้างๆ

“วอริเออร์ กลุ่มนักฆ่าไร้สังกัด.....ถึงยังไงก็ไม่น่ารู้จักนักฆ่าของเราได้......เกลือเป็นหนอนซะแล้ว.....ดีโน่เรื่องที่ฉันวานให้นายไปทำ....ได้เรื่องว่าไงบ้าง”

“ผู้บัญชาการของไวท์สเปลคนใหม่ใช่มะ......รู้สึกจะชื่อ เบียกุรัน นะ ข้อมูลของนายคนนี้หายยากมาก ฉันคงต้องขอเวลานายอีกสักพักถึงจะหาได้มากกว่านี้อ่านะ”
ทารกน้อยพยักหน้าน้อยๆ เมื่อได้ฟังคำตอบ ใบหน้าเล็กแสดงสีหน้าครุ่นคิด เด็กหนุ่มฉุดคิดบางอย่างขึ้นมาได้เมื่อได้ฟังคำสนทนานั้น

.....เบียกุรัน.....

....เหมือนเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน......


“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว.....ฉันขอตัว....”

“คุณฮิบาริครับ!!”

“หืม.....”
เด็กหนุ่มหันมาตามเสียงที่ฉุดรั้งเอาไว้ นัยน์ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าเล็กที่ปรากฏแววกังวล

“ระวังตัวด้วยนะครับ”

“อืม.....”
แล้วร่างของฮิบาริก็เคลื่อนหายไปกับบานประตูที่ปิดสนิท เมื่อลับแผ่นหลังของร่างสูง รีบอร์นจึงกระโดดขึ้นไปนั่งบนบ่าของดีโน่

“แล้ว....โรคุโด่....มุคุโร่....ล่ะ....”






......ผู้บัญชาการของไวท์สเปลของกลุ่มนักฆ่าเจสโซ.......ศัตรูของวองโกเล่......

.....การที่นักฆ่าของวอริเออร์มาเล่นงานเรา.....แสดงว่าวอริเออร์จับมือกับเจสโซแล้ว........

......อีกไม่นาน....คงจะเกิดสงครามระหว่างวองโกเล่และเจสโซแน่........

.....เจ้านั้น.....อาจจะไม่ปลอดภัย.....

......แล้วเวลาที่จะได้อยู่ด้วย.....คงน้อยลงไปด้วย........





-ปัก!-
สันมือแกร่งกระแทกอย่างแรงกับต้นซากุระ ร่างสูงรีบร้อนกลับขึ้นมาเพื่อจะมาดูอาการของร่างที่คำนึงหา หากแต่เมื่อขึ้นมากลับพบเพียงความว่างเปล่า เด็กหนุ่มทรุดร่างลงพิงกายกันลำต้นของต้นไม้แสนรัก


.....แค่คิดว่าเวลาที่จะได้เห็นใบหน้าของนายกำลังจะน้อยลงไปเรื่อยๆ......

.....ทำไมจิตใจของฉันถึงต้องว้าวุ่นถึงเพียงนี้......


.....ตั้งแต่นายเข้ามาในชีวิตของฉัน..........






“ว้าว! สำเร็จแล้วล่ะมุคุโร่คุง!!!”

เสียงร้องดังขึ้นเมื่อในที่สุดช็อกโกแลตรูปหัวใจที่เด็กหนุ่มร่างสูงตั้งใจทำมาตั้งแต่ช่วงกลางวันจนถึงเวลานี้สำเร็จออกมาอย่างสวยงาม รอยยิ้มอย่างพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวใส ถึงจะแอบเสียดายนิดหน่อยที่ต้องให้ของหวานชิ้นนี้แก่คนๆนั้น เพราะช็อกโกแลตเป็นสิ่งที่เค้าชอบมากเสียด้วย

.....แต่เอาเถอะ.....ถือว่าเป็นสิ่งตอบแทนให้คุณแล้วกันนะครับ......


“นี้ก็เย็นแล้วสิ.....รีบเอาไปให้ฮิบาริคุงสิจ๊ะ^^”
เคียวโกะเอ่ยขึ้นพรางมองนาฬิกาที่ข้อมือขาว ร่างบางพยักหน้าก่อนจะหยิบผลงานของตอนใส่กล่องสีชมพูอ่อนให้เรียบร้อยแล้วลิ่งออกไปจากห้องครัวโดยทันที นัยน์ตาน้ำตาลอ่อนมองพฤติกรรมที่น่ารักอย่างเอ็นดู
.....ขอให้ความรักของทั้งคู่เป็นไปได้ด้วยดีนะจ๊ะ......


“เอ่อ....คือว่า...”


“อ่าว....โกคุเทระคุง.....มาเอาช็อกโกแลตที่ทำไว้เมื่อวานเหรอจ๊ะ”
ใบหน้าขาวของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูขึ้นสีจัด เสียงหัวเราะคิๆ ดังขึ้นจากสาวน้อย ร่างเล็กก้าวเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบกล่องขนมหวานสีน้ำตาลอ่อนออกมา ปิดประตูตู้เสบียงลงพร้อมยื่นกล่องในมือให้ร่างตรงหน้า

“ขอให้มีความสุขนะจ๊ะ^^”
โกคุเทระยิ้มให้ก่อนจะก้าวเดินออกไป

“ที่นี้ก็.....ถึงตาของเราบ้างแล้วล่ะ”
.....ซือคุง......






-.....แอด......-

ร่างบางค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปภายในห้องนอนที่ตนคุ้นเคย เนตรสองสีจ้องมองร่างที่นั่งพิงหมอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงนุ่มที่ตนเคยหนุนนอน นัยน์ตาสีนิลอยู่ภายใต้กรอบแว่นสีดำแลดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ใบหน้าขาวหล่อเหลาราวรูปสลักนิ่งเฉย ริมฝีปากบางสีสดเหยียดตรงชวนให้ใจเต้นอย่างประหลาด เผลอไผลเหม่อมองจนกระทั้งสุรเสียงทุ่มต่ำดังขึ้น

“ถ้าจะเข้าก็เข้ามาสิ......จะยืนหาพระแสงอยู่ตรงนั้นทำไม”
ร่างบางสะดุ้งกายเล็กน้อยก่อนจะหน้ามุ่ยเมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่เข้าหูเอาซะเลย ขาเรียวเคลื่อนไปหาร่างที่ยังไม่ละสายตาจากหนังสือเล่มเล็กในมือ หย่อนกายลงข้างๆ นัยน์สองสีจ้องมองใบหน้าคมคายพยายามเรียกร้องความสนใจจากนัยน์ตาสีนิลแสนเย็นชา หากแต่กลับไร้ผลตอบรับที่น่าพอใจ
.....สนใจกับบ้างสิครับ.......


ใบหน้าขาวใสปรากฏแววแง่งอนขึ้น มือเรียวคว้ากล่องช็อกโกแลตสีขาวที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้เมื่อวานขึ้นมาจากปลายเตียง พิงกายกับร่างกายอบอุ่นก่อนจะแกะกล่องช็อกโกแลตออกหยิบขนมสีน้ำตาลอ่อนขึ้นมาลิ้มรสชาติความหอมหวานแฝงด้วยความขมฝาดของช็อกโกแลต เคล้าด้วยรสของแอลกอฮอล์อ่อนๆ พอให้ผู้ลิ้มลองได้พึ่งพอใจกับของหวานรสเลิศ
.....อร่อยจังเลย ~.......


รอยยิ้มไร้เดียงสา ปรากฏบนใบหน้าขาวใสขึ้นสีนิดๆ จากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ โดยไม่รู้ตัวว่ามีสายตาหนึ่งกำลังจับจ้องอยู่ด้วยความเอ็นดู มือแกร่งปิดหนังสือลงวางบนโต๊ะไม้ข้างเตียงนอน ขณะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากบางสีสดก็เข้าครอบครองริมฝีปากสีชมพูอ่อนที่แสนเย้ายวนของร่างข้างกาย นัยน์ตาสองสีเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะคล้อยตามสัมผัสอ่อนโยนที่ร่างตรงหน้ามอบให้
....หวานล้ำ....เสียจนยากที่จะห้ามใจไม่ให้ลิ้มลองอีก......


ก่อนที่อะไรจะเป็นไปมากกว่ารสจุมพิตแสนหวาน มือเรียวบางก็ยกขึ้นมาทุบแผ่นอกหนาเมื่อเริ่มหายใจไม่ออก ใบหน้าหล่อเหลาละออกจากริมฝีปากแดงช้ำอย่างเสียดาย นัยน์ตาสีนิลมองใบหน้าขาวขึ้นสีจัดด้วยแววเอ็นดูระคนขบขัน ผิดกับนัยน์ตาสองสีที่ทอแววโกรธเคือง สูบลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบกล่องสีชมพูที่ตนเตรียมมาให้อีกฝ่ายขึ้นมา เนตรสีนิลมองสิ่งที่อยู่ในมือเรียวบางอย่างสงสัย


“ช็อกโกแลต.....วาเลนไทน์ไงครับ.....ผมให้”
เสียงนุ่มกล่าวออกมาพยายามกลบความเขินอายไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้ ใบหน้าคมดุที่เกือบจะหลุดขำออกมาเมื่อเปิดดูรูปร่างของขนมหวานภายในกล่อง ช็อกโกแลตขนาดเท่ากำมือที่รูปร่าง.......เหมือนจะเป็นรูปหัวใจ.....ตกแต่งด้วยไวท์ช็อกโกแลตที่เหมือนกับพยายามจะวาดหรือเขียนอะไรบางอย่างบนพื้นผิวที่น้ำตาลอ่อน........

ร่างบางจับจ้องปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอย่างหวั่นใจ
.....มันดูแย่.....มากเลยเหรอครับ........

ในขณะนั้นเองมือแกร่งก็หยิบขนมสีน้ำตาลรูปร่างแปลกขึ้นมาหักออกส่วนหนึ่ง ก่อนจะส่งเข้าริมฝีปากบาง มุคุโร่จ้องมองอีกฝ่ายที่กำลังเคี้ยวขนมชิ้นนั้นอยู่

“เป็นยังไงบ้างครับ....”
เสียงใคร่รู้ดังขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างตรงหน้าได้กลืนลงไปแล้ว ใบหน้าคมยังคงนิ่งยิ่งทำให้ใบหน้าขาวแลดูกังวลยิ่งขึ้น
.....หรือว่ามันจะ.......รสชาติแย่มาก........

หากแต่ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ รสอ่อนนิ่มที่ตนชื่นชอบก็ถูกส่งผ่านทางรสจุมพิตแสนหวาน ลิ้นสากเกี่ยวพันส่งช็อกโกแลตก้อนใหม่ที่อีกฝ่ายหักไว้เมื่อไรไม่ทราบเข้ามาภายในโพร่งปาก ก่อนจะผลัดออกอีกครั้ง ลิ้มเลียช็อกโกแลตเหลวที่เปอะอยู่รอบริมฝีปากแดงช้ำ

....สำหรับฉัน.......

.....ไม่มีอะไรที่น่าลิ้มลองไปมากกว่า ความหอมหวาน........นุ่มนวล.....เย้ายวน...

......จากนายเลยสักนิด......มุคุโร่....








(ยังมีต่อ)
(เพียงแต่ว่า.....)

(รอวันที่27นะงับ^^......(วิ่งออกนอกกระทู้หนีบาทาผู้อ่าน))
(ก็เค้าอยากแต่งนี้>o<)

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แอบดีใจที่แว้บเข้าบอร์ด (ได้ข่าวว่าแว้บทุกวัน) แล้วเจอฟิคอัพเยอะแยะเลย

>w< อุฮุ..


โฮรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


สับปะรดน่าร๊ากกกกกกกก น่ารักกกก


ที่สำคัญ! เรื่องนี้ สึนะ เคียวโกะ !!


กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส

ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

ป๋าเบียโผล่แค่ชื่อและความทรงจำ รู้สึกจะยังไม่มีเรื่องดีๆมาให้สับปะรดชื่นใจเลยนะเนี่ย

หนูโคลมตายอ่ะ TT[]TT!!! โฮวๆๆๆๆๆๆ ม๊ายยยยย~~!!!!! มุคุ!! อย่าร้องไห้นะลูก โอ๋ๆๆๆๆๆ


(อิคนปลอบน้ำตาไหลพราก)

เรื่องสอบสู้ๆฮะ >o<!!! ขอให้โชคเอ!!!~~~

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
สัปปะรดโมเอ้~~~~~~~~~~~~~~ >[]<

น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก อยากลักพาตัวกลับมาที่บ้านนนนนนนนนนนนนน
มีทำช๊อกโกแล็ตให้ท่านฮิบะด้วยอ่ะ กริ๊ดดดดดดดดดดดด >[]<

ว่าแต่...ที่ท่านฮิบะบอกว่า เวลาที่จะได้เห็นหน้าของท่านมุคุน้อยลงทุกทีนี่มันอะไรก๊านนนนนนนน เจ้าเยบคุรันมันจะทำอะไรย้า~~~~~~~ >[]<

แล้วที่ทำให้ซีอกอย่างแรงอีกอย่าง....

ก็คือ......

หนูโคลม~~~~~~~~~
ม่ายยยยยยยยยยยยยยย หนูโคลมต้องไม่ตายยยยยยยยยยยยยย หนูโคลมต้องอยู่เป็นเพื่อนท่านมุคุโร่เซ่!! T^T

อ๊ากกกกกกกกกกก ต้องรอถึงวันที่ 27 เชียว (เอ... 27 นี่มันหมายเลขของซือคุงไม่ใช่รึนั่น ^^) อ๊ากกกกกกกกกก อยากอ่าน~~~~~~~~~ -- --"

กรี้ดดดดดดดด
อย่างหวาน!!!!
เค้าอิจฉาอ่ะ!!!! T.T

ง่า....ตอนที่ฮิบะซามะกะลังกินช๊อกโกแลต เผลออ้าปากตามเฉยเลย
(กินมั่งเด่)

หวานก่าช๊อกโกแลคอีกมั้งนั่น
แต่แอบสะดุ้งนีสสสนุงตรง "จะยืนหาพระแสงอยู่ตรงนั้นทำไม"
(ก้อทั่นฮิบะเนอะ)

เรื่องสอบก้อสู้ๆ นะจร้า ^^V