•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

คงต้องบอกว่าเป็นฟิคที่เอามาแปะแบบเต็มๆครั้งแรกล่ะมั้ง เคยแต่แปะลิงค์

ยินดีรับทุกคำติชมนะขอรับ



++++++++++++++++++++++++++++++++

1869

เรื่อง ฉันจะไม่เป็นแค่ความทรงจำ


ฮิบาริ เคียวยะในชุดกิโมโนสีดำหลับตานั่งขัดสมาธิภายในห้องทรงญี่ปุ่นขนาด8เสื่อ ฐานลับส่วนตัวของผู้พิทักษ์แห่งเมฆาที่แม้แต่รุ่นที่10แห่งวองโกเล่หรือผู้พิทักษ์คนอื่นๆยังต้องขออนุญาตบวกกับหวังพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อที่จะเข้ามาข้างใน นี่คือกฎเหล็กที่ไม่ต้องเอ่ยออกมาเป็นคำพูด


แต่ดูจะมีหนึ่งผู้พิทักษ์ที่เพิกเฉยต่อกฎนี้โดยสิ้นเชิง...


กลุ่มหมอกสีเทาแผ่ปกคลุมทั่วห้อง พริบตานั้นจากห้องสไตล์ญี่ปุ่นได้กลายสภาพเป็นห้องหนึ่งของอาคารโทรมๆ


ฮิบาริไม่แสดงอาการตื่นตกใจใดๆกับภาพลวงตาของคนเพียงคนเดียวที่หาญกล้ามาทำเช่นนี้กับเขา ชายหนุ่มยังคงนั่งขัดสมาธิลืมตามองการเปลี่ยนแปลงโดยรอบแบบฉาบฉวยแล้วหลับตาลงเหมือนเดิม


แม้ว่าสัมผัสอ่อนนุ่มเกินกว่าจะเป็นมือผู้ชายด้วยกันกำลังลูบไล้แผ่นหลังลามไปถึงต้นคอของเขาก็ตาม


จนกระทั่งโรคุโด มุคุโร่โน้มหน้าเข้าใกล้...


ทอนฟาประกายเพลิงเมฆาตวัดผ่านดวงตาสองสีเกี่ยวเอาเส้นผมด้านหน้าของผู้บุกรุกไปหลายเส้น ฮิบาริย่นคิ้วอย่างนึกเจ็บใจที่ทอนฟาสุดรักฟาดพลาดไปเพียงเสี้ยว 10ปีที่ผ่านมาเขารู้จักชายตรงหน้าดีเกินกว่าจะฟาดทอนฟาใส่ทันทีเมื่อเจอหน้า


...ต้องฟาดตอนเข้ามาใกล้ถึงจะมีโอกาสโดนมากกว่า...


“คุฟุฟุ ผมนึกว่าสภาพรอบตัวคุณจะเบี่ยงเบนความสนใจของคุณได้เสียอีก”


มุคุโร่เหยียดยิ้ม หลังจากถอยหนีทอนฟาสีเงินส่องประกายสีม่วงของไฟธาตุเมฆา ระยะปลอดภัยระหว่างสายหมอกและเมฆาต้อง3เมตรเป็นอย่างต่ำ นี่คือสิ่งที่เขาเรียนรู้จากอีกฝ่ายตลอด10ปี


“ดูสิครับ...ซากุระ...กำลังยิ้มให้คุณ ฮิบาริ เคียวยะ”


กลีบสีชมพูร่วงผ่านใบหน้าหล่อคม เมื่อฮิบาริแหงนหน้ามองด้านบน จากเพดานธรรมดากลายสภาพเป็นซากุระร่วงโรยต้องใบหน้า


“ที่นี่มัน...”


ฮิบาริกัดฟันกรอด ความรู้สึกบางอย่างพวยพุ่งราวภูเขาไฟปะทุ เปลวไฟสีม่วงลุกโชนสลายภาพลวงตาสีเทาจนหมดสิ้น เขาได้ห้องทรงญี่ปุ่นกลับมาแล้ว เมื่อหันไปมองตัวการก็พบว่าชายตาสองสีกำลังนั่งดื่มชาด้วยท่าทางสบายอกสบายใจเหลือเกิน


ที่สำคัญชาถ้วยนั้นเป็นถ้วยของเขา ชาที่มีเพียงถ้วยเดียวในห้อง


“ทำไมคุณไม่ลดอารมณ์โกรธแล้วมาดื่มชาด้วยกันล่ะครับ ที่จริงผมอยากได้เป็นช็อกโกแลตร้อนมากกว่า แต่เพื่อให้เข้ากับตัวคุณและบรรยากาศ ดื่มชาบ้างก็ไม่เลวนะครับ”


“แกมาทำอะไร ไอ้สัตว์กินพืช”


“ผมนึกว่า คุณจะพูดประโยคเด็ดของคุณเสียอีก จะไม่ขย้ำผมแล้วหรือครับ”


บางทีขันติในตัวฮิบาริอาจจะสูงขึ้นตามวัยก็เป็นได้ แทนที่ชายหนุ่มจะจบเรื่องด้วยการสู้กันเหมือนเคย ผู้พิทักษ์แห่งเมฆากลับเลือกจะนั่งลงตรงข้ามกับสายหมอก


“ต้องบอกว่าไม่ได้พบกันนานสินะครับ”


มุคุโร่เริ่มต้นด้วยประโยคที่คนปกติซึ่งห่างหายหน้ากันไปนานจะพูดให้กันเป็นอันดับแรก แต่แย่หน่อยที่เขาและคนตรงหน้าไม่จัดอยู่ในคนปกติ ถึงต้องเริ่มทักทายกันด้วยรูปแบบเฉพาะก่อน


รูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเมฆาและสายหมอก


“เลิกพูดไร้สาระ บอกธุระของแกมาแล้วก็ไสหัวไป ไม่งั้นฉันจะขย้ำแกให้ตายแล้วโยนกระดูกแกออกไปแทน”


ทันใดนั้นเสียงเคาะฉากเลื่อนก็ดังขึ้น เมื่อฮิบาริเอ่ยปากอนุญาต คุสาคาเบะถึงกับตะลึงมองเมื่อในห้องที่น่าจะมีคนอยู่แค่คนเดียวกลับมีคนที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมานั่งอยู่ที่นี่ได้นั่งอยู่ด้วย


“พูดธุระมา คุสาคาเบะ”


“คะ ครับ เมื่อครู่ทางคาบัคโรเน่ติดต่อมา อีกครึ่งชั่วโมงดีโน่ คาบัคโรเน่จะมาพบคุณเคียวครับ”


“รู้แล้ว ออกไปได้”


หลังเสียงประตูเลื่อนปิด บรรยากาศภายในห้องก็กลายเป็นอีกอย่าง หากก่อนที่คุสาคาเบะมาห้องเป็นสีขาว ตอนนี้บรรยากาศภายในห้องกลับอบอวลด้วยสีดำ


“ดูเหมือนคุณจะมีนัดสำคัญ”


“รู้ก็ดี แกจะได้ออกไปก่อนถึงตอนนั้น”


เกิดความเงียบเนิ่นนานเมื่อไม่มีฝ่ายใดสานต่อบทสนทนา สายหมอกเพียงแค่จ้องมองเมฆาที่สงบนิ่งด้วยแววตาบ่งบอกความรู้สึกหลากหลาย ฮิบาริยังคงนั่งหลับตาเหมือนเดิม ที่ไม่ลืมตาคงเพราะไม่อยากเห็นแววตาของมุคุโร่ บางทีความเงียบคือการสื่อสารรูปแบบหนึ่ง


“คุฟุฟุ ถ้าเช่นนั้นผมไม่รบกวนคุณล่ะ...คุณยังจำสถานที่ที่ผมแสดงให้คุณเห็นเมื่อสักครู่ได้หรือเปล่า พรุ่งนี้...ผมจะรอคุณอยู่ที่นั่น”


พริบตาต่อมาหมอกสีเทาปกคลุมห้องอีกครั้ง พร้อมกับเสียงสุดท้ายจากโรคุโด มุคุโร่






“สวัสดี เคียวยะ ไม่ได้เจอกันนานเลย...มีเรื่องอะไรเหรอ”


ดีโน่ คาบัคโรเน่เอ่ยทักทายศิษย์รักเสียงสดใสเหมือนเคยโดยไม่เปลี่ยนไปเลยตลอด10ปีที่ผ่านมา และยังเดาใจฮิบาริออกเสียด้วย


“ไม่มี พูดธุระของแกมาเร็วๆ”


“การที่อาจารย์มาเยี่ยมลูกศิษย์นี่เป็นธุระได้หรือเปล่า วันนี้ฉันเลี้ยงข้าวนะ ออกไปกินกันเถอะ”


ดีโน่พูดและทำท่าจะเดินเข้ามาเพื่อดึงแขนลูกศิษย์ แต่ด้วยสกิลพิเศษทำให้ม้าพยศสะดุดได้กระทั่งเสื่อทาทามิประทับใบหน้าหล่อเหลาให้เสื่อดีใจเล่น


ฮิบาริถอนหายใจยาว ยอมให้อาจารย์ซุ่มซ่ามพาออกไปกินข้าวโดยดี แม้ว่าในหัวจะมีแต่เสียงสุดท้ายก่อนไปของสายหมอก


‘ผมจะไม่ยอมเป็นแค่ความทรงจำของคุณ’


TBC

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




จบแล้ว1ตอน เป็นไงบ้าง

ขอบอกว่าเรื่องนี้มันไม่ยาวหรอกนะ ไม่เกิน4-5ตอนแน่

ไม่รู้ทำไม ถ้าเป็นแฟนฟิคเราแต่งยาวๆ เหมือนนิยายไม่ได้



ขอบคุณทุกคอมเมนต์ล่วงหน้านะคับพ้ม

Yeah

คนแรกเลย เราชอบเรื่องนี้มากๆเลย

มุคุจังจะทำไรต่อไปเนี้ย

อย่าไปทำไรเสี่ยงๆนา ปรกติก็ชอบเสี่ยงตายอยู่แล้ว

สถานที่นั้นคือที่ไหนหรอค่ะ

O[]Oอนึ่งชื่อเรื่องนี่มันประโยคเดียวกับเซฟิรอธในFFเลยนะนี่ ฮะๆๆ
ตามที่ดู-*-ตามรูปการณ์น่าจะ6918มากกว่านะ จริงจริ๊งง

เรื่องน่าติดตามคับ

ผมว่าสถานที่น่าจะเป็นโกคุโยน่ะ

งิงิ

ถึงแม้มุคุโร่จะปล่อยรังสี "เมะ" ออกมาพอประมาณถึงค่อนข้างมาก แต่ก็หวังว่าจะได้ 1869 สมบูรณ์นะเค๊อะ ^[]^~

ตาดีออกมาเนี่ยมีความตั้งใจอะไรแอบแฝงรึเปล่าน่ะ = =^!!
ฮรึ้ยยยยยย ~

ยังไงก็ปูเสื่อรอต่อไป คุ๊วววว ๆๆๆ ~~

เห~~~กัดกันไปกัดกันมา น่ารักดีนะแบบนี้~~ >w< มุคุเฮริทเล็กน้อยถึงปานกลาง

(ถ้าอยู่กะป๋าเบียก็ช้ำไปแล้ว~~//โดนแฟนคลับป๋าเบีนตบ) ไปพรากคนรักเค้าแบบนี้

ไม่ดีนะโน่=*= *โดนแฟนคลับโน่กระทืบ*

อา~~จิบชา หม่ำคุกกี้ รอตอนต่อไปค่ะ>w<

นั่งอ่านจบ

*เลื่อนขึ้นไปดูว่ามัน 1869จิงๆรึป่าว?*

อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค

มันส่อ 6918 ชัดๆเลยนิ!!

เเต่เราเชื่อ!! ว่าความเคะของมุ มันจะโผล่ออกมาทีละตอน สองตอน !!
//โดนตรบ

มาต่อไวๆนะคะ

รอ ดูมุโดนกด 555 //โดนตบ

อ่านแล้ว ฮู่ ลงทุนมายั่วกันถึงที่เลยนะนี่
ท่านฮิไปตามนัดแล้วจัดการเลยค่ะ หุหุหุ
รออ่านตอนต่อไปค่ะ

สนับสนุน~!

สนับสนุน D18 !! (คนเม้นโดนตบ)

เอิ๊ก ล้อเล่น~! 1869 นะดีเเล้ว เอิ๊กๆ







แม้ว่าสัมผัสอ่อนนุ่มเกินกว่าจะเป็นมือผู้ชายด้วยกันกำลังลูบไล้แผ่นหลังลามไปถึงต้นคอของเขาก็ตาม


จนกระทั่งโรคุโด มุคุโร่โน้มหน้าเข้าใกล้...

คือประโยคนี้มันส่อเด็ดมากค่ะ = ="
(เเต่ก็ชอบนะ) ว่าเเต่คุณฮิยอมให้ลูบอยู่ตั้งนานได้ไงนะ เอิ๊กๆ
(เเต่ได้ลูบเเล้วคงไม่เป็นไรหรอกเนอะ ก๊ากกส์~!)







‘ผมจะไม่ยอมเป็นแค่ความทรงจำของคุณ’

ตายละจอร์จ เลือดจะำพุ่ง (เป็นประโยคที่เด็ดสะใจม๊ากมาก ^^")
คือถ้าคนอื่นพูด อาจจะไม่คิดอะไร
เเต่ถ้าไอ้สับปะรั่วพูดเนี่ยมัน... โฮก~!!! >_<






ต่อให้ไวละกันนะท่าน *-*
(บาททีอาจไม่มีคอมเม้นข้า เเต่จำไว้ให้ดี.. ข้าเข้ามาอ่านเสมอ.. คึหึหึหึ..... (กลับละ)

มันส่อ 6918 มากเลยค่ะ อิอิ

มุคุมายั่วตั้งแต่ฉากแรกเลยนะเนี่ย

มายั่วท่านฮิแบบนี้ ถ้าท่านฮิไม่ไปเสียฟอร์มน่ะค่ะเนี่ย

รอคอย 1869 อย่างใจจดใจจ่อ

อุฮิงส์
คุณมุจะยั่วมากไปหน่อยไม๊ค่ะ
จอกันตอนแรกก็ไปซะแล้ว

ดูเหมือนว่าคุณมุจะพยายามเป็นเมะอย่างเต็มที่
แต่ก็คงไม่ได้ผล
เพราะคุณฮิปล้อยรังสีเมะได้มากกว่ากว่า!!!

ที่จะไปรอเนี่ย รอทำไมเอ่ย

รออัพค่า

รู้สึกบอร์ดนี้จะมีธรรมเนียมตอบเมนต์
อยากรู้จังว่าใครเป้นใครเริ่ม เป็นธรรมเนียมที่ยุ่งยากแต่ได้ผลดีจริงๆ
ที่พูดเนี่ยความหมายแง่บวกแน่นอนนะ เราชอบจัง


คุณ LuNa
// ดีใจที่ชอบนะ ส่วนที่นั้นจะเป็นที่ไหน อ่านตอนนี้รู้แน่นอนเลย มุคุไม่ทำอะไรเสี่ยงๆแน่



คุณ bamboo Haward
// ถูกต้องนะคร้าบ เรายืมเซฟิรอธมา 55 ทีแรกเรากะจะเอาเรื่องนี้มาถามตอนจบ แต่คงต้องเปลี่ยนแผนแล้วล่ะ



คุณ Jack_Vongola
// ขอบคุณที่ชม และก็ต้องบอกว่า....ถูกต้องนะคร้าบบ



คุณ MukiZ•WiskaS
// ไม่ต้องห่วงเป็น1869แน่ ส่วนดีโน่เนี่ยไม่มีความตั้งใจแอบแฝงแน่นอน



คุณ koshi
// อา นั่นสินะ กับป๋าคงเบามือยากหน่อย ไม่มีD18แน่เเพราะไม่นิยมรักสามเส้าเท่าไหร่ ว่าแต่ขอแบ่งคุกกี้บ้างสิ 55



คุณ hikari-ai
// เราก็คิดจริงจังเลยว่าตอนแรกมัน6918 แต่ไม่ต้องห่วง1869แน่นอน เรื่องโดนกดนี่ เอ่อ......คือว่า......



คุณ qpanit
// ใจกล้าได้สมเป็นมุคุดีเนอะ เมะไม่มาเคะไปเอง 555



คุณ grixarz
// ลูบไปแล้วถือว่ากำไรมือนะ 55 เลือดจะพุ่งเดี๋ยวเตรียมทิชชู่ให้นะ



คุณ MoJiKung
// ลองให้ฮิบาริเสียฟอร์มบ้างน่าจะดีมั้ยนะ 55 1869แน่นอน ถึงจะกลบรัศมีเมะมุคุยากหน่อยก็เหอะ



คุณ maemae
//นั่นสิ ไปรอทำไมน้า รังสีเมะฮิบาริแผ่แรงกว่า จะได้ไม่กลายเป็น6918ไปไง






อา ว่าแต่ ไม่รู้การตอบเมนต์เนี่ย จะก๊อบที่คอมเมนต์แล้วมาวางก่อนแล้วค่อยตอบ หรือว่าตอบไปเลยนะ
อืมมม แต่ถ้าทำแบบนั้น มันจะยาวมากเลยนะนั่น แบบนี้น่าจะโอนะ

ขออภัยที่ลงช้า เนื่องจากเกิดเหตุผิดพลาดทางเทคนิคอะไรสักอย่าง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเปิดเข้ามาไม่ได้


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++


สิ่งที่เรียกว่าความทรงจำ คือสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตที่ผ่านเลย


รอยเท้าที่ประทับผ่านเส้นทางหลงเหลือสิ่งที่เรียกว่าความทรงจำไว้ แต่ไม่มีความทรงจำเบื้องหน้ารอยเท้า เพราะอดีตไม่ได้มีไว้สำหรับอนาคต


รุ่งอรุณทอแสงงดงามประหนึ่งจุดประกายความหวังเรืองรอง การรอคอยเริ่มต้นขึ้น แม้สุดท้ายแล้วอาจจะเป็นการรอคอยที่คิดไปเอง แต่ความหวังยังคงอยู่พร้อมกับแสงตะวันเจิดจ้า


ภานุมาสส่องแสงสีส้มรุนแรงราวกับจะดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย ส่องสว่างเพื่อจะให้ไม่ลืมว่ายังมีคนเฝ้ารอคอย ตราบเท่าที่แสงลำสุดท้ายยังคงอยู่ ความหวังก็ยังคงมี


โรคุโด มุคุโร่ถอนใจยาว พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว แม้จะดิ้นรนเปล่งประกายยังไงสุดท้ายแล้วพระจันทร์ก็ขึ้นครองฟากฟ้าแทน คงเหมือนกับเขาที่ไม่ว่าจะเฝ้ารอสักเพียงใด คนที่รอก็ไม่มาให้พบเจอ


เพราะสุดท้ายแล้วความทรงจำก็เป็นแค่อดีตอันห่างไกล


หูแว่วเสียงฝีเท้าคนกำลังวิ่งมาใกล้ วูบหนึ่งมุคุโร่ถึงกับคิดว่าคนที่รอในที่สุดก็มาหา แต่ในความเป็นจริง...

“ท่านมุคุโร่...”


“มีอะไรหรือครับ โคลมที่น่ารักของผม”


มุคุโร่แสร้งปั้นใบหน้ายิ้มแย้มให้สมกับเป็นสายหมอกที่ลวงหลอกผู้คน ซ่อนความรู้สึกแท้จริงไว้ในส่วนลึกของหัวใจ


“คุณผู้พิทักษ์แห่งเมฆา...เกิดอุบัติเหตุรถคว่ำ”








มันคงเป็นภาพที่ดูเหลือเชื่อหากผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของวองโกเล่จะนอนนิ่งบนเตียงสีขาวภายในโรงพยาบาลในเครือคาบัคโรเน่ ตามที่โคลมบอกฮิบารินั่งรถไปกับดีโน่ซึ่งไม่มีลูกน้องตามไปด้วยสุดท้ายก็เกิดอุบัติเหตุรถคว่ำ ตอนนี้มุคุโร่ไม่อยากได้ยินความจริงที่ไม่น่าแปลกใจนี้เลย


มุคุโร่กระชากประตูเปิดอย่างแรง คนของวองโกเล่มารวมกันครบ รวมถึงบอสของคาบัคโรเน่ด้วย ตามตัวของดีโน่มีผ้าพันแผลเยอะจนน่าใจหาย แต่มุคุโร่ไม่สนใจ


ร่างโปร่งก้าวช้าๆ ผ่านซาซางาวะ เรียวเฮกับแรมโบ้ ผ่านซาวาดะ สึนะโยชิที่นั่งน้ำตาคลอเบ้ามีโกคุเดระ ฮายาโตะ และยามาโมโตะ ทาเคชิปลอบใจอยู่ข้างๆ


ฝ่ามือเรียวยาวลูบใบหน้าของฮิบาริ เคียวยะอย่างแผ่วเบา ใบหน้าของฮิบาริยามนี้ช่างเหมือนเด็กน้อย ไร้ซึ่งความทุกข์ปราศจากความกังวลใดๆ ราวกับผ้าขาวที่ไม่เพียงบริสุทธิ์ แต่ยังเป็นผ้าขาวที่ไม่มีใครหรืออะไรอยู่ในหัวใจ


“บาดแผลตามตัวไม่ร้ายแรง แต่หัวกระแทกอย่างแรง ทำให้ยังไม่ได้สติ และไม่แน่ว่า...อาจจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย”


อัลโกบาเลโน่จุกสีเหลืองพูดด้วยเสียงสงบราบเรียบ แม้สิ้นประโยคนั้นรุ่นที่10แห่งวองโกเล่จะปล่อยโฮอย่างอดกลั้น


“จามาลล่ะ ถ้าเป็นจามาลอาจจะช่วยอะไรได้”


โกคุเดระโพล่งเสียงดัง เบือนหน้าหนเพราะไม่อยากเห็นน้ำตาจากคนที่เคารพที่สุด


“ถ้าฮิบาริไม่ฟื้นขึ้นมาเอง...หมอเทวดาก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก”


นั่นคือเสียงของยามาโมโตะ แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีเสียงใดทะลุผ่านโสตประสาทชายนัยน์ตาสองสีได้อีก


มือเรียวของมุคุโร่ยังคงลูบไล้ใบหน้าคมคายโดยที่อีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะเอาทอนฟามาฟาดเขาเหมือนเคย ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางเอ่ยประโยคต่อมาด้วยเสียงปกติ แม้สองมือจะกำหมัดแน่นจิกเล็บเข้ากับฝ่ามือแสดงความรู้สึกที่แท้จริงก็ตาม


“...ไม่สมกับเป็นคุณเลยนะครับ แค่อุบัติเหตุเล็กน้อยก็กลายเป็นเจ้าชายนิทราเสียแล้ว คุฟุฟุ ถ้าคุณไม่ตื่นขึ้นมาเอง ผมจะทำเหมือนที่เจ้าชายทำในเรื่องเจ้าหญิงนิทรานะครับ ฮิบาริ เคียวยะคุง”


มุคุโร่พูดเพียงแค่นั้นแล้วเดินออกจากโรงพยาบาลไป กลับไปยังที่ที่เขาเฝ้ารอใครคนหนึ่งตลอดทั้งวัน อุบัติเหตุไม่คาดฝันทำให้คุณพลาดวันสำคัญไปเสียแล้ว


มุคุโร่เงยหน้ามองโกคุโยแลนด์ สถานที่แห่งความทรงจำแสนพิเศษ


คุณคงลืมไปแล้ว...วันนี้เป็นวันครบรอบ10ปีที่ผมได้พบกับคุณ


ในวันนั้นคุณเดินเข้ามาพร้อมกับอัดเด็กโกคุโยไปตลอดทาง มุคุโร่ก้าวเท้าไปตามเส้นทางในห้วงคำนึงจนราวกับจะเห็นภาพเด็กโกคุโยนอนจมกองเลือดในภวังค์


จนกระทั่งมาถึงห้องที่ผมนั่งรอคุณอยู่ บางทีเรื่องราวในตอนนั้นคงทำให้คุณเคืองแค้นผมมาก แต่สำหรับผมแล้วมันเป็นความทรงจำอันล้ำค่า


บางทีคุณอาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย จะไม่มีการพูดจากระทบกระทั่งกันหรือการปะทะฝีมือซึ่งกันและกันอีก แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ไม่ว่าเมื่อไหร่คุณก็คือความทรงจำที่มีค่ายิ่งสำหรับผม


ฮิบาริ เคียวยะ ความทรงจำอันเป็นที่รัก


มุคุโร่เดินเข้ามาในห้องซึ่งสลักความทรงจำในวันวาน เมื่อมองไปยังโซฟายาวที่กลางห้อง ชายหนุ่มถึงกับกระพริบตาสีไม่เข้าคู่ซ้ำๆ มีคนนั่งอยู่ตรงนั้น คนที่ดูคุ้นตา และไม่มีทางจะมาอยู่ที่นี่ได้


คนๆนั้นเงยหน้าสบตาสีไม่เข้าคู่ เผยรอยยิ้มยกที่มุมปากซึ่งราวกับจะดูแคลนทุกสิ่ง ประโยคที่หลุดจากปากคนๆนั้นช่างราวกับเดจาวูยามซากุระโปรย



‘ฉันจะไม่ยอมเป็นแค่ความทรงจำของนาย’



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


บอกไว้เลย ว่าคราวหน้าจะเป็นตอนจบ
ก็บอกแว้ว ว่าเราไม่ถนัดแต่งแฟรฟิคเป็นเรื่องยาว


แล้วก็เราอยากตอบแทน ผู้ที่เข้ามาอ่านและคอมเมนต์ ด้วยการแต่งฟิคเรื่องต่อไปตามคำขอ

ทีแรกเรากะจะตั้งคำถาม ว่าชื่อเรื่อง เราเอามาจากไหน สรุปคือ เราขอยืมป๋าเซฟิรอธมา 55



เอาเป็นว่า เราจะให้ผู้อ่าน โหวต ว่าอยากอ่านแฟนฟิคเรื่องต่อไป เอาคู่ไหนดี

ให้สิทธิ์โหวต 1คอมเมนต์1คู่นะ



และแน่นอนว่า เราจะเอามาโพสท์ลงอีกกระทู้

เพราะเราไม่นิยมส่งให้ทางPM มันทำให้เรารู้สึกว่าเรากำลังล่าคอมเมนต์


ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ล่วงหน้านะ

Yeah~

ในที่สุดก็อัพแล้ว

หนุกดีค่ะ

รอตอนต่อไปนะค่ะ

Yes~ (เขา Yeah เราก็ Yes)

อัพเเล้วเน้อ


คึหึหึ ใครจะอยาเป็นความทรงจำบ้างละ?

เเต่อึ้งนะ ตอนสุดท้ายนี่..



‘ฉันจะไม่ยอมเป็นแค่ความทรงจำของนาย’



โฮก~! มันต้องเป็นฮิบาริชัวร์ป๊าดด >_<

ดังนั้น ตอนสุดท้าย

รีเควสฉากเรท ก๊ากกกส์~! :p




รักคนเเต่งจ้า~!!

ต่อให้ไวเน้อ ~ >_<