•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อันนี้เป็นฟิคที่แต่งไว้เมื่อวานอ่าฮะ ไม่รู้ว่าจะมมีคนแต่งประมาณนี้รึเปล่านะฮะ
ถ้าซ้ำแนวกับคนอื่นก็ขออภัยนะฮะ
**********************
Title:Poison Valentine
Author:Ruby
Pairing:1827
Rate: PG

ร่างเล็กผมสีน้ำตาลในชุดผ้ากันเปื้อนกำลังวิ่งแจ้นหาของทำช็อคโกแลตวาเลนไทน์ให้คนที่ตนเองชอบ หยิบผิดบ้าง ถูกบ้างกว่าจะหยิบของตามสูตรทำอาหารที่มีพี่สาวใจดีคนหนึ่งเขียนเอาไว้ให้

“ฮึบ ช็อคโกแลตเข้มข้น 3แท่ง ใส่ลงไป” ร่างเล็กว่าแล้วปล่อยช็อคโกแลตแท่งลงหม้อต้มน้ำเดือดลงไป พร้อมกับมองส่วนผสมอื่นว่ามี อะไรต่อไปบ้าง

“อืม ไข่3ฟอง” ป๊อก เสียงตอกไข่3ฟองดังขึ้น แต่พอไข่แตกแล้วไข่แดงกับไข่ขาวก็ดันร่วงลงมาที่พื้นซะนั่น ร่างเล็กมองไข่3ฟองที่ตกลงพื้นอย่างเสียดาย แล้วเดินไปหยิบไข่3ฟองใหม่ แต่เท้าเจ้ากรรมก็ดันลื่นกับไข่3ฟองที่ตกลงไปบนพื้นนั่น

พรืด โครม เพล้ง

เสียงแรกเป็นเสียงเด็กหนุ่มลื่นล้มลง เสียงที่สองเป็นเสียงที่ทำโต๊ะที่ทำอาหารนั้นล้มลง ส่วนเสียงที่สามเป็นเสียงที่ถ้วยส่วนผสมตกลงไปแตกเรียบร้อยแล้ว

“อูย เจ็บ นี่ถ้าเจ็บเฉยๆจะไม่เป็นไรนะ แต่ดันทำของใช้พวกนี้พังด้วย โดนแม่ดุแน่เรา” ร่างเล็กลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล มือทั้งสองยื่นมือไปเอาไข่ออกจากตู้เย็น เดินไปยังโต๊ะทำอาหารแล้วรีบทำส่วนผสมต่อไป

“อืม ไข่3ฟองตอกลงไปเรียบร้อย เสร็จแล้วให้นำไข่นี่เทลงในภาชนะที่ละลายช็อคโกแลตไว้แล้ว” ร่างเล็กถือถ้วยที่ใส่ไข่ที่คนไว้แล้วไปเทลงในหม้อต้มน้ำเดือดนั้น ตาอ่านส่วนผสมไปพลาง แล้วรีบไปลดความแรงของไฟลง ตอนนี้ร่างเล็กกำลังเทแป้งลงใส่ไว้ในถ้วย แล้ววางชามไว้บนโต๊ะทำอาหาร มือเล็กเทน้ำ2ถ้วยลงไป พร้อมกับเอาไข่อีก2ฟองตอกลงไป

“เสร็จแล้วคนให้เข้ากัน อืมม” ร่างเล็กคนแป้งที่จะทำไปเป็นส่วนของเค้กช็อคโกแลต “คนเสร็จแล้วให้เทใส่แม่พิมพ์แล้วเอาเข้าเตาอบ อบไว้ที่ความร้อน180 องศาเซลเซียส ประมาณ10นาที”ร่างเล็กนั่งปรับความร้อนและเวลาของเตาอบ “ต่อไปก็ไปดูหน้าช็อคโกแลตสินะ”ร่างเล็กเดินไปยังหม้อต้มช็อคโกแลต มือเล็กคนช็อคโกแลตในถ้วยให้เข้ากัน เมื่อเข้ากันได้ที่แล้วร่างเล็กก็เทแป้งลงไปอีก พร้อมกับคนอีกครั้ง

ตริ๊งงง เสียงเตาอบดังเมื่อผ่านไปถึงเวลาที่กำหนด แต่ดูเหมือนจะตั้งผิดไปเล็กน้อยเรพาะเวลาที่เขาตั้งอบไว้นั้นเป็น30นาที เค้กมีสีดำไหม้เล็กน้อย ร่างเล็กทำหน้าบูดเล็กน้อย แต่ก็คิดไว้ในใจว่าไม่เป็นไรหรอกมั้งคุณฮิบาริไม่ชอบของหวานเอาแบบนี้ปนๆไปแล้วกัน
ร่างเล็กเดินไปเอาถ้วยที่ใส่หน้าช็อคโกแลตเหลวเอาไว้ พร้อมกับเทลงไปบนเค้กของตน ใช้ที่ปาดเค้กปาดให้สวยงามอย่างทุลักทุเล พร้อมกับบีบไอซ์ซิ่งแต่งหน้าช็อคโกแลตสีขาวสลับสีชมพูไป ร่างเล็กยิ้มพอใจกับผลงานที่ตนทำ พร้อมกับห่อเค้กนั่นไว้ด้วยกล่องของขวัญสีขาว ผูกริบบิ้นสีดำเอาไว้
'พรุ่งนี้คุณฮิบาริต้องประหลาดใจแน่'
****************************
วันต่อมา
ร่างเล็กเดินถือเค้กออกมาจากบ้าน พร้อมกับถือสัมภาระไปด้วย ร่างเล็กเดินมาเรื่อยๆด้วยความระมัดระวัง แต่ประกอบด้วยตนเองทีมีนิสัยซุ่มซ่ามอยู่แล้ว ก็เผลอทำให้หน้าช็อคโกแลตเละไปบ้าง และกล่องเค้กก็ตกลงพื้นบ้าง แต่ก็ยังมาถึงโรงเรียนได้อย่างปลอดภัย


ร่างเล็กเดินเข้ามาในอาคารเรียนพร้อมกับเดินไปยังห้องกรรมการรักษาระเบียบ ขณะที่กำลังจะเคาะประตูนั้น ประตูห้องก็เลื่อนออกมา ร่างของ

เด็กหนุ่มผมสีนิลปรากฏอยู่ข้างหน้า ดวงตามองไปยังกล่องของขวัญปริศนาที่อยู่กับร่างเล็ก แล้วยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

“กำลังรออยู่พอดีเลยซาวาดะ” ร่างสูงกล่าวเสียงเรียบ

"ค ครับ นี่ครับช็อคโกแลตวาเลนไทน์ คือว่าผมทำครั้งแรกไม่รู้ว่าจะถูกใจรึเปล่านะครับ” ร่างเล็กกล่าวโดยก้มหน้าเล็กน้อย

“หึ ฉันไม่ชอบชองหวานแต่ถ้าจากนายเป็นกรณีพิเศษจะรับไว้ก็ได้” ร่างสูงกล่าวพร้อมกับรักษาฟอร์มไว้สักเล็กน้อย

“ค ครับ” ร่างเล็กกล่าว พร้อมกับนำเอาเค้กช็อคโกแลตนั้นไปใส่ไว้ในจานของว่าง

เค้กช็อคโกแลตที่รูปร่างแตกต่างจากเมื่อวานอย่างมาก(?) ทำให้ร่างเล็กตกใจเล็กน้อย ‘นี่เราทำตกบ่อยขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย’

ร่างสูงมองของที่อยู่ข้างหน้าอย่างกังวัลว่ามันใช่ของกินรึเปล่า แต่ถึงกระนั้นร่างสูงก็ยังตักเค้กนั้นออกมาชิมรสชาติ แต่ทว่าเมื่อกินเข้าไปแล้ว
Poison Cooking4!!!

ร่างสูงสีหน้าไม่ดีเท่าไหร่นัก เดินไปยังห้องน้ำแล้วสำรอกเค้กนั่นออกมา ดวงตาสีนิลมองร่างเล็กอย่างโกรธจัด
“ซาวาดะ นายกล้ามากนะที่แอบวางยาฉัน” ร่างสูงเดินเข้ามาเรื่อยๆ ทำเอาร่างเล็กตัวสั่น “ฉันจะ ขย้ำนายแทนก็แล้วกัน!!!” ร่างสูงตะโกนขึ้นพร้อมกับวิ่งมายังร่างเล็ก ร่างเล็กที่มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างรุนแรงก็รีบวิ่งออกมาจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว

‘เหวอ ตำราทำขนมนั่นต้องเป็นของเบียงกี้แน่ๆเลย’ ร่างเล็กรีบวิ่งไปเรื่อยๆเพื่อจะหนีร่างสูงแต่ไม่ทันไรร่างสูงก็วิ่งมาตัดหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว

“ค คุณฮิบาริครับผม ไม่ได้ตั้งใจนะ ค ครับ” ร่างเล็กกล่าวเสียงตะกุกตะกัก
“งั้นเหรอออออ” ร่างสูงกล่าวลากเสียงพร้อมกับเดินไปยังร่างเล็กเรื่อยๆ

เหตุการณ์นี้ทำให้สึนะนั้นได้รับรู้ไว้อย่างหนึ่ง ว่า อย่าเปิดตำราขนมหวานที่มีคนให้มาโดยบังเอิญเด็ดขาด
*************************
จบไปแล้วฮะ
อ่าสงสัยฟิคเราแต่งน่าเบื่อแฮะ= =" มะค่อยมีคนเข้าชม
อ่ารบกวนติชมหน่อยนะฮะว่าน่าเบื่อรึเปล่าอ่าฮะ

น่ารักดีนะเราว่า

แต่น่าจะเปลี่ยนจาก ขย้ำ เป็น กด (หื่นได้อีก =u=)

ทูน่าตั้งใจวางยาคุณฮิรึป่าวน่ะ เหอะๆเกือบไปแล้วนะนั้นท่านฮิบาริ

แต่กว่าจะออกมาเป็น poison cooking เอ้ย เค้กช๊อกโกแลตได้

ก็เล่นเอาบ้านเละกันเลยทีเดียวเชียว

ว่าแต่คุณฮิจะขย่ำแบบไหนละเนี่ย คริๆๆ ขอบนเตียงได้มั้ยหนอ

กินทูน่าแทนของหวานไปเลย โฮะๆๆๆ

5555+ซือคุงโดนหลอกอีกแล้ว
[img][/center][/code][/img]

ฮ่าๆๆๆ แล้วทำครั้งแรกได้ตั้ง4 เลยเหรอเนี่ย สุดยอดนะซือคุง ฮ่าๆๆๆ

เราชอบนะคะ น่ารักดีออก

ท่านฮิจับกดซี่ ไม่ใช่ขย้ำ (หื่นอีกคน)

555+

ขย้ำหรอท่านฮิ ขย้ำแบบไหนน๊า~~~ เอิ๊กกๆๆๆ

สงสารทูน่านิดหน่อยแฮะ อุตส่าห์ตั้งใจทำ แต่พอออกมาแล้วกลับกลายเป็นPoison Cookingแทนซะน่ 555+

แต่ท่านฮิแอบหวานโว้ยยยย อิอิอิ มีแบบว่า"กำลังรอ"ด้วยอ่า~ อยากได้ก็บอกมาเท้อออ~~

น่ารักดีค่ะ ฮาดีด้วย +5555

แต่ตอนจบนี้ ท่านฮิเลิกขย้ำแล้วหันมาจับกดเป็นการลงโทษดีไหมเคอะ หึหึหึหึหึ

ขย่ำมันเลยท่านฮิ ข้อหาทำเค้กผิดสูตร

อุกริ๊ว น่าสงสารซือ แท้~

น่าสงสารสึนะจริงๆ --

สงสารสึนะ- -"

ซวยจังเลยแฮะ

งานนี้นูทูน่าจังคงไม่พ้นโดน ขย้ำ สินะนั้น ฮิ้วววววววววววว
แต่ว่าท่านฮิจะขย้ำยังไงละนั้น อิอิ ชักอยากรู้ละชิ + +

ไม่แต่งฉากโดนขย้ำด้วยอ่ะ

คิกๆๆๆ (คิดไรอยู่)

เป็นกำลังใจให้แต่งฟิคค่ะ สู้ๆนะค่ะ

ฟิคนี้เป็นฟิคต่อจากวันวาเลนไทน์นะฮะ>w< เห็นมีหลายคนบอกว่าแต่งตอนถุกขย้ำด้วยสิ
รูบี้เลยเขียนซะเลย>w< แต่มันคงไม่ติดเรททะไหร่หรอกมั้ง=w= เพราะรูบี้เรทมะเก่ง
ก่อนอื่นก็ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับวันไวท์เดย์นะฮะ ขอให้คำปรารถนาในวันวาเลนไทน์ส่งถึงวันไวท์เดย์ด้วย
Happy White Dayนะฮะ>w<

เชิญชมกับฟิคติดเรท(รึเปล่า)ได้เลยฮะ
หวังว่าคงจะสนุกนะฮะ>w<
-------------------------------------------------------------------
Title: Dangerous White Day (?)
Author: Ruby
Paring: 1827 <<<<<69
Rate: PG-13 ปน NC-15รึเปล่า= =”แต่คิดว่ามันไม่ออกเรทนา= =ก็แค่เหมือนจะเรท งั้นPG-13=w=

จิ๊บๆๆๆๆ เสียงของหมู่วิหคนับสิบตัวบินผ่านหน้าต่างของห้องสี่เหลียมสีขาวที่มีเด็กหนุ่มร่างเล็กเจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลไหม้ ดวงเนตรกลมโตที่มีสีสันเช่นเดียวกับเส้นผมในชุดเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวแขนเสื้อสีฟ้า กางเกงยีนส์สีกากีกำลังนั่งอยู่บนเตียงหนานุ่มที่ถูกคลุมไปด้วยผ้าห่มสีขาวลายปลาทูน่า ดวงเนตรจับจ้องไปนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

‘เฮ้อ วันนี้ก็ครบ1เดือนแล้วสินะที่ไม่ได้เจอกับคุณฮิบาริ สงสัยจะโกรธเราตั้งแต่วันวาเลนไทน์มั้ง แต่ช่วยไม่ได้นี่นา ใครจะไปรู้ล่ะว่าเค้กที่ฉันทำจะเป็นpoison cookingไปได้’ เด็กหนุ่มร่างเล็กคิดในใจ แล้วก็จับปากกาสีน้ำเงินของตนนั่งวาดภาพวิวของหน้าต่าง ร่างเล็กตวัดมือขีดเขียนลายเส้นบนกระดาษสีขาวแต่ไม่รู้เพราะเหตุใดลายเส้นพวกนั้นถึงไม่เป็นตามใจของร่างเล็ก ร่างเล็กถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็มิอาจทราบได้ในวันนี้

‘ซือคุง ลงมาช่วยแม่เก็บโต๊ะทีจ้า” เสียงของหญิงสาวผู้เป็นแม่ดังขึ้นมาจากชั้นล่างของบ้าน ร่างเล็กบ่นอุบอิบแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะหันหลังแล้วก้าวเดินออกไปแต่ขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้องนั้น ก็มีเสียงๆหนึ่งดังมาจากทางหน้าต่าง

“ไงสบายดีรึเปล่า เจ้าสัตว์กินพืช” เด็กหนุ่มร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีดำขลับ ดวงตาแหลมคมสีนิลกำลังจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มร่างเล็กด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความคิดถึง

“คุณฮิบาริ ท...ทำไมคุณไม่...” เด็กหนุ่มร่างเล็กหันกลับไปพูดตอบกับคู่สนทนาแต่ก็ดันฉุกคิดในใจได้อย่างหนึ่ง

‘คุณฮิบาริ ทำไมคุณไม่มาหาผมล่ะครับเหรอ ไม่ได้เจอกันตั้ง1เดือนเต็มๆแบบนี้ ถ้าตอบธรรมดาๆก็คงจะไม่ค่อยเข้าท่าแฮะ แกล้งงอนซักหน่อยดีกว่า’ ร่างเล็กฉุกคิดความคิดน้อยๆที่ไม่รู้ว่าจะได้ผลกับคนตรงหน้านี้ได้รึเปล่า แต่ถึงกระนั้นร่างเล็กก็มีแต่จะต้องลองพิสูจน์ดู

“เป็นอะไรเงียบไปทำไม” ร่างสูงเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่าทำไมร่างเล็กตรงหน้าถึงมิเอ่ยประโยคที่เขาคิดเอาไว้ แต่ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบรับจากร่างเล็ก ร่างเล็กนิ่งเฉยทำหน้าบูดใส่ร่างสูง ถึงขนาดนี้ร่างสูงก็คงจะพอทราบแล้วล่ะว่าร่างเล็กตรงหน้านี้เป็นอะไร

‘เฮ้อ ที่แท้ก็งอนนี่เองรึไง’ เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำขลับเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กแล้วสวมกอดเข้าที่ร่างเล็กตรงหน้า ใบหน้าหวานของคนที่ถูกกอดมีสีแดงระเรื่อปนอยู่นิดๆ ร่างของร่างเล็กพยายามสะบัดคนที่สวมกอดอยู่ให้หลุดออกไปแต่ก็ต้องหยุดการกระทำทุกอย่างเมื่อร่างสูงยื่นบางสิ่งบางอย่างให้ตรงหน้าของร่างเล็ก

“ดอกฟอร์เก็ตมีน็อต?” เสียงของเด็กหนุ่มเจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลอ่อน เอ่ยอย่างแผ่วเบาเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า ดอกไม้เล็กๆสีขาวออกสีชมพูอ่อนๆ แต่ละดอกมีเกสรสีชมพู กลีบทั้ง5เรียงกันอย่างสวยงาม ร่างเล็กยื่นมืออกไปรับสิ่งที่ร่างสูงหยิบยื่นให้ ก่อนจะหันหลังไปยิ้มแล้วกล่าวขอบคุณสำหรับสิ่งที่มอบให้

“ชอบรึเปล่าล่ะ” เสียงทุ้มของร่างสูงเอ่ยเมื่อเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของร่างเล็ก

“ชอบสิครับ ขอบคุณนะครับคุณฮิบาริ” เสียงของร่างเล็กดังขึ้น ใบหน้าหวานมีรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรากฏมาเป็นเวลา1เดือนเต็ม เด็กหนุ่มร่างสูงเห็นดังนั้นจึงเดินไปหยิบช่อดอกไม้ที่ตนซื้อมาให้ร่างเล็กไปวางไว้บนโต๊ะก่อนจะยื่นหน้าไปกระซิบที่ข้างหูของร่างเล็ก

‘ฉันมีของที่จะให้นายอีก ตามฉันมาหน่อยสิ’ เด็กหนุ่มร่างเล็กทำหน้าเอ๋อเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ เนื่องจากตนเองไม่เข้าใจประโยคที่ร่างสูงพูดให้ฟังเมื่อครู่ ใบหน้าคมมีรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะช้อนตัวของร่างเล็กให้มาอยู่บนไหล่แล้วรีบอุ้มตั้งท่าจะกระโดดลงจากหน้าต่างนั้น

“เกาะไว้ให้แน่นๆล่ะ นายคงไม่อยากตกลงไปสินะ” น้ำเสียงที่เรียบเฉยของร่างสูงดังขึ้น แต่ประโยคนั้นไม่ทำให้ร่างเล็กรู้สึกอย่างเดียวกัน กลับทำให้ร่างเล็กยิ่งดิ้นมากกว่าเดิม

“ดะ..เดี๋ยวครับ คุณฮิบาริ อย่าบอกนะว่า... เหวอออออ” ยังกล่าวไม่จบเด็กหนุ่มร่างสูงก็กระโดดลงจากหน้าต่างนั้นร่างเล็กที่ตกใจสุดขีดเกาะที่ไหล่กว้างของร่างสูงแน่น ใบหน้าคมหันมามองที่ร่างเล็กชั่วครู่ ก่อนที่จะจูงมือลากร่างเล็กไปที่แห่งหนึ่ง
“ซือคุงจะไม่ลงมาช่วยแม่หน่อยเหรอจ๊ะ” เสียงของหญิงสาวดังขึ้นมาอีกครั้ง

“เจ้าสึนะไม่อยู่หรอกครับคุณแม่ ออกไปกับฮิบาริเมื่อกี้น่ะ” เสียงแหลมของเด็กทารกต้องสาปดังขึ้น ประโยคเมื่อครู่ทำให้คุณแม่ยิ้มออกมา

“อ๋อจ้ะ” ประโยคสั้นๆถูกพูดออกมาจากปากของหญิงสาวก่อนจะเดินฮัมเพลงลงไปล้างจานที่ห้องครัวต่อ
--------------------------------------------------------------------------------------------
20นาทีต่อมาทางด้านของหนูทูน่า

ตรงหน้าของเด็กหนุ่มร่างเล็กคือบ้านทรงญี่ปุ่นหลังใหญ่แห่งหนึ่ง ร่างเล็กทำหน้าเอ๋ออีกครั้งเมื่อเห็นสถานที่ที่ตนเองมาอยู่ เด็กหนุ่มร่างสูงยืนจ้องร่างเล็กที่อยู่หน้าประตูนั้น ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา

“จะเข้ามารึไม่เข้ามา ไม่เข้ามาก็ไม่ได้ของที่ฉันจะให้” เสียงทุ้มที่ส่ออารมณ์ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นักของร่างสูงดังขึ้น ทำให้เด็กหนุ่มร่างเล็กสะดุ้งโหยง ก่อนจะหันหน้าลุกลี้ลุกลน แล้วรีบวิ่งตามร่างสูงเข้าไป

ในห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่แห่งหนึ่งมีเครื่องครัว อุปกรณ์ทำอาหารหลากหลายชนิดถูกใช้งาน มีคราบของวัตถุดิบในการประกอบอาหารหลงเหลืออยู่เล็กน้อยพอที่จะเดาได้ว่า ห้องครัวนี้ถูกใช้มาก่อนหน้านี้ไม่นาน ร่างเล็กตะลึงกับขนาดของห้องครัวก่อนจะวิ่งไปดูอุปกรณ์ตรงนั้นที ตรงนี้ที เรียกเสียงของหัวเราะให้ร่างสูงได้ยิ่งนัก เด็กหนุ่มร่างสูงหัวเราะเบาๆในลำคอ แล้วเดินไปใกล้ร่างเล็กแล้วยื่นสิ่งหนึ่งให้ ร่างเล็กทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าร่างสูงจะทำของแบบนี้ให้กับตน

สิ่งที่ร่างสูงยื่นให้นั้นเป็นขวดโหลที่มีมาร์ชเมลโล่สีขาวปนชมพูหลายๆลูกอยู่ข้างใน ใบหน้าคมมีสีเลือดฝาดเล็กน้อย ร่างเล็กที่เห็นดังนั้นจึงเดินไปหยิบรับขวดโหลนั้น

“ขอบคุณครับ คุณฮิบาริที่อุตส่าห์ทำสิ่งนี้ให้ผม” ใบหน้าหวานยิ้มอย่างดีใจ แล้วโค้งขอบคุณร่างสูง

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฉันไม่ได้ทำเองซักหน่อย ก็แค่ไปซื้อมา” ร่างสูงกล่าวพลางหันหน้าไปทางอื่น พยายามปกปิดใบหน้าที่มีสีแดงระเรื่อให้พ้นจากสายตาของร่างเล็ก ร่างเล็กพยักหน้าเชิงรับรู้และเชื่อถือในประโยคที่ร่างสูงพูดขึ้น แต่ในใจของร่างเล็กกลับคิดอีกอย่างหนึ่ง

‘โกหกก็ไม่เนียนนะครับ คุณฮิบาริ สภาพห้องครัวเละขนาดนี้เนี่ย แน่ใจเหรอครับ ว่าไปซื้อมา’ ร่างเล็กได้แต่คิดไม่กล้าเอ่ยออกไปเพราะกลัวจะโดนของแข็งอย่างหนึ่งฟาดเข้าที่หัว

“ฉันจะออกไปข้างนอก เฝ้าบ้านให้ฉันด้วย” เสียงเผด็จการของร่างสูงกลับมาอีกครั้งคาดว่าจะเป็นน้ำเสียงที่พยายามปกปิดความรู้สึกของตนกระมัง

“เอ๋” ร่างเล็กส่งเสียงประท้วง แต่ก็ต้องหยุดชะชักเมื่อร่างสูงส่งสายตาที่ดุดันมาให้ ร่างเล็กก้มหน้าจ๋อย มือบางประสานกันไว้ที่หน้าท้อง

“ถ้ากลับมาไม่เห็นคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่เพื่อความแน่ใจฉันจะให้ฮิเบิร์ดเฝ้านายเอาไว้” ร่างเล็กพยักหน้าเป็นคำตอบให้ร่างสูง เด็กหนุ่มร่างสูงยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยแล้วปล่อยให้นกน้อยที่มีขนฟูสีเหลืองทองอร่ามบินไปเกาะที่ไหล่ของเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลก่อนจะเดินออกจากบ้านหลังใหญ่ไป ร่างเล็กหันหลังกลับไปยังที่ห้องครัวใบหน้าหวานตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจสุดขีด

‘ฮึ ทำไมต้องมาเฝ้าบ้านให้คุณฮิบาริด้วยเนี่ย ใจจริงก็ไม่อยากเลยแฮะ แต่ดันขู่เอาไว้ซะได้ เค้ากลัวง่า เอ๊ะ แต่กรรมการรักษาระเบียบส่วนมากมีอริเยอะนี่นา หวา งั้นต้องรีบทำของป้องกันตัว’ ร่างเล็กคิดในใจเป็นฉากๆจำลองสถานการณ์ในความคิดของตนฆ่าเวลาไป แต่ความคิดทุกอย่างต้องหยุดลงเมื่อความคิดสุดท้ายนั้นดังผุดขึ้นมาในหัว ร่างเล็กหยิบอุปกรณ์ทำครัวทุกอย่างวางให้เข้าที่เข้าทางพอจะจับสบายมือ ก่อนจะเริ่มละเลงทำอาหารสุดอร่อย (?) เอาไปเป็นเครื่องป้องกันตัว

ใช้เวลาไม่นานนักของป้องกันตัวนับร้อยอย่างก็เสร็จสมบูรณ์ ใบหน้าหวานมีรอยยิ้มที่น่าหวาดกลัว
‘เอาล่ะ ใครหน้าไหนกล้าก็เข้ามาเล้ย จะจับยัดของพวกนี้ให้กินให้หมด’ ร่างเล็กคิดในใจก่อนจะหัวเราะน้อยๆ กับความคิดของตน ทำให้นกน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่ของของร่างเล็กต้องถอยห่างออกจากใบหน้าหวานสักเล็กน้อยด้วยความกลัว
“เอาล่ะฮิเบิร์ดไปเดินเล่น(ระบายอารมณ์)แถวๆนี้กันเถอะนะ” ใบหน้าสวยยิ้มขึ้นก่อนจะทำอะไรซักอย่างกับกองอาหารที่วางไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกจากประตูบ้านไป

ร่างเล็กเดินไปเดินมาได้สักพักก็ปรากฏให้เห็นเด็กหนุ่มร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีไพลินทรงสัปปะรด ดวงเนตรสองสี กับเด็กหนุ่มผู้ติดตามอีกสองคน คนหนึ่งมีท่าทางเหมือนสุนัข อีกคนหนึ่งก็มีท่าทางเหมือนผีดิบ

แหงล่ะ ผิวสีขาวซีดขนาดนั้นถ้าไม่ขยับก็เป็นศพแล้ว

ใบหน้าสวยของร่างสูงยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้เจอกับเด็กหนุ่มร่างเล็กที่ตนหลงสเน่ห์ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาร่างเล็ก ร่างเล็กยิ้มแสยะเล็กน้อย เหยื่อมาแล้วสินะ ก่อนจะเอ่ยปากพูดน้ำเสียงปรกติกับร่างสูง

“อ้าว สวัสดี มุคุโร่ มีอะไรเหรอ” ร่างเล็กเอ่ย

“สวัสดีคร้าบ วองโกเล่ คิดถึงคุณจังเลยยย” ร่างสูงรีบวิ่งเข้ามาใกล้ แต่ถูกร่างเล็กยื่นของอย่างหนึ่งให้ตรงหน้าเสียก่อน

“ฉันให้นายนะ มุคุโร่” ร่างเล็กยิ้มให้กับร่างสูงตามปรกติ แต่ตอนนี้ร่างสูงกลับทำหน้าดีใจแล้วลงไปนอนดิ้นอยู่บนพื้น ทำให้ร่างเล็กต้องถอยห่างออกจากร่างสูงสัก2-3ก้าว สักพักร่างสูงก็ลุกขึ้นจากพื้นแล้วรีบวิ่งมารับของทีร่างเล็กยื่นให้

“ขอบคุณนะครับวองโกเล่” ร่างสูงยิ้มไปพลาง พูดไปพลาง พร้อมกับวาดภาพในใจไป วองโกเล่เอาของมาให้ผมในวันไวท์เดย์นี่แสดงว่าชอบผมสินะครับ ฮึก สัปปะรด ซึ้งใจ

“ชอบมั้ย มุคุโร่” ร่างเล็กเอ่ยแล้วเอียงคอตามนิสัยของตน

“ชอบสิครับ!!! วองโกเล่ ชอบมากๆด้วยครับ!!!” เสียงของร่างสูงดังขึ้นอย่างหนักแน่น โดยไม่สะกิดใจกับรอยยิ้มแสยะบนใบหน้าของร่างเล็ก

“ถ้าชอบล่ะก็นะ กินให้หมดนะ” ร่างเล็กเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะกระตุกมือเล็กน้อย กองขนมนับร้อยล่องลอยมาหาร่างสูงกับผู้ติดตาม
‘เหวอ Poison Cooking นับร้อย!!! โดนไปตายแน่ แต่ๆ แต่ว่า ถ้าหลบอาหารที่ภรรยาในอนาคตทำอย่างนี้จะอยู่ร่วมกันยังไงเนี่ย’ ร่างสูงกำลังสับสนกับความคิดในหัวของตนแต่ไวกว่าสิ่งใด กองอาหารนับร้อยก็กระแทกลงสู่ร่างสูงทั้งสามอย่างแรง ตูม บรึม!!!!!!!!!!!!!!

Poison Cooking 5 สายฝนขนมพิษ!!!!!

ร่างเล็กยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันหลังให้กับกองอาหารพวกนั้นแล้วรีบเดินเข้าบ้านไป

“เฮ้อ เดินเล่น(ระบายอารมณ์)สบายอย่างนี้นี่เอง มิน่าแหละ คุณฮิบาริถึงไม่ค่อยชอบอยู่ที่ไหนนานๆ” เด็กหนุ่มร่างเล็กเอ่ย แต่ประโยคนั้นกลับทำให้นกตัวน้อยๆที่เกาะอยู่บนใบหน้านั้นต้องสั่นด้วยความกลัวแล้วถอยห่างลงมาถึงปลายสุดของไหล่ของร่างเล็ก

ร่างเล็กเดินกลับเข้ามาในบ้านทรงญี่ปุ่นหลังใหญ่ แต่ว่าข้างในนั้นกลับมีร่างสูงมายืนรออยู่ในห้องทานอาหารแล้ว ร่างสูงทำหน้าไม่พอใจเท่าไหร่นัก ทำให้ร่างเล็กต้องสั่นงกๆกับสายตาของร่างสูง แต่ในขณะเดียวกันนกน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่ของร่างเล็กก็บินไปที่หน้าต่างของห้อง

“ไปทำอาหารมาให้ฉันกินเร็ว ก่อนที่นายจะโดนขย้ำ” สิ้นประโยคที่เปี่ยมไปด้วยน้ำเสียงแห่งความไม่พอใจร่างเล็กก็รีบวิ่งไปเตรียมอาหารบนโต๊ะอาหาร ร่างสูงยืนนิ่งกับอาหารบนโต๊ะเหล่านั้นทำให้ร่างเล็กต้องตกใจกับใบหน้าของร่างสูงที่ทำท่าไม่พอใจเท่าไหร่นัก

“อ.. เอ่อ คุณฮิบาริ อ...อยากจะทานอะไรเป็นอาหารเที่ยงครับ” ร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ฉันอยากกินปลา” น้ำเสียงเรียบเฉยถูกเอ่ยออกมาจากปากของร่างสูง

“อะ เอ๋ ถ้าปลาล่ะก็นี่ไงครับ ปลาซาบะย่าง” ร่างเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ประหลาดใจ

“ไม่ใช่ฉันอยากกินปลาตัวใหญ่” เด็กหนุ่มร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยแล้วชี้ไปที่ร่างเล็ก ร่างเล็กทำหน้าเอ๋อ ก่อนจะหันหน้าไปมา มองว่าปลาอยู่ที่ไหน

“ปลาตัวไหนครับ???”

“ก็ปลาตัวที่พูดอยู่กับฉันนี่แหละ” สิ้นประโยคร่างสูงก็ขึ้นคร่อมคนที่ตัวเล็กกว่าใบหน้าหวานตอนนี้แดงฉ่าไปด้วยความอาย คนที่อยู่ข้างบนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆปลดเสื้อของร่างเล็กออกเผยให้เห็นผิวขาวที่น่าสัมผัสของร่างเล็ก ก่อนจะพรมจูบไปๆบนตัวของร่างเล็กแสดงความเป็นเจ้าของ มือแกร่งกำลังคลึงยอดอกสีมพู

“อะ..อ๊า คุณฮิบาริ” ร่างเล็กครางเสียงหวานออกมาก่อนจะเลื่อนมือลงไปหยิบเครื่องป้องกันตัวอันสุดท้ายร่างเล็กพยายามจะขว้างใส่ร่างสูงที่คร่อมตนอยู่ แต่กลับคลาดเป้าไปโดนสิ่งมีชีวิตขนปุกปุยสีเหลืองอร่ามแทน นกตัวน้อยที่เกาะอยู่เบื้องหน้าของหน้าต่างกำลังมึนงงไปมาด้วยฤทธิ์ของขนมที่ขว้างออกไป

“หึหึ คิดต่อต้านฉันรึไง อย่างนี้ต้องลงโทษ” ร่างสูงประกบริมฝีปากของตนกับร่างเล็ก ลิ้นของตนกำลังตวัดกวาดสิ่งที่อยู่ในโพรงปากของร่างเล็ก ร่างเล็กครางเสียงหวานใสออกมาแต่ก็ถูกริมฝีปากของอีกฝ่ายประกบเอาไว้ ทำให้เหลือแต่เป็นเสียงอู้อี้ ร่างสูงในตอนนี้ค่อยๆเลื่อนลงไปปลดกางเกงของร่างเล็กอย่างชำนาญ ก่อนจะกระซิบข้างหูของร่างเล็กเบาๆ

‘วันนี้นายจะต้องอยู่กับฉันทั้งวันรับบทลงโทษอย่างหนักเลยล่ะ ซาวาดะ สึนะโยชิ’


------------------------------------------------------------------The End------------------------------------------------------------------------
แหม อีตารูบี้ตัดจบได้น่าเชือดซะจริง= ="
แอบสงสารสัปปะรดกับฮิเบิร์ดแฮะ จะโดน69FCรุมตื้บมั้ยเนี่ย ปล่อยรั่วซะขนาดนั้น
เรทก็ยังไม่จบอีกตะหาก= ="
แต่มาโทษรูบี้ไม่ได้นะฮะ เพราะว่ารูบี้มะอยากโดนบอกว่าหื่น (แหม เค้าเชื่อแกตายอ่ะ=[]=")
แล้วก็วันนี้ชื่อว่าไวท์เดย์นะฮะ >w< มันต้องมะเรทสิ (โดนรองเท้าขว้างใส่)
โค้งอำลาสำหรับการชมฟิคนี้แล้วรีบวิ่งเผ่นก่อนจะโดนรุมตื้บเพราะว่าตัดจบได้นาเชือด