Login |  Register



Welcome
เนื่องจาก เราต้องการสกรีนคนเข้าฟอรั่ม Fiction/doujin และ YaoiLand ขอไห้ทุกท่านที่จะสอบเข้า ไปทำข้อสอบได้ที่ Vongola Test


Post new topic Reply to topic  [ 22 posts ]  Go to page 1, 2  Next
Author Message
 Post subject: [S.Fic]1827Dangerous WhiteDay NC-15???ต่อจากPoisonValentine
PostPosted: 14 Feb 2009, 18:11 
User avatar
Joined: 10 Feb 2009, 20:42
Posts: 690
Location: ห้วงเวลาต่างมิติ
อันนี้เป็นฟิคที่แต่งไว้เมื่อวานอ่าฮะ ไม่รู้ว่าจะมมีคนแต่งประมาณนี้รึเปล่านะฮะ
ถ้าซ้ำแนวกับคนอื่นก็ขออภัยนะฮะ

**********************
Title:Poison Valentine
Author:Ruby
Pairing:1827
Rate: PG

ร่างเล็กผมสีน้ำตาลในชุดผ้ากันเปื้อนกำลังวิ่งแจ้นหาของทำช็อคโกแลตวาเลนไทน์ให้คนที่ตนเองชอบ หยิบผิดบ้าง ถูกบ้างกว่าจะหยิบของตามสูตรทำอาหารที่มีพี่สาวใจดีคนหนึ่งเขียนเอาไว้ให้

“ฮึบ ช็อคโกแลตเข้มข้น 3แท่ง ใส่ลงไป” ร่างเล็กว่าแล้วปล่อยช็อคโกแลตแท่งลงหม้อต้มน้ำเดือดลงไป พร้อมกับมองส่วนผสมอื่นว่ามี อะไรต่อไปบ้าง

“อืม ไข่3ฟอง” ป๊อก เสียงตอกไข่3ฟองดังขึ้น แต่พอไข่แตกแล้วไข่แดงกับไข่ขาวก็ดันร่วงลงมาที่พื้นซะนั่น ร่างเล็กมองไข่3ฟองที่ตกลงพื้นอย่างเสียดาย แล้วเดินไปหยิบไข่3ฟองใหม่ แต่เท้าเจ้ากรรมก็ดันลื่นกับไข่3ฟองที่ตกลงไปบนพื้นนั่น

พรืด โครม เพล้ง

เสียงแรกเป็นเสียงเด็กหนุ่มลื่นล้มลง เสียงที่สองเป็นเสียงที่ทำโต๊ะที่ทำอาหารนั้นล้มลง ส่วนเสียงที่สามเป็นเสียงที่ถ้วยส่วนผสมตกลงไปแตกเรียบร้อยแล้ว

“อูย เจ็บ นี่ถ้าเจ็บเฉยๆจะไม่เป็นไรนะ แต่ดันทำของใช้พวกนี้พังด้วย โดนแม่ดุแน่เรา” ร่างเล็กลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล มือทั้งสองยื่นมือไปเอาไข่ออกจากตู้เย็น เดินไปยังโต๊ะทำอาหารแล้วรีบทำส่วนผสมต่อไป

“อืม ไข่3ฟองตอกลงไปเรียบร้อย เสร็จแล้วให้นำไข่นี่เทลงในภาชนะที่ละลายช็อคโกแลตไว้แล้ว” ร่างเล็กถือถ้วยที่ใส่ไข่ที่คนไว้แล้วไปเทลงในหม้อต้มน้ำเดือดนั้น ตาอ่านส่วนผสมไปพลาง แล้วรีบไปลดความแรงของไฟลง ตอนนี้ร่างเล็กกำลังเทแป้งลงใส่ไว้ในถ้วย แล้ววางชามไว้บนโต๊ะทำอาหาร มือเล็กเทน้ำ2ถ้วยลงไป พร้อมกับเอาไข่อีก2ฟองตอกลงไป

“เสร็จแล้วคนให้เข้ากัน อืมม” ร่างเล็กคนแป้งที่จะทำไปเป็นส่วนของเค้กช็อคโกแลต “คนเสร็จแล้วให้เทใส่แม่พิมพ์แล้วเอาเข้าเตาอบ อบไว้ที่ความร้อน180 องศาเซลเซียส ประมาณ10นาที”ร่างเล็กนั่งปรับความร้อนและเวลาของเตาอบ “ต่อไปก็ไปดูหน้าช็อคโกแลตสินะ”ร่างเล็กเดินไปยังหม้อต้มช็อคโกแลต มือเล็กคนช็อคโกแลตในถ้วยให้เข้ากัน เมื่อเข้ากันได้ที่แล้วร่างเล็กก็เทแป้งลงไปอีก พร้อมกับคนอีกครั้ง

ตริ๊งงง เสียงเตาอบดังเมื่อผ่านไปถึงเวลาที่กำหนด แต่ดูเหมือนจะตั้งผิดไปเล็กน้อยเรพาะเวลาที่เขาตั้งอบไว้นั้นเป็น30นาที เค้กมีสีดำไหม้เล็กน้อย ร่างเล็กทำหน้าบูดเล็กน้อย แต่ก็คิดไว้ในใจว่าไม่เป็นไรหรอกมั้งคุณฮิบาริไม่ชอบของหวานเอาแบบนี้ปนๆไปแล้วกัน
ร่างเล็กเดินไปเอาถ้วยที่ใส่หน้าช็อคโกแลตเหลวเอาไว้ พร้อมกับเทลงไปบนเค้กของตน ใช้ที่ปาดเค้กปาดให้สวยงามอย่างทุลักทุเล พร้อมกับบีบไอซ์ซิ่งแต่งหน้าช็อคโกแลตสีขาวสลับสีชมพูไป ร่างเล็กยิ้มพอใจกับผลงานที่ตนทำ พร้อมกับห่อเค้กนั่นไว้ด้วยกล่องของขวัญสีขาว ผูกริบบิ้นสีดำเอาไว้
'พรุ่งนี้คุณฮิบาริต้องประหลาดใจแน่'
****************************
วันต่อมา
ร่างเล็กเดินถือเค้กออกมาจากบ้าน พร้อมกับถือสัมภาระไปด้วย ร่างเล็กเดินมาเรื่อยๆด้วยความระมัดระวัง แต่ประกอบด้วยตนเองทีมีนิสัยซุ่มซ่ามอยู่แล้ว ก็เผลอทำให้หน้าช็อคโกแลตเละไปบ้าง และกล่องเค้กก็ตกลงพื้นบ้าง แต่ก็ยังมาถึงโรงเรียนได้อย่างปลอดภัย


ร่างเล็กเดินเข้ามาในอาคารเรียนพร้อมกับเดินไปยังห้องกรรมการรักษาระเบียบ ขณะที่กำลังจะเคาะประตูนั้น ประตูห้องก็เลื่อนออกมา ร่างของ

เด็กหนุ่มผมสีนิลปรากฏอยู่ข้างหน้า ดวงตามองไปยังกล่องของขวัญปริศนาที่อยู่กับร่างเล็ก แล้วยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

“กำลังรออยู่พอดีเลยซาวาดะ” ร่างสูงกล่าวเสียงเรียบ

"ค ครับ นี่ครับช็อคโกแลตวาเลนไทน์ คือว่าผมทำครั้งแรกไม่รู้ว่าจะถูกใจรึเปล่านะครับ” ร่างเล็กกล่าวโดยก้มหน้าเล็กน้อย

“หึ ฉันไม่ชอบชองหวานแต่ถ้าจากนายเป็นกรณีพิเศษจะรับไว้ก็ได้” ร่างสูงกล่าวพร้อมกับรักษาฟอร์มไว้สักเล็กน้อย

“ค ครับ” ร่างเล็กกล่าว พร้อมกับนำเอาเค้กช็อคโกแลตนั้นไปใส่ไว้ในจานของว่าง

เค้กช็อคโกแลตที่รูปร่างแตกต่างจากเมื่อวานอย่างมาก(?) ทำให้ร่างเล็กตกใจเล็กน้อย ‘นี่เราทำตกบ่อยขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย’

ร่างสูงมองของที่อยู่ข้างหน้าอย่างกังวัลว่ามันใช่ของกินรึเปล่า แต่ถึงกระนั้นร่างสูงก็ยังตักเค้กนั้นออกมาชิมรสชาติ แต่ทว่าเมื่อกินเข้าไปแล้ว
Poison Cooking4!!!

ร่างสูงสีหน้าไม่ดีเท่าไหร่นัก เดินไปยังห้องน้ำแล้วสำรอกเค้กนั่นออกมา ดวงตาสีนิลมองร่างเล็กอย่างโกรธจัด
“ซาวาดะ นายกล้ามากนะที่แอบวางยาฉัน” ร่างสูงเดินเข้ามาเรื่อยๆ ทำเอาร่างเล็กตัวสั่น “ฉันจะ ขย้ำนายแทนก็แล้วกัน!!!” ร่างสูงตะโกนขึ้นพร้อมกับวิ่งมายังร่างเล็ก ร่างเล็กที่มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างรุนแรงก็รีบวิ่งออกมาจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว

‘เหวอ ตำราทำขนมนั่นต้องเป็นของเบียงกี้แน่ๆเลย’ ร่างเล็กรีบวิ่งไปเรื่อยๆเพื่อจะหนีร่างสูงแต่ไม่ทันไรร่างสูงก็วิ่งมาตัดหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว

“ค คุณฮิบาริครับผม ไม่ได้ตั้งใจนะ ค ครับ” ร่างเล็กกล่าวเสียงตะกุกตะกัก
“งั้นเหรอออออ” ร่างสูงกล่าวลากเสียงพร้อมกับเดินไปยังร่างเล็กเรื่อยๆ

เหตุการณ์นี้ทำให้สึนะนั้นได้รับรู้ไว้อย่างหนึ่ง ว่า อย่าเปิดตำราขนมหวานที่มีคนให้มาโดยบังเอิญเด็ดขาด
*************************
จบไปแล้วฮะ
อ่าสงสัยฟิคเราแต่งน่าเบื่อแฮะ= =" มะค่อยมีคนเข้าชม :|
อ่ารบกวนติชมหน่อยนะฮะว่าน่าเบื่อรึเปล่าอ่าฮะ :?:

_________________
Image VS Image
Image
Image
โด[Y]คือชีวิต โด[H]คือจิตใจ
หลงรักเสะทาส หลงรักราชินี หลงรักเสียงแส้ หลงรักเสียงกรีดร้องอันวาบหวาม หลงรักSMและ หลงรัก"D18"


Last edited by Ruby on 14 Mar 2009, 18:55, edited 2 times in total.

Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827PoisonValentine จบในตอน สนองความอยากของคนเขียน
PostPosted: 14 Feb 2009, 20:50 
User avatar
Joined: 17 Aug 2008, 11:25
Posts: 132
Location: ที่ๆมีสึนะอยู่ วะฮะฮ่าาาาา
น่ารักดีนะเราว่า

แต่น่าจะเปลี่ยนจาก ขย้ำ เป็น กด (หื่นได้อีก =u=)

_________________
Image

Image

ปลื้มสับป้า ชอบนกโหด รักทูน่าโมเอ้~~~ >w<

Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827PoisonValentine จบในตอน สนองความอยากของคนเขียน
PostPosted: 14 Feb 2009, 20:57 
User avatar
Joined: 06 Nov 2007, 14:15
Posts: 326
ทูน่าตั้งใจวางยาคุณฮิรึป่าวน่ะ เหอะๆเกือบไปแล้วนะนั้นท่านฮิบาริ

แต่กว่าจะออกมาเป็น poison cooking เอ้ย เค้กช๊อกโกแลตได้

ก็เล่นเอาบ้านเละกันเลยทีเดียวเชียว

ว่าแต่คุณฮิจะขย่ำแบบไหนละเนี่ย คริๆๆ ขอบนเตียงได้มั้ยหนอ

กินทูน่าแทนของหวานไปเลย โฮะๆๆๆ


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827PoisonValentine จบในตอน สนองความอยากของคนเขียน
PostPosted: 14 Feb 2009, 21:09 
Joined: 20 Sep 2008, 03:33
Posts: 14
Location: แถวมุมห้อง
5555+ซือคุงโดนหลอกอีกแล้ว
[img][/center][/code][/img]


Attachments:
21.jpg
21.jpg [ 17.13 KiB | Viewed 1343 times ]
Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827PoisonValentine จบในตอน สนองความอยากของคนเขียน
PostPosted: 14 Feb 2009, 22:46 
User avatar
Joined: 10 Feb 2009, 22:28
Posts: 98
Location: อันที่จริงฉันมักอยู่ศาสนจักรแห่งความมืดมากกว่าที่อิตาลีนะ
ฮ่าๆๆๆ แล้วทำครั้งแรกได้ตั้ง4 เลยเหรอเนี่ย สุดยอดนะซือคุง ฮ่าๆๆๆ

_________________
1827คู่โปรดปราน แต่ว่า10069ก็ใช้ได้ G27ก็โอเคนะ โอ้2727มันก็ดี[แค่นี้จะโอ้ทำไม - -]


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827PoisonValentine จบในตอน สนองความอยากของคนเขียน
PostPosted: 15 Feb 2009, 07:49 
Joined: 29 Dec 2008, 18:04
Posts: 279
Location: ที่ไหนมีวองโกเล่ เค้าก็จะอยู่ที่ตรงนั้นแหละ อะฮิ
คุณฮิใจร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยค่า

สึคุงมะได้ตั้งใจซะหน่อยยยยยยยย


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827PoisonValentine จบในตอน สนองความอยากของคนเขียน
PostPosted: 15 Feb 2009, 09:04 
Joined: 21 Aug 2008, 17:31
Posts: 165
Location: ระหว่างฮิบาริกะมุคุโร่>w<
เราชอบนะคะ น่ารักดีออก

ท่านฮิจับกดซี่ ไม่ใช่ขย้ำ (หื่นอีกคน)

_________________
http://lovecatclub.exteen.com <<<บล็อคค่าสำหรับคนรักการ์ตูนหูแมว


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827PoisonValentine จบในตอน สนองความอยากของคนเขียน
PostPosted: 15 Feb 2009, 13:49 
User avatar
Joined: 27 Jul 2008, 23:34
Posts: 565
Location: แหล่งมั่วสุมของคนสายY
555+

ขย้ำหรอท่านฮิ ขย้ำแบบไหนน๊า~~~ เอิ๊กกๆๆๆ

สงสารทูน่านิดหน่อยแฮะ อุตส่าห์ตั้งใจทำ แต่พอออกมาแล้วกลับกลายเป็นPoison Cookingแทนซะน่ 555+

แต่ท่านฮิแอบหวานโว้ยยยย อิอิอิ มีแบบว่า"กำลังรอ"ด้วยอ่า~ อยากได้ก็บอกมาเท้อออ~~

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827PoisonValentine จบในตอน สนองความอยากของคนเขียน
PostPosted: 15 Feb 2009, 18:28 
User avatar
Joined: 03 Feb 2008, 20:36
Posts: 725
น่ารักดีค่ะ ฮาดีด้วย +5555

แต่ตอนจบนี้ ท่านฮิเลิกขย้ำแล้วหันมาจับกดเป็นการลงโทษดีไหมเคอะ หึหึหึหึหึ

_________________
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


Image

10069 บันไซ!!!!!!!!!!!


ไอดีของเรา เข้าไปทักทายได้ค่ะ ^ ^
http://my.dek-d.com/blood_hana/


บ้านของบลัดฮานะค่ะ
http://blood-hana.exteen.com/



รัก1827 คลั่ง10069 ปลื้ม8059


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827PoisonValentine จบในตอน สนองความอยากของคนเขียน
PostPosted: 16 Feb 2009, 17:09 
User avatar
Joined: 30 Jan 2009, 16:17
Posts: 25
Location: ซอกหลืบ~~
ขย่ำมันเลยท่านฮิ ข้อหาทำเค้กผิดสูตร

อุกริ๊ว น่าสงสารซือ แท้~

_________________
Image
Image
1827 あいしてる

http://ritz2nd.exteen.com แวะมาเยี่ยมได้จ้า


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827PoisonValentine จบในตอน สนองความอยากของคนเขียน
PostPosted: 16 Feb 2009, 17:25 
Joined: 26 Sep 2008, 14:39
Posts: 1333
น่าสงสารสึนะจริงๆ --

_________________
แหล่งดองฟิค--ดองจนได้ที่จริงๆ http://my.dek-d.com/Serun_Seji/

Cloud of Varia http://reborntfc.freeforums.org/cloud-of-varia-t3365.html

อันนี้ฟิคเบียคุรันเคะ http://reborntfc.freeforums.org/g100-or-69100-o-o-t3653.html


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827PoisonValentine จบในตอน สนองความอยากของคนเขียน
PostPosted: 17 Feb 2009, 02:50 
User avatar
Joined: 29 Oct 2007, 12:19
Posts: 430
Location: ในมุมหนึ่งๆของโรงเรียนนามิโมริ
สงสารสึนะ- -"

ซวยจังเลยแฮะ


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827PoisonValentine จบในตอน สนองความอยากของคนเขียน
PostPosted: 17 Feb 2009, 03:02 
User avatar
Joined: 22 Jan 2009, 00:13
Posts: 571
งานนี้นูทูน่าจังคงไม่พ้นโดน ขย้ำ สินะนั้น ฮิ้วววววววววววว
แต่ว่าท่านฮิจะขย้ำยังไงละนั้น อิอิ ชักอยากรู้ละชิ + +


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827PoisonValentine จบในตอน สนองความอยากของคนเขียน
PostPosted: 17 Feb 2009, 20:31 
Joined: 13 Dec 2008, 12:50
Posts: 647
Location: อ้อมกอดฮิบาริ
ไม่แต่งฉากโดนขย้ำด้วยอ่ะ

คิกๆๆๆ (คิดไรอยู่)

เป็นกำลังใจให้แต่งฟิคค่ะ สู้ๆนะค่ะ

_________________
เชอะ!ไอ้พวกสัตว์กินพืชไม่เจียมตัว ฉันจะขย้ำพวกแกซะ

Image
Thanks


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [S.Fic]1827Dangerous WhiteDay ตอนต่อของPoisonValentine
PostPosted: 14 Mar 2009, 18:50 
User avatar
Joined: 10 Feb 2009, 20:42
Posts: 690
Location: ห้วงเวลาต่างมิติ
ฟิคนี้เป็นฟิคต่อจากวันวาเลนไทน์นะฮะ>w< เห็นมีหลายคนบอกว่าแต่งตอนถุกขย้ำด้วยสิ
รูบี้เลยเขียนซะเลย>w< แต่มันคงไม่ติดเรททะไหร่หรอกมั้ง=w= เพราะรูบี้เรทมะเก่ง
ก่อนอื่นก็ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับวันไวท์เดย์นะฮะ ขอให้คำปรารถนาในวันวาเลนไทน์ส่งถึงวันไวท์เดย์ด้วย
Happy White Dayนะฮะ>w<

เชิญชมกับฟิคติดเรท(รึเปล่า)ได้เลยฮะ
หวังว่าคงจะสนุกนะฮะ>w<
-------------------------------------------------------------------
Title: Dangerous White Day (?)
Author: Ruby
Paring: 1827 <<<<<69
Rate: PG-13 ปน NC-15รึเปล่า= =”แต่คิดว่ามันไม่ออกเรทนา= =ก็แค่เหมือนจะเรท งั้นPG-13=w=

จิ๊บๆๆๆๆ เสียงของหมู่วิหคนับสิบตัวบินผ่านหน้าต่างของห้องสี่เหลียมสีขาวที่มีเด็กหนุ่มร่างเล็กเจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลไหม้ ดวงเนตรกลมโตที่มีสีสันเช่นเดียวกับเส้นผมในชุดเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวแขนเสื้อสีฟ้า กางเกงยีนส์สีกากีกำลังนั่งอยู่บนเตียงหนานุ่มที่ถูกคลุมไปด้วยผ้าห่มสีขาวลายปลาทูน่า ดวงเนตรจับจ้องไปนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

‘เฮ้อ วันนี้ก็ครบ1เดือนแล้วสินะที่ไม่ได้เจอกับคุณฮิบาริ สงสัยจะโกรธเราตั้งแต่วันวาเลนไทน์มั้ง แต่ช่วยไม่ได้นี่นา ใครจะไปรู้ล่ะว่าเค้กที่ฉันทำจะเป็นpoison cookingไปได้’ เด็กหนุ่มร่างเล็กคิดในใจ แล้วก็จับปากกาสีน้ำเงินของตนนั่งวาดภาพวิวของหน้าต่าง ร่างเล็กตวัดมือขีดเขียนลายเส้นบนกระดาษสีขาวแต่ไม่รู้เพราะเหตุใดลายเส้นพวกนั้นถึงไม่เป็นตามใจของร่างเล็ก ร่างเล็กถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็มิอาจทราบได้ในวันนี้

‘ซือคุง ลงมาช่วยแม่เก็บโต๊ะทีจ้า” เสียงของหญิงสาวผู้เป็นแม่ดังขึ้นมาจากชั้นล่างของบ้าน ร่างเล็กบ่นอุบอิบแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะหันหลังแล้วก้าวเดินออกไปแต่ขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้องนั้น ก็มีเสียงๆหนึ่งดังมาจากทางหน้าต่าง

“ไงสบายดีรึเปล่า เจ้าสัตว์กินพืช” เด็กหนุ่มร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีดำขลับ ดวงตาแหลมคมสีนิลกำลังจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มร่างเล็กด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความคิดถึง

“คุณฮิบาริ ท...ทำไมคุณไม่...” เด็กหนุ่มร่างเล็กหันกลับไปพูดตอบกับคู่สนทนาแต่ก็ดันฉุกคิดในใจได้อย่างหนึ่ง

‘คุณฮิบาริ ทำไมคุณไม่มาหาผมล่ะครับเหรอ ไม่ได้เจอกันตั้ง1เดือนเต็มๆแบบนี้ ถ้าตอบธรรมดาๆก็คงจะไม่ค่อยเข้าท่าแฮะ แกล้งงอนซักหน่อยดีกว่า’ ร่างเล็กฉุกคิดความคิดน้อยๆที่ไม่รู้ว่าจะได้ผลกับคนตรงหน้านี้ได้รึเปล่า แต่ถึงกระนั้นร่างเล็กก็มีแต่จะต้องลองพิสูจน์ดู

“เป็นอะไรเงียบไปทำไม” ร่างสูงเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่าทำไมร่างเล็กตรงหน้าถึงมิเอ่ยประโยคที่เขาคิดเอาไว้ แต่ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบรับจากร่างเล็ก ร่างเล็กนิ่งเฉยทำหน้าบูดใส่ร่างสูง ถึงขนาดนี้ร่างสูงก็คงจะพอทราบแล้วล่ะว่าร่างเล็กตรงหน้านี้เป็นอะไร

‘เฮ้อ ที่แท้ก็งอนนี่เองรึไง’ เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำขลับเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กแล้วสวมกอดเข้าที่ร่างเล็กตรงหน้า ใบหน้าหวานของคนที่ถูกกอดมีสีแดงระเรื่อปนอยู่นิดๆ ร่างของร่างเล็กพยายามสะบัดคนที่สวมกอดอยู่ให้หลุดออกไปแต่ก็ต้องหยุดการกระทำทุกอย่างเมื่อร่างสูงยื่นบางสิ่งบางอย่างให้ตรงหน้าของร่างเล็ก

“ดอกฟอร์เก็ตมีน็อต?” เสียงของเด็กหนุ่มเจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลอ่อน เอ่ยอย่างแผ่วเบาเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า ดอกไม้เล็กๆสีขาวออกสีชมพูอ่อนๆ แต่ละดอกมีเกสรสีชมพู กลีบทั้ง5เรียงกันอย่างสวยงาม ร่างเล็กยื่นมืออกไปรับสิ่งที่ร่างสูงหยิบยื่นให้ ก่อนจะหันหลังไปยิ้มแล้วกล่าวขอบคุณสำหรับสิ่งที่มอบให้

“ชอบรึเปล่าล่ะ” เสียงทุ้มของร่างสูงเอ่ยเมื่อเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของร่างเล็ก

“ชอบสิครับ ขอบคุณนะครับคุณฮิบาริ” เสียงของร่างเล็กดังขึ้น ใบหน้าหวานมีรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรากฏมาเป็นเวลา1เดือนเต็ม เด็กหนุ่มร่างสูงเห็นดังนั้นจึงเดินไปหยิบช่อดอกไม้ที่ตนซื้อมาให้ร่างเล็กไปวางไว้บนโต๊ะก่อนจะยื่นหน้าไปกระซิบที่ข้างหูของร่างเล็ก

‘ฉันมีของที่จะให้นายอีก ตามฉันมาหน่อยสิ’ เด็กหนุ่มร่างเล็กทำหน้าเอ๋อเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ เนื่องจากตนเองไม่เข้าใจประโยคที่ร่างสูงพูดให้ฟังเมื่อครู่ ใบหน้าคมมีรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะช้อนตัวของร่างเล็กให้มาอยู่บนไหล่แล้วรีบอุ้มตั้งท่าจะกระโดดลงจากหน้าต่างนั้น

“เกาะไว้ให้แน่นๆล่ะ นายคงไม่อยากตกลงไปสินะ” น้ำเสียงที่เรียบเฉยของร่างสูงดังขึ้น แต่ประโยคนั้นไม่ทำให้ร่างเล็กรู้สึกอย่างเดียวกัน กลับทำให้ร่างเล็กยิ่งดิ้นมากกว่าเดิม

“ดะ..เดี๋ยวครับ คุณฮิบาริ อย่าบอกนะว่า... เหวอออออ” ยังกล่าวไม่จบเด็กหนุ่มร่างสูงก็กระโดดลงจากหน้าต่างนั้นร่างเล็กที่ตกใจสุดขีดเกาะที่ไหล่กว้างของร่างสูงแน่น ใบหน้าคมหันมามองที่ร่างเล็กชั่วครู่ ก่อนที่จะจูงมือลากร่างเล็กไปที่แห่งหนึ่ง
“ซือคุงจะไม่ลงมาช่วยแม่หน่อยเหรอจ๊ะ” เสียงของหญิงสาวดังขึ้นมาอีกครั้ง

“เจ้าสึนะไม่อยู่หรอกครับคุณแม่ ออกไปกับฮิบาริเมื่อกี้น่ะ” เสียงแหลมของเด็กทารกต้องสาปดังขึ้น ประโยคเมื่อครู่ทำให้คุณแม่ยิ้มออกมา

“อ๋อจ้ะ” ประโยคสั้นๆถูกพูดออกมาจากปากของหญิงสาวก่อนจะเดินฮัมเพลงลงไปล้างจานที่ห้องครัวต่อ
--------------------------------------------------------------------------------------------
20นาทีต่อมาทางด้านของหนูทูน่า

ตรงหน้าของเด็กหนุ่มร่างเล็กคือบ้านทรงญี่ปุ่นหลังใหญ่แห่งหนึ่ง ร่างเล็กทำหน้าเอ๋ออีกครั้งเมื่อเห็นสถานที่ที่ตนเองมาอยู่ เด็กหนุ่มร่างสูงยืนจ้องร่างเล็กที่อยู่หน้าประตูนั้น ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา

“จะเข้ามารึไม่เข้ามา ไม่เข้ามาก็ไม่ได้ของที่ฉันจะให้” เสียงทุ้มที่ส่ออารมณ์ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นักของร่างสูงดังขึ้น ทำให้เด็กหนุ่มร่างเล็กสะดุ้งโหยง ก่อนจะหันหน้าลุกลี้ลุกลน แล้วรีบวิ่งตามร่างสูงเข้าไป

ในห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่แห่งหนึ่งมีเครื่องครัว อุปกรณ์ทำอาหารหลากหลายชนิดถูกใช้งาน มีคราบของวัตถุดิบในการประกอบอาหารหลงเหลืออยู่เล็กน้อยพอที่จะเดาได้ว่า ห้องครัวนี้ถูกใช้มาก่อนหน้านี้ไม่นาน ร่างเล็กตะลึงกับขนาดของห้องครัวก่อนจะวิ่งไปดูอุปกรณ์ตรงนั้นที ตรงนี้ที เรียกเสียงของหัวเราะให้ร่างสูงได้ยิ่งนัก เด็กหนุ่มร่างสูงหัวเราะเบาๆในลำคอ แล้วเดินไปใกล้ร่างเล็กแล้วยื่นสิ่งหนึ่งให้ ร่างเล็กทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าร่างสูงจะทำของแบบนี้ให้กับตน

สิ่งที่ร่างสูงยื่นให้นั้นเป็นขวดโหลที่มีมาร์ชเมลโล่สีขาวปนชมพูหลายๆลูกอยู่ข้างใน ใบหน้าคมมีสีเลือดฝาดเล็กน้อย ร่างเล็กที่เห็นดังนั้นจึงเดินไปหยิบรับขวดโหลนั้น

“ขอบคุณครับ คุณฮิบาริที่อุตส่าห์ทำสิ่งนี้ให้ผม” ใบหน้าหวานยิ้มอย่างดีใจ แล้วโค้งขอบคุณร่างสูง

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฉันไม่ได้ทำเองซักหน่อย ก็แค่ไปซื้อมา” ร่างสูงกล่าวพลางหันหน้าไปทางอื่น พยายามปกปิดใบหน้าที่มีสีแดงระเรื่อให้พ้นจากสายตาของร่างเล็ก ร่างเล็กพยักหน้าเชิงรับรู้และเชื่อถือในประโยคที่ร่างสูงพูดขึ้น แต่ในใจของร่างเล็กกลับคิดอีกอย่างหนึ่ง

‘โกหกก็ไม่เนียนนะครับ คุณฮิบาริ สภาพห้องครัวเละขนาดนี้เนี่ย แน่ใจเหรอครับ ว่าไปซื้อมา’ ร่างเล็กได้แต่คิดไม่กล้าเอ่ยออกไปเพราะกลัวจะโดนของแข็งอย่างหนึ่งฟาดเข้าที่หัว

“ฉันจะออกไปข้างนอก เฝ้าบ้านให้ฉันด้วย” เสียงเผด็จการของร่างสูงกลับมาอีกครั้งคาดว่าจะเป็นน้ำเสียงที่พยายามปกปิดความรู้สึกของตนกระมัง

“เอ๋” ร่างเล็กส่งเสียงประท้วง แต่ก็ต้องหยุดชะชักเมื่อร่างสูงส่งสายตาที่ดุดันมาให้ ร่างเล็กก้มหน้าจ๋อย มือบางประสานกันไว้ที่หน้าท้อง

“ถ้ากลับมาไม่เห็นคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่เพื่อความแน่ใจฉันจะให้ฮิเบิร์ดเฝ้านายเอาไว้” ร่างเล็กพยักหน้าเป็นคำตอบให้ร่างสูง เด็กหนุ่มร่างสูงยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยแล้วปล่อยให้นกน้อยที่มีขนฟูสีเหลืองทองอร่ามบินไปเกาะที่ไหล่ของเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลก่อนจะเดินออกจากบ้านหลังใหญ่ไป ร่างเล็กหันหลังกลับไปยังที่ห้องครัวใบหน้าหวานตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจสุดขีด

‘ฮึ ทำไมต้องมาเฝ้าบ้านให้คุณฮิบาริด้วยเนี่ย ใจจริงก็ไม่อยากเลยแฮะ แต่ดันขู่เอาไว้ซะได้ เค้ากลัวง่า เอ๊ะ แต่กรรมการรักษาระเบียบส่วนมากมีอริเยอะนี่นา หวา งั้นต้องรีบทำของป้องกันตัว’ ร่างเล็กคิดในใจเป็นฉากๆจำลองสถานการณ์ในความคิดของตนฆ่าเวลาไป แต่ความคิดทุกอย่างต้องหยุดลงเมื่อความคิดสุดท้ายนั้นดังผุดขึ้นมาในหัว ร่างเล็กหยิบอุปกรณ์ทำครัวทุกอย่างวางให้เข้าที่เข้าทางพอจะจับสบายมือ ก่อนจะเริ่มละเลงทำอาหารสุดอร่อย (?) เอาไปเป็นเครื่องป้องกันตัว

ใช้เวลาไม่นานนักของป้องกันตัวนับร้อยอย่างก็เสร็จสมบูรณ์ ใบหน้าหวานมีรอยยิ้มที่น่าหวาดกลัว
‘เอาล่ะ ใครหน้าไหนกล้าก็เข้ามาเล้ย จะจับยัดของพวกนี้ให้กินให้หมด’ ร่างเล็กคิดในใจก่อนจะหัวเราะน้อยๆ กับความคิดของตน ทำให้นกน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่ของของร่างเล็กต้องถอยห่างออกจากใบหน้าหวานสักเล็กน้อยด้วยความกลัว
“เอาล่ะฮิเบิร์ดไปเดินเล่น(ระบายอารมณ์)แถวๆนี้กันเถอะนะ” ใบหน้าสวยยิ้มขึ้นก่อนจะทำอะไรซักอย่างกับกองอาหารที่วางไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกจากประตูบ้านไป

ร่างเล็กเดินไปเดินมาได้สักพักก็ปรากฏให้เห็นเด็กหนุ่มร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีไพลินทรงสัปปะรด ดวงเนตรสองสี กับเด็กหนุ่มผู้ติดตามอีกสองคน คนหนึ่งมีท่าทางเหมือนสุนัข อีกคนหนึ่งก็มีท่าทางเหมือนผีดิบ

แหงล่ะ ผิวสีขาวซีดขนาดนั้นถ้าไม่ขยับก็เป็นศพแล้ว

ใบหน้าสวยของร่างสูงยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้เจอกับเด็กหนุ่มร่างเล็กที่ตนหลงสเน่ห์ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาร่างเล็ก ร่างเล็กยิ้มแสยะเล็กน้อย เหยื่อมาแล้วสินะ ก่อนจะเอ่ยปากพูดน้ำเสียงปรกติกับร่างสูง

“อ้าว สวัสดี มุคุโร่ มีอะไรเหรอ” ร่างเล็กเอ่ย

“สวัสดีคร้าบ วองโกเล่ คิดถึงคุณจังเลยยย” ร่างสูงรีบวิ่งเข้ามาใกล้ แต่ถูกร่างเล็กยื่นของอย่างหนึ่งให้ตรงหน้าเสียก่อน

“ฉันให้นายนะ มุคุโร่” ร่างเล็กยิ้มให้กับร่างสูงตามปรกติ แต่ตอนนี้ร่างสูงกลับทำหน้าดีใจแล้วลงไปนอนดิ้นอยู่บนพื้น ทำให้ร่างเล็กต้องถอยห่างออกจากร่างสูงสัก2-3ก้าว สักพักร่างสูงก็ลุกขึ้นจากพื้นแล้วรีบวิ่งมารับของทีร่างเล็กยื่นให้

“ขอบคุณนะครับวองโกเล่” ร่างสูงยิ้มไปพลาง พูดไปพลาง พร้อมกับวาดภาพในใจไป วองโกเล่เอาของมาให้ผมในวันไวท์เดย์นี่แสดงว่าชอบผมสินะครับ ฮึก สัปปะรด ซึ้งใจ

“ชอบมั้ย มุคุโร่” ร่างเล็กเอ่ยแล้วเอียงคอตามนิสัยของตน

“ชอบสิครับ!!! วองโกเล่ ชอบมากๆด้วยครับ!!!” เสียงของร่างสูงดังขึ้นอย่างหนักแน่น โดยไม่สะกิดใจกับรอยยิ้มแสยะบนใบหน้าของร่างเล็ก

“ถ้าชอบล่ะก็นะ กินให้หมดนะ” ร่างเล็กเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะกระตุกมือเล็กน้อย กองขนมนับร้อยล่องลอยมาหาร่างสูงกับผู้ติดตาม
‘เหวอ Poison Cooking นับร้อย!!! โดนไปตายแน่ แต่ๆ แต่ว่า ถ้าหลบอาหารที่ภรรยาในอนาคตทำอย่างนี้จะอยู่ร่วมกันยังไงเนี่ย’ ร่างสูงกำลังสับสนกับความคิดในหัวของตนแต่ไวกว่าสิ่งใด กองอาหารนับร้อยก็กระแทกลงสู่ร่างสูงทั้งสามอย่างแรง ตูม บรึม!!!!!!!!!!!!!!

Poison Cooking 5 สายฝนขนมพิษ!!!!!

ร่างเล็กยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันหลังให้กับกองอาหารพวกนั้นแล้วรีบเดินเข้าบ้านไป

“เฮ้อ เดินเล่น(ระบายอารมณ์)สบายอย่างนี้นี่เอง มิน่าแหละ คุณฮิบาริถึงไม่ค่อยชอบอยู่ที่ไหนนานๆ” เด็กหนุ่มร่างเล็กเอ่ย แต่ประโยคนั้นกลับทำให้นกตัวน้อยๆที่เกาะอยู่บนใบหน้านั้นต้องสั่นด้วยความกลัวแล้วถอยห่างลงมาถึงปลายสุดของไหล่ของร่างเล็ก

ร่างเล็กเดินกลับเข้ามาในบ้านทรงญี่ปุ่นหลังใหญ่ แต่ว่าข้างในนั้นกลับมีร่างสูงมายืนรออยู่ในห้องทานอาหารแล้ว ร่างสูงทำหน้าไม่พอใจเท่าไหร่นัก ทำให้ร่างเล็กต้องสั่นงกๆกับสายตาของร่างสูง แต่ในขณะเดียวกันนกน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่ของร่างเล็กก็บินไปที่หน้าต่างของห้อง

“ไปทำอาหารมาให้ฉันกินเร็ว ก่อนที่นายจะโดนขย้ำ” สิ้นประโยคที่เปี่ยมไปด้วยน้ำเสียงแห่งความไม่พอใจร่างเล็กก็รีบวิ่งไปเตรียมอาหารบนโต๊ะอาหาร ร่างสูงยืนนิ่งกับอาหารบนโต๊ะเหล่านั้นทำให้ร่างเล็กต้องตกใจกับใบหน้าของร่างสูงที่ทำท่าไม่พอใจเท่าไหร่นัก

“อ.. เอ่อ คุณฮิบาริ อ...อยากจะทานอะไรเป็นอาหารเที่ยงครับ” ร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ฉันอยากกินปลา” น้ำเสียงเรียบเฉยถูกเอ่ยออกมาจากปากของร่างสูง

“อะ เอ๋ ถ้าปลาล่ะก็นี่ไงครับ ปลาซาบะย่าง” ร่างเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ประหลาดใจ

“ไม่ใช่ฉันอยากกินปลาตัวใหญ่” เด็กหนุ่มร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยแล้วชี้ไปที่ร่างเล็ก ร่างเล็กทำหน้าเอ๋อ ก่อนจะหันหน้าไปมา มองว่าปลาอยู่ที่ไหน

“ปลาตัวไหนครับ???”

“ก็ปลาตัวที่พูดอยู่กับฉันนี่แหละ” สิ้นประโยคร่างสูงก็ขึ้นคร่อมคนที่ตัวเล็กกว่าใบหน้าหวานตอนนี้แดงฉ่าไปด้วยความอาย คนที่อยู่ข้างบนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆปลดเสื้อของร่างเล็กออกเผยให้เห็นผิวขาวที่น่าสัมผัสของร่างเล็ก ก่อนจะพรมจูบไปๆบนตัวของร่างเล็กแสดงความเป็นเจ้าของ มือแกร่งกำลังคลึงยอดอกสีมพู

“อะ..อ๊า คุณฮิบาริ” ร่างเล็กครางเสียงหวานออกมาก่อนจะเลื่อนมือลงไปหยิบเครื่องป้องกันตัวอันสุดท้ายร่างเล็กพยายามจะขว้างใส่ร่างสูงที่คร่อมตนอยู่ แต่กลับคลาดเป้าไปโดนสิ่งมีชีวิตขนปุกปุยสีเหลืองอร่ามแทน นกตัวน้อยที่เกาะอยู่เบื้องหน้าของหน้าต่างกำลังมึนงงไปมาด้วยฤทธิ์ของขนมที่ขว้างออกไป

“หึหึ คิดต่อต้านฉันรึไง อย่างนี้ต้องลงโทษ” ร่างสูงประกบริมฝีปากของตนกับร่างเล็ก ลิ้นของตนกำลังตวัดกวาดสิ่งที่อยู่ในโพรงปากของร่างเล็ก ร่างเล็กครางเสียงหวานใสออกมาแต่ก็ถูกริมฝีปากของอีกฝ่ายประกบเอาไว้ ทำให้เหลือแต่เป็นเสียงอู้อี้ ร่างสูงในตอนนี้ค่อยๆเลื่อนลงไปปลดกางเกงของร่างเล็กอย่างชำนาญ ก่อนจะกระซิบข้างหูของร่างเล็กเบาๆ

‘วันนี้นายจะต้องอยู่กับฉันทั้งวันรับบทลงโทษอย่างหนักเลยล่ะ ซาวาดะ สึนะโยชิ’


------------------------------------------------------------------The End------------------------------------------------------------------------
แหม อีตารูบี้ตัดจบได้น่าเชือดซะจริง= ="
แอบสงสารสัปปะรดกับฮิเบิร์ดแฮะ จะโดน69FCรุมตื้บมั้ยเนี่ย ปล่อยรั่วซะขนาดนั้น
เรทก็ยังไม่จบอีกตะหาก= ="
แต่มาโทษรูบี้ไม่ได้นะฮะ เพราะว่ารูบี้มะอยากโดนบอกว่าหื่น (แหม เค้าเชื่อแกตายอ่ะ=[]=")
แล้วก็วันนี้ชื่อว่าไวท์เดย์นะฮะ >w< มันต้องมะเรทสิ (โดนรองเท้าขว้างใส่)
โค้งอำลาสำหรับการชมฟิคนี้แล้วรีบวิ่งเผ่นก่อนจะโดนรุมตื้บเพราะว่าตัดจบได้นาเชือด

_________________
Image VS Image
Image
Image
โด[Y]คือชีวิต โด[H]คือจิตใจ
หลงรักเสะทาส หลงรักราชินี หลงรักเสียงแส้ หลงรักเสียงกรีดร้องอันวาบหวาม หลงรักSMและ หลงรัก"D18"


Last edited by Ruby on 15 Mar 2009, 09:05, edited 2 times in total.

Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 22 posts ]  Go to page 1, 2  Next


Who is online

Users browsing this forum: lovelypie and 2 guests

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: