[Fic] 10069 เวลาที่เดินไป...คนที่เปลี่ยนไป อวสาน 16/3/2552

LEOON · **Posted:** 12 Mar 2009, 20:26

สืบเนื่องมาจาก ฟิค1869
ของวัญตอบแทนผู้อ่านทุกท่าน ที่ขอกันเข้ามา

เอ่อ เราว่าอารัมภบทเยิ่นเย้อน่ะช่่างมันเถอะ
เชิญอ่าน ให้สนุกนะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

10069

เรื่อง เวลาที่เดินไป...คนที่เปลี่ยนไป

เจ็ดพันสองร้อยนาทีก่อนหน้านี้ หกสิบชั่วโมงที่ผ่านมา เท่ากับเวลาห้าวันเต็มๆที่มุคุโร่ไม่ได้ลุกไปไหนไกลเกินกว่าเตียง นั่นเพราะสี่แสนสามหมื่นสองพันวินาทีที่ความต้องการของเบียคุรันไม่มีวันหมด และมุคุโร่คือผู้เติมเต็มความต้องการที่ไม่มีวันพอนั้น

คิดไปแล้วก็น่าขันกับตัวเลขมากมายนั่น ยิ่งลดหน่วยลงเท่าไหร่ยิ่งทำให้มุคุโร่นึกสมเพชตัวเองที่ทอดกายรองรับอารมณ์ของคนตรงหน้ามาตลอด หากเขาคิดจะขัดขืนจริงๆ หากเขาไม่ยอมจากหัวใจจริงๆ ราชาผู้ขาวสะอาดคนนี้ก็ไม่มีวันหยุดเขาได้

แต่ถึงกระนั้นตลอดเวลา5วันหลังจากจับตัวมุคุโร่มาไว้ในครอบครองเบียคุรันก็ยังไม่เคยได้ยินคำปฏิเสธจากหัวใจของมุคุโร่สักครั้ง หรือเพราะกุหลาบสองสีราชินีแห่งมวลบุปผาดอกนี้ไม่คิดปฏิเสธความต้องการของกล้วยไม้ขาวเช่นเขากัน

“...นั่น...คุณคิดจะ...ทำอะไรครับ...”

ประโยคสั้นๆแต่ใช้เวลานานเหลือเกินกว่าจะพูดได้ครบประโยค มุคุโร่พยายามชันศีรษะมองการกระทำของเทพบุตรเจ้าของร่างกายทุกอณูเซลล์ของเขา

แต่ก็พบเพียงรอยยิ้มมากเล่ห์กับดวงตาที่เจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าเหมือนเช่นทุกครั้ง

กริ๊ก!!!

แม้ร่างกายจะบอบช้ำจากแรงกระทำเพียงไรมุคุโร่ก็ยังไม่สูญเสียประสาทรับรู้ ข้อเท้าซ้ายของเขาถูกผูกติดกับของบางอย่างที่ทั้งแข็งและเย็น

“พันธนาการของฉันยังไงล่ะ มุคุโร่คุง”

เบียคุรันพูดเป็นเพลง ชูกุญแจมือที่ทำจากเหล็กให้ร่างโปร่งเห็นเต็มตา ก่อนจะล็อกด้านหนึ่งของกุญแจที่ข้อเท้าขวา และอีกด้านที่เสาเตียง

“ถึงคุณไม่ทำแบบนี้ผมก็ไม่มีแรงจะหนีคุณอยู่ดีล่ะครับ”

“มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”

มุคุโร่กลอกตา รับรู้ด้วยร่างกายทุกสัดส่วนว่าร่างสูงกำลังใช้สายตาคมกริบจ้องมองผลงานศิลปะของตัวเองที่มากระทำบนร่างกายของเขา

ขาสองข้างถูกจับแยกล็อกไว้กับเสาเตียงสองฝั่ง ในขณะที่มือสองข้างถูกมัดไว้เหนือศีรษะด้วยเนคไทของมุคุโร่เอง แน่นอนว่าของเกะกะสายตาเบียคุรันอย่างเสื้อผ้ารองเท้าถูกโยนทิ้งอยู่ที่พื้น ทำให้สิ่งเดียวที่ชายตาสองสีปรารถนาในตอนนี้คืออย่าให้มีกระจกติดอยู่บนเพดานห้องเลย

เพราะมุคุโร่ยังไม่อยากเห็นสภาพร่างกายเปลือยเปล่าน่าสมเพชของตัวเอง

“ฉันมีเรื่องต้องทำ และบางทีเธอคงอยากพักผ่อนสักเล็กน้อย...”

พักผ่อน...คนอย่างเบียคุรันไม่รู้จักคำนี้หรอก แค่เพราะหนึ่งวันที่ผ่านมามุคุโร่สลบไปและตื่นขึ้นมาเพื่อสลบอีกครั้ง อาการนี้นอกจากจะเสี่ยงต่อการจบชีวิตแล้ว ยังทำให้เบียคุรันหมดอารมณ์เป็นประเด็นสำคัญ

“นี่ถือเป็น...ความกรุณาจากฉัน”

เสียงประตูห้องปิดลง พร้อมกับสติที่หลุดลอยของคนในห้อง เสียงลงกลอนก็นำมุคุโร่กลับไปในช่วงที่ตัวเขายังเด็กและอ่อนเยาว์...

อิตาลีตอนเหนือ คฤหาสน์ที่พำนักของมาเฟียแก๊งหนึ่ง

ระเบียงทางเดินยาวปรากฏเงาเล็กๆสูงประมาณเอวผู้ใหญ่ แสงจันทร์สะท้อนใบหน้าของโรคุโด มุคุโร่ในวัยเยาว์

เด็กชายมาหยุดที่หน้าห้องหนึ่งเคาะประตูสองครั้ง จนกระทั่งได้รับเสียงเชิญเด็กชายจึงเขย่งตัวเล็กน้อยเพื่อจะบิดลูกบิดประตู

“ว่าไง มุคุโร่ มานี่สิ”

ลันเชียเอ่ยทักทายเด็กชายด้วยรอยยิ้มดุจบิดาหรือพี่ชาย

“รุ่นพี่ สอนผมยิงปืนที”

มุคุโร่บอกธุระของตนทันที กับพวกมาเฟียแค่อยู่ใกล้ๆก็สะอิดสะเอียนจะแย่แล้ว

ลันเชียไม่ตอบอะไรเพียงแค่ยิ้มบางๆก่อนจะดึงตัวร่างเล็กขึ้นนั่งตัก แน่นอนว่าปฏิกิริยาดิ้นรนเป็นพัลวันคือสิ่งที่เขาคาดการไว้แล้ว และก็คาดไว้อีกเช่นกันหากพูดประโยคนี้ออกไปมุคุโร่จะยอมนั่งเฉยๆ

“ที่จริง เรื่องปืนนี่ ฉันเองก็คิดไว้นานแล้ว”

มุคุโร่หยุดดิ้นรนหรี่ตามองชายตรงหน้าที่รักเขาเสมือนลูกชาย แต่มาเฟียน่ะเป็นครอบครัวให้ใครไม่ได้หรอก โดยเฉพาะกับเขาที่จะไม่ยอมข้องแวะกับมาเฟียโดยเด็ดขาด

“ถึงหัวหน้าและคนอื่นๆจะบอกว่าเร็วไป แต่เธอมีชีวิตอยู่ในโลกของมาเฟีย รู้ไว้ก็ไม่เสียหายนี่นะ อย่างน้อยถ้าเกิดอะไรขึ้นก็คงพอป้องกันตัวเองได้”

สิ้นคำลันเชียวางเด็กชายลงบนเตียงนุ่ม ส่วนตัวเองลุกไปที่ตู้ใบใหญ่ตรงมุมห้อง

คุณเข้าใจผมผิดแล้วล่ะครับ รุ่นพี่ลันเชีย ที่ผมต้องการหัดเรียนยิงปืนน่ะไม่ใช่เพื่อป้องกันตัวเอง แต่เรียนไว้เพื่อการกวาดล้างมาเฟียให้หายไปจากโลกเน่าๆใบนี้ต่างหาก และรุ่นพี่...รวมถึงแก๊งนี้ คือเป้าหมายแรกของผม

มุคุโร่คิดอย่างชั่วร้ายแม้ภายนอกจะปั้นสีหน้าให้ดูสดใสกระตือรือร้นกับกล่องที่ลันเชียนำมาให้

“นี่คือของขวัญ ความจริงฉันกะจะให้เธอพรุ่งนี้ จำได้หรือเปล่าพรุ่งนี้วันอะไร...”

“ไม่รู้สิครับ ผมทายไม่ถูกหรอก รุ่นพี่บอกมาเถอะครับ”

“ฮ่ะฮะ นั่นสินะ พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบ1เดือนที่เธอมาอยู่กับฉัน”

เปลี่ยนเป็นการนับถอยหลังวันจบชีวิตของพวกคุณครบหนึ่งเดือนไม่ดีกว่าหรือครับ มุคุโร่คิดในใจรับกล่องมาเปิดดูของข้างใน

...ปืน...

“ผมไม่เล่นของเล่นหรอกนะครับ”

มุคุโร่พูดหน่ายๆ แม้ปืนในกล่องจะทำให้สมจริงทั้งขนาดหรือน้ำหนักเพียงไร แต่หากมันใส่กระสุนพลาสติกลงไปในรังเพลิงมันก็คือปืนของเล่นดีๆนั่นล่ะ

“เธอคงไม่คิดว่าฉันจะให้เด็กอายุไม่ถึง10ขวบจับปืนของจริงหรอกนะ...นี่เป็นปืนของเล่นก็จริง แต่นอกจากใช้ยิงกระสุนพลาสติกแล้วทุกอย่างเหมือนของจริงเลยนะ ตอนนี้ใช้ปืนนี้ไปก่อน ไวโตกว่านี้ค่อยใช้ปืนของจริง”

เพราะลันเชียพูดแบบนี้ วันต่อมามุคุโร่จึงได้ปืนของเล่นมาซ้อมยิง แต่ทั้งที่ลันเชียสัญญาว่าจะสอนแท้ๆ กลับมีงานด่วนเข้ามาสุดท้ายมุคุโร่เลยต้องออกมานอกคฤหาสน์คนเดียว เด็กชายเดินออกจากคฤหาสน์ไกลขึ้นไกลขึ้นเรื่อยๆเพื่อหาที่ซ้อมยิงตามลำพัง จนกระทั่งเจอสวนกว้างๆที่ไม่มีคน...

กระป๋องเปล่าถูกวางเรียงกันบนเก้าอี้ยาว เด็กชายตาสองสีถอยหลังไปประมาณ10ก้าว ใช้แรงจากแขนทั้งสองข้างเพื่อจะยกปืนของเล่นให้ได้ระดับเสมอไหล่ ลันเชียพูดไว้ไม่ผิดจริงๆนี่เป็นของเล่นที่ทำมาดีมาก

เด็กชายหลับตาข้างที่ถูกแก๊งมาเฟียดัดแปลง หรี่ตาที่เป็นของตัวเองจริงๆ สูดหายใจเข้าลึกๆและ...

ปัง!!!

แรงกระชากยามกระสุนพลาสติกพุ่งออกไปทำให้เด็กชายเสียหลักเซหงายหลัง จังหวะที่เตรียมใจรับแรงกระแทกยามล้มลงกับพื้นไว้แล้ว ร่างเล็กของมุคุโร่พลันเอนซบแผ่นอกของใครบางคน

เมื่อเงยหน้ามอง เด็กชายอีกคนที่มีผมสีขาวราวหิมะกำลังก้มมองตนด้วยใบหน้าเรียบเฉย...

TBC....

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบแล้วหนึ่งตอน บางคนอาจจะเดาได้แล้ว
เพราะงั้นคงไม่ผิด หากเราจะสปอยตอนหน้า

เป็นเรื่องของมุคุกับเบีย ภาคจิบิแน่นอน

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน และคอมเมนต์นะ

koshi · **Posted:** 12 Mar 2009, 21:37

//กลิ้งๆๆ มาเม้น.......

เปิดมาก็ช้ำแล้วสับป้าเอ๊ย*ตบไหล่สับป้าปุๆ* คู่กับโอโม่แล้วไม่แคล้วจะรันทด

*ปาดน้ำตา* *โดนแฟนคลับป๋าและชาวบ้านที่หมั่นไส้โคชิรุมกระทืบ*

แต่ยังไงๆ ป๋าเบียเค้าก็พระเอกล่ะนะ ทำใจซะสับป้าน้อยๆ~

อ่านแล้วคิดถึงเฮียลันฯชอบกล คนใจดีๆอย่างนั้นจะหาได้ซักคนบนโลกมั้ย

*โดนถีบอีกรอบ เพราะออกนอกเรื่อง*

//กอดตุ๊กตาสับปะรด กลิ้งๆเป็นกำลังใจให้อัพต่อน้า~>w<

sephivin · **Posted:** 13 Mar 2009, 00:28

ยิ่งอ่านยิ่งสงสารลันเชียอ่า ....

ว่าเเต่2คนนี่พบกันเเต่วัยเด็กเลยเร้อออ(เบียมันเล็งตั้งเเต่นั้นสินะ)

zerus · **Posted:** 13 Mar 2009, 11:04

กรี๊ดดดดด มุคุเจอป๋าเบียรตั้งแต่เด็กเลยเหรอ? น่ารักง่า~ (>w<)

blood_hana · **Posted:** 13 Mar 2009, 12:53

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

ช่วงนี้ 10069 หาอ่านยากมากๆอะ T T

ดีจังมีคนแต่ง

และก็ ขอ สครีมมมม ดังๆว่า

ชอบมากกกค่ะ!!!!!!!!!!!!!!

เบียกับมุคุภาคจิบิ โฮกกกกกกก เบียแกปิ๊งมุคุนานแล้วชิมิละ หุหุ

น่าร๊ากกกกกกก จัง จินตนาการภาพเบียตอนเด็กกับมุคุ โฮกกกกกกกกกกก (พยายามคิดใสๆอยู่)

แล้วก็ชื่อเรื่องนี้ เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน ขออนุญาติเดาว่าต้องมีใครนใดคนนึงเปลี่ยนไปแน่ๆเลย ระหว่างเบียกับมุคุ
(คิดว่า น่าจะเป็นเบีย)

ลันเซียใจดีจัง อ่านแล้วก็นึกถึงลันเซียขึ้นมา งืมๆ

รอต่อไปนะค่ะ

hikari-ai · **Posted:** 13 Mar 2009, 18:45

วิ่งไปกราบเเทบเท้าคนเเต่งง

โอ้ยคนอ่านละชุ่มชื่อหัวจิตหัวใจ รักคู่นี้ที่สุดในโลกเลยยยยย 10069 ว๊ายยยยย

พอมานับเป็นนาทีเเล้ว.....

สงสารคุณมุขึ้นมาจับจิต!!!!

สงสารเเต่ไม่คิดจะช่วยหรอกค่ะ 5555 //โดนสามง่ามเเทง

ก้อเเหมมม ไม่งั้นมันก็ไม่มันส์สินะคะ ต้องโดนทรมานเนี่ยละคุณมุถึงจะไม่ดื้อ ไม่งั้นก็ดื้อจนคนอื่นเอาไม่อยู่ 555

(เสะกับคนอื่นไว้เยอะเจอบ้างเเล้วสนุกดีม๊ายค๊าคุณมุ) //โดนเเม่ยกมุตรบ

55

รอตอนต่อนะอร๊า

Hibarisan · **Posted:** 14 Mar 2009, 01:24

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

10069!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

หาอ่านยากเต็มทนT T ร๊ากคนแต่ง ดีใจที่มีฟิคคู่นี้ให้ได้อ่าน

จะติดตามอ่านนนนต่อไป!!!

มุคุกะป๋าเจอกันตั้งแต่ตอนเด็กเลยเรอะ อ๊ายยยยยย น่าร๊ากกกก><

SEISU_FREE · **Posted:** 14 Mar 2009, 09:17

ป๋ามาได้ไงหว่า???
เจอกันตั้งแต่เด็กเลยรักแรกพบแน่ๆเลยยยยย

555555

รออ่านตอนต่อนะคะ

^^

AlonE~MG · **Posted:** 14 Mar 2009, 20:22

อร๊ายยยย ยยย
10069 !!

//กราบแทบเท้าคนแต่ง

เจอกันแต่เด็กสินะ
ป๋าคงแบบ *ปิ๊ง !*
รักแรกพบอะไรงี้ ฮี่ๆๆๆ ; ]

LEOON · **Posted:** 14 Mar 2009, 20:34

ตอบคอมเมนต์ ก่อนล่ะกัน

คุณ koshi
// เปิดมาสับปะรดก็ช้ำ ไม่รู้เพราะอิมเมจป๋าเบียมันดีกรีหื่นสูงหรือเปล่านะถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้

คุณ sephivin
// สารภาพว่าตอนเขียน นึกหน้าลันเชียอยุ่ตั้งนานกว่าจะนึกออก น่าสงสารจริงด้วย แต่คงจะคนล่ะความหมายกันล่ะเนอะ

คุณ zerus
// น่านนนนจิ ตอนเด็กออกจะน่ารัก ไหงตอนโตมัน...

คุณ blood_hana
// ดีใจและก็ขอบคุณที่ชอบนะ มันต้องใสสิ ป๋าคงไม่หื่นแต่เด็กหรอกเนอะ...หรือก็ไม่แน่....

คุณ hikari-ai
// เอากราบเลยเหรอ เค้ายังไม่อยากอายุสั้นนะตัวเอง สงสารแต่ไม่คิดจะช่วย...อืม...แปลว่าเราSเหมือนกัน 55

คุณ Hibarisan
// รักคนคอมเมนต์เช่นกัน จะว่าไป คู่นี้หาอ่านยากจริงเหรอ ทำไมเรารู้สึกว่ามีให้อ่านเยอะแยะล่ะ

คุณ SEISU_FREE
// รักแรกพบ...ฟังดูโรแมนติกดีจัง ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยนะเนี่ย คงเพราะเบียกับมุคุไม่เข้ากับคำนี้มั้ง 55

คุณ AlonE~MG
// มากราบเราอีกคนแล้ว เรายังไม่อยากอายุสั้นนา อาจจะรักแรกพบจริงๆก็ได้มั้ง

LEOON · **Posted:** 14 Mar 2009, 20:58

ตอนสองมาแว้วววว

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

โลกของมาเฟียในความคิดของมุคุโร่มีเพียงสีดำและสีแดงเท่านั้น สีนิลแสดงถึงตัวตนอันดำมืดเกลือกกลั้วสิ่งโสมมอันต่ำช้า สีชาดหมายถึงโลหิตที่หลั่งรินเพราะการกระทำป่าเถื่อนโหดเหี้ยมอำมหิตของเหล่าผู้ที่เรียกตนเองว่ามาเฟีย

แล้วสีขาวล่ะ...

สีขาวพิสุทธิ์ สีที่ไม่มีรอยแปดเปื้อน สีที่น่าอิจฉา

เจ้าของเรือนผมสีขาวสะอาดก้มลงมองร่างเล็กกว่าในอ้อมแขน มองลึกลงไปในด้วยตาสีไม่เข้าคู่ สีของทับทิม สีของไพลิน สีที่สวยงาม

พริบตานั้นมุคุโร่ก็ได้สติ เด็กชายสะบัดตัวหนีจากร่างของเด็กชายแปลกหน้า ปืนของเล่นในมือถูกยกขึ้นอีกครั้งและเป้าหมายคือเด็กชายในชุดขาว

“ถ้ายืนท่านั้น นอกจากนายจะยิงฉันไม่โดนแล้ว คราวนี้นายจะหงายหลังล้มไปจริงๆนะ”

เด็กชายผมขาวที่ดูจะมีอายุมากกว่าพูดด้วยเสียงเรื่อยๆติดจะเยาะเย้ยอีกฝ่ายอยู่ในที หากเด็กตาสองสีคนนั้นยังยืนตรงขาเกือบจะชิดกันออกแรงเหนี่ยวไกไปก็จะโดนแรงสะท้อนให้หงายหลัง ส่วนวิถีกระสุนก็จะเบี่ยงห่างจากเขาไปไกลเป็นแน่ ดูจากนัดเมื่อกี้ก็รู้

“หุบปาก ผมไม่อยากพูดคุยกับมาเฟียอย่างคุณมากไปกว่านี้อีกแล้ว”

มุคุโร่ตะโกนหันหลังวิ่งหนีเด็กชายผมขาวนั่นไปทันที เด็กคนนั้นมีกลิ่นเฉพาะของพวกมาเฟียติดตัว ถูกพวกมาเฟียช่วยไว้ช่างน่าโมโหและเจ็บใจยิ่งนัก

“ห้ามตามผมมานะ!!!”

มุคุโร่ยิ่งแผดเสียงเมื่อเด็กคนนั้นวิ่งตามตนมา แม้จะเจ็บใจยิ่งขึ้นแต่ก็เป็นความจริงที่ว่าเด็กคนนั้นสูงกว่าขาก็ยาวกว่า และยังดูแข็งแรงกว่าด้วย

หากคนที่เดินผ่านไปมาจะเข้าใจผิดว่าเด็กสองคนกำลังเล่นไล่จับอยู่ก็ไม่แปลก แม้ในความเป็นจริงเด็กที่กำลังวิ่งหนีจะเหนื่อยหอบจนซี่โครงรวนแล้วก็ตาม

สุดท้ายเรี่ยวแรงของมุคุโร่ก็มาถึงที่สุด เด็กชายหยุดวิ่งทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจสูดอากาศเข้าปอดอย่างเอาเป็นเอาตาย ในขณะที่คนไล่ตามเพียงแค่เหงื่อตกเล็กน้อย

“แฮ่ก...คุณ...ตามผม...แฮ่ก...มาเพื่ออะไร...มาเฟียอย่างคุณ...แฮ่กๆ...ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าผมเสียเลยสิ”

“ฉันแค่จะบอกว่า...”

เด็กชายผมสีขาวย่อตัวลงโน้มหน้าเข้าใกล้แววตาดื้อรั้นของมุคุโร่

“ฉันชอบดวงตาของนาย”

มุคุโร่นั่งอึ้งไปพักใหญ่กับคำพูดที่คาดไม่ถึง ชอบดวงตาต้องสาปของเขางั้นหรือ ดวงตาที่หากไม่มีผ้าปิดตากั้นความแตกต่างก็จะถูกปฏิบัติราวกับไม่ใช่คน บอกว่าชอบดวงตาคู่นี้นี่นะ

...ช่างเป็นเรื่องตลกที่ขำไม่ออกเสียจริง...

จะว่าไปแล้ว...ที่นี่มันที่ไหนกัน

มุคุโร่สงบลมหายใจถี่กระชั้นลุกขึ้นยืนกวาดสายตาไปรอบๆ เขาวิ่งหนีเด็กคนนั้นโดยไม่สนเส้นทาง สุดท้ายก็กลายเป็นเด็กหลงทางงั้นหรือ

แต่แล้วดวงตาสองสีสะท้อนภาพเด็กชายผมขาวยื่นห่างออกไปเล็กน้อย ขาข้างหนึ่งของมุคุโร่ก้าวไปหาเด็กคนนั้นโดยอัตโนมัติ ก้าวไป ก้าวไป ในขณะที่เด็กคนนั้นถอยหลังห่างออกไปเรื่อยๆ

จากระยะก้าวเดินเปลี่ยนเป็นออกวิ่งอีกครั้งเพื่อจะไล่ตามคนตรงหน้าให้ทัน แต่วิ่งได้ไม่กี่ก้าวอาการออกซิเจนเข้าปอดไม่ทันก็เริ่มต้น แย่แล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ ก็จะตามคนๆนั้นไม่ทัน

น่าแปลก เมื่อมุคุโร่หยุดเด็กคนนั้นก็หยุดเหมือนกัน เมื่อออกวิ่งเด็กคนนั้นก็วิ่ง ระยะห่างไม่ได้ลดลงเลย แต่ระยะหลงทางกลับหดสั้นลง สั้นลง จนกระทั่ง...

“มุคุโร่...มุคุโร่ อยู่นี่เอง”

ใบหน้าของลันเชียเข้าแทนที่เด็กชายผมขาว แค่เพียงพริบตาที่ถูกเบนความสนใจเด็กคนนั้นก็หายไปแล้ว

น่าโมโหนัก คนๆนั้นน่าโมโหเป็นที่สุด

จากนั้นมุคุโร่ก็ยอมให้ลันเชียจูงมือพากลับคฤหาสน์ ทุกท่วงท่าของเด็กชายที่ไม่รู้จักกระทั่งชื่อยังวนเวียนอยู่ในหัว

เด็กคนนั้นช่วยเขาไว้ถึงสองครั้ง ช่วยรับเขาเอาไว้ และยังพากลับมาส่งคฤหาสน์อีก

แต่ที่น่าเจ็บใจที่สุด คือเด็กคนนั้นจากไปโดยที่มุคุโร่ยังไม่ได้พูดสิ่งที่อยากพูดออกไปเลย

“ผมเอง ก็ชอบ...ผมสีขาวราวหิมะของคุณ”

ชอบจนอยากลองสัมผัสดูสักครั้ง ผมสีขาวนั่นจะอ่อนนุ่มสักเพียงใดนะ อยากรับรู้สัมผัสของแพผมพิสุทธิ์ยามต้องมือ หากเอื้อมมือออกไปข้างหน้า นิ้วทั้งห้าพลันสอดประสานเรือนผมที่เฝ้าปรารถนา...

“ตื่นแล้วหรือ มุคุโร่คุง”

โรคุโด มุคุโร่กระพริบตาสองสามครั้ง เขาไม่ใช่มุคุโร่ในวัยเด็กที่ยิงปืนไม่เป็นซ้ำยังหลงทางอีกแล้ว แต่เป็นมุคุโร่ที่ถูกกักขังภายในกรงที่ชื่อว่าเบียคุรัน

ผมไม่เชื่อหรอกนะว่าเด็กผมขาวที่ช่วยผมในตอนนั้นคือวัยเด็กของคุณ แต่หากโชคชะตาเล่นตลกเด็กคนนั้นคือเบียคุรันบอสของมิลฟีโอเล่แฟมิลี่จริง

...กาลเวลาก็ทำให้คนเปลี่ยนไปมากจริงๆ...

ความอ่อนโยนใจดีของเด็กคนนั้นละลายไปกับกาลเวลาจนหมดสิ้นแล้ว และความปรารถนาอยากสัมผัสเรือนผมพิสุทธิ์ก็เป็นจริงแล้ว ผมของคุณช่างอ่อนนุ่มเหมือนที่ผมคิดไว้เลย

TBC.....

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เฮ้ออออ กว่าจะลงได้ ดันหายไปซะเฉยๆ ขออภัยที่ทำให้รอนะ

ขอบคุณคนอ่านและทุกคนที่คอมเมนต์มากๆเลย

AlonE~MG · **Posted:** 14 Mar 2009, 21:26

ป๊าดดดดดด ดดด !!

“ฉันชอบดวงตาของนาย”

โอ้ !!! ซู้ดยอดดด ดด
10069 จงเจริญ ~

ป๋าเบียนี่อุ๊ !
ตอนนี้ก็ใจดีกับคุณมุหน่อยเซ่ !!

sephivin · **Posted:** 15 Mar 2009, 03:05

โอ้ววัยเด็กป๋าเบียน่ารักแฮะ ผิดกับตอนนี้ลิบลับ

ถนอมมุคุหน่อยสิยะ(อ๊ะ แต่smอีกนิดก็ดีน้า ตกลงตรูจะเอาไงนี่555)

SeulKi · **Posted:** 15 Mar 2009, 04:36

อ๊ากกก 10069 ชอบๆๆ

รักมุคุโร่สุดๆเลย สวยได้ใจ >O<

เจอกันตั้งแต่ตอนเด็ก แต่กาลเวลาทำให้คนเปลี่ยนไปจริงๆ

ป๋าเบียตอนนี้ กักขังหน่วงเหนี่ยวว

sm เท่านั้นที่ครองโลก กี๊ซซซซ

บังคับจับกดนี่ข้าพเจ้าชอบนักแล

koshi · **Posted:** 15 Mar 2009, 11:49

*นั่งยิ้มหวาน มองเด็กๆวิ่งไล่จับ(?)กัน* น่ารักกันจริงๆทั้งสองคน~ แล้วทำไมตอนนี้ป๋ากลายเป็นอย่างนี้TT_TT

บอกที เธอทำไมใจร้ายใจดำอย่างนี้~หายไปไหนคนที่แสนดี~บอกทีเพราะอะไรเธอจึงเปลี่ยนไป~

(จะมาร้องเพลงหรือจะมาเม้นเนี่ยโคชิ=_='')......หรือเพราะดีกรีความหื่นป๋าสูงอย่างที่LEOONคุงบอก=[ ]=!!!

(ความเป็นไปได้สูงถึง10069%) ใจดีกับคุณมุเหมือนลันเซียหน่อยสิฮะ เดี๋ยวปั๊ดเชียร์ลันxมุซะนี่

*โดนป๋าและแม่ยกรุมตื๊บTTwTT*

//ชงชารอตอนต่อไป

•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[Fic] 10069 เวลาที่เดินไป...คนที่เปลี่ยนไป อวสาน 16/3/2552

Who is online

Panel