•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กริ้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
มาต่อแล้ว อ้ายยยยยยย ซือคุง ลูกสารภาพไปแล้ว
ลูกสารภาพไปแล้วกริ้ดดดดดดดดดดด เอาไงล่ะจ้า
สัปป้าคุง = = ซือคุงอุสาบอกรักแล้วน้า เอ็งจะยอม
ใจแข็งอีกไหมนั้น อ้ายยยยยยยยยยยยยยยยยย
สนุกมากๆเลยค่ะ จะรอติดตามตอนต่อไปนะค่ะ ><~~~

อ๊ากกกกกกกกกก ในที่สุดก็ได้อ่านต่ออออออ

รีบอร์นนี่พนันไรไว้เนี่ยยย พนันว่าซือคุงจะสารภาพรักคุณมุก่อนหรือยังไงค๊าา

ฮึดสู้ บอกรักไปแล้วน๊าา คุณมุจะใจแข็งไปถึงไหน ใจอ่อนได้หรือยังค๊าาาเนี่ยยย

ตอนหน้าจะจบแล้วหรอคะเนี่ยยย โฮกกกกกก

6927 บันซายยยย รออ่านตอนต่อไปค่าา

กะรี๊ด =[]=!! ไม่ว่าเรื่องไหนๆก็ชอบตัดกันแบบนี้ทุกทีเลน ทำร้ายจิตใจ!!!

= [ ] ="พูดไม่ออกบอกไม่ถูก รียอร์นขี้งกจัง เเค่ยืมเงินก็ไม่ให้
เเค่เข้าใจทำนะเจ้าคะ ยิงกระสุนดับเครื่องชนใส่ซือคุงตั้งเเต่เเรกก็หมดเรื่องเเล้ว
อยากรู้ต่อเร็วๆเลยเจ้าคะ ว่ามุคุโร่จะทำยังไงกับซือคุงต่อ ^ ^ (ปูเสื่อนอนรอ)

ฮือ ๆ ในที่สุด


ในที่สุดคุนคนแต่งก้ออัพ ฮือๆ

ปิติมาก ข้าน้อยปิติ น้ำตาไหลพราก TT[]TT ขอบคุนมากเจ้าค่ะ

โฮ~

สึนะโยชิ บอกรักไปแล้ว กรี๊ด>[Scream]<

555+ เอาล่ะ มุคุโร่จะทำยังไงต่อไป

ขึ้นอยู่กับคุนคนแต่ง แฮะๆ

อัพต่อนะเจ้าคะ แหะๆ

โฮก!อ่านทีเดียว20ตอนรวด
มุคุสึนะบอกรักแล้วนายต้องบอกมั่งนะเฟ้นไม่งั้นส่งทูน่าใส่พานถวายท่านฮิเลย!(/me โดนแม่ยก6927ตบ)

อยากอ่านตอนต่อไปจ้า
ค้างๆๆๆๆๆๆ

มาลงแล้ว!! ดีใจหลายๆเลยคะ

รอเรื่องนี้มาตั้งนานเลย อยากอ่านต่อมากๆ

เป็นไงล่ะมุคุโร่เจอน้ำตาของสึนะเข้าไปถึงกับค้าง น้ำตาทูน่าสยบเมะได้ทุกหลาย 555+(จริงรึเปล่าน้า)

เห็นแบบนี้แล้วยิ่งลุ้น จะรออ่านต่อนะคะ

รออ่านอยู่นะคะ อยากรู้จังเลยว่าตอนจบจะเป็นยังไง(ไม่ได้หมายความว่าให้จบเร็วๆน้า) รีบมาลงต่อนะคะ สู้ๆ

-*- ค้างระยะรุนแรงค่าาาา

มุจะใจอ่อนนนมั๊ยเนี่ย ยย ย

รีบๆมาต่อนะคะ ^^

เพิ่งได้เข้ามาอ่าน สนุกมากเลยค่ะ

ดีจังตอนหน้าต้องจบแล้วแน่ๆเลยว่าต่อไวไวน้า

ต่อนะงิ

สงสารท่านฮิบาริ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เป็นไปได้ก็อยากให้กลับใจมาคู่กับท่านฮิจัง

ตอบเม้นต์ที่เบี้ยวไว้ตอนที่เเล้วเจ้าค่ะ!!!



ท่าน yuritaro
ท่านฮิมองไปไหนนี่ก็แล้วแต่จะจิ้นนะเจ้าคะ 55+ แต่มีรีบอร์นหนุนหลังนี่ดีไป108อย่างเลยนะเจ้าคะ


ท่าน monnie
ไม่ต้องห่วงไปเจ้าค่ะ ทูน่ามีสกิลโมเอะใช้ล่อลวงเมะให้มาใช้หนี้แทน 55+


ท่าน Ayafee
จะให้ท่านฮิ *beep *ทูน่าให้ได้เลยนะเจ้าคะ
ก๊ากกกกก ทูน่าไม่ได้กู้เงินไปขอมุเจ้าค่ะ เอ่อ...แต่จะว่าไปมันก็ทำนองนั้นหล่ะมั้งเจ้าคะ


ท่าน shiNiiz
พัง!!! พังแล้วเจ้าค่า เจอลำแสงโมเอะเข้าไป(เกี่ยว)


ท่าน Starlight
ท่านฮิจะได้หักอกใครก็ตามศรัทธาเลยเจ้าค่ะ แต่ป๋ามุไม่ได้หักอกทูน่านะ แค่...เอิ่ม...ซาดิสนิดๆ(หล่ะมั้งนะ)


ท่าน chomexchome
แฮปปี้เจ้าค่ะ โอมิชอบแฮปปี้เอ็นดิ้งแบบการ์ตูนสาวน้อย 55+ มุคุไม่ต้องโผล่กลางงานเจ้าค่ะ สึนะบุกไปหาถึงที่ 55+
ตอบ ปปปล.กระโดดฟัดท่านโช~~


ท่าน ary-inu
รีบอร์นรู้รึเปล่ายังเป็นปริศนาจนตอนนี้เลยหล่ะเจ้าค่ะ 55+


ท่าน Momomaii
จุดพลุด้วยคนเจ้าค่า ในที่สุดทั้งคู่ก็ลงเอย เย่ๆ
ส่วนท่านฮิ...ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก


ท่าน Kuro_Goku
โอ้ ท่านฮิช่างเป็นพระเอกหลังม่าน สุดท้ายก็ต้องทูน่าสอดไส้สับปะรดแหล่ะเจ้าค่ะ 55+


ท่าน IiRis
ทูน่าสุดยอดอยู่แล้วเจ้าค่ะ อิอิ


ท่าน orihime
ท่านฮิได้คะแนนสงสารไปเต็มๆเลยนะเจ้าคะ ป๋ามุไม่ง้อทูน่าง้อเองเลยเจ้าค่ะ 555+


ท่าน Pao.~*
6927 บันซายยยยยยยยยยยยเจ้าค่ะ
ตื้อเท่านั้นที่ครองโลกเจ้าค่ะ ครองจริงๆด้วย 55+


ท่าน Haru-Maki
เอ่อ ต้องขออภัยที่หมักดองนะเจ้าคะ
รีบอร์นเทพทุกเรื่องแหล่ะเจ้าค่ะ รวมถึงเรื่องแกล้งหลับ 55+


ท่าน ++CoffeE TeA++
อุ๊ย เขินนนน ดีใจที่ทำให้ท่านอ่านอย่างสนุกสนานได้นะเจ้าคะ
ทูน่าวิ่ง สู้ ฟัด อยู่แล้วเจ้าค่ะ


ท่าน tonpalm
ท่านฮิเขาเป็นพระเอกหลังม่านเจ้าค่ะ 55+


ท่าน aiwendil
ยังไงทูน่าก็ต้องเสร็จสัปป้าหล่ะนะเจ้าคะ
6927บันซายยยยยยยยยยยยยยยเจ้าค่า


ท่าน kakalmeen22
แหม มีหลุดนะเจ้าคะ อิอิ ทูน่าไม่มียอมแพ้เจ้าค่ะระดับนี้แล้ว(ระดับไหนกัน)
ท่าน D_Eriz
เจี๊ยกกกกก ดับเพลิงๆๆๆ ใจร่มๆเจ้าค่ะ
55+ สึนะฮึดมากดป๋าจริงๆโอมิก็คงลมใส่เหมือนกันเจ้าค่ะ แต่ถึงจะเคะ ทูน่าก็วิ่ง สู้ ฟัด นะเจ้าคะ!


ท่าน kaokmchan
ถึงร้ายก็รักสินะเจ้าคะ ไม่ต้องรอให้ป๋ามาช่วยทูน่าก็บุกไปถึงที่เลยแหล่ะเจ้าค่ะ เปรี้ยวจริงๆทูน่า
เอิ่ม รุสึกว่าคำขอโทษอ้อนทอนฟาแปลกๆนะเจ้าคะ 55+


ท่าน ansuz
นั่นสิ ตกลงท่านมาทำอะไร เนื้อทูน่าก็ไม่ได้แอ้ม แต่ได้ชิมนิดนึงหล่ะมั้งนะเจ้าคะ


ท่าน saoroon
รีบอร์นมีความรู้สึกผิดด้วยเหรอเจ้าคะ(อ้อนกระสุนอีกแล้วไง)
เห็น ด้วยกับ dark เจ้าค่ะ น้ำมันขึ้น ค่าเย็บแผลแพง ว่าแต่...นี่ lightจริงๆเหรอเจ้าคะ... light แล้วใช่มั๊ยเจ้าคะ


ท่าน Angela
เห็นด้วยกับคำที่ว่าเคะออนท๊อปได้ใจเสมอเจ้าค่ะ!!
เอิ่ม อันนี้ยาวแล้วน้า...ยาวป่ะอ่ะ ยาวเท้อออออ
6927บันซายยยยยยยยยยยยยยยยยเจ้าค่ะ


ท่าน Rena_Bee
เรื่องนี้ให้ป๋ามุปลดปล่อยสวัสดิกะเต็มที่เจ้าค่ะ ก๊ากกกกก


ท่าน Silme
เฉียบแหลมมากเจ้าค่ะ เป็นแผนของสับป้าจริงๆ หรือนี่คือสุดยอดลางสังหรณ์!!


ท่าน maemae
เต้นด้วยเจ้าค่ะ สังขารไม่ให้แต่ใจรักเจ้าค่ะ!! 6927สู้ๆ เอ่อ ขออภัยที่ต่อล่าช้านะเจ้าคะ


ท่าน thitapa
สมหวังดั่งใจว๊อนเจ้าค่ะ


ท่าน soraandreborn
ท่านฮิเป็นสุภาพบุรุษไงเจ้าคะ ทูน่าวิ่งไปหาสับป้าสมใจเจ้าค่ะ
เอิ่ม...เรื่องนี้ท่านฮิเป็นพระรองเกาหลี ทำใจเถอะนะเจ้าคะ


ท่าน kanaseki
มาอัพต่อจนจบแล้วเจ้าค่ะ ซึนแค่ไหนเจอซือเข้าไปก็ซึนต่อไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ 55+


ท่าน Catza
ช่วงนี้ โฉด เลว หล่อ อินเทรนเจ้าค่ะ บางทีเราก็มักจะหลงพระรองเกาหลีมากกว่าพระเอกเป็นธรรมดาน่ะนะเจ้าคะ 55+
มีกำลังใจแบบนี้โอมิสู้ตายเจ้าค่ะ


ท่าน miharuchan
ฟิคนี้เลือดสาด เรท ฉ เจ้าค่ะ 55+ เอิ่ม พอได้ฟังแบบนี้ชักรุสึกว่าตัวเองหื่น(เพิ่งรุสึกเรอะ) 55+
โอมิสู้ตายเจ้าค่ะ


ท่าน kikuva
แนะมำใหแฮปเลือดจากสภากาชาดเจ้าค่ะ(เลวแระแก)


ท่าน ranko
พระเอกร้ายๆมันอินเทรนเจ้าค่ะ 55+ สึนะสู้ ฟัดแล้วนะเจ้าคะ


ท่าน i-tim
ทางนี้ก็ขอบคุณที่ตามอ่านนะเจ้าคะ อย่างที่เคยว่าไว้ พระเอกยุคนี้ต้องเลวเจ้าค่ะ 55+


ท่าน pepolar
ขอประทานโทดที่ให้รอจนต้องขุดกันนะเจ้าคะ


ท่าน minnano
ขอบคุณที่ติดตามนะเจ้าคะ เอิ่ม จะแผนรึอะไรก็เชิญรับชมได้เลยเจ้าค่ะ อิอิ


ท่าน avaryriin
โฮววววววววว เค้าขอโต้ดดดด เค้าดองฟิค


ท่าน i-tim
ขอโต้ดดดดจริงๆเจ้าค่ะ มาต่อแล้วนะเจ้าคะ


ท่าน katyun
เลือดสาดสินะเจ้าคะ มาต่อแล้วเจ้าค่ะ


ท่าน avaryriin
โฮววววววววววว
ไม่ดองแล้วเจ้าค่า!!!!


ท่าน demiansynd
ซับเลือดเจ้าค่ะ มาต่อแล้วนะเจ้าคะ

เอาหล่ะ ตอนจบเเล้ว ไปอ่านกันเลยเจ้าค่ะ

ฉันชอบนาย...









เรียบง่ายทว่าซับซ้อน

อ่อนหวานทว่าแข็งแกร่ง

ประโยคที่สั่นสะเทือนได้ทั้งจิตใจ








10 Millions for LOVE..Part21 ENDLESS

…………………..

…………………..

.

.

.

.


นัยน์ตากลมโตเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา ทว่าสึนะไม่สามารถค้นหาคำตอบใดจากนัยน์ตาสองสีได้

ไม่อยากจะคิดไปเองว่านัยน์ตาคู่นั้นไหวระริก

และไม่อาจคิดว่าความรักของเขาจะได้รับการตอบสนอง

ทว่าเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว...พอแล้วจริงๆ





สึนะลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันหลังหนีโดยไม่แม้แต่จะปาดน้ำตาที่ไหลรินอย่างเงียบๆ

“ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมานะ”เสียงเล็กๆเปล่งออกมาโดยไม่หันมองคู่สนทนา “ถึงมันจะเป็นแค่เกมของนาย แต่ฉันก็มีความสุขจริงๆ ถึงแม้สิ่งที่นายเคยทำให้ฉันจะเป็นเรื่องหลอกลวงแต่มันก็ทำให้ฉันดีใจจริงๆ”

น้ำตาที่เหมือนจะเริ่มหยุดกลับรินออกมาอีกครั้ง จนกระทั่งเสียงหวานสั่นเทา

“ฉันคงยอมยกร่างให้นายไม่ได้ แต่...ฉัน...ฉันจะไม่มาให้นายรำคาญอีก ที่ผ่านมาขอโทษด้วย ฉันจะไม่มาอีก...ลาก่อน”

เจ็บปวด แต่ว่าพอแล้ว

ไม่มีสิ่งที่ค้างคาในใจอีกแล้ว

ได้เวลาที่เขาจะต้องไปจริงๆเสียที

.

.

.

.

.

.

สัมผัสอบอุ่นเข้าโอบกอดร่างเล็กจากด้านหลัง

“มุคุโร่...?”

“จริงอยู่ที่ทั้งหมดเป็นเกม...แต่ว่าผมไม่ได้หลอกลวงคุณ”

“มุคุโร่...ปล่อยเถอะ”

เสียงหวานสั่นเครือมือเล็กกำแขนเสื้อของร่างที่กำลังโอบกอดเขาเอาไว้

“ไม่ครับ”

แทนที่จะคลายออกอ้อมแขนนั้นกลับยิ่งกระชับ

“นายไม่ควรจะทำอย่างนี้...อย่าหลอกฉันอีกเลย”เสียงสั่นเครือไม่อาจเก็บกลั้นเสียงสะอื้น

ได้โปรดอย่าให้ความหวังฉันอีกเลย

อย่าทำให้ฉันหวังทั้งที่ไม่มีทางเป็นจริงได้อีกเลย

“ปล่อยฉันไปเถอะ”

“สึนะโยชิคุง”มุคุโร่ซบลงบนลาดไหล่บอบบางของคนตัวเล็ก “ใจร้ายจังนะครับ”

ใครกันแน่ที่ใจร้าย...

อยากจะโต้ตอบร่างสูงแบบนั้นเหลือเกินแต่หากพูดออกมาในตอนนี้ก็คงได้ยินแต่เสียงสะอื้นเป็นแน่

“ไม่คิดจะให้โอกาสผมได้ตอบเลยเหรอครับ”เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ก่อนที่มือแกร่งจะเคลื่อนมาทาบทับบนหน้าอกข้างซ้ายของร่างเล็ก

เสียงหัวใจ...เต้น...ระรัว

“หัวใจของคุณ...”

น้ำตาของสึนะเหือดไปแทบจะทันที ในหัวตีกันให้วุ่น

ไม่ใช่แบบนี้...

“ให้ผมจะได้มั้ย”

ลมหายใจอุ่นกระทบข้างหู...

.....

….

….

.

.

.

.

.

.

.

.

“ว้ากกกกกกกกกกกก!!!!!!!!”

เสียงหวานร้องลั่นก่อนจะปัดมือแกร่งออกพร้อมๆกับวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว ทว่ามันก็ยังไม่เร็วพอสำหรับ...โรคุโด มุคุโร่

มือแกร่งคว้าข้อมือเล็กก่อนจะรั้งเข้ามา

โอบกอดร่างเล็กๆไว้ในวงแขน



ทั้งที่บอบบางและอ่อนโยนถึงเพียงนี้

แต่คุณกลับ...

แข็งแกร่ง...มั่นคง...ยิ่งกว่าอะไร



“จะหนีไปไหนอีกหล่ะครับ”

อ้อมแขนแกร่งกระชับแน่น...เขาไม่เคยปล่อย...และจากนี้ก็ไม่มีวันปล่อยไปเด็ดขาด

“อื้อ”

สึนะดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขนแกร่ง ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆคลายวงแขนนั้นออก

“ถ-ถึงนายจะทำแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก จริงอยู่ว่าฉันชอบนาย แต่ยังไงฉันก็ไม่ยกร่างให้นายแน่”สึนะว่าตะกุกตะกัก ไม่กล้าสบตาสองสีที่มองลงมา “เพราะงั้น...”

ร่างเล็กเงียบไป

“เพราะงั้น...อะไรหรือครับ”

มุคุโร่เร่งรัด

ใบหน้าเล็กๆที่กำลังแดงก่ำนั้น...ยังน่าใคร่ไม่เปลี่ยน

“เพราะงั้นนายก็เลิกยั่วยวนฉันซะทีเซ่!!!”

.......................

............

......

..

.

“ยั่วยวน...หรือครับ”

ตอนนี้สึนะรู้สึกอยากจะเอาหัวโขกพื้นตายเสียตรงนี้ นี่เขาพูดอะไรออกไปกัน!!

แต่จะโทษเขาก็ไม่ถูกนะ ก็คนกำลังมึนอีกฝ่ายยังมาเร่งเอาๆอยู่ได้

เข้าใจมั้ยว่านี่มันไม่อยู่ในสคริป!!!

“อ้อ”

มุคุโร่เผยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ซึ่งสึนะที่กำลังก้มหน้าร่ำๆจะเอาหัวโหม่งพื้นไม่ทันมองเห็น

“ผมยั่วยวนยังไงหรือครับ คึ หึ หึ”

มันออกมาแหล่วววว

เสียงหัวเราะชวนปวดประสาทอันเป็นเอกลักษณ์ของมุคุโร่ ตอนนี้สึนะรู้สึกวิงเวียนชนิดที่ว่าถ้าอยู่ในมังงะคงเห็นตาเขาหมุนเป็นรูปก้นหอยแน่

“ย-ยังไงน่ะเหรอ”เสียงเล็กตะกุกตะกัก

“ก็แบบพูดอะไรน่ากลัวๆ”

“น่ากลัว”

“ก็ไอ้คำที่เหมือนสคริปเกมจีบสาว...”

“งั้นหรือครับ”เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กที่แดงก่ำ

“ล-แล้วก็ชอบเอาหน้าเข้ามาใกล้”สึนะพูดแทบไม่เป็นภาษา ใบหน้าหวานก้มงุด

“แล้วอะไรอีกครับ”

“เวลาเดิน เวลาโดนตัว เวลามอง”สึนะรัวตอบ

“นั่นเป็นการยั่วคุณหรือครับ...เสียงฝีเท้าของผม”

มือแกร่งที่โอบหลังสึนะอยู่ค่อยล้วงเข้าไปในเสื้อสัมผัสกับผิวเนื้อเนียน

“มุ-มุคุโร่!!!”

“สัมผัสของผม”

ก่อนที่มืออีกข้างจะรั้งใบหน้าหวานให้เงยสบกับนัยน์ตาสองสีที่ลึกล้ำ

“สายตาของผม...”

ใบหน้าคมเคลื่อนใกล้ นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลปิดลง

ยอมรับสัมผัสที่ทาบทับริมฝีปากแต่โดยดี

ใช่แล้วหล่ะ มุคุโร่

นายกำลังยั่วยวนฉัน...ด้วยทุกอย่างที่เป็นนาย



ทุกอย่างที่เป็น โรคุโด มุคุโร่



ปลายลิ้นที่คุ้นเคยเข้าสำรวจโพรงปากนุ่มที่เปิดรับแต่โดยดี ริมฝีปากแยกจากกัน ก่อนจะทาบทับกันอีกครั้ง...ครั้งแล้วครั้งเล่า...

มือแกร่งลอดเข้าใต้กางเกงอย่างคุ้นเคย

“ว-เหวอ”

สึนะสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสที่บ่งบอกจุดประสงค์นั้น

“อะไร...อีกหล่ะครับ”

น้ำเสียงที่แปลกไปทำให้สึนะเงยหน้ามองเจ้าของประโยค

นี่มัน...

ใบหน้าหวานถึงกับถอดสี

...อยากทำเต็มที่เลยนี่หว่า...

มุคุโร่ไม่รอช้า มือแกร่งเคล้นคลึงบั้นท้ายกลมกลึง อีกข้างก็เลื่อนเข้าหายอดอกเล็กใต้เสื้อยืด

“อ๊ะ...ไม่นะ...ไม่ได้นะ!!”

ปึ่ก!!

สึนะเข่าใส่ท้องมุคุโร่เต็มๆ ทำเอาร่างสูงถึงกับทรุดลงไปกุมท้อง

“อ่า..นายโอเคมั้ยมุคุโร่ แต่นายผิดเองนะที่อยู่ๆก็จะ...”

*โครม*

ร่างเล็กถูกผลักให้นอนราบกับพื้น

“เฮ่ยยยยยย”

“อยู่นิ่งๆเถอะครับ เดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้ว”

อะไรเสร็จไม่ทราบ!!!!!?

ไม่ต้องคิดนาน เมื่อมุคุโร่กระชากกางเกงของเขาออกอย่างรวดเร็ว

“ไม่เอานะ”

เสียงหวานร้อง ร่างเล็กพยายามดิ้นรนแต่ด้วยสรีระที่แตกต่างมันจึงไม่เกิดผลแต่อย่างใด

“อื้อ..”

ริมฝีปากหวานถูกครอบครองด้วยจุมพิตที่เต็มไปด้วยความกระหาย รุกไล่จนแทบลืมหายใจ

มือเล็กๆได้แต่ทุบไหล่อีกฝ่าย ก่อนที่คิ้วเรียวจะขมวดมุ่นเมื่อรู้สึกถึงปลายนิ้วที่กำลังสัมผัสช่องทางด้านล่าง

ใบหน้าหวานสะบัดหนีจูบอันเร่าร้อน

“ไม่นะ!!...อือ..”

เสียงห้ามเปล่งได้เพียงเท่านั้น เมื่อนิ้วที่สัมผัสวนอยู่ปากทางถูกดันเข้ามา

มือเล็กที่ทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อของมุคุโร่แน่น

“อือ...”

นิ้วแกร่งสำรวจเข้าลึก ขณะที่ช่องทางนุ่มก็ไม่ได้ต่อต้านแต่อย่างใด จากหนึ่งเพิ่มเป็นสอง นิ้วแกร่งเคลื่อนเข้าออกภายในร่างอันหอมหวานอย่างคุ้นเคย

“อือ..ม...มุคุโร่ อ๊ะ ..”

ขาเรียวค่อยๆแยกกว้างอย่างไม่รู้ตัว เสียงครางหวานดังไม่ขาดสาย

“ชอบ...ใช่มั้ยล่ะครับ”

เสียงทุ้มเอ่ยถามขณะที่นิ้วมือยังคงเคลื่อนไหวอยู่ในช่องทางนุ่ม

“ม-ไม่...อ๊ะ...อา”สึนะไม่อาจสะกดกลั้นความต้องการของตนเองได้ร่างกายของเขามีอารมณ์อย่างชัดเจน

“ไม่ใช่...ไม่ชอบสึนะครับ”

ใบหน้าหวานสะบัดไปมา

“พอ...”

“พอหรือครับ”

“จะไป...”เสียงหวานขาดห้วง

มุคุโร่ยิ้ม สึนะในเวลานี้ไม่เหลือสติพอจะห้ามปราม ดวงหน้าแดงก่ำริมฝีปากเผยอออก และช่องทางที่กระตุกบีบรัด

ร่างสูงถอนนิ้วออกมาก่อนจะรั้งเรียวขาเล็กขึ้นพาดบ่าโดยปราศจากการขัดขืนใดๆ

“อ๊ะ!”เพียงแค่ช่องทางได้สัมผัสกับส่วนปลายของความแข็งแกร่ง สึนะก็ถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่ร่างเล็กจะไม่มีโอกาสได้คิดอะไรอีกเมื่อมุคุโร่กระแทกความใหญ่โตเข้ามาในช่องทางนุ่มในคราเดียว

“อ๊า!!!!!”เสียงหวานกรีดร้อง “ไม่!!! มุคุโร่! ฉันเจ็บ!!!”

ไม่มีความปรานีจากร่างสูงเมื่อมุคุโร่เคลื่อนกายออกก่อนจะดันเข้ามาอย่างแรง

“โอ๊ย!...ฮึก...เจ็บ...เจ็บนะ!”

หยดน้ำค่อยๆกลิ้งจากดวงตาที่ปิดแน่น

ใจร้าย...เจ้าสายหมอกช่างใจร้ายนัก จะถนอมกันสักนิดไม่ได้เชียวหรือ

นิ้วเรียวปาดหยดน้ำตาบนดวงหน้าหวานอย่างแผ่วเบา

“เพราะคุณ...”

ร่างเล็กที่สั่นคลอนไปตามจังหวะของมุคุโร่แทบจะไม่รับรู้ข้อความใด

“เพราะผม...คุณ”

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่สึนะรับรู้ก่อนที่ธารน้ำอุ่นจะถูกปลดปล่อยเข้ามาในร่าง พร้อมๆกับที่ตัวเขาได้ปลดปล่อย

.

.

.

.

.

.

ประโยคที่เหมือนเคยได้ยินนานมาแล้ว



“ผมน่ะ...คุณ”



.

.

.

.

.

.

สึนะกระพริบตาเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสที่คลอเคลียกับเส้นผม

“ม-มุคุโร่!”

ร่างบางกระโดดลงจากเตียงที่ไม่รู้ร่างสูงอุ้มเขามาเมื่อไรอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ลืมคว้าผ้าห่มปิดบังส่วนล่าง ก่อนจะเซหงายหลังลงไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

“ทำอะไรไม่ดูสังขารเหมือนเดิมนะครับ”มุคุโร่ตรงเข้ามาหมายจะพยุง ทว่าคนตัวเล็กกลับเคลื่อนตัวหนีเสียอย่างนั้น

“คึ หึ หึ กลัวอะไรกันครับ”

กลัวอะไรงั้นเหรอ...ช่างถามมาได้นะ!!!

สึนะหันหน้าหนีแทนที่จะตอบคำถาม

“แล้วตกลงคุณจะกรุณายกหัวใจให้ผมได้รึเปล่าล่ะครับ”ร่างสูงคุกเข่าข้างหนึ่งพร้อมกับยื่นมือออกมาประหนึ่งขอแต่งงานก็ไม่ปานถ้าไม่ติดที่มุคุโร่ใส่เพียงกางเกงตัวเดียวน่ะนะ

สึนะหันขวับ ริมฝีปากบางกัดแน่น ใบหน้าหวานแดงก่ำจ้องร่างสูงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

นี่ขนาดยังไม่ให้ยังโดนซะขนาดนี้...ถ้าให้ไปคงไม่ต้องเดินกันพอดี!!

“นั่นคือคำตอบของคุณหรือครับ”

“ชิ”ร่างเล็กสบถเบาๆก่อนจะหันหนีอีกรอบ

ได้ที ต้องเชิดใส่ซะให้เข็ด!

“แหม เสียดายจังนะครับ ถ้าคุณยอมยกหัวใจให้ผม ผมก็ว่าจะให้นี่ตอบแทนแท้ๆ”

สึนะหันมาด้วยอยากรู้ว่าสิ่งที่มุคุโร่จะให้เขาคืออะไร



สิ่งที่มุคุโร่ถือในมือเป็นเพียงกระดาษแผ่นหนึ่ง



เดี๋ยวก่อน...นั่นมัน...

สัญญากู้!!!


ร่างเล็กตรงเข้าตะครุบไวกว่าความคิด ทว่ามุคุโร่กลับชูมันขึ้นสูงอย่างรวดเร็ว

“ว่าไงครับ สึนะโยชิคุง”

“ให้!”สึนะตอบแบบไม่ต้องคิด “จะหัวใจ ตับ ไต ลำไส้เล็ก ก็โอเคทั้งนั้น!!!”

พูดพลางเอื้อมคว้าสัญญาเงินกู้ที่ร่างสูงยังคงไม่ยอมให้ง่ายๆ

“คุณนี่น้า”มุคุโร่ว่ายิ้มๆ “งั้นก็ขอรับเลยแล้วกันนะครับ คึ หึ หึ”

ไม่พูดเปล่ามือแกร่งตรงเข้าคว้าส่วนอ่อนไหวใต้ผ้าห่มของร่างเล็กอย่างรวดเร็ว

“จ๊ากกกกก!!!”

“คึ หึ หึ ทานหล่ะนะครับ”

....................................................................

..................................

...............

........

.

.

.

.

“เอ่อ ก็ไม่ได้อยากรื้อฟื้นนะ แต่ตอนนั้นที่นายคุยโทรศัพท์...”

“คิดจริงๆหรือครับ ว่าคนอย่างผมจะไม่รู้ว่าคุณตื่นอยู่”

“ห-หา”

“ถ้าปล่อยให้คุณทำงานครบ1เดือน คุณก็คงไปจากผมจริงมั๊ยครับ...เพราะฉะนั้นผมคงปล่อยให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้”

“น-นี่หมายความว่าทั้งหมดนาย...”

“ดีที่ทุกอย่างราบรื่น จริงมั๊ยครับ”

“หลอกกันเรอะ!!”

“แต่ผลลัพธ์ก็ออกมาดีนี่ครับ”

“ไม่ดีโว้ยยยยยยยยยยยยยยย!!!”










ซาวาดะ สึนะโยชิ

ว่าที่วองโกเล่รุ่นที่10

สถานะปัจจุบัน...แพ้ผู้พิทักษ์แห่งหมอกราบคาบ...

“คิดอะไรอยู่ครับ คิ้วจะชนกันอยู่แล้ว”

“เฮอะ”

“เป็นอะไรอีกหล่ะครับ”

ร่างบางไม่ตอบ

“เมนูวันนี้เป็นข้าวห่อไข่ดีมั๊ยครับ”

“ว้าว ดีๆๆ!”

“คึ หึ หึ”





ซาวาดะ สึนะโยชิ

ว่าที่วองโกเล่รุ่นที่10

สถานะปัจจุบัน...ยังคงแพ้ผู้พิทักษ์แห่งหมอกราบคาบ...

แต่...มันก็ไม่เลวนักหรอก...








เรื่องราวนับจากนี้คงไม่อาจล่วงรู้

เรื่องราวในอีก10ปียังห่างไกลนัก

หากนภาและสายหมอกยังเคียงข้างกัน

นั่นคงเป็นอนาคตที่มีความสุข...






FIN


อา...สุดท้ายก็ncสินะ
ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะncเเท้ๆ
อา...นี่สินะที่เรียกว่ามือมันพาไป...

ช้าก่อน อย่าเพิ่งลุกไปไหน


ยังจำได้มั๊ยว่าโอมิเคยสัญญาอะไรไว้ จำไม่ได้เหรอ...งั้นเบี้ยวนะ
ปั่ก ผั๊วะ ตุ้บ โครม
อ่อก ล้อเล่น ล้อเล่นน่ะเจ้าค่ะ
ใครจะเบี้ยวกัน...(แฮ่ก...เกือบไป...)

จำจั่วหัวตอนที่1ของเรื่องนี้ได้มั๊ยเจ้าคะ เรท 17- 21 ตอนนี้ยังขาดไปหนึ่ง
ใช่เเล้วเจ้าค่ะ สเปเชี่ยลไอเท็มคือ ตอนพิเศษ nc-21เจ้าค่ะ

โดยหลักโอมิก็จะส่งให้ท่านที่ชอบฟิคเรื่องนี้มาก แล้วก็เม้นเป็นปัจจุบัน เม้นยาว เม้นโดนใจอะไรเทือกนี้เจ้าค่ะ อย่างใดอย่างนึงก็พอเจ้าค่ะ
รอรับทางpmนะเจ้าคะ อิอิ

ปล.รอนานหน่อยก็อย่าว่ากันน่อ

ปปล.ตอบเม้นสเปเชี่ยลหน้าถัดไปเจ้าค่ะ!!!

ขอโทษด้วยค่ะที่มาแทรกคั่นกลาง พอดีเห็นว่าจบตอนแล้ว TTwTT