•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

มุเลว!!! TT [] TT ทำไมทำแบบนี้ล่ะ? เลวที่สุด!!

ตกลงไม่ได้รักจริงๆสินะ? ไม่จริ้งไม่จริ้ง T ^ T"

อยู่ใกล้คนน่ารักขนาดนั้นยังมิไหวหวั่น หัวใจทำด้วยสับปะรดพันธุ์ไหนกันเนี่ย?? TT 3 TT!!

อ้าวท่านโอ....ตัดแบบนี้มาฆ่าโชดีกว่ามั้ย!? อุตส่าห์ดองมาจนจะเค็ม...อุตส่าห์นึกว่าไม่เข้าบอร์ดนานฟิคท่านโอจะดำเนินไปถึงช่วงลัลล้า~ นี่มันลัลล้าก็จริง...แต่มันตัดฉัวะทำเอาอารมณ์คนอ่านอยากตบมุคุโร่สุดๆเลยไม่ใช่เหรอค้าาาาาาาาาาาาา >[]</

ตอนแรกก็ลุ้นดีกับการพบกันของฮิบะสึนะ แต่ก็มาโล่งอกได้เพราะว่าสึนะตะโกนซะฮาแบบนั้น...เอิ่ม...แต่มันก็จริงนะลูก 55555555+ แล้วไหง....

"ง่ายจนน่าเบื่อ"

โหหหหหหหหหหหหหหหห ด๋อยยยยยยยยยยย~~~!!!!!!! สับปะรด!!!! นายจะเป็นแค่พืชล้มลุกในสายตาฉันถ้านายไม่แก้คำนี้ใหม่นะเฟ้ย!!!!! สึนะลูกแม่หนีมันไปเลยลูกกกกกกก หรือไม่ก็ดับเครื่องชนต่อยมันซักที~~!!!!!! แง่งงงงงงงงงงง ชักอยากให้มุคุมันเจ็บปวดมากๆๆๆๆแล้ว~~!!!! จะคิดอะไรอยู่ก็ช่าง...แต่พูดแบบนี้มันกินไปแล้วนะ~~!!!!! >~<

รออ่านตอนต่อไป!!!!
แง่ง~~!!!!!

ปล.คิดถึงท่านโอค่ะ >3</ คนแต่งคนละเรืื่องกะสับปะรดนะคะ อิอิ

--* *****************

แก!!!!!!!!! (กัดฟันกรอด) ไอ้มุคุบ้า!!!!!!!!!!!!

พูดงี้ (--) ให้ท่านฮิบาริเอาสึนะมาเป็นของตัวเองดีกว่า --*

งานนี้อย่าหวังเลยว่า สึนะจะหลงชอบอีกต่อไปเลยมุคุโร่ --*

_____________________________________________

ท่านฮิเจอมุขแป้กห้ามทัพของสึนะเข้าไป...ถึงกับชิ่งกลับบ้านเลย

แล้วก้อไอ้คุณท่านมุคุโร่...

ที่แท้มันเป็น "รักแท้แค่หวังฟัน" หรอกหรอฟะคะ??

คนเลวววว คนชั่วววววว นายมันไม่มีหัวใจ กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!!!

/me โดดเตะก้านคอมุคุโร่

ไอ้คุณท่านสัปปะรด!!!!


ตอนแรกก็เชียร์ให้ฟิคนี้เป็น 6927 ไม่ให้ท่านฮิมาระรานหนูทูน่าอยู่หรอกน่ะ แต่ทำแบบนี้ จับหนูทูน่าถวายใส่พานท่านฮิให้ซะดีมั้ยเนี่ย!!!

ฮึ่มๆ

อยากเม้นอ่ะ ขอเม้นได้มะ อย่าลืมตอบเม้นด้วยนะ555+
อ่านผ่านๆ(น่านน กวนส้นได้อีก) อย่างรวดเร็วด้วยรู้ว่าสิ่งที่คนเขียนภูมิใจไม่ใช่ตรงเนื้อหาของฟิค(ฮา คนมันหื่นเหมือนกัน)
มีแต่คนด่ามุคุเนาะ เค้าจะรู้มั๊ยว่าจริงๆฟิคนี้มัน 1869 กร๊ากกก (ล้อเล่นค่ะทุกท่าน= =" โดนตบมาหลายรอบแระ...แต่ก็ไม่ได้นำพา )
ปล.ชอบชื่อตอนมากอ่ะ ตอนหน้าเอาชื่อสวรรค์เบี่ยงนะ

ส นุ ก ม า ก ม า ย ก่ า ย ก อ ง ค้ า า

ม า ต่ อ ไ ว ๆ น ะ ค ะ ^ ^

อ๊ า ก ก ก ก ก ก ส นุ ก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

สับปะรดทำอย่างนี้กับทูน่าได้ยังไง?????

คอยดูนะ ถ้าทูน่าไปกิ๊กกะฮิาริแล้วแกจะรู้สึก หึๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ทูน่าน้อยที่น่ารักของ(ใครหว่า??)...ไปมีกิ๊กเลย!!!

เอาให้สับปะรดมันหึงสุดเดชเลยยยยยยยยยยยยย!!!

เลว!!!!! นังมุ!!!

เลวได้ที่เลยนะเอ็ง!!!!!
แกกล้าทำอย่างนี้กับหนูทูน่าได้ยังไง!!!!!!
(เขย่าคอท่านโอมิ/ทำงี้ได้ไงนังมุ!!!!
ไม่รู้ชั้นไม่ได้ชื่อมุคุโร่!!!!-ท่านโอมิ)

ทูน่าแช้แข็งมันเลย!!!!
แกมัีนคนไม่มีหัวใจ!!! ไอสัปรด

me-โดดถีบขาคู่ใส่มุคุ -*-

มาอัพเรวๆๆๆๆดิฮ้าบบ

อบากอ่านต่อใจจะขาดอยู่แล้วว

โยะโฮ่!!! คิดถึงกันบ้างไหมทุกคน เค้าคิดถึงตะเองใจจะขาด
อ๊า...นี่มันอาร้ายยย มหกรรมยำสับปะรดเรอะ!? ไปตอบเม้นกันดีก่า!!!

Ayafee...โอ้ ใจร่มๆท่านอายะ เอาสับปะรดเข้าปากแบบนั้นระวัง ติดไวรัสP นะเออ 55+

tonpalm...ทูน่ามีวิธีการที่คาดไม่ถึงเสมอ พอกับที่ป๋าเป็นคนที่พวกเราคาดไม่ถึงน่ะนะ เหอๆๆ

KaDuzKoong...นั่นสิ ป๋าใจร้าย เด๋วปั๊ดงดเรทเลยนี่(ถ้าทำแบบนั้นจะกลายเป็นโอมิใจร้ายป่าวหว่า 55+) ส่วนท่านฮิอยู่ไหนตอนนี้มีคำตอบเจ้าค่ะ

kanaseki...โอ้ว เย็นไว้ค่ะ เด๋วป๋าม่องไปใครจะกดทูน่าล่ะค้า อา ขอโทษจิงๆ ที่โอมิหายหัวไปนาน

KillChan...ก๊ากกก บาทาสามัคคี โห คิลจังเเค้นฝังหุ่นจริงๆ

aiwendil...ป๋ามุ คิดยังไงยังคงเป็นปริศนา แต่ตอนนี้ทูน่ากำลังน่าสงสารอย่างต่อเนื่องเป็นนายเอกละครโศกไปซะเเล้น

noon31...เอ้า ดูซิป๋า ท่านnoon31อุตส่าเชียร์ ยังทำใจร้ายอยู่ได้ จริงๆป๋ารู้สึกยังไงแน่เนี่ย ห๊ะ สงสัยต้องตามกันต่อ 55+

tsuna27...ตอนนี้ดูท่าสายเลือด 1827 จะแอบได้สมใจนิดๆแล้วมั้งเนี่ย 55+

Pao.~*...นั่นสินะ แหม แต่การกระทำของป๋าโหดร้ายเเบบนี้ ทูน่าก็คงยากจะทนไหวล่ะนะ

wrightia...ใจจริงป๋ามุคิดไงคงมีแต่เจ้าตัวที่รู้นะคะ อ่า ขอโทษที่ข้าน้อยชักช้าเจ้าค่า

kokushiyoku...ถามคนถามเดียวกะทูน่าเลยค่ะ!! ทำไมถึงทำกับช้านด้ายยยยยย

D_Eriz...เจี๊ยก ใจเย็นค่ะ นั่นสินะ ใจจริงของป๋ามุยากแท้หยั่งถึง แต่ตอนนี้ก็แอบเหมือนยกให้ท่านฮิกลายๆนะเนี่ย

shiNiiz...นั่นสิ ป๋ามุย่ำยีหัวใจยังไม่พอ ตอนนี้ยังมาย่ำยีร่างกายอีกต่างหาก ซือคุงก็เลยต้อง...เฮ้อ...หดหู่กันไป

Momomaii...โฮฮฮฮฮ มันเศร้าอ่ะค่า ตอนนี้ขนาดโอมิยังสงสารซือคุงเลย ป๋าแก...จริงๆ โฮฮฮฮ

kaokmchan...จริงล่วยยยค่า พูดจาทำร้ายไม่พอ การกระทำยังร้ายอีกต่างหาก!!!

hadead...แหม ฮาจังตอนที่เเล้วโอมิพิมในร้านเน็ตอ่ะ อารมณ์แต่งเรทหด แต่ตอนนี้เเต่งที่บ้าน เหอๆๆ แต่ก็เป็นเรทที่ค่อนข้างปวดใจอ่ะนะ อา ส่วนใจจริงของป๋ามุ...ยังคงเป็นปริศนาต่อไป เอาล่ะ ในที่สุดก็ถึงตอนที่ฮาจังหวาดกลัวจริงๆซักที (น่ากลัวขนาดไหนลองอ่านดูจิ)

jaja...ดูเหมือนท่านจะได้สมใจก็ตอนนี้แหล่ะค่า 55+

thitapa...เนื่องจากเเรงยุดูเหมือนซือคุงจะทำตาม(โดยไม่ได้ตั้งใจ?)ซะเเล้ว

soraandreborn...ถึงท่านฮิจะไม่กลับมาเชือดสับปะรดแต่คุณท่านก็ได้...ติดมือไปแทนนะเออ

Blackgal...ฮา...ยุกันใหญ่ ก็สมใจกันไปล่ะนะ 55+

ansuz...ตอนที่แล้วว่าบ้าแล้ว ตอนนี้ป๋าบ้าหนักก่าเก่าอีก!!

rosme...ตอนนี้ยิ่งน่าสงสารเข้าไปใหญ่ ป๋ามุช่างร้ายกาจ...

Anubis...อา ตอนนี้มันก็ดาร์ค์อยู่ แล้วในความคิดของโอมิ เรทตอนนี้มันเป็นเรทที่เจ็บจี๊ดจริงๆ

keko...ใจจริงของสับปะรดยากแท้หยั่งถึง ส่วนจะจบยังไง...แหม บอกตอนนี้ก็หมดมุกสิคร้า แต่มันก็ใกล้แล้วล่ะ

Lei'Guang...55+ เอาไงดีเนี่ย ป๋ามุท่านLei'Guangให้โอมิตัดค่าตัวป๋าอ่ะ(เห็นส้อมป๋าส่องแสงวิ้งๆ) แหม ล้อกันเล่นน่าป๋า ป๋าก็อย่าใจร้ายนักเซ่

miyasui_moe...ใช่ สับปะรดใจร้ายจริงๆ คนไม่มีหัวใจ!!! ตอนนี้ก็ยังร้ายใส่ทูน่าอีก

chomexchome...อ่า ดูเหมือนตอนนี้ก็ยังคงอึมครึมมืดฟ้ามัวดิน ป๋ามุยังคงความร้ายกาจอย่างต่อเนื่อง คนที่เจ็บปวดสุดก็ยังดูจะไม่พ้นทูน่าที่น่ารักของพวกเราเหล่าเเม่ยก ...โอมิก็คิดถึงท่านโชค่า...

saoroon...งานนี้ดูเหมือนเสียงเชียร์ของท่านจะเห็นผลสุดๆ

Haru-Maki...ดูเหมือนท่านฮิจะไม่ยอมชิ่งกลับบ้านมือเปล่านะคะ ใช่!! ป๋ามุ!! สับปะรดไม่มีหัวใจ!!

ary-inu...เพราะป๋าทำตัวแบบนี้ ดูสิ สถานะ 6927เริ่มสั่นคลอนเเล้วเห็นมั้ย!?

Area59...ต้องตอบด้วยเหรอ เฮ้ย เข้ามาป่วนเหรอฟะคะ 6927เฟ้ยค่ะ ฟิคนี้ไม่มีรหัสอื่น!!! อาจมี1827นิดๆ แต่ไม่มีรหัสนั้นแน่ว้อยยย

++CoffeE TeA++...โอ้ ดีใจที่ท่านชอบค่ะ ดูเหมือนทูน่าจะทำตามที่รีเควสกันซะแล้วค่ะ มาต่อแล้วเจ้าค่ะ ขอโทษ จริงๆที่หายไปนาน

tamago...เจี๊ยก!! ใช่ค่ะสับปะรดไม่มีหัวใจ แต่โอมิมีหัวใจมอบให้ท่านเสมอนะค้า อย่าทำนู๋!!! ใช่ค่ะไปตบตีป๋าเลย(โบ้ยซร้า)

กว่าจะตอบเม้นจบพื้นก็นองไปด้วยซากสับปะรด...อา...แรงฟทธิ์พิศวาสของทุกท่านช่างสุดยอด
รักและคิดถึงทุกท่านเสมอค่ะ หวังว่าทุกท่านจะยังติดตามอยู่นะคะ
...ก็เรายังรักกันไม่ใช่เหรอ~...ไปต่อกันโลด

Part 15 แตกหัก NC18






[align=center]เบื้องหลังความรักที่ดูราวกับไม่มีวันสิ้นสุด

คือความทุกข์อันไร้ก้นบึ้ง...[/align]

[align=center].

.

.[/align]


เสียงโทรศัพท์ปลุกให้สึนะลืมตาขึ้น ท้องฟ้าภายนอกมืดสนิท นั่นหมายความว่าเขาหลับไปไม่นานเท่าไร ก่อนจะพพบว่าตนอยู่ในชุดเมด...รสนิยมพ่อคุณช่างแน่วแน่จริง

สึนะคิดจะหลับลงอีกครา ทว่าประโยคที่ผ่านเข้ามาในโสตประสาท...



“คึ หึ หึ หึ รักหรือครับ จินตนาการล้ำเลิศจริงๆ ผมก็บอกไปตั้งแต่ต้นเเล้วนี่ครับ ว่ากำลังฝึกวองโกเล่ให้เชื่อง เพื่อให้เขายอมให้ผมสิงร่างโดยดี ...แต่จะว่าไปก็ง่ายกว่าที่คิดนะครับ...ง่ายจนน่าเบื่อ”


[align=center].

.

.

เจ็บปวดงั้นหรือ

รวดร้าวงั้นหรือ

ไม่เลย...

เพราะทุกอย่างแหลกสลายไปจนสิ้น...

.............................................................................

............................................

.....................

.

.

.[/align]





มือแกร่งลูบหยดน้ำออกจากพวงแก้มนุ่ม แต่น้ำตานั้นหลั่งไหลออกมาราวกับจะไม่มีวันหยุด ถึงแม้เจ้าของหยดน้ำตามากมายเหล่านั้นจะไม่มีแม้เสียงสะอื้น

ใบหน้าคมค่อยๆโน้มใกล้ก่อนที่ริมฝีปากจะทาบทับลงมา

สัมผัสที่ริมฝีปาก

แผ่วเบา...อ่อนหวาน...?

ไม่หรอก...ไม่เลย

จุมพิตที่ไม่ได้เจือปนความรักแม้แต่น้อยนี้...

ช่างเย็นชา

และจุมพิตนี้กระชากเขาจากความฝันอันแสนหวานอย่างทารุณ!

*เพี๊ยะ*

ฝ่ามือเล็กๆ ฟาดเข้าใส่ใบหน้าคมเต็มแรง

“นายทำได้ยังไง...เรื่องแบบนี้..”สึนะเค้นเสียงพูด นัยน์ตากลมโตที่เคยสดใสเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “นายทำลงไปได้ยังไงมุคุโร่”

มุคุโร่ลูบซีกแก้มที่ขึ้นรอยแดงจากฝ่ามือของสึนะ

“ก็ไม่ใช่เรื่องยากนี่ครับ”ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “การหลอกลวงเป็นเรื่องที่ผมถนัด...คุณก็รู้นี่ครับ”

มือที่ลูบแก้มเปลี่ยนเป็นเอื้อมหมายจะเช็ดน้ำตาให้ร่างบางอีกรอบ ทว่ายังไม่ทันที่มือแกร่งจะได้สัมผัสกับแก้มใส สึนะก็ปัดมือนั้นออกโดยแรง

มือเล็กโอบกอดตัวเองแน่นก่อนจะขยับถอยห่างอีกฝ่าย

“ทำไมกันล่ะครับ”มุคุโร่ถามด้วยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาอารมณ์ “คุณออกจะชอบสัมผัสของผมไม่ใช่หรือครับ”

ใช่

ใช่ เขาเคยชอบ เขาเคยคิดว่ามันอบอุ่น

กระทั่งคิดว่ามันคือความรัก...

แต่ตอนนี้จากจูบเมื่อครู่ สึนะรู้เพียงแต่ว่ามันช่างน่าขยะแขยง รู้สึกแย่จนแทบทนไม่ไหว

แย่...จนเขาไม่อาจทนสัมผัสมันได้อีกแม้แต่ครั้งเดียว

“...ขยะแขยง...”สึนะพึมพำแผ่วเบา แต่กระนั้นก็ดังพอที่มุคุโร่จะได้ยิน

“อ้อ งั้นหรือครับ”

นัยน์ตาสองสีที่แสนเย็นชากลับทอประกายเกรี้ยวกราด ก่อนที่มือแกร่งจะกดร่างบางลงบนเตียง

“ปล่อยนะ!”ด้วยแรงที่ไม่อาจสู้ได้สึนะจึงทำได้เพียงร้องประท้วง

“ถ้าไม่ชอบก็พิสูจน์สิครับ...”มุคุโร่กดข้อมือเล็กจนจมฟูก “ด้วยร่างกายของคุณ”

“ไม่!!”สึนะร้องลั่น ร่างบางพยายามดิ้นรนแต่ด้วยน้ำหนักที่กดทับลงมาทำให้การขัดขืนเป็นไปได้ยากยิ่ง สึนะเบือนหน้าหนีมุคุโร่ที่พยายามจะจูบ กระทั่งมือแกร่งยึดใบหน้าเขาไว้ ก่อนจะบีบคางเล็กๆเพื่อบังคับให้สึนะเปิดปากรับจุมพิตอันหนักหน่วงปลายลิ้นแสนช่ำชองกวาดไปทั่วโพรงปากนุ่มราวกับจะนำพาสติของร่างบางให้กระเจิงไปด้วย มือข้างที่เป็นอิสระได้แต่ทุบหลังอีกฝ่ายอย่างไร้เรี่ยวแรง

มุคุโร่ละมือจากคางมนเมื่อเห็นว่าร่างบางเผลอไผลไปกับรสจูบ ร่างสูงล้วงสัมผัสต้นขาภายใต้กระโปรง

แต่ทันทีที่รับรู้ถึงสัมผัสที่ต้นขาสึนะก็เบือนหน้าหนีจูบอันเร่าร้อนในทันที

“ไม่!”สึนะเฝ้ากรีดร้องอยู่เพียงคำเดียว มือเล็กยึดข้อมือของร่างสูงไว้แน่น แต่เรี่ยวแรงของสึนะในยามนี้น้อยเกินกว่าจะหยุดมุคุโร่ได้ ร่างสูงกระชากกางเกงชั้นในของสึนะออกโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องห้ามปรามของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

“อย่า!! แบบนี้มันผิด!!”

มุคุโร่ไม่ใส่ใจเสียงร้องห้ามหรือเรี่ยวแรงที่พยายามขัดขืนของสึนะ ร่างสูงขืนเรียวขางามให้แยกออกจากกันโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมแม้แต่น้อย

“ไม่!!!!”

มือเล็กพยายามรั้งกระโปรงลงปิดบังส่วนอ่อนไหวที่จะปรากฏแก่สายตาของชายหนุ่ม

“คึ หึ หึ นี่หรือครับที่ว่าขยะแขยง”

ดวงหน้าหวานแดงก่ำ

หัวใจเขาทั้งรังเกียจ ทั้งขยะแขยง

แต่ร่างกายนั้น...กลับตรงกันข้าม

“ฮึก...ฉันเกลียดนาย”

“งั้นหรือครับ”

พูดเพียงเท่านั้นมุคุโร่ก็ดันเอาร่างกายอันใหญ่โตเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มของสึนะในทันที แม้จะไม่ได้ผ่านการเล้าโลมแต่เนื่องจากช่องทางของสึนะเพิ่งผ่านบทรักมาได้ไม่นานมันจึงกลืนกินท่อนเนื้ออันแข็งขืนของมุคุโร่เข้าไปอย่างง่ายดาย

“อะ...”

นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง ร่างเล็กเกร็งไปทั้งร่างเมื่อช่องทางถูกสอดใส่โดยไม่ได้ตั้งตัว ก่อนจะข่มปิดแน่นเมื่อคนที่กำลังครอบครองร่างของเขาอยู่ขยับกายอย่างไม่ปรานี

“อ๊า!!”เสียงเล็กกรีดร้อง เมื่อเบื้องร่างถูกกระทำรุนแรง เสียงเนื้อกระทบกันดังเคล้าไปกับเสียงลั่นของเตียงแต่กระนั้นก็ยังดังไม่เท่าเสียงครางของผู้ถูกกระทำ

สึนะปรือตามองมุคุโร่ ร่างสูงเพียงแค่ปลดซิบกางเกงเท่านั้น ยิ่งทำให้สึนะรู้สึกว่าตัวเขาเป็นเพียงเครื่องมือของอีกฝ่ายจริงๆ มือที่จิกหลังเสื้อของมุคุโร่อยู่คลายออกก่อนจะตกลงกับเตียง เขาไม่ได้หมดสติ หากแต่หมดกะจิตกะใจจะขัดขืน ร่างกายของสึนะยังคงรู้สึกและตอบสนองมุคุโร่อย่างไร้ยางอาย ทว่าจิตใจของเขาไม่ได้มีอารมณ์ร่วมตามแม้แต่น้อย ในตอนนี้เขาเป็นอะไรล่ะ...เครื่องมือระบายความปรารถนางั้นหรือ

“ยอมแล้ว...หรือไงครับ”มุคุโร่พูดปนเสียงหอบขณะที่ยังคงย่ำยีร่างกายของสึนะไม่หยุด”

“อุก...ฉัน....ฮึก...เกลียดนาย...อ๊าาาาาาาา”สึนะพูดได้แค่นั้นก็ต้องกรีดร้องไม่เป็นภาษาเมื่อมุคุโร่เร่งจังหวะรุนแรงขึ้นอีก ในที่สุดร่างบางก็ปลดปล่อย

สึนะหอบหัวใจถี่รัว นัยน์ตาสีน้ำตาลปรือมองร่างที่กำลังถอนกายออก ร่างบางรู้ดีว่ามันยังไม่จบ มุคุโร่จับเรือนร่างขาวนวลให้หันหลังก่อนจะรั้งสะโพกบางขึ้น ซึ่งสึนะก็ไม่ได้ขัดขืน

“ดูสิครับ ผมน่ะฝึกคุณจนได้ขนาดนี้”พูดพลางลูบไล้บั้นท้ายกลมกลึง เรียกเสียงครางแผ่วเบาจากร่างด้านใต้ ก่อนที่ปลายนิ้วจะแหวกเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบของเหลวที่เขาเป็นคนหลั่ง

“อ-อา..”สึนะคราง เมื่อนิ้วนั้นขยับเข้าออกภายใน”

“แต่ดูเหมือนจะฝึกดีไปหน่อย คุณถึงเที่ยวกระดิกหางให้ใครต่อใครไปทั่ว”

“อ๊ะ...อืม...”สึนะเพียงแต่ครางตอบเมื่อนิ้วนั้นขยับเร็วขึ้น

จะคำดูถูกเสียดสีมันก็ไม่มีผลต่อเขาอีกแล้ว...จะเป็นยังไงก็ช่าง...

มุคุโร่แทนที่นิ้วด้วยแก่นกายอันแข็งแกร่ง สึนะได้แต่กัดฟันรับความใหญ่โตนั้นเข้ามาในร่าง ก่อนที่ร่างสูงจะเริ่มขยับกายอย่างร้อนแรงอีกครั้ง

เพราะมันจะเป็นครั้งสุดท้าย...

จวบจนกระทั่งหยาดหยดแห่งความปรารถนาถูกปลดปล่อยในช่องทางอ่อนนุ่มจนหมด

ทันทีที่มุคุโร่ถอนกายออกร่างเล็กๆก็ทรุดลงไปกับเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง มุคุโร่ค่อยๆสำรวจร่างที่เขาเพิ่งครอบครองไปเมื่อครู่ กลุ่มไหมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง ชุดสีชมพูยับยู่ยี่กระโปรงถูกเลิกขึ้นสูง ช่องทางเต็มไปด้วยหยาดของเหลวขาวขุ่น

การกระทำของมุคุโร่ในครั้งนี้ มันคือการขืนใจอย่างแท้จริง...

มุคุโร่เอื้อมมือหมายจะสัมผัสเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่ม แต่เจ้าของกลับยันกายลุกขึ้นมาก่อน


“ฉันจะกลับบ้าน”สึนะพูดแผ่วเบา หยาดน้ำตาเหือดแห้งจากนัยน์ตาสีน้ำตาลจนหมดสิ้น “เงินสิบล้านของนายฉันไม่ต้องการ”


สึนะลุกจากเตียงทั้งๆที่ขาเล็กๆยังคงสั่นเทา

“ทั้งๆที่เหลืออีกแค่4วันก็จะครบกำหนดงั้นหรือครับ”

สึนะตอบคำถามนั้นด้วยการเดินไปที่ประตู

4วันงั้นหรือ แม้แต่วินาทีเดียวเขาก็ไม่อาจทนมองหน้ามุคุโร่อีกต่อไป

“มนุษย์ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่โง่จริงๆนะครับ”




(มีต่อนิดนึง)

....................

....................

“สิ่งที่นายทำไว้กับฉัน ฉันอโหสิให้”สึนะพูดโดยไม่หันไปมองหน้าอีกฝ่าย มือเล็กเปิดประตู

“ลาก่อน”

หยดน้ำกลิ้งออกจากนัยน์ตาหวานร่างบางผลักประตูปิดโดยไม่หันกลับไปมอง ขาเล็กสองข้างออกวิ่ง

อย่าร้อง อย่าได้ร้องไห้เด็ดขาด ซาวาดะ สึนะโยชิ...

แต่เพราะร่างเล็กๆนั้นบอบช้ำเกินไป แข้งขาจึงอ่อนเปลี้ยและทรุดลงกับพื้นในที่สุด ป่าในยามนี้มืดมิด สึนะไม่รู้จะไปต่อทางไหน

ความจริงอีกข้อทำให้สึนะปวดใจ ถึงแม้เขาจะออกมากลางดึกอย่างนี้ก็ไม่มีวี่แววว่ามุคุโร่จะตามมาแม้แต่น้อย

การคิดว่ามุคุโร่จะเป็นห่วง มันช่างเป็นความคิดที่ไร้สาระเสียจริง คนอย่างมุคุโร่ต่อให้เขาตายไปอีกฝ่ายก็คงแค่
เสียดายร่างของวองโกเล่

ไม่ใช่ ซาวาดะ สึนะโยชิ

รุ่นที่10 ของวองโกเล่ต่างหากที่มุคุโร่ต้องการ

สึนะยันกายลุกขึ้นอีกครั้ง ร่างบางมุ่งไปข้างหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง



นามิโมริ เขียวขจี ม่ายหญ่าย ม่ายเล็ก...


เสียงเพลงนั่น...


สีเหลือง...กำลังใกล้เข้ามา พร้อมๆกับเงาร่างของใครบางคน

ทว่าสึนะไม่เหลือสติพอจะรับรู้อีกแล้ว

วงแขนแกร่งรับร่างปวกเปียกที่ทรุดลงไว้ได้พอดี ร่างสูงค่อยๆช้อนคนตัวเล็กขึ้นอุ้ม ก่อนที่นัยน์ตารัตติกาลจะตวัดไปมองนกฮูกที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ใกล้ๆ แล้วก็ไม่ได้สนใจมันอีก

แม้ว่านกฮูกตัวนั้นจะมีนัยน์ตาสองสีก็ตาม...

.

.

.

.

.

.

TBC



เอิ่ม ขอโทษที่หายไปนานเจ้าค่า แบบว่าต้องไปอยู่ในบ้านที่ไม่มีคอม ไม่กล้าพิมพ์ฉาก...ในร้านเน็ต
ก็เลยต้องล่าช้ามาจนป่านนี้ ถ้ามีท่านผู้อ่านที่ยังจำเรื่องนี้ได้จะดีใจมากเลย
ข้าน้อยคิดถึงทุกท่านเสมอน้า~
ขอบอกว่า โอมิไม่ได้อู้ แต่เวลากับสถานที่มันไม่อำนวย!!!
อา ตอนนี้nc18ก็จริง แต่จะว่าไปน่าจะเป็น nc แม่ยก 6927 กับ แม่ยก27 เหมือนกันนะเนี่ย ขนาดโอมิยังปวดใจเลยตอนนี้เนี่ย ซือคุงน่าสงสารอ่า โฮฮฮฮฮฮ!!!

ฉันจะป่นสับปะรดลงเครื่องปั่นไปซะ =[]=!!!! กรอดดดดดดดดดดดดด

ขืนใจว้อย!! แกทำแบบนี้ได้ยังงายยยย แล้วจะส่งนกฮูกมาแอบตามทำมายยย ทูน่าเอ๊ยว่ายไปหาพ่อนกเถอะ!! ไปอยู่กับคุณฮิ!! (เปรี้ยงโดนตบให้หายบ้า)

มุคุเอ๊ย ถ้าไม่รีบทำคะแนนความดี... ฉันจะเอาเครื่องป่นสับปะรดมาบดนายซะ!

ถ้าฆ่าสัปปะรดไปป่นเป็นอาหารนก คงไม่ผิดใช่มั้ยคะ? = =* ฮึ่มๆๆ

ตอนนี้ไม่มีอารมจะเชียร์ 6927 แล้ว โยนให้ 1827เต็มที่!!!!!(แล้วเก็บมันไปเป็น 3869 TYL ทีหลังซะ - -*)

ท่านฮิมาได้จังหวะ แต่วันหลังวางสึนะลงข้างต้นไม้แล้วอัดนกฮูกให้น่วมก่อนค่อยไปต่อก็ได้นะคะ คนอ่านยินดี - -+


คิดถึงท่านโอ หายไปนานมากมาย/กระโดดกอด TT^TT~
ปล่อยให้คนอ่านคิดถึงมันบาปนะคร้า กร๊ากกกกกกกก(พูดไม่ดูตัวเองจริงๆ - -* เอ๊ะ แต่ริสไม่ได้ทำใครคิดถึงงั้นก็ไม่บาป~ กร๊าซซซซ)