•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ตอบเม้นมหาสนุก!!(อีคนแต่งสนุกอยู่คนเดียว)

Haru_Chan ตอนนั้นฉายแววแต่ตอนนี้เต็มๆเลยนะเออ

Linaซัง จะหลุดออกมาก็ไม่หลุดให้จบ เขาเรียกว่าดวงจะเสียตัวน่อ

ansuzซัง ก๊ากกก ซักกางเกงในกลายเป็นเรื่องเบๆเมื่อเทียบกับ...กั่กๆๆ อย่างว่าแหล่ะ หนูซือจะหลุดก็ไม่หลุดให้จบ มโชคไม่ดีเลยนะซือคุง(แต่เป็นโชคดีของคนอ่าน?)

D_Erizซัง โอ้...สุดยอดลางสังหรณ์!!! ว่าแต่แร่ดอย่างสุภาพชน? ก็คงงั้นมั้งเคอะ...ไม่รู้หื่นแบบสุภาพชนด้วยมั้ย 55+

kikuvaซัง กลับคำพูดไม่ทันแล้วน่อ ป๋าหื่นทะลุจุดศูนย์ไปซะแล้น

Momomaiiซัง...รอดก็แปลก(เพราะข้าเจ้าไม่ให้รอด เอิ้กๆๆ) นั่นแลก่ะ Momomaiiซัง เข้าใจ แต่ป๋าไม่เข้าใจ ก๊าก

derickซัง ตอนที่3มุคุยิ่งน่ารักเลยนะเออ(?) จริงๆก็เป็นอย่างที่ท่านคิดแล...แต่มุคุกำลังหน้ามืด...ถือว่าทูน่าดวงซงย(แต่เราๆท่านๆมีเฮ?)

kekoซัง โอ้ ติดตามกันต่อไปน่อ มันเป็นซื่ออันตรายเพราะหนูซือไม่หลุดให้จบแหล่ะเออ...มันเป็นดวง ก๊ากกกก

wrightiaซัง ดูท่านจะเข้าใจทูน่านะเอ้อ แต่ป๋ามุไม่เข้าจายยยยยย เอิ้กๆ

hadeadซัง โอ้ เม้นยาวๆก็ได้ก่ะ ชอบอ่านน่อ เม้นคือเชื้อเพลิงที่ทำให้ร้อนแรงนะเออ อย่างที่ท่านว่าฟิคนี้6927ทางรอดของซือคุงต่ำยิ่งกว่าจุดศูนย์ ก๊ากกก ดูท่านจะชอบน้องทูน่าในชุดเมด...แสดงว่ารสนิยมเดียวกะป๋าสิเนี่ย!!! ส่วนชื่อปริศนา จริงๆเป็นใคร...อ่านะ เป็นใครไม่สำคัญ เมื่อป๋ามุเข้าใจอย่างนั้น...มันก็ต้องโดนอย่างนี้แหล่ะน่อ...ดวงจะซวยช่วยไม่ได้(และดูเหมือนแถวนี้ก็ไม่มีใครคิดจะช่วย ก๊ากกก)

joeyซัง...ชุดเมดรสนิยมป๋ามุและใครอีกหลายคนแถวนี้ อิๆ ซือจะละเมอถึงใคร...สุดท้ายก็ต้องกลายเป็นสลัดทูน่าอยู่ดี เอวัง

Uriusซัง...ก๊ากกกกกก ยังดีที่ไม่มีหม่อมแม่กะหญิงเล็กน่อ...ท่านเห็นว่ามุควรเข้าใจอย่างนั้น อะเค กดโลด

thitapaซัง...มันก็เป็นอย่าที่ท่านคิดนั่นแล...ร่วมไว้อาลัย...

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านน่อ
เอ้า! ไปต่อกันโลด

Part3 สลัดทูน่า...NC-17

สึนะรู้สึกได้ถึงสัมผัสซาบซ่านอบอุ่นแต่เบาหวิวราวขนนก สัมผัสนุ่มนิ่มชวนให้คิดถึงเด็กผู้หญิงที่เขาหลงรักอยู่

“เคียว...”...โกะ...จัง...

..........................................................................................

.

.

.

ลิ้นร้อนบุกรุกเข้ามาในโพรงปากอันอ่อนนุ่ม สัมผัสที่รุนแรงทำให้ร่างบางพยายามถอยหนี แต่อีกฝ่ายก็ยังคงตามมาอย่างไม่ลดละ

คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อเริ่มรู้สึกขาดอากาศหายใจ

มุคุโร่จำต้องถอนริมฝีปากออก

ร่างบางที่ถูกรุกรานหอบสะท้าน นัยน์ตาหวานปรือขึ้นมองผู้ที่ล่วงเกินตนเมื่อครู่ จิตใจรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สติมีไม่มากพอที่จะขัดขืน

มุคุโร่ดันร่างบางให้นอนราบลงกับพื้นครัว ก่อนที่จะตามขึ้นคร่อม

“ผมจะทำให้คุณรู้สึกดี ยิ่งกว่าคนที่คุณกำลังคิดถึง”มุคุโร่กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

หากสึนะผูกพันกับฮิบาริด้วยความรัก ก็จงผูกพันกับเขาด้วยความใคร่เถอะ!!!

ถ้าร่างกายไม่อาจอยู่ได้เมื่อขาดเขา...ดูซิว่า...ความรักมันจะยังมีความหมายอยู่มั้ย

มุคุโร่ดึงริบบิ้นบริเวณคอเสื้อของสึนะออก เพียงเท่านี้ขอบเสื้อที่เชื่อมกันด้วยริบบิ้นเส้นเดียวก็พลันแยกออกจากกัน เผยให้เห็นแผ่นอกขาวนวลเนียน โดยที่เจ้าของไม่มีโอกาสแม้แต่จะคิดขัดขืน

“อือ...”สึนะครางเมื่อมุคุโร่ไล้ฝ่ามือจากริมฝีปากแดงช้ำที่กำลังเผยอหอบ เรื่อยลงมา ถึงปลายคาง ผ่านซอกคอขาว พร้อมกับรูดเสื้อสีขาวตัวบางให้หลุดจากไหล่มน มุคุโร่ก้มลงจุมพิตเบาๆที่หัวไหล่กลมกลึงน่าสัมผัส

อา...ช่างหอมหวานเหลือเกิน

“อืม...”

ริมฝีปากเลื่อนขึ้นไปยังซอกคอหอมกรุ่น มือเล็กๆเกาะเกี่ยวแผ่นหลังของเขาไว้แต่ไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้านขัดขืนแม้แต่น้อย ยิ่งได้สัมผัสความนุ่มนวลหอมหวาน ความคิดที่จะหยุดการกระทำของตนก็ยิ่งหมดไป

มือแกร่งเอื้อมลงไปสัมผัสบริเวณหัวเข่าของร่างบาง ก่อนจะค่อยๆเลื่อนขึ้นมาสัมผัสต้นขาต้นใน

สึนะถึงกับสะดุ้งเมื่อรู้สึกว่ามือที่ไม่คุ้นเคยกำลังเลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆ ขาเรียวพยายามหุบเข้าหากัน เพื่อหนีบฝ่ามือร้อนไม่ให้ล่วงเกินเข้าไปได้อีก...การกระทำนั้น ทำได้เพียงเรียกรอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่มที่กำลังสัมผัสเขาอย่างหิวกระหาย

ริมฝีปากอันช่ำชองผละจากซอกคอ เข้าครอบครองริมฝีปากนุ่ม ปลายลิ้นเข้ารุกไล่ขณะที่อีกฝ่ายได้แต่โอนอ่อน

รสจูบที่ร้อนแรงทำให้เรียวขาขาวผ่อนคลาย มุคุโร่เลื่อนมือเข้าสู่ใต้กระโปรงสีชมพูพร้อมกับดึงกางเกงชั้นในของสึนะออกอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือเข้าสัมผัส กอบกุม ส่วนที่เริ่มมีอารมณ์ของร่างบาง

“อ๊ะ! อา...”

สึนะบิดกายด้วยความกระสัน ปลายเล็บจิกเข้ากับเสื้อเชิ้ตสีขาวของมุคุโร่

ร่างสูงผละจากริมฝีปากคู่งาม ทิ้งรอยจูบไว้ตามซอกคอ ...แผ่นอกบาง...และหยุดลงที่ตุ่มไตเล็กๆบนนั้นที่กำลังชูชันด้วยแรงอารมณ์

“อ๊า...มุคุโร่!!”

สึนะถึงกับครางเรียกชื่อของร่างสูง เมื่อยอดอกถูกริมฝีปากของมุคุโร่โลมเลีย

เสียงเรียกชื่อ แทนที่จะทำให้มุคุโร่ได้สติ กลับทำให้อารมณ์ร้อนยิ่งโหมกระพือ

เขาต้องการ...เดี๋ยวนี้!!!

มือแกร่งแยกขาขาวออกจากกัน ก่อนจะสอดเรียวนิ้วเข้าไปสำรวจ นิ้วที่พรวดพราดเข้าไปในช่องทางที่บริสุทธิ์อย่างไม่ปราณีเรียกเสียงกรีดร้องจากร่างเล็กๆได้เป็นอย่างดี สติที่หายไปพลันกลับมาเนื่องจากความเจ็บปวด

“มุคุโร่! เจ็บ!”

“ไม่ต้องห่วงครับ อีกไม่นานคุณก็จะรู้สึกดี”มุคุโร่ที่ตอบอย่างไม่ใยดี เริ่มชักนิ้วเข้าออกภายในร่างบาง

“ไม่! มันเจ็บ! อ๊ะ!”

เสียงร้องแปรเปลี่ยนเมื่อมุคุโร่สัมผัสถูกจุดที่ทำให้ร่างบางเสียวกระสัน

“อ๊ะ ...อา...มุคุโร่...”

“รู้สึกแล้วใช่มั้ยครับ...ตรงนี้ของคุณถึงได้เกาะเกี่ยวนิ้วผมราวกับไม่อยากจะให้ถอนออกขนาดนี้...ช่างเป็นร่างกายที่น่ารังเกียจเหลือเกินนะครับ”

ร่างบางเบือนหน้าหนีแววตาเยาะเย้ยที่ร่างด้านบนส่งมาให้...เป็นจริงอย่างที่มุคุโร่ว่า ร่างกายของเขากำลังเรียกร้องต้องการอย่างไร้ยางอาย

ขณะที่สึนะยังคงครวญครางไม่ขาดสาย ในที่สุดมุคุโร่ก็ถอนนิ้วออกไป

“ได้เวลาของจริงแล้วนะครับ...”

ร่างบางปรือตามองมุคุโร่ที่กำลังแยกเรียวขาของเขาให้กว้างขึ้น ก่อนจะยกพาดไว้บนบ่า และแทรกกายเข้าสู่เรือนร่างบอบบางจนหมดในคราเดียว

“!!!!!!!!!”

นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง หยดน้ำตาร่วงหล่นจากดวงตาคู่งาม ก่อนจะกรีดร้องดังลั่น

เจ็บ!!!!

ร่างบางพยายามดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์เมื่อสะโพกมนถูกอีกฝ่ายยึดไว้แน่น

ขณะที่ดวงตาของผู้รุกรานวาวโรจน์...ในที่สุดผมก็ได้ครอบครองคุณ..

สัมผัสของร่างเล็กที่บีบรัด แม้ยังไม่ขยับก็ทำให้เขารู้สึกสุขสม

“อื้ม...สึนะ”

มุคุโร่ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ร่างสูงขยับกายเฟ้นหาความสุขจากเรือนร่างบางอย่างหื่นกระหาย

เสียงกรีดร้อง....หยดน้ำตา...มันก็แค่ทำให้เขามีอารมณ์มากขึ้น

แม้แต่เลือดที่รินไหลออกมา...มันก็ยิ่งช่วยให้เขา...แทรกกายได้สะดวกยิ่งขึ้น

“อ๊าาาาาาาาาา!!!!!!”เสียงกรีดร้องของร่างบางยิ่งเร้าอารมณ์ การขยับกายยังคงเป็นไปอย่างรวดเร็วรุนแรง จนผู้ถูกกระทำแทบสิ้นสติ

“อ๊ะ อา...มุคุโร่...อึก”สึนะคราง แม้จะเจ็บแต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึก...ร่างกายของเขากำลังเริ่มชากับความเจ็บปวด แต่กลับรู้สึกถึงความสุขสมได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ทั้งๆที่ตอนนี้มุคุโร่ไม่ได้แตะต้องแต่แก่นกายของร่างบางก็กลับมีอารมณ์ขึ้นมาอย่างรุนแรง

"ผม...ทำให้...คุณ...รู้สึกดี...ใช่มั้ยล่ะ”เสียงทุ้มแหบพร่าตามแรงอารมณ์ที่ประทุ สึนะไม่ตอบ แต่เสียงร้องครวญครางที่เปล่งออกมาก็เป็นคำตอบอย่างดี เรือนร่างบอบบางกระตุกเกร็ง อ่อนจะปลดปล่อยออกมาเปรอะเปื้อนเต็มหน้าท้อง สัมผัสที่บีบรัดรุนแรงทำให้ร่างสูงปลดปล่อยทุกหยาดหยดเข้าสู่ร่างบางเช่นกัน

มุคุโร่ถอนกายออกทำให้ของเหลวบางส่วนไหลตามออกมา...ทั้งเลือด...และน้ำรัก...เปรอะเปื้อนไปทั่วหว่างขาขาว

มือแกร่งปัดปอยผมชื้อเหงื่อออกจากจากใบหน้างดงาม นัยน์ตากลมโตปิดสนิท บ่งบอกว่าเจ้าของร่างหมดสติไปแล้ว

ร่างสูงจุมพิตหน้าผากของร่างที่สลบไสลเบาๆ ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นอุ้มตรงไปยังห้องนอน

...............................
...........

มุคุโร่วางบรรจงวางร่างบางบนเตียงหนานุ่มอย่างแผ่วเบา ก่อนจะล้มตัวลงนอนกอดเรือนร่างหอมกรุ่น...วงแขนแกร่งกระชับแน่น...ในที่สุดเขาก็ได้ครอบครอง...นภา

.

.

....................................................................
มีต่อ

.

.

แสงแดดที่ลอดเข้ามาทำให้สึนะลืมตาตื่น

หนัก.......

ร่างบางพยายามลุกขึ้นนั่งก่อนจะยกแขนของมุคุโร่ที่พาดอยู่บนตัวเขาออกไปวางข้างๆเจ้าตัว

อากาศที่ค่อนข้างเย็นในตอนเช้าทำให้สึนะตัวสั่น...ว่าแต่ทำไมเขาถึงไม่ได้ใส่เสื้อผ้า...เมื่อก้มลงมองก็พบว่าไม่ว่าจะที่หน้าอกลงไปจนถึงหน้าท้อง...ก็ล้วนมีรอย...รอยจูบ!!!!

สึนะรู้สึกเหมือนโดนสาดด้วยน้ำเย็น เหตุการณ์เมื่อคืนกลับมารีเพลซ้ำในหัว

ไม่จริง!

สึนะกำผ้าห่มในมือแน่น

มันเป็นแค่ความฝัน!

มือเล็กๆที่สั่นเทาค่อยๆเลิกผ้าห่มขึ้น

“มันไม่ใช่ความฝันหรอกนะครับ”

“...................”สึนะมองหน้ามุคุโร่

“...................”มุคุโร่มองกลับพร้อมรอยยิ้มสุดสยอง (ในสายตาสึนะ)

“แว้ก!!!!!!!! มุคุโร่! นายเข้ามาอยู่ในห้องฉันได้ยังไง!!!!”

“ก็เมื่อคืน...”

“ย-อย่าพูดนะ!!”

“คึ หึ หึ ทั้งที่เมื่อคืนยังครางอยู่ใต้ร่างผมแท้ๆ”

“น-นายขืนใจชั้น!!”พูดแล้วสึนะก็นึกอยากตบปากตัวเอง...คำพูดแบบนั้นมันยิ่งทำให้ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดป่นปี้ไม่มีชิ้นดี

“ก็ไม่เห็นคุณขัดขืนนี่ครับ”มุคุโร่พูดพลางขยับตัวเข้าหาร่างบาง

สึนะที่หวาดระแวงอยู่แล้วรีบลุกหนีโดยไม่เจียมสังขารตนเอง ส่งผลให้ร่างที่บอบช้ำหงายหลังตกเตียง โดยที่เรียวขายังคงพาดอยู่ด้านบน เปิดเผยอะไรๆที่ไม่ควรเห็นจนหมด...

“คึ หึ หึ วิวดีจังครับ”

สึนะรีบหุบขาในทันทีก่อนจะกระเถิบตัวไปอยู่มุมห้องที่ห่างจากมุคุโร่ที่สุด ตอนนี้เขาที่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าและร่างกายบอบช้ำ ไม่กล้าแม้แต่จะคิดด่าอีกฝ่าย

“ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้ครับ...ผมจะออกไปข้างนอกเชิญคุณอาบน้ำตามสบาย”พูดจบมุคุโร่ก็ลุกขึ้นโดยไม่บอกไม่กล่าวผ้าห่มที่ร่วงลงเปิดเผยให้เห็นเรือนร่างแข็งแกร่งที่เปลือยเปล่า

“ว้าก!!!!!!!!”สึนะร้อง รีบยกมือขึ้นปิดตา

“คึ หึ หึ”

นั่นคือเสียงสุดท้ายก่อนที่ประตูจะปิดลง

เห็นเข้าซะแล้ว เรือนร่างของคนที่เข้ามาในตัวเขาเมื่อคืน...

จะบ้าเรอะ!! คิดอะไรของเรากันนี่!!

เลิกคิด! เลิกคิดเดี๋ยวนี้!!!!

สึนะที่เริ่มสงบสติอารมณ์ได้ตัดสินใจเดินเข้าห้องน้ำ ขณะที่ร่างกายกำลังผ่อนคลายสึนะก็รู้สึกปวดมวนในช่องท้องขึ้นมา จึงรีบก้มลงไปดูทันที

...................

“ม่ายจริ๊งงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!”เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นบ้าน

มุคุโร่ที่จัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว คลี่ยิ้มด้วยความขบขัน...พอจะเดาได้ว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้ร่างบางโหยหวนขนาดนั้น...ก็สิ่งที่คั่งค้างจากเมื่อคืนน่ะสิ

สึนะถึงกับช็อกเมื่อของเหลวสีขุ่นไหลเยิ้มจากช่องทางของตนเอง ก่อนจะนึกอยากต่อว่าตัวต้นเหตุขึ้นมาตะหงิดๆ อย่างน้อยตอนเขาหลับก็น่าจะเอาออกให้หน่อย ของของตัวเองแท้ๆ เกิดเขาหัวใจวายตายขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ!!

.


.

มือเล็กค่อยๆแง้มประตูออกมา ตอนนี้เขาอยู่ในชุดเดียวกับวันแรกที่ใส่มาที่นี่...วันนี้ยังไงเขาก็จะต้องหนีไปจากที่นี่ให้ได้!

ใครจะไปอยู่ให้ผู้ชายปล้ำกันเล่า!!!!

เมื่อเห็นทางสะดวกสึนะก็วิ่งตรงไปที่ประตูทันที

“จะไม่กินมื้อเช้าหน่อยหรือครับ”

“ม-มุคุโร่”

ร่างสูงที่โผล่มาจากในครัวไม่ได้แสดงท่าทีใดๆเมื่อเห็นว่าสึนะกำลังจะหนี กลับเดินไปนั่งไขว่ห้างบนโซฟา กินขนมปังปิ้งต่อหน้าตาเฉย

“เอ่อ...”สึนะถึงกับมึน...นี่ใจคอจะไม่รั้งหรือถามอะไรเขาหน่อยเหรอ เห็นจะหนีกันโต้งๆแบบนี้

“มีอะไรเหรอครับ?”

เอาฟะ! เมื่อมุคุโร่ไม่ถาม เขาถามเองก็ได้

“นายจะไม่ห้ามฉันเหรอ”

“ก็แล้วทำไมต้องห้ามด้วยล่ะครับ" มุคุโร่ถามกลับพร้อมกับคลี่ยิ้ม “ในเมื่อถ้าคุณไปตอนนี้ก็เท่ากับสัญญา1เดือนเป็นโมฆะ ผมก็ไม่ต้องจ่าย 10ล้าน แบบนี้ก็มีแต่ได้กับได้ไม่ใช่หรือครับ”

สึนะถึงกับชะงัก นี่หมายความว่าถ้าเขาออกไปตอนนี้นอกจากเขาจะเสียตัวไปแล้ว ยังจะไม่ได้เงินอีกด้วยเรอะ!?

[align=center]...................เริ่มเกิดการต่อสู้กันอย่างรุนแรงภายในจิตใจ...................[/align]

สึนะโหมดดับเครื่องชน...ให้ตายก็ต้องออกจากที่นี่ให้ด้ายยยยยยยยย!!!!

สึนะโหมดไฮเปอร์...ดูจากสถานการณ์เราควรจะอยู่ที่นี่ต่อ

สึนะโหมดดับเครื่องชน...ใครจะไปยอมโดนปล้ำเป็นหนที่2ล่ะเฟ้ยยยยยยย!!!!

สึนะโหมดไฮเปอร์…แต่ถ้าไปตอนนี้นอกจากจะเรียกสิ่งที่เสียคืนมาไม่ได้แล้ว ยังจะสูญเงิน 10ล้านอีกต่างหาก

สึนะโหมดดับเครื่องชน...ยังไงศักดิ์ศรีลูกผู้ชายก็ต้องมาก่อน!!!

สึนะโหมดไฮเปอร์กระโดดเตะสึนะโหมดดับเครื่องชนพร้อมแช่แข็งเสร็จสรรพ

[align=center]ถ้าต้องเสียตัวไปแล้วยังช่วยแม่ไม่ได้ ถึงตายก็ตายตาไม่หลับ!!![/align]

...............................................................................

...................

.

สึนะเดินมาคว้าขนมปังปิ้งที่มุคุโร่ยื่นให้ก่อนจะกลับเข้าไปในห้อง แล้วออกมาอีกทีในชุดเมดสีเขียวอ่อน

“จะให้ซักหรือรีดล่ะ”




[align=center]อำนาจของเงินตรามันช่างน่ากลัวจริงๆ[/align]

TBC

แง่ก ฉากNC มันแต่งยากจริงๆ (แต่คาดว่าคงมีมาเรื่อยๆ 55+)
สลบคาคอม ทูน่าจะเป็นอย่างไรต่อไป ท่านฮิจะ โผล่มาเมื่อไร ยามะโกคุจะทำอะไรกันอยู่...ติดตามกันต่อไป
...โปรยซะเวอร์เลยแฮะ...ได้ข่าวว่ายังไม่ได้คิดตอนต่อไป...อืม...เจอกันpart4 งับ
อนึ่ง วันศุกร์-จันทร์จะไม่อยู่เน่อ(จะไปหาหม่ามี้) แต่ถ้ากลับมาปุ๊บจะรีบต่อให้เร็วที่สุดเท่าที่ดรรชนีพิฆาตจะอำนวย
ปล.วันเสาร์จะไปงานที่แดนเนรมิตเก่าน่อ เอิ้กๆ ค่าเข้า 500 ต้องรีบไปร้องค่าน้ำนมให้แม่ฟัง 55+

=[]=

อำนาจเงินตราช่างน่ากลัว //เห็นด้วยยยย

เอิ่กๆ เรทจ๋า~~~!!! แมวดำยินดียิ่งนัก คิดถึง เรท6927 นานน๊านนจะได้เห็นสักที ไม่รู้ทำไมพักนี้หาไม่ค่อยได้เรทคู่นี้ เหอๆๆๆ(คู่โปรดแมวดำแท้ๆ~~)

ทูน่า หนูน่ะเมาไม่รู้เรื่องเลยลูกเอ๊ย เหอๆ แต่เมาแบบนี้บ่อยๆคุณมุกำไร!!

รออ่านต่อนะจ๊ะ ^^

ขอถอนคำพูด....มุคุแก!!!! ไอ้หัวสับปะรด!!!!!!!! อ่อนโยนสักนิดได้ไหมเฮ้ย!!! ช้ำเลือดช้ำหนองหมด ครั้งแรกเบา ๆ หน่อยสิวะ!!! รักแกแต่ก็รักหนูซือมากกว่านะเว้ยยยยยยยยยยยยยยย!!!

โอยเหนื่อย....เอาเถอะอภัยให้ แต่ครั้งหน้ามีจะจับเจื๋อนทิ้งซะ!!

เออ ไมท่านมุคุใจร้ายเยี่ยงนี้ล่ะ เฮ้อะ !!!!!

เบาๆก็ทูน่าหน่อยเซ่ (อ้าววว)

ว่าแล้วต้องเปงเคียวโกะจัง

และก้อ เห็นด้วยอีกคนเจ้าค่ะ อำนาจเงินช่างน่ากลัวจิงๆ อื้มๆๆ

แล้วทูน่าจะเป็นไงต่อไปหนอ น่าเป็นห่วงจิงๆเจ้าค่ะ

.
.
.


ตอนนี้เสียเลือดไปเยอะจิงๆเจ้าค่ะ เฮอๆๆๆๆ

อ้าเข้ามาอ่านครั้งแรกก็แบบว่าดดนใจแล้วอ่า
มุคุโร่เอ๋ยถ้าเกิดมารู้ทีหลังว่าคนที่สึนะเรียกคือ เคียวโกะ
จะทำหน้ายังไงนออยากรู้จัง
ดีมากเลยหนูทูน่าเสียตัวแล้วเราต้องได้เิงินไปช่วยแม่ด้วย
ถูกต้องออย่างที่สุดเรื่องอะไรจะต้องเสียตัวแแบบฟรีๆ
สู้ได้สามีดีๆกับเงินไปฝากม่ดีกว่าเนาะ
รีบๆมาต่อน้า

+__+/ โฮกกกกกกกกกกกกกกกก

ไม่ได้อ่านวันเดียว อัพตอนที่ 3 แล้ว >_</!!!!!!

ชอบมากกกก 6927 บันซายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย>__</

ซัก กกน.ทั่นมุคุโร่*O* อ๊ายยยยยยยยย -///- (พยายามจิ้นหน้าป้าแก่กำลังหื่นด่วน)

*..* ชุนช่วยทูน่าซักก็ได้นะฮ้า~ ยินดีเสมอ *..* อุคริ๊~

ฉากNC-17 ชวนน้ำลายหก กรี๊ดดด เขาหมายถึงเคียวโกะจังหรอกยะ>_</ แค่นี้ทำหึง!!

คราวหน้าถ้าหึงแบบนี้อีก จะโยนทูน่าลงเตียงอีกหรือเปล่าเค๊อะ*O* ฮี่ๆๆ

ทูน่าเจ้าจงอยู่ที่นี้ทำหน้าทีศรีภรรยาที่ดีซร้า กร๊ากกกก

me*ทั่นมุคุโร่ยินดีราชุนเป้นคนใช้อีกคนมั้ยฮร้า (จะตามถ่ายรูปทุกฉาก เคี๊ยกกก)

+++++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง

อร๊างงงงงงงงงงงงง
ฉากเรท 6927~!!!!!!!!

มีความสุ๊ข~! สุขีจริงน่อ..

ป๋ามุคุค่า~ เนื้อทูน่าอร่อยไหมคร้า~!!!!!!!! แต่เคืองนิดๆ น่ะเนี้ย.. ที่เล่นใช้งานซือคุงหนักมือ... ศรีภรรยาน่ารักขนาดนี้.. เหมาะปรนบัติบนเตียงเท่านั้นค่ะ!!*me หลบไฟดับเครื่องชน...


แอบ..เหวอ..เล็กน้อยเมื่อรู้รู้ว่า 'เคียว' ที่ว่าเป็นใคร.. แหม~ จะพูดก็พูดไม่หมดน่ะลูก.. แต่ไม่เป็นไร.. แม่? ได้เห็นของดีๆ เป็นการตอบแทน กร๊ากกกกกก

โอยยยยยยย สุดยอดดดด

โดนรับประทานไปซะแล้วทูน่า~~~!

แต่ผมขำอ่ะ ตอนที่ทูน่าสองโหมดทะเลาะกัน น่าร๊ากกกก กร๊ากกก รั่ว! ชอบ!!!


เอาล่ะสิ สุดท้ายก็ต้องยอม ผมทำได้เพื่อ10ล้าน ทูน่า สู้โว้ยยยยยยย>W<


ช่วงนี้เวลาน้อยฮะ เลยมาอ่านรวดเดียว ขออภัยคร้าบบบบ

โอ้ๆๆๆๆ เงิน คือพระเจ้า ทำให้ทูน่าเรายอมทุกสิ่งทุกอย่าง

แต่ก้อว่าอ่ะน่ะ เฮียนี่แผนร้ายชะมัด ชอบเฮียแบบนี้จัง 55+

อยากให้เฮียแบบกินทูน่าบ่อยๆจัง 555+ ท้องแน่

-*- พูดมากจิง

อ๊ากกกกกกกกกก ท่านมาต่อแล้ววววววววว!!!!
เออ ใช่ จะว่าไป เคียวโกะจริงๆด้วยสินะ เพราะถ้าสึนะเรียกท่านฮิล่ะก็จะเรียกว่า คุณฮิบาริ สินะ
(ส่วนคนที่เรียกเคียวยะน่ะ ท่าทางคงจะมีแต่ดีโน่) ฉากติดเรทได้ใจมากๆเลยล่ะค่ะ ชอบๆ น่าร้ากกกก!!!
ยัยเคโกะรักป๋ามุ~ เชียร์มุคุโร่เต็มที่ คุฟุฟุฟุ แต่ฟิคเรื่องนี้มัน 6927 นี่เนอะ ฮ่ะๆๆๆ

โอ้โห ...อัพเร็วสุดหูรูด...สุดยอดค่า!!!งั้นในฐานะคนอ่านที่ดี ก็ต้องรีบเม้นท์สุดหูรูด!!!

...*พรวด*!! ...เปิดฉากมาก็เรียกเลือดให้ไหลย้อนกลับซะแล้วตรู..และเป็นอีกคราวที่ได้รับรู้ว่าไม่ว่าชื่อนั้นจะเป็นฮิบะหรือเคียวโกะจัง..ก็...สายไปแล้วล่ะน้องทูน่าเอ๋ย เคียวน่ะบินมาแต่ไกล แต่ไอ้โกะจังนี่เบาหวิวซะแบบนั้น ใครเล่าจะเข้าใจ(แต่ก็ดีแล้ว เพราะถ้าป๋าเข้าใจอาจจะไม่หึงเข้าขั้นจับกดน้องทูน่าแบบนี้ก็ได้

...*พรวด**พรวด*!!...ป๋า!!!! คำพูดอะไรของป๋าเนี่ย!!?>> “ผมจะทำให้คุณรู้สึกดี ยิ่งกว่าคนที่คุณกำลังคิดถึง”....คือป๋าขา...เคียวที่ว่าน่ะไม่ใช่เคียวยะนะคะ...ป๋าขา....-_-;..ไม่ฟังเลย....เอ่อ..ป๋า...*พรวด*!!! คำพูดอะไรเนี่ยยยยยย!!!>>



.....อีโรติกสุดๆค่ะป๋า..แต่...มีแต่ความใคร่โดยไม่มีรักอ๊ะ..สุกท้ายป๋าเองนั่นล่ะที่จะเจ็บเองอ๊ะ แล้วที่สำคัญ...น้องทูน่ากับฮิบะน่ะยังไม่ได้รักก๊านนนนนนน!!!!!...เข้าใจมั้ยป๋า...ป๋า!?...เฮ้อ...ไม่ฟังอีกแล้ว...ช่างเถอะ(แล้วก็งัดกล้องวีดีโอ...กระดาษและ..ถุงเลือดสำรองเอาไว้)ไม่ฟังก็ไม่เป็นไร เห็นวี่แววรำไรๆว่าต้องมีฉากเรทกระชากใจรออยู่แน่ๆ แล้วจะขัดป๋าไปทำไม เข้าใจผิดไปช่างดิ ฉากเรทเต็มๆของคู่นี้หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรซะอีก แล้วยิ่งหันไปทางไหนก็ยิ่งเห็นแต่คู่ของฮิบะกะน้องทูน่า(ทั้งเรทและไม่เรท)เต็มไปหมดแล้วมันแสนจะคับแค้นใจ ฉะนั้น...ลุยโลดป๋า จะเข้าใจผิดก็ช่าง ไม่ห้ามแล้วววววว!!!>//////<!!!

อา...ป๋าขา...สุดยอดเลยป๋า...ไม่ต้องหยุดหรอกป๋า ทูน่าเสริฟ์ถึงที่แบบนี้ไม่หม่ำก็กระไรแล้วป๋า...(และแล้วก็อ่านต่อไปเรื่อยๆอย่างเงียบๆพร้อมกับเลือดกำเดาที่เริ่มจะไหลมากขึ้นตามไปด้วย)...*พรวด**พรวด*และ*พรวด*!!

-สัญญาณในขณะนี้ต้องขอระงับชั่วคราวเพราะเกิดสภาวะเลียเลือดจนหมดตัว-

....(กลับมาพร้อมถุงเลือดที่ไปแฮ๊บมาเพิ่มแบบเต็มพิกัด)...แฮ่กๆ..สุดยอดเลยเลย..เรทสุดหูรูดเลย...แต่แหมป๋าอ๊ะ..เบาๆหน่อยดิ ป๋าเนี่ยจะเป็นราชาs แบบป๋าแซนเหรอ ไม่เอาน่า บทนั้นปล่อยให้ป๋าแซนกะน้องหลามเขารับไปเถอะ สงสารทูน่าน้อยหน่อยป๋า น้องทูน่าไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็น m แบบน้องหลามน้า ....แล้วแล้วน้องทูน่าก็ตื่นขึ้นมา..เพื่อพบว่า...ฮุๆๆๆ สิ่งที่เห็นนั้นไม่ใช่ความฝันแต่เป็นความจริง!!! โฮ่ๆๆๆๆ!!!...ฮ่าๆๆๆๆๆ น้องทูน่าขา..ยังพูดออกอีกนะเนี่ย>>น-นายขืนใจชั้น!!...เค้าเองก็ไม่อยากตอกย้ำหรอกนะลูก...แต่พูดแบบนั้นน่ะ...ก็เท่ากับยอมรับว่าเป็นเคะแล้วนะลูก..... ฮ่าๆๆๆๆ ...น้องทูน่าอายได้ฮามากเลยอ๊ะ..น่ารักน่าจับกดอีกรอบจริงๆ ฮุๆๆๆๆ...น่าน..ป๋าเราจะไปทั้งทียังแกล้งน้องทูน่าจนหยดสุดท้าย แหมๆ...*พรวด*!!! นะ..น้องทูน่า!? กล้าพูดออกมาได้ไงเนี่ยลูก!? ..แต่ว่า...ทีหน้าทีหลัง..ช่วยถ่ายรูปป๋ามาให้ด้วยนะลูก เค้าจะเก็บไว้เป็นที่ระลึกกะไว้ไปบนบานศาลเจ้าพ่อ y น่ะ...ฮ่าๆๆๆๆๆ โถๆ น่าสงสาร ขนาดเข้าห้องน้ำเพื่อไปผ่อนคลายยังไปเจอเรื่องตื่นเต้นชวนเป็นลมอีกหรอก..เอาน่าๆ เดี๋ยวนานๆไปชินลูก ป๋าน่ะ คงไม่ทำแค่ครั้งเดียวหรอก โฮ่ๆๆๆๆ

...โถ..จะหนีแล้วรึลูก...ไม่เอาน่า แม่ยังเห็นลูกถูกปล้ำไม่หนำใจเลย ลูกไปง่ายๆก็ไม่หนุกสิจ๊ะ....โห...ป๋า..ทำไมใจเย็นขนาดนี้เนี่ย ของเล่นกำลังจะเผ่นหนีนะเฮีย.....ฮ่าๆๆ ทำไมล่ะสึนะ ป๋าไม่รั้งแล้วไม่ดีรึไง..รึว่า..จริงๆแล้ว..อยากให้ป๋ารั้งกันแน่จ๊ะ...และแล้ว..เมื่ออดรนทนไม่ไหวน้องทูน่าก็เป็นคนถามซะเองดีกว่า(ช่างน่ารักสมกะเป็นทูน่าจริงๆ)..และคำตอบของป๋ามุก็ทำให้เกิดทางสว่างในทันใด..เออเนอะ ถ้าไปก็อดเงิน..แถมโดนหม่ำไปแล้วอีกต่างหาก...แบบนี้มีแต่เสียกะเสีย.....ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!!! ชอบอ๊ะชอบ ชอบฉากทะเลาะกันของโหมดไฮเปอร์กะโหมดดับเครื่องชนจังอ๊ะ ยิ่งฉากจบที่โหมดไฮเปอร์จัดการโหมดดับเครื่องชนแล้วยิ่งฮา...อา..นายทำไปได้นะโหมดไฮเปอร์ ยังไงนั่นก็ส่วนหนึ่งของนายนะนั่น...ช่างเมะและโหดสมกะเป็นไฮเปอร์ของน้องทูน่าจิงๆ...ฮ่าๆๆๆ แต่เค้าว่านะ ที่นายไม่ยอมไปเป็นเพราะติดใจป๋ามุล่ะม้างงงง!!!(และแล้วก็หลบเปลวไฟดับเครื่องชนทันแบบฉิวเฉียดชนิดเกือบโดนแช่แข็งตามโหมดดับเครื่องชนไปแล้ว)น่าๆล้อเล่นหน่อยเดียวเอง....และแล้ว..ท้ายที่สุด...น้องทูน่าเรา..ก็...ยอมแพ้ต่อเงินตรา(รึป๋ามุ)ในที่สุด (อ่านแล้วฮาสุดหูรูดตอนที่น้องทูน่าหยับขนมปัง เข้าไปในห้อง แล้วกลับออกมา(ในชุดสีเขียวอ่อน..กรี๊ดๆๆๆๆ)ก่อนจะถามอย่างเมดมืออาชีพว่า>>จะซักหรือจะรีดล่ะ.....ฮ่าๆๆๆๆ อำนาจเงินตราช่างยิ่งใหญ่เจงๆ สุดยอดเลยค่าป๋า!!!)

จะรออ่านตอนต่อไปสุดหูรูดนะค้า!!!