•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Part2 สับปะรดคือกฎ(สับปะรดคือคนกด555+)


“คุณท่านมุคุโร่ครับ”

“มีอะไรหรือครับ”

“ชุดนี้มันหมายความว่ายังง๊ายยยย”

ร่างบางที่เริ่มขึ้นเสียงในตอนท้ายทำให้มุคุโร่ละสายตาจากหน้าจอคอม ซาวาดะ สึนะโยชิ ในชุดกระโปรงเมทสีชมพู ทำให้ร่างสูงคลี่ยิ้ม

“แต่งขึ้นกว่าที่คิดนะครับ คึ หึ หึ”

“ถึงให้ผู้ชายมาแต่งชุดแบบนี้ มันก็ไม่มีความหมายหรอก”สึนะว่า พลางคิดไปว่าหากเป็นเคียวโกะจังแต่งล่ะก็...

ขณะที่สึนะกำลังละเมอถึงความน่ารักของสาวน้อยที่ตนหลงรัก เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าในสายตาของมุคุโร่ตอนนี้ ร่างบางนั้นน่ารักกว่าผู้หญิงเสียอีก ทั้งเรือนผมนุ่มที่เริ่มยาว แก้มที่ขึ้นสีเรื่อตามธรรมชาติ ริมฝีปากเล็กได้รูปที่ดูชุ่มชื่นโดยไม่ได้แต่งแต้ม ผิวขาวผุดผ่องน่าสัมผัส หากเขาไม่รู้อยู่ก่อนแล้ว คงไม่อาจเดาได้เลยว่าร่างตรงหน้าเป็นบุรุษหรือสตรีกันแน่...เพื่อให้ได้คุณมา เงิน 10ล้าน...นับว่าคุ้มค่า

“จะมีความหมายหรือไม่ ผมจะเป็นคนตัดสินใจเองครับ”

คำพูดของมุคุโร่ทำให้สึนะหยุดเพ้อถึงเคียวโกะจัง แต่เขาก็ยังคงไม่เข้าใจว่าการให้เขามาแต่งชุดสาวใช้แบบนี้มันจะมีประโยชน์อะไร หรือจะให้เขาเป็นตัวโจ๊กคลายเครียด แต่ก็ไม่เห็นว่ามุคุโร่จะขำตรงไหน อีกอย่างพอใส่กระโปรงแบบนี้เขารู้สึกว่าช่วงขามันโล่งๆแปลกๆ ยังไงชอบกล

“แม้ว่าคุณจะเป็นวองโกเล่รุ่นที่10 แต่ขอให้จำไว้ว่าที่นี่ ผมคือกฎ”

สึนะได้แต่เกาหัว เดิมทีเขาก็ไม่เคยทำตัวเป็นเจ้านายใครอยู่แล้ว แต่กลับกันเขาก็ไม่เคย เป็นถึงขั้นเบ๊มาก่อน อย่างมากเขาก็แค่ทำตัวเจี๋ยมเจี้ยมแล้วเผ่น

“เอาเถอะครับ คนเรามันฝึกกันได้ ผมเองก็ไม่ได้รังเกียจที่จะเป็นครูฝึกให้คุณหรอกนะครับ” มุคุโร่พูดก่อนจะหันไปปิดคอมพิวเตอร์ “เมื่อวานผมก็อุตส่าห์ ‘ปล่อย’ ให้คุณพักผ่อนตามสบายแล้ว งั้น วันนี้ก็น่าจะเริ่มงานสักทีนะครับ?”

“อ่า...แบบว่า”สึนะอ้ำอึ้งก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่สามารถมองรอยยิ้มของมุคุโร่ให้ดูเป็นมิตรได้จริงๆ

มุคุโร่เดินเข้าหาร่างบางที่ถอยหนีช้าๆพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนเองออกเผยให้เห็นแผ่นอกและหน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อกำลังดี

“เฮ้ย จ-จะทำอะไรน่ะ!? ช้าก๊อนนนนนนนนนนนน”

มุคุโร่ถอดเสื้อโยนใส่สึนะที่กำลังโหยหวน เสื้อที่ถูกโยนมาคลุมศีรษะพอดิบพอดี บดบังทัศนวิสัยของร่างบาง สึนะรีบดึงเสื้อตัวนั้นออกทันทีก่อนที่จะ

ตุบ!

“เอ๋?”

ตะกร้าผ้าที่มีเสื้อผ้าอยู่จนล้นถูกวางตรงหน้าของสึนะ

“เอ่อ...”

สึนะมองตะกร้าผ้าก่อนจะเงยมามองมุคุโร่อย่างไม่เข้าใจ

“ยังไม่เข้าใจอีกเหรอครับ จะพูดว่าสมกับเป็นคุณดีมั้ยนะ”มุคุโร่ว่าก่อนจะยัดผงซักฟอก กะละมังและสารพัดอุปกรณ์ซักผ้าให้สึนะ “เดินลงตามทางลาดประมาณ500เมตรมีธารน้ำตกอยู่ เชิญครับ”

สึนะที่ถืออุปกรณ์ต่างๆที่ร่างสูงยัดใส่มือถึงกับอ้าปากค้าง

“เอ่อ หมายความว่าให้ฉันซัก...”

“ดูมีความหมายเป็นอย่างอื่นหรือครับ?”มุคุโร่ถามกลับ “ฝากด้วยนะครับ วองโกเล่ คึ หึ หึ หึ หึ”

.........................................

.........................

................

..

“อ๊าก ไอ้คุณท่านสับปะรดโรคจิต!!!!!!”สึนะในชุดเมทสีชมพูตะโกนสุดเสียงทันทีที่หอบหิ้วกะละมังใส่ผ้าและอะไรทั้งหลายแหล่มาจนถึงธารน้ำตก ก่อนที่จะคอตกอย่างปลงๆ แน่หล่ะ มุคุโร่คงไม่จ้างเขาด้วยเงิน 10ล้าน ให้มานั่งๆ นอนๆหรอก ที่จริงถ้าแค่ซักผ้าก็นับว่ายังดีกว่าที่เขาคิดไว้ คิดได้ดังนั้นก็แรนด้อมผ้าชิ้นแรกในกะละมังขึ้นมา แต่เมื่อเห็นว่าตนคว้าอะไรมาได้นั้น สึนะก็ถึงกับร้องลั่นป่า ก่อนจะเหวี่ยงสิ่งที่อยู่ในมือทิ้งน้ำอย่างรวดเร็ว

จะอะไรซะอีกล่ะ...ถ้าไม่ใช่

[align=center]กางเกงในของมุคุโร่!!!!!!!!![/align]

ไอ้สับปะรดบ้านั่นจะให้เขาซักให้กระทั่งกางเกงในเรอะ!!? จะทำอะไรมันก็ต้องมีขอบเขตกันบ้างเซ่

แต่มานึกอีกที เมื่อกี้เขาเหวี่ยงไอ้นั่นลงน้ำ เฮ้ยเกิดทำหายเขาจะไม่โดนมุคุโร่เจื๋อนเรอะ!!?

คิดได้ดังนั้นสึนะก็รีบกระโดดลงน้ำไปตะครุบลิงของมุคุโร่ที่กำลังลอยละล่องไปตามน้ำ
.
.
“คึ หึ หึ น่ารักสมราคาจริงๆนะครับ”

เสียงทุ้มของร่างที่ซ่อนอยู่ในเงาไม้คล้ายพึมพำกับตนเอง ขณะจ้องมองร่างบางที่ไม่รู้เลยว่าการกระทำของตนเองนั้นอยู่ในสายตาของ คุณท่านสับปะรดโรคจิต คนนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ และยิ่งไม่รู้ใหญ่เลยว่า ชุดเมทที่แนบเนื้อเพราะเปียกน้ำ กับกระโปรงที่ถลกขึ้นมาจนเผยให้เห็นต้นขาขาวเพราะท่านั่งที่ไม่สำรวมของตนเองนั้น มันยั่วยวนขนาดไหน...

ที่จริงเขาก็อยากจะหยอกล้อกับความใสซื่อของร่างบางตรงหน้าให้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้เขาชักไม่แน่ใจซะแล้วว่าจะอดทนไปได้นานแค่ไหน ในเมื่อเจ้าของร่างช่างขยันยั่วเขาเหลือเกิน ทั้งตาสีน้ำตาลกลมโตที่สดใส ริมฝีปากที่พร่ำพูดแต่เรื่องสวยงาม และเรือนร่างที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง ทุกๆอย่างมันช่างเชิญชวนให้เขาครอบครองเหลือเกิน...

ด้วยความที่สึนะไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านงานซัก ว่ากันตรงๆ เขาแทบจะไม่เคยซักผ้าเองด้วยซ้ำ อีกอย่างที่บ้านก็มีเครื่องซักผ้า ดังนั้นความคืบหน้าจึงเป็นไปอย่างเชื่องช้า กว่าจะจัดการเสร็จก็ปาไปครึ่งวัน ส่วนตัวสึนะเองก็แทบจะเป็นลม ยังดีที่ในป่าอากาศไม่ร้อนมาก ไม่งั้นเขาคงไม่รอดจริงๆ แต่พอมองไปยังทางชันที่เขาจะต้องกลับขึ้นไปก็แทบจะลมจับ หวังว่าเขาคงไม่ตายระหว่างทางหรอกนะ

ร่างบางได้แต่ถอนหายใจก่อนจะหอบหิ้วกะละมังที่มีผ้าอยู่เต็ม และด้วยความที่ผ้ามันเปียก เลยทำให้น้ำหนักเพิ่มขึ้นเท่าตัวแถมการกลับขึ้นไปมันยากกว่าตอนลงมาเยอะ

กระนั้นสึนะก็พยายามจะเดินกลับขึ้นไป เพราะถึงจะนั่งแช่อยู่ตรงนี้มันก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ร่างบางค่อยๆก้าวอย่างระมัดระวัง

“อ๊ะ! หวา!!”สึนะสะดุดก้อนหิน ขณะที่กำลังเดินขึ้น จนหงายหลัง ร่างบางหลับตาปี๋ เตรียมรับความเจ็บปวดที่จะตามมา...บางทีถ้าหลังเขาหักไป มุคุโร่ อาจจะเลิกให้เขาซักผ้าก็ได้...ล่ะมั้ง

มีต่อค่ะ

อ๊างงงงงค์ สัปปะรดฉายแววแรดหื่นแล้ว อุกรี๊ดดดดด ทูน่าสู้เค้า>< V

หมับ!

วงแขนแกร่งโอบรับเรือนร่างบอบบางไว้ได้พอดิบพอดี สึนะที่กำลังตกใจรีบหันไปหาบุคคลที่ช่วยตนไว้ ก่อนจะพบว่าใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่คืบ

นัยน์ตาสองสี สบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโต แต่แทนที่มุคุโร่จะถอยออกไป ใบหน้าคมกลับยิ่งเลื่อนเข้ามาใกล้ จนรู้สึกถึงลมหายใจของกันและกัน

“มุคุโร่?”เสียงเรียกอันแผ่วเบาผ่านออกมาจากริมฝีปากที่เกือบจะสัมผัสกัน

เสียงเรียกชื่ออันแผ่วเบาและแว่วหวาน...

ร่างสูงหยุดการกระทำในชั่วขณะลมหายใจ ก่อนจะคลี่ยิ้มที่คุ้นเคย

“ผ้าไม่กี่ชิ้นใช้เวลาตั้งครึ่งวันเชียวหรือครับ”พูดจบก็ผละออกจากร่างบางแทบจะในทันที

ถึงมุคุโร่จะผละออกไปแล้วแต่สึนะก็ยังค้างอยู่ในท่าเดิม ก่อนที่สมองจะกลับมาทำงานอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้ถึง ‘บางอย่าง’ ที่มุคุโร่ให้เขาซัก

“เดี๋ยวก่อนมุคุโร่”

“ครับ?”

“คือแบบว่า...” พอถึงคราวที่ต้องบอกขึ้นมาจริงๆ สึนะก็กลับรู้สึกเขินขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “แบบว่านายอาจไม่ได้ตั้งใจ...แต่คือกางเกงในของนายมัน...มัน...อ่า อยู่ในตะกร้า”

“แล้วทำไม ผมจะต้องไม่ได้ตั้งใจด้วยล่ะครับ”คำตอบของร่างสูงทำให้สึนะอ้าปากค้าง “รีบกลับขึ้นไปตากผ้าก่อนที่แดดจะหมดเถอะครับ คึ หึ หึ”

สึนะกำขอบกะละมังในมือแน่น จากนี้ไปอีกหนึ่งเดิน เขาจะต้องมานั่งซัก กกน. ที่ใช้แล้วของผู้ชายเรอะ!!!!?
.
.
.
.
[align=center]คึ หึ หึ งานของคุณมันไม่ได้มีแค่ซักผ้าหรอกนะครับ[/align]

.................................
.......................
........
.

ใช่! งานของเขาไม่ได้มีแค่ซักผ้า ยังรวมไปถึง ตากผ้า รีดผ้า ทำกับข้าว ล้างจาน!!!?

“รีดให้มันเรียบหน่อยสิครับ ผมไม่ชอบใส่เสื้อผ้าที่มีรอยยับหรอกนะ”

คำพูดที่เหมือนเป็นคำสั่งกลายๆทำให้สึนะกำเตารีดในมือแน่น หลังจากที่เขาตากผ้า(โดยมีมุคุโร่จิบชานั่งดูอยู่ภายใต้ร่มชายทะเลคันใหญ่) เสร็จ มุคุโร่ก็หอบเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้รีดจำนวนมาก มาให้ พร้อมกับเตารีด หากเขายังมัวถามอีกฝ่ายอยู่ อีกคงไม่พ้นโดนเหน็บแน่ สึนะเลยได้แต่ทำไปเงียบๆ 10ล้าน ท่องไว้ 10ล้าน แต่ทำไมแค่เอาเตารีดถูๆมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้

“ไม่ได้เรื่องเลยนะครับ”มุคุโร่ที่นั่งจิบน้ำสับปะรดอยู่บนโซฟาด้านหลังสึนะว่า “สมกับที่เป็นคุณหนูวองโกเล่จริงๆ”

สึนะพยายามทำหูทวนลม ก็คนมันไม่เคยนี่หว่า ก่อนจะรู้สึกว่าร่างแกร่งนั้นเดินเข้ามาใกล้จนหลังของเขา สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากแผ่นอกแกร่งแม้จะมีเสื้อผ้าขวางกั้นอยู่ก็ตาม

“เอ่อ มุคุโร่”

มือแกร่งจับมือข้างที่ถือเตารีดอยู่ของสึนะ ร่างสูงยืนชิดจนเหมือนโอบกอด โดยไม่ใส่ใจเสียงท้วงของร่างบางแม้แต่น้อย ริมฝีปากของมุคุโร่แทบจะสัมผัสใบหูของสึนะ

“ตรงนี้ต้องระวังนะครับ ต้องค่อยๆรีดแบบนี้”

เสียงที่เหมือนกระซิบอยู่ข้างหูนั้นแม้จะชัดเจน แต่สึนะกลับไม่สามารถจับใจความได้แม้แต่น้อย ร่างบางเกร็งโดยอัตโนมัติ ใบหน้าเล็กแดงก่ำ ขณะที่ร่างสูงยังคงพร่ำสอนอยู่ที่ข้างหู โดยที่สึนะแทบไม่รับรู้คำพูดเหล่านั้นเลย

“ฟังอยู่รึเปล่าครับ วองโกเล่”

คำถามนั้นเหมือนจะเรียกสติของสึนะ กลับมา แต่แล้วร่างบางก็รู้สึกถึงสัมผัสเปียกชื้นที่ใบหู

น-นี่มัน...ลิ้น!!!!

สึนะผละตัวออกด้วยความตกใจจนเสียหลัก ร่างเล็กจึงลงไปไปนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้นมือเล็กกุมหูข้างที่โดนเลีย

ใบหน้าหวานแดงเป็นลูกตำลึง

“คึ หึ หึ เล่นอะไรของคุณน่ะครับ”

“อ-อะไรน่ะเหรอ ก็เมื่อกี้นายเลีย...นายเลีย...”สึนะอ้าปากพะงาบๆ อย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

“ก็เห็นคุณดูจะไม่ได้ฟังผมเลยนี่ครับ...ช่างเถอะครับ วันนี้รีดผ้าพอแค่นี้ก็ได้ ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ผมเองก็หิวแล้วด้วย”

...นี่จะให้เขา...ทำกับข้าวเรอะ!!!?

…………………………………..

……………………

…………..

.

“ไอ้ดำๆ นี่มันอะไรครับ”มุคุโร่ถามพลางใช้ตะเกียบคีบไอ้ก้อนดำๆนั้นขึ้นมา

“ก็ ข-ไข่เจียวไง”คนทำตอบโดยไม่มองตาคนถาม

....................เงียบ..............

“เอ่อ...”สึนะอ้ำอึ้ง ค่อยๆหันมามามุคุโร่ ก่อนจะสังเกตเห็นเส้นเลือดบนขมับของเจ้าตัว

“คุณซาวาดะ สึนะโยชิ”เสียงเยียบเย็นที่เอ่ยออกมาทำให้สึนะกลืนน้ำลาย “นี่มันอะไรครับ!”

“แว้กกก!!! หนูกลัวแย้วววววว!!!!!”

สึนะลงไปนอนตั้งการ์ดกับพื้น มุคุโร่ที่ตั้งใจจะโมโห พอเห็นร่างบางในชุดเมทสีชมพูกำลังหวาดกลัวตัวสั่นงันงก ก็ถึงกับโมโหไม่ลง

“เอาเถอะครับ”เสียงที่อ่อนลงทำให้สึนะเหลือบตาขึ้นมอง “มีทูน่ากระป๋องอยู่ในตู้กับข้าว แค่เทใส่จาน คงทำได้นะครับ”

และแล้วทูน่า ก็รอดตายเพราะทูน่ากระป๋อง...หรือเพราะชุดเมทหว่า

“งั้น เดี๋ยวฉันไปยกน้ำชามานะ”ทูน่าที่เพิ่งรอดตายหวุดหวิด พยายามทำตัวให้มีประโยชน์

“ฝากด้วยนะครับ”

.

สึนะมองหาใบชาในครัว แต่ก็หาไม่เจอจนกระทั่งเหลือบใบเห็นขวดที่เก็บไว้ในตู้กระจกข้างบน ร่าบางเอื้อมหยิบลงมา หน้าขวดเป็นรูปใบชา...หรือจะเป็นน้ำชาแบบสำเร็จ แต่ดูมุคุโร่จะเก็บไว้อย่างดี...ถ้าเขาจะขอลองชิมสักนิด...มุคุโร่คงไม่ว่าอะไร...มั้ง

..............................................

......................

.

มุคุโร่เหลือบมองเวลาร่างบางชักจะหายไปนานผิดปกติ จึงตัดสินใจเข้าไปดูในครัว

“เอิ้ก...มุคุโร่ววววววว”สึนะที่กองอยู่กับพื้นทักทายเมื่อเห็นร่างสูง

มุคุโร่นึกสงสัยในท่าทีของสึนะ ก่อนจะเหลือบไปเห็นขวดที่เปิดทิ้งไว้

และของเหลวข้างในหายไปครึ่งขวด!!!

นี่มันเหล้าหมักจากใบชาที่จิคุสะเอามาให้เขาเมื่อนานมาแล้ว!!!

“วองโกเล่?”ร่างสูงก้มลงไปประคองสึนะ

“เค้าม่ายด้ายชื่อวองโกเล่!”ร่างบางเอ่ยเสียงเปลี้ย “เค้าชื่อสึน๊าาาาาาาาา~”

“ครับๆ สึนะ”ร่างสูงยอมตาม ไม่นึกเลยว่าครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเล่นของร่างบาง จะอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ “ทีนี้ลุกขึ้นได้แล้วครับ”

แต่แทนที่จะลุกขึ้น เจ้าตัวดีกลับเหวี่ยงแขนทั้งสองข้างโอบรอบคอมุคุโร่ แล้วดึงให้อีกฝ่ายล้มลงมาด้วยกัน เท่านั้นยังไม่พอ ร่างบางซุกไซร้แผ่นอกกว้างราวกับเด็กเล็กๆ

“คุณพ่อ”

มุคุโร่ชะงักก่อนจะดึงร่างบางออกเพื่อให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา ร่างบางยิ้มหวาน

“มุคุโร่~”

รอยยิ้มและแววตาในยามที่เรียกชื่อเขานั้นช่างหวานเหลือเกิน

มุคุโร่ค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าหาสึนะ ไม่ได้คิดจะล่วงเกินในขณะที่อีกฝ่ายที่ไม่มีสติแม้แต่น้อย แต่ถ้าแค่สัมผัส...

จุมพิตเพียงแผ่วเบาที่ริมฝีปาก ไม่มีการล่วงล้ำแต่อย่างใด จุมพิตที่ราวกับเยียวยา ทั้งสึนะ และ มุคุโร่

“อืม เคียว...”

ชื่อสุดท้ายหลุดมาจากปากก่อนที่ร่างบางจะคอพับลงกับบ่าของร่างสูง

มือแกร่งที่สัมผัสอย่างอ่อนโยนเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นบีบไหล่บางแน่น จนสึนะสะดุ้งตื่นด้วยความเจ็บ ดวงตากลมโตสะท้อนภาพมุคุโร่ในแววตา พร้อมกับจูบที่ร้อนแรงราวกับจะกระชากลมหายใจให้ออกจากร่าง

ร่างบางส่งเสียงประท้วงในลำคอ แต่ก็หาได้รับการใส่ใจ ปลายลิ้นช่ำชองที่แทรกเข้ามาราวกับจะกลืนกินทุกอย่าง


ใช่มุคุโร่กำลังโกรธ...เพราะชื่อที่ออกจากปากร่างบางเมื่อครู่ มีเพียงคนเดียวที่เขานึกออก

.

.
.

[align=center]‘ฮิบาริ เคียวยะ’[/align]

TBC…

ก๊าก ฮ่าๆๆๆๆ ยาวสะใจมั้ยฮร้าาาาา
อนึ่งฟิคน้องเป็นฟิคไม่มีสต็อก สรุปคือพิมพ์สด คิดปุ๊บพิมพ์ปั๊บ ด้วยอัตราเร็วเท่าที่นิ้วชี้จะให้ได้
พิมพ์เสร็จลงๆ
ดังนั้นจะเร็วหรือช้าก็ขึ้นอยู่กับเชื้อเพลิงจากเพื่อนๆนะจ๊ะ
ตอนหน้าจะ NC หรือไม่ ก๊าก ฮ่าๆๆ โปรดติดตามตอนต่อไปฮร่า~

ซือคุ๊งงงงงงง~!!!
หลุดชื่อคนอื่นออกมาต่อหน้าป๋ามุได่อย่างร๊ายยยยย~!!!!!!!

กำลังหวานชื่น..ใสกิ๊งกันอยู่ดีๆ ดูท่า..มีแววจะได้เห็นหมอกหนาทะมึนปกคลุมท้องฟ้ากันแล้วสิน่ะ..

ว่าแต่ว่า.. เป็นชื่อใครไม่เป็น.. เป็นคุณเคียวซะด้วย...

เหอๆๆๆ ทูน่าเอ๊ยยยย ภัยมาถึงตัวแล้วหนูยังเมาเบลอไม่รู้เรื่อง

คุณมุก็ช่างคิด กางเกงใน เอิ่ม . . . . อ๊ายยยยยยยยยยยยยยย <-นึกภาพแล้วอายจนพูดไม่ออก

ตอนนี้เผางานขออภัยเม้นท์สั้นเน้อ ขอจรลีเผาก่อนจ้า ไว้จะมาใหม่ รออ่านต่อนะจ๊ะ

ปล. พิมพ์สดเก่งอ่ะ แมวดำทำไม่ได้ ฟิคสดฟิคเวียนแมวดำไม่ถนัดโดยสิ้นเชิงเลย TTwTT

ปล.2 มุคุโร่// มีอีกชื่อนะที่ควรนึกถึง "ซาเซงาวะ เคียวโกะ" ไง หุหุหุ

ทูน่าเอ๋ย............ดันหลุดชื่อต้องห้ามออกมาซะด้ายยยยย................

แต่ไม่รุทำไม ลางสังหรณ์ถึงบอกว่า "เคียว"ที่สึนะเรียกถึงไม่น่าใช่ฮิบารินะ แต่น่าจะเป็นอย่างอื่น(หรือว่าริสเดาผิดหนอ....= =""")



ส่วนที่สึนะรอดมาได้.......ขอตอบข้อ 2 ชุดเมทชัวร์ป้าบ!!!!!ฟันธง! = =!!!


รอตอนต่อไปอยู่นะคร้า

ปล.รุสึกเรื่องนี้ มุคุจะแร่ดอย่างสุภาพชน(?)สินะเครอะ ~0~

เอาแล่วๆ

ทูน่านู๋ไม่รอดแน่เลยยยยย(แถมเมาอีกตะหาก) จากตอนแรกรอด(เพราะชุดเมด ก๊ากๆๆๆๆ)

เหมือนท่านมุคุเข้าใจผิดหรือเปล่า (แง๋ๆเลย)

ข้าพเจ้าจะติดตามต่อไปเจ้าค่ะ อุอุ

มุคุ โคตร น่า รัก เลยยยยยยยยยยยยยยยยยย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

ตายล่ะลูกฉันกลายเป็นลำยองไปเสียแล้ว 5555 ว่าแต่ฟิคไหนที่เหล้าเข้าปากสึนะ ได้มีเฮทุกงาน

เดี๋ยวก่อน ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เดี๋ยววววววววววววววววววว อาจเป็นเคียวโกะจังก็ได้นะ ป๋ามุคิดอะไรแบบน้านนนนนนนน

กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!! น่าติดตามากค่ะ มุคุน่ารักมาก~ ซือคุงดูสมกับเป็นซือคุงดี ก๊าก~
แต่ลูกซือดันหลุดชื่ออันตรายออกมาซะแล้ว ทูน่าน้อยจะรอดหรือไม่? ต้องติดตามสินะ หุหุ

ซือคุงงงงงงงงงงง ใส่ชุดเมดสีชมพู น่ารักกกกกกกกก

เมนูอาหารวันนี้ ทูน่าสลัดใส่สับปะรด อร่อยแน่นอน

เห็นด้วยกับคุณ ansuz ที่ว่าคนที่ซือคุงเพ้อถึงน่าจะเป็นเคียวโกะจัง

ป๋ามุนี่ก็หึงหน้ามืดตามัว คิดไปถึงท่านฮิไปได้

จะรอติดตามอ่านตอนต่อไปค่ะ >.<

ว้า..ไม่ทันรถไฟขบวนแรกซะแล้ว...ตามจริงตั้งใจว่าจะเม้นท์ตอนแรกแล้วน้า แต่ติดงานหลวงอยู่อ๊ะ กว่าจะจัดการเรียบร้อยก็พบว่าตอนที่สองมันมาแย้วววว!!! จะไม่เม้นท์รึ..ไม่ได้ๆ เรามันสาวก 6927 เต็มขั้น ไม่เม้นท์ฟิดเจ๋งๆแถมเป็นคู่โปรดแบบนี้ก็เสียสถาบันเค้ากันพอดี แต่จะเม้นท์ยาวๆมันคงดูเกะกะไปติ๊ด งั้นเอาแบบเล็กๆล่ะกันเนอะ

ตอนแรก:..สั้นๆเลยนะทูน่า..นายน่ะมันดวงซวยตลอดศกจิงๆ...แต่ไม่เป็นไรเมื่อมีป๋าแล้วความซวยของนายก็จะหมดไป(รึว่ามากขึ้นหนอ ฮ่าๆๆๆ)อย่างน้อยค่าตัวนายก็มีค่าตั้ง 10ล้านน้า!! ฉะนั้นถึงนู๋จะม่ายอ๊าวววววก็เท่านั้นล่ะลูกเอ๋ย เพราะไม่มีใครรับฟังหรอกลูก เพราะมันได้เวลาของเราเหล่าแม่ยก 6927 จริงๆโฮ่ๆๆๆๆๆ

ตอนที่สอง:…อา..น้องทูน่าในชุดเมด...น่าร้ากกกกก!!>[]<!!! แต่...คงเหมาะแค่ชุดอย่างเดียว เพราะคุณสมบัตินั้น..ไม่ผ่านสุดหูรูด..ดีนะที่อาศัยความน่ารักในชุดเมดจึงรอดตายจากการเป็นทูน่าสับไปได้(และต้องขอบคุณพรรคพวกเดียวกันนะน้องทูน่า เพราะมีทูน่ากระป๋องเจ้าจึงรอดมาได้..เค้าเรียกว่าทูน่ากระป๋องช่วยชาติ ฮ่าๆๆ)..แต่...ในขณะที่ทุกอย่างกำลังผ่านไปได้ด้วยดี(และเริ่มเข้าสู้ฉากระทึก)...น้องทูน่าเราก็เพิ่มความซวยให้ตัวเองโดยเพ้อถึงชื่อของฮิบะ...งั้นรึ...รึว่าเคียวโกะ..แต่ไม่ว่าใครก็สามารถทำให้น้องทูน่าอาจจะกลายเป็นสลัดทูน่าไปในตอนต่อไปก็ได้นะลูกเอ๋ย...ฉะนั้น...รอตอนต่อไปสุดหูรูดค่า!!!

ชุดเมดโมเอะสุดยอดดดดดด ว่าแต่ เคียวๆอะไรที่สึนะละเมอ...เคียวโกะหรือเปล่า หุหุ

กรี๊ดดดดดดดดดดดด พจมานซือคุง กับคุณชายกลางสับปะรด 555+

ช่างใช้งานกันได้น่ารักดีจริงๆ หุหุหุหุ

ว่าแต่ว่า คำว่า "เคียว" ขิงซือคุงน่ะ...อืม แว่บแรกที่อ่านก็คิดว่าเป็นท่านฮิอ่านะคะ(เพราะยูมีแต่ท่านฮิในหัวจายยยยยยยยย)

แต่ว่าพอคิดๆดูแล้ว...เคียวโกะจังป่าวหว่า - -""

อืมมมม แต่ให้สับปะรดเข้าใจไปงั้นก้ดีเหมือนกัน 55555 กดทูน่าซร้า!!!!!!!!!!!!!!!

กร๊ากกกกกกกกกกกก

ทูน่าเอย โดนสับปะรดคาบไปกินเเน่ๆ อาเมน (ยืนไว้อาลัยทูน่าน้อยอยู่ 10 วินาที)